Zdzisław Beksiński, fot.: materiały organizatora

Wystawa „Beksiński Nieznany” w Łodzi!

Soter Jaxa – Małachowski. W 150. rocznicę urodzin artysty

Mela Muter „Portrecistka” w Cosmopolitan Twarda 4

Frida Diego

Wystawa fotografii „Frida i Diego. Niech żyje życie!”

Bogdan Dziworski – f/5.6

„Być kobietą…” wystawa w Pałacu Schoena w Sosnowcu

Andrzej Wróblewski

Szczeliny wolności – sztuka w latach 1945-1948/1949

Tadeusz Chyła malarstwo

Malarstwo Tadeusza Chyły

W żywiole sztuki. Jan Bogumił Plersch

Hanna Rudzka-Cybisowa

„Między Montmartre’em a Montparnasse’em”

Ładowanie Wydarzenia

« Wszystkie Wydarzenia

Sztuka w naszych zbiorach

28 kwietnia 201731 grudnia 2017

Wystawa działu sztuki Muzeum Regionalnego w Siedlcach zorganizowana z okazji jubileuszu 50 – lecia powojennej działalności muzeum jest pokazem wybranych eksponatów. Sale, które zostały przeznaczone na ten pokaz pozwoliły zaprezentować tylko 131 obiektów ze zbioru liczącego 5485 artefaktów.

W sali, która otwiera wystawę można podziwiać obrazy: Stanisława Czajkowskiego (1878-1954), Jakuba Glasnera (1879-1942), Vlastimila Hofmana (1881-1970), Władysława Jarockiego (1879-1965), Michaliny Krzyżanowskiej (1883-1962), Czesława Nowakowskiego (czynnego na początku XX w.), Witolda Rzegocińskiego (1883-1969), Adama Rychtarskiego (1885-1957), Kazimierza Sichulskiego (1979-1942), Stanisława Szygella (1881-1941) oraz Wojciecha Weissa (1875-1950). Tu także zestawione zostały kompozycje Józefa Pankiewicza (1860-1940) i jednego z jego uczniów Kazimierza Pacewicza (1895-1974), który zdecydował się wyjechać z grupą krakowskich studentów krakowskiej ASP do Francji za namową wspomnianego wcześniej mistrza. Proponujemy też by zwrócili Państwo uwagę na zestaw 3 kompozycji Kazimierza Wiszniewskiego (1894-1968). W zbiorach muzealnych są 143 jego prace, głównie graficzne, oraz jedna akwarela którą wystawiliśmy. Pokazujemy też rysunek, który posłużył artyście do wykonania drzeworytu.

W kolejnym wnętrzu znalazły się najstarsze meble w naszych zbiorach. Są to sekretera z pierwszej połowy XIX wieku, oraz francuski zegar z tego samego czasu i klasycystyczny stolik z kamiennym blatem. Towarzyszą im portrety malowane przez nieznanych nam malarzy w XVII, XVIII i XIX wieku. Najstarszy w naszych zbiorach jest portret cesarza Leopolda I Habsburga zakupiony do zbiorów w 1968 roku. Nie mamy zupełnej pewności co do autora i modela portretu mężczyzny z bokobrodami, ale po raz pierwszy zdecydowaliśmy się zaprezentować nasze ustalenia ze znakiem zapytania. Mamy powody przypuszczać, że jest to portret dziadka Małgorzaty Łady-Maciągowej, a męża portretowanej już przez nią babci – Wandy Szaniawskiej, która zmarła w Siedlcach w 1915 roku. Portrecistą byłby wtedy Tytus Maleszewski (1827-1898).

Malarstwo rodzajowe w tej przestrzeni reprezentują obrazy Władysława Bończy – Rutkowskiego (1840-1905) i zimowy widok miasteczka przypisywany Józefowi Brandtowi (1841-1915). Pejzaże tu zawieszone namalowali: Maria Podlewska (1862-1948), Jadwiga Umińska (1900-1983), Ludomir Benedyktowicz (1844-1926) i Alfred Szweykowski (1869-1953).
W 3 salach prezentujemy twórczość Małgorzaty Łady-Maciągowej. Artystka podarowała nam plon 60 lat aktywności twórczej. Do najwcześniejszych obrazów należą widoki Paryża z Notre Dame. Jeszcze nazwiskiem panieńskim „Łada” sygnowane są portrety babci artystki – Wandy Szaniawskiej oraz Górala. Przy pierwszych portretach męża – Adama Maciąga – malarka ustalała swoją nową sygnaturę, którą ostatecznie stają się trzy faliście zarysowane litery MŁM. Okres dwudziestolecia międzywojennego był najbardziej twórczy dla artystki. Reprezentują go studia portretowe i pejzaże głównie górskie. Państwo Maciągowie mieszkali w Krakowie ale mieli w Zakopanem własną willę i zachowały się zdjęcia z ich tatrzańskich wędrówek. Wypoczywali też nad morzem ale w naszych zbiorach jest tylko jeden obraz o tej tematyce. Niestety druga wojna światowa i śmierć męża oraz jedynego syna (obaj są notowani na liście jeńców obozu w Starobielsku) zakończyła ten szczęśliwy czas. Po wojnie artystka wróciła do malowania. Z tego okresu pochodzą wizerunki Krakowa, wnętrz kościołów krakowskich i cykl „Planty”. W tej przestrzeni prezentujemy także nagrodzony srebrnym medalem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie autoportret artystki, oraz kompozycje związane z jedynym dzieckiem malarki – Adamem juniorem.

W 2 salach zachodniej części naszej galerii pokazujemy obrazy i szkice malarskie oraz rysunki Michała Borucińskiego, który swoje twórcze życie związał z Warszawą. Niestety plon jego wspaniale zapoczątkowanej działalności artystycznej został zniszczony podczas drugiej wojny światowej w jego warszawskiej pracowni. Ruiny Warszawy rysowane ołówkiem i kompozycja rodzajowa poświęcona temu tematowi są prezentowane w jednym z tych pomieszczeń. Obok można zobaczyć bardziej radosne i barwne kompozycje poświęcone parkowi i budowlom warszawskich Łazienek. Boruciński od początku swojej działalności artystycznej tworzył portrety. To co przekazała do zbiorów siedleckiego muzeum córka artysty – Hanna Sołtan – to powojenna twórczość malarza. Jedynie dwa portrety – jak przypuszczamy pochodzą – w wcześniejszego okresu. Michał Boruciński po wojnie był profesorem na wydziale konserwacji warszawskiej ASP i przygotowywał studentów do prac malarskich na różnorodnych podłożach. Z tego powodu sam eksperymentował z różnymi gruntami swoich obrazów.


Kuratorzy wystawy: Halina Budziszewska, Danuta Michalec

Szczegóły

Start:
28 kwietnia 2017
Koniec:
31 grudnia 2017
Wydarzenie Category:

Miejsce

Muzeum Regionalne w Siedlcach
ul. Józefa Piłsudskiego 1
08-110 Siedlce, Polska
+ Google Map
Telefon:
+48 25 632 74 70
Strona internetowa:
http://www.muzeumsiedlce.art.pl