„Widnokręgi” – wystawa prac Janusza Lewandowskiego

MOCAK „Sztuka w sztuce”

Hanna Rudzka-Cybisowa

„Między Montmartre’em a Montparnasse’em”

Zbigniew Purczyński. Obrazy graficzne

16. Międzynarodowe Triennale „Małe Formy Grafiki” Polska – Łódź 2017

Skarbiec. Złotnictwo archikatedry wrocławskiej

Wystawa prac Kasi Łubińskiej w Tamka 43

„Stanisław Baj. Czarna rzeka” w MGS w Częstochowie

Zamek książąt pomorskich szczecin lublin kul wystawa

„Kierunek sztuka. 85 lat tradycji muzealnych KUL”

,,Malczewscy. Figura syna”

Ładowanie Wydarzenia

« All Wydarzenia

  • To event minęło.

Rodin / Dunikowski. Kobieta w polu widzenia

8 października 201615 stycznia 2017

Wystawa, którą zaprezentujemy w Kamienicy Szołayskich będzie próbą konfrontacji dzieł dwóch wybitnych osobowości: mistrza rzeźby francuskiej Augusta Rodina i polskiego artysty Xawerego Dunikowskiego. Pokażemy 76 obiektów: obrazów, rzeźb i rysunków, których tematem jest kobieta. Aż 30 dzieł przywiezionych zostanie z Musée Rodin w Paryżu.

Auguste Rodin, Ewa | 1881, Musée Rodin, Paryż / © musee Rodin (photo Christian Baraja)

Auguste Rodin, Ewa, 1881, Musée Rodin, Paryż / © musee Rodin (photo Christian Baraja), materiały prasowe organizatora

Twórczość Auguste’a Rodina (1840–1917) wprowadziła rozważania o rzeźbie w inny wymiar i nową epokę. Rzeźbiarz, wykorzystując dobrą znajomość anatomii i wiedzę z zakresu psychologii, posiadł umiejętność wyrażania różnorodnych emocji, duszy człowieka. Ciało, jak uważał, jego dynamika, ułożenie i napięcie, ujawnia stany emocjonalne. To podejście było przełomowe w historii rzeźby i w ogromnym stopniu oddzielało od poprzedniej epoki. Xawery Dunikowski (1875–1964) twierdził, że „dopiero Rodin odkrył Francuzom naturę, ukazał stosunek do bytu. W jego rzeźbach jest życie”. We wczesnych pracach Dunikowskiego widoczne jest „zapatrzenie” na dorobek francuskiego mistrza. Choć sam artysta nigdy nie przyznał się do inspiracji jego pracami, to cenił je wysoko: „Dla mnie największym rzeźbiarzem współczesności był Auguste Rodin. Stworzył syntezę myślenia figuratywnego i przestrzennego, sztuki starożytnej i Michała Anioła, impresjonistycznego tchnienia i realistycznego uwiązania człowieka do ziemi”.

Xawery Dunikowski, Kobieta brzemienna II, 1906, wł. Muzeum Narodowe w Warszawie, fot. Ernest Wińczyk, materiały prasowe organizatora

Xawery Dunikowski, Kobieta brzemienna II, 1906, wł. Muzeum Narodowe w Warszawie, fot. Ernest Wińczyk, materiały prasowe organizatora

Dunikowski, młodszy o pokolenie, kształtował się w orbicie Rodina. Konstanty Laszczka, jego nauczyciel w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, a zarazem wielbiciel Rodina, zapoznał go ze sztuką francuskiego rzeźbiarza. Gdy w roku 1914 Dunikowski przybył do Paryża, zapewne wielokrotnie miał możliwość zetknąć się z twórczością Rodina. Natomiast nie znamy żadnych dokumentów, wspomnień, które potwierdziłyby, że artysta, mieszkając w stolicy Francji, poznał Rodina osobiście. Wydaje się to jednak bardzo prawdopodobne.

Wpływ Rodina na Dunikowskiego jest oczywisty, ale polski twórca nie naśladuje maniery Rodinowskiej, a korzysta z jego osiągnięć, rozwijając własną osobowość artystyczną. Dunikowskiego i Rodina dzieliła więcej niż epoka. Mimo to możemy dostrzec wiele podobieństw w ich życiu, podobny stosunek do własnej twórczości, kształtujący podejście do samego siebie, narcystyczne zapatrzenie we własne potrzeby i aspiracje. Obaj mieli poczucie wyjątkowości swojego talentu i osoby, a twórczość pojmowali jako misję, rodzaj powołania i kapłaństwa. Według Rodina „sztuka jest rodzajem religii”.

Xawery Dunikowski, Amerykanka II, 1927 (wg wersji gipsowej z 1916-1920), wł. Muzeum Narodowe w Warszawie, fot. Ernest Wińczyk, materiały prasowe organizatora

Xawery Dunikowski, Amerykanka II, 1927, wł. Muzeum Narodowe w Warszawie, fot. Ernest Wińczyk, materiały prasowe organizatora

W twórczości Rodina i Dunikowskiego najczęściej przedstawianą figurą jest postać kobiety. U obu sposób patrzenia na kobietę, ujmowanie gestów, emocji i wybór tematów mają wiele punktów zbieżnych. Rodin zachwycał się kobietami jako doskonałymi formami natury i często dążył do ujawnienia ich pierwotnej, erotycznej siły. Dunikowski, bliższy naturalizmowi i symbolizmowi, rzeźbił ucieleśnione w kobietach siły natury. W portretach oficjalnych, zazwyczaj wykonanych na zamówienie, czy intymnych – osób bliskich im emocjonalnie – wyraźnie widać, że dla obu artystów największą inspiracją w ich sztuce była kobieta.

Kurator: Ewa Ziembińska
Autor: Ewa Ziembińska

Szczegóły

Start:
8 października 2016
Koniec:
15 stycznia 2017
Wydarzenie Category:

Miejsce

Kamienica Szołayskich im. Feliksa Jasieńskiego – Oddział Muzeum Narodowego w Krakowie
pl. Szczepański 9
Kraków, 31-011 Polska
+ Google Map
Telefon:
+48 12 433 54 50
Strona internetowa:
http://mnk.pl/oddzial/kamienica-szolayskich