BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy
X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net
X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20250330T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20251026T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20250621
DTEND;VALUE=DATE:20250901
DTSTAMP:20260411T000742
CREATED:20250609T083503Z
LAST-MODIFIED:20250609T083503Z
UID:26383-1750464000-1756684799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Kostium / Rzeźba / Ciało. Obiekty teatralne Kantora – Muzeum Brukenthala\, Sybin
DESCRIPTION:Wystawa Kostium / Rzeźba / Ciało. Obiekty teatralne Kantora\nWizjoner. Artysta totalny. Rewolucjonista teatru. Najbardziej światowy z polskich artystów i najbardziej polski z artystów światowych. Tadeusz Kantor (1915—1990)\, jeden z najważniejszych twórców XX wieku\, był rewolucjonistą w każdym sensie tego słowa. Założony przez niego Teatr Cricot 2\, nieustannie wykraczał poza tradycyjne ramy sceny. Wystawa z kolekcji Cricoteki\, prezentowana w Muzeum Brukenthala w Sybinie\, ukazuje fenomen Tadeusza Kantora poprzez jego obiekty teatralne — kostiumy\, przedmioty\, rzeźby. To one niosą w sobie nie tylko ślad spektakli\, lecz także ideę i zapis procesu twórczego. \n„Dzieła te nie powstały z doraźnej i przemijającej potrzeby danego spektaklu. Lecz związane są ściśle z ideami\, które definiują moją twórczość. […] Posiadają wystarczającą ilość napięcia wewnętrznego i samodzielnego sensu\, aby być autonomicznymi dziełami sztuki.” – Tadeusz Kantor \nPunktem wyjścia wystawy jest spojrzenie na kostiumy jako autonomiczne dzieła sztuki\, posiadające wystarczającą ilość napięcia\, własną biografię i materialność będąc jednocześnie przedłużeniem przestrzeni\, jak i ciała aktora. Waga materialności u Kantora jest szczególna. Przedmioty na scenie to nie tylko „resztki” czy „strzępy”\, jak sam często mówił\, ale także opowieść o ludzkiej kondycji\, przemijaniu i obecności. Obiekty teatralne i kostiumy stawały się formami rzeźbiarskimi\, balansującymi na granicy między ciałem a przestrzenią\, między ideą a fizycznością\, między pamięcią zbiorową a indywidualnością. Kostiumy\, tracące formę ludzką lub te\, które ją imitują\, przekształcają się w pełnoprawne dzieła. To swoiste ciało-rzeźby\, które zasługują na status rzeźb\, będąc jednocześnie nierozerwalnie złączonymi z cielesnością aktora. Materia sceniczna\, złożona z intensywnych obrazów\, metaforycznych obiektów i żywego ciała\, stawała się polem eksperymentu\, ale i namysłu nad przemijaniem\, pamięcią\, śmiercią. \nWystawa Kostium / Rzeźba / Ciało. Obiekty teatralne Kantora\nObiekty prezentowane na wystawie obrazują wyjątkową zdolność artysty do tworzenia własnego teatralnego języka: niepodrabialnego\, głęboko zakorzenionego w polskiej historii i doświadczeniu XX wieku. Pokazują również wrażliwość Kantora na światowe nurty artystyczne — dadaizm\, informel czy konstruktywizm. Swoista rewizja materialności dokonywana przez artystę wprost odnosi się też do rumuńskiej kultury poprzez cztery kostiumy zaprojektowane przez Kantora do spektaklu „Nosorożec” (1961) na podstawie sztuki Eugène’a Ionesco w reżyserii Piotra Pawłowskiego w Starym Teatrze w Krakowie. Tym wielobarwnym\, bogatym plastycznie kostiumom towarzyszą inne\, bardziej osobiste realizacje – od obiektów inspirowanych Witkacym\, przez papierowe kostiumy z crioctage`u „Gdzie są niegdysiejsze śniegi”\, aż po instalacje pochodzące z ostatnich przedstawień Kantora zaliczanych do okresu Teatru Śmierci: „Umarłej klasy” i „Dziś są moje urodziny”. Częścią prezentacji stają się obiekty\, które zrywają z tradycyjną formą kostiumu – autorska rekonstrukcja Goplany z „Balladyny” czy „Nieletnia” na stelażu. \nWystawa jest zaproszeniem do odkrywania historii teatru Tadeusza Kantora\, a także prześledzenia idei\, wpływów\, fascynacji\, które za nim stały. Ekspozycja to także przestrzeń do refleksji nad tym\, jak artysta budował napięcia\, jak traktował materię i formę oraz jak jego teatr przekształcał się w coś\, co istnieje poza czasem – jako zbiór artystycznych przedmiotów\, który do dziś pulsuje i nie przestaje oddziaływać. To właśnie tam — między żywą wyobraźnią a ciałem — rodzi się Kantorowski teatr: wizjonerska synteza formy\, emocji i przestrzeni. Teatr\, który nie kończy się w chwili zejścia ze sceny\, lecz trwa — w materii\, w pamięci\, w wyobraźni następnych pokoleń. \nWymowne jest miejsce\, które Muzeum Brukenthala wyznaczyło polskiemu artyście. Widz mija arcydzieła van Eycka\, Veronese’a\, Cranacha\, Rubensa\, Lotta\, da Messinę\, Brueghela Młodszego\, Memlinga. W ten sposób dociera do wystawy „Kostium / Rzeźba / Ciało”. Ta droga stawia polskiego malarza i reżysera w jednym szeregu z mistrzami malarstwa i wchodzi z nimi w dialog. Obiekty teatralne Kantora jednak zupełnie odcinają się od wcześniejszych obrazów\, proponują zmysłowe\, teatralne doświadczenie w postaci wielkoformatowej\, przestrzennej instalacji kolekcji. \nWystawa Kostium / Rzeźba / Ciało. Obiekty teatralne Kantora\nNieprzypadkowy jest wreszcie kontekst czasowy otwarcia wystawy w Sybinie. W dniach 20-29 czerwca 2025 odbywa się w tym saskim miasteczku jeden z największych europejskich festiwali teatralnych Międzynarodowy Festiwal Teatralny (FITS). Dziesięć dni\, podczas których prezentowane są najbardziej wartościowe produkcje teatralne i wydarzenia artystyczne z całego świata\, przywołuje wędrówkę trupy Cricot 2 nie tylko przez podobne temu festiwale\, ale w ogóle przez tygle języków i kultur\, dziesiątki miejsc na całej kuli ziemskiej\, w których odbywały się spektakle Tadeusza Kantora. A wśród tych światowych scen na tej jednej – rumuńskiej – za życia Kantora jego aktorzy nie stanęli. Wracając do Sybina z wystawą po 16 latach (w 2009 prezentowana była scenografia spektaklu „Nigdy tu już nie powrócę”)\, tym razem zostanie ona obudowana kontekstami – projekcją unikatowych materiałów archiwalnych oraz wielogłosem polskich i rumuńskich teatrologów: Katarzyny Fazan\, Anny Róży Burzyńskiej\, Marty Bryś\, Natalii Zarzeckiej\, Tomasza Pietruchy oraz Octaviana Saiu. \n\n1 Krystyna Czerni\, „Tadeusz Kantor. Spacer po linie”\, Wyd. Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka\, 2015 \n\nKostium / Rzeźba / Ciało. Obiekty teatralne Kantora \n21 czerwca – 31 sierpnia 2025 r.\nMuzeum Brukenthala\, Sybin\nKuratorzy: Justyna Droń\, Bogdan Renczyński\nKoordynacja: Justyna Droń\, Aldona Mikulska\, Alexandra Runcan
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kostium-rzezba-cialo-obiekty-teatralne-kantora/
CATEGORIES:wystawa
ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/06/kostium-rzexba.png
END:VEVENT
END:VCALENDAR