BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy
X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net
X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20200329T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20201025T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20210328T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20211031T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20201023
DTEND;VALUE=DATE:20210301
DTSTAMP:20260411T041807
CREATED:20200919T133920Z
LAST-MODIFIED:20200919T133920Z
UID:13887-1603411200-1614556799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Notes Ryski. Śladami linii Wacława Szpakowskiego
DESCRIPTION:Notes Ryski. Śladami linii Wacława Szpakowskiego \nWernisaż: 23 października 2020 r.\n godz. 18:00\n MS1. Muzeum Sztuki w Łodzi\n Wystawa czynna do: 28 lutego 2020 r.\n Kuratorka: Inga Lāce (LCCA) \nWystawa „Notes Ryski. Śladami linii Wacława Szpakowskiego” za punkt wyjścia bierze życie i twórczość Wacława Szpakowskiego (1883-1973)\, szczególną uwagę skupiając na początkach XX wieku\, gdy artysta mieszkał i studiował w Rydze. Otwiera w ten sposób przestrzeń do dialogu\, do którego zaprasza także twórców z innych pokoleń\, by – wydobywając wątki zbiegające się w praktyce artystycznej Szpakowskiego – zainicjować nowe sojusze i spotkania\, wykraczające poza horyzont zakreślony przez czas i miejsce życia samego artysty. \nWacław Szpakowski\, „B 6” z serii „B”\, rysunek tuszem na kalce technicznej\, 1924\, z kolekcji Muz eum Sztuki w Łodzi\nChoć Szpakowski urodził się w Warszawie\, to w 1897 roku jego rodzina przeprowadziła się do Rygi\, gdzie w 1902 zaczął studiować architekturę na tamtejszej politechnice. Poza studiami bardzo pochłaniała go meteorologia. Dogłębnie analizował zjawiska atmosferyczne\, takie jak huragany\, cyklony czy sztormy\, a dotyczące ich fakty i obserwacje zapisywał w swoich notesach. Także w Rydze Szpakowski zaczął tworzyć swoje podobne do labiryntów rysunki wykonane pojedynczymi\, ciągłymi liniami. Prace te objaśnił potem w traktacie zatytułowanym „Linie rytmiczne” (1969). Niedługo po ukończeniu studiów\, w 1911 roku\, wrócił na teren Polski\, gdzie pracował w Ministerstwie Poczt i Telegrafów jako inżynier budowlany\, nadal w wolnym czasie rysując. Jego prace po raz pierwszy zostały pokazane publicznie dopiero w 1978 roku w Muzeum Sztuki w Łodzi\, które tym samym dokonało odkrycia tego artysty dla szerszej publiczności. \nSzpakowskiego interesowały niewidoczne rytmy\, które spajają świat\, przebłyski porządku. Można je dostrzec w zjawiskach przyrody i organizacji życia. Te zagadnienia badał nieustannie na wycieczkach terenowych\, gdy zbierał obserwacje\, przekładane potem na niezliczone notatki\, a następnie na rysunki. Prezentowane na wystawie prace pokazują niefiguratywne sposoby widzenia\, rozumienia\, przedstawiania i wchodzenia w relacje z otaczającym nas światem. Ich abstrakcyjny język sugeruje istnienie rzeczywistości\, którą trudno przedstawić słowami. A jest to perspektywa\, która wydaje się dziś szczególnie kusząca\, gdy język\, którego na co dzień używamy zawodzi w obliczu rosnącego populizmu\, tzw. „fake newsów”\, braku wyobraźni politycznej. Czy mogą istnieć inne sposoby pokazania naszej teraźniejszości i wyobrażania sobie alternatywnych przyszłych scenariuszy? Co badają osoby posługujące się dziś językiem abstrakcji w sztuce? \nArtystki i artyści\, których twórczość składa się na ten projekt\, podjęli różne wątki obecne w pracach\, zainteresowaniach i języku Szpakowskiego\, i wpletli je w nowe konteksty. Zanis Waldheims\, łotewski artysta\, który spędził życie na emigracji w Kanadzie\, za pomocą abstrakcji geometrycznych próbował opisywać otaczający go świat oraz wewnętrzne mechanizmy kierujące ludzkim zachowaniem. Zamiast prezentować swoje badania w formie pisemnej\, stopniowo przechodził ku formie obrazowej\, uznając że jedyny znaczący sposób wyrażania uzyskanych wniosków znajduje się poza słowami. Z kolei Janek Simon interesuje się narastającymi we współczesnych społeczeństwach nacjonalizmem i ksenofobią. Pracuje na wygenerowanych przez sztuczną inteligencję algorytmach\, które ponadnarodowo łączą motywy folklorystyczne z Indii\, Afryki\, Ameryki Południowej\, Europy i Polski w abstrakcyjne mozaiki\, próbując za pośrednictwem formy opowiadać się po stronie nowego inkluzywnego uniwersalizmu. \nTwórczość Viktora Timofeeva wprowadza nas w sieć związków zachodzących między rysunkiem\, architekturą i tworzeniem świata\, zestawiając elementy architektoniczne ze światem roślin\, korzystając m.in. z wyobrażeń wziętych ze świata gier komputerowych i dystopijnej animacji. Betonowe rzeźby Evity Vasiļjevej przebite stalowymi prętami kojarzą się z jednej strony z procesem konstrukcji\, a z drugiej – rozpadu. Beton – łączony z architekturą modernistyczną i dobrze znany pokoleniom czasów sowieckiej dominacji – pokruszony w pracach Vasiļjevej\, skłania do zakwestionowania dziedzictwa minionych utopii. Kolejna z artystek\, Amanda Ziemele\, próbuje łamać geometrię przestrzeni\, ingerując w nią swoimi obrazami. \nZ kolei praca Hany Miletić to żakardowa tkanina. Formalnie nawiązuje do historii automatyzacji\, która zrewolucjonizowała przemysł włókienniczy\, inspirując wówczas m.in. stworzenie Maszyny Analitycznej\, czyli XIX-wiecznego prototypu komputera zaprojektowanego przez Adę Lovelace i Charlesa Babbage. Zwracając naszą uwagę na związek tkania i obliczania Miletić podważa tradycyjne przyporządkowanie rzemiosła do „zajęć kobiecych”\, a ingerując ręcznie w zautomatyzowany system maszynowy tworzy „usterki” we wzorze. Praca Navine G. Khan-Dossos to wizualizacja innego schematu – zestawu barw używanych w poligrafii\, pozwalającego na reprodukcję każdego możliwego obrazu. Przesuwając na plan pierwszy ów schemat\, artystka podkreśla niezauważalne mechanizmy kształtujące przekaz informacji. \nPrzyglądając się związkom pomiędzy badaniami naukowymi\, fotografią i sztuką – obszarami obecnymi również w twórczości Wacława Szpakowskiego – Andres Galeano odzyskuje uszkodzone szklane negatywy z zapisem zjawisk meteorologicznych będące własnością pierwszego Katalońskiego Instytutu Meteorologicznego (1921-1939). Sporządza raporty wyliczające zniszczenia\, jakich te negatywy doznały wskutek upływu czasu i w efekcie konfiskaty oraz zaniedbań reżimu Franco. \nWystawa\, obok twórczości Wacława Szpakowskiego\, pokazuje ośmioro współczesnych artystek i artystów pracujących z nieprzedstawiającą abstrakcją. Projekt ten – prezentując na jak różne sposoby rozkwitało dziedzictwo Szpakowskiego i jak prace artystów różnych pokoleń wchodzą z nim w dialog – ma zachęcić do nowego spojrzenia na dziedzictwo modernistycznej awangardy. Spojrzenie to skupia się na wydobyciu współczesnego znaczenia prac klasyka awangardy\, przedstawiając jednocześnie lokalny\, polityczny i społeczny kontekst\, w jakim powstawały.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/notes-ryski-sladami-linii-waclawa-szpakowskiego/
LOCATION:MS1 – Muzeum Sztuki w Łodzi\, ul. Więckowskiego 36\, Łódź\, 90-734\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/09/7-Waclaw-Szpakowski-Z-serii-B-B-6.jpg
GEO:51.7718702;19.4482877
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=MS1 – Muzeum Sztuki w Łodzi ul. Więckowskiego 36 Łódź 90-734 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Więckowskiego 36:geo:19.4482877,51.7718702
END:VEVENT
END:VCALENDAR