BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN CALSCALE:GREGORIAN METHOD:PUBLISH X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy BEGIN:VTIMEZONE TZID:Europe/Warsaw BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20200329T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20201025T010000 END:STANDARD END:VTIMEZONE BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200109 DTEND;VALUE=DATE:20200501 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200109T100729Z LAST-MODIFIED:20200224T132014Z UID:12819-1578528000-1588291199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Człowiek\, osoba\, persona. Portret w przestrzeni sakralnej DESCRIPTION:Człowiek\, osoba\, persona. Portret w przestrzeni sakralnej\n Dawny Pałac Biskupi\, ul. Katedralna 8\, Frombork\n wernisaż: 9 stycznia (czwartek)\, godz. 12.00\n styczeń 2020 – kwiecień 2021\n kurator: dr Jowita Jagla \n\nOd najdawniejszych pra-początków człowiek chciał zapisać swój ślad w świecie\, unaocznić w nim własną obecność; chciał opowiedzieć o sobie zachowując własny wizerunek dla kolejnych pokoleń. Jedną z formuł utrwalenia owego śladu stał się autoportret\, później zaś portret. \nSzczególnym typem portretu jest portret przynależący do sfery sakralnej – przestrzeni kościołów\, kaplic\, sanktuariów – za pomocą którego następuje konfrontacja sportretowanej postaci nie tylko z najbliższymi osobami\, postronnymi widzami\, ale nade wszystko z Istotą Świętą. Jest to portret obrazujący zmarłych\, dobroczyńców kościołów\, przedstawicieli znamienitych rodów\, wybitne osoby duchowne\, wiernych proszących o łaskę uzdrowienia w geście wotywnym. Różnorodność formalna i ikonograficzna kreuje tu objętościowo bogaty zbiór dzieł sztuki tworzony przez epitafia\, wota\, portrety trumienne\, kartusze trumienne\, blachy trumienne\, portrety duchownych katolickich i protestanckich\, chorągwie nagrobne\, płyty nagrobne\, portrety zmarłych leżących na marach żałobnych\, autoportrety artystów\, tablice ofiar czy ołtarze z wizerunkiem fundatorów. \nProponowana ekspozycja ma na celu nie tylko prezentację ujęć formalnych czy ikonograficznych\, jej celem jest głębsza refleksja nad ideą portretu – zjawiska wielopoziomowego\, które przedstawia człowieka – osobę – personę. \n„Najbardziej interesującą powierzchnią na świecie jest ludzka twarz”.\nGeorg Lichtenberg \n\n \n \n \n \n \n Część środkowa Ołtarza Ukrzyżowania z parą fundatorów\, XVII wiek.\nKościół Ewangelicko-Augsburski p.w. św. Jerzego\, Pasłęk\n \n \n \n \n \n \n \n Epitafium Jerzego Rosenberga\, 1612 r.\nMuzeum Diecezjalne\, Pelplin.\n \n \n\n[toggle title=’Czytaj dalej »’]Po pierwsze człowiek jako istota biologiczna przynależy do świata przyrody jako byt określony przez ciało i przynależną mu płeć. Człowiek z nadaną mu fizjonomią\, chorobami\, defektami fizycznymi\, ale także z urodą jest ze wszech miar wyrosły z natury i w niej określony\, to także człowiek należący do konkretnego obszaru geograficznego. \nPo drugie człowiek jako osoba historyczna\, a zatem zdefiniowany przez warunki społeczne i historię\, osadzony w dziejach świata\, reprezentujący status materialny\, przynależący do danej warstwy społecznej; człowiek określony herbem\, funkcją\, rangą zawodową\, reprezentujący gildię/ cech\, stopień woskowy\, przynależność religijną. \nPo trzecie człowiek jako persona (gr. prósōpon\, łac. persona)\, osoba\, ale także „byt rozumny”\, utożsamiany z „obliczem”\, „twarzą”\, człowiekiem który przybiera maskę zasłaniającą rzeczywistość. \nWszystkie te „wcielenia” człowieka – aktora głoszą i „pozorują” w ikonosferze kościołów jego chwałę\, dzielność\, mądrość\, waleczność\, a przede wszystkim religijność\, która daje gwarancję zbawienia\, modlitwę ze strony wiernych i łaskę Boga. W portretach tego typu – niejako ustawicznie – toczy się zatem podskórna\, niewidoczna wizualnie walka między pokorą a pychą\, mówieniem o sobie samym szeptem i potrzebą bycia zauważonym. \nDominantę tychże ujęć stanowi oczywiście konkretna podobizna człowieka\, portret-dokument\, dokument-twarz. To właśnie z twarzą konkretnego człowieka komunikuje się widz i Bóg. Twarz wyobraża zarówno człowieka\, który oparł się śmierci\, człowieka nieśmiertelnego\, posiadającego moc nad czasem\, ale także paradoksalnie człowieka\, którego śmierć obłaskawia\, pokonuje mimo pozoru wygranej walki. \nEpitafium Jerzego Rosenberga\, 1612 r.Muzeum Diecezjalne\, Pelplin.\nSzczególną formę portretu stanowią w pewnym sensie także samodzielne inskrypcje\, a przede wszystkim herby. Idea herbu narodziła się w Europie w wieku XII\, podczas gdy w Polsce nieco później\, na przełomie XIII i XIV stulecia. Początkowo herby pełniły funkcję elementu uzbrojenia\, umieszczano je na hełmach\, tarczach\, chorągwiach\, identyfikowały w ten sposób rycerzy w walce. \nStopniowo jednak\, gdy straciły tą funkcję\, przeobraziły się w wyróżnik osób przynależących do warstw uprzywilejowanych. Herby- znaki identyfikujące osobę od średniowiecza w intensywny sposób były obecne w przestrzeni sakralnej\, umieszczano je na portalach kościołów\, w kaplicach rodowych oraz pogrzebowych\, na epitafiach\, paramentach kościelnych i ołtarzach. W rodzimej kulturze szlacheckiej i magnackiej herby stanowiły bardzo ważny element ikonograficzny i scenograficzny „inscenizacji” żałobnych. W sztuce protestanckiej ikonografia heraldyczna także zajęła wyróżnioną pozycję – wizerunek drzew genealogicznych\, herby rodów szlacheckich\, arystokratycznych – znaczących rodów dla danej świątyni zdobiły często ławy i empory kościołów\, nade wszystko zaś loże kolatorskie. \nHerb często uzupełniał ikonograficzny portret konkretnej osoby\, z drugiej strony sam w sobie stanowił nie tyle obraz ciała\, ale był „znakiem ciała”. Jak zauważał Hans Belting „znak\, który oznaczał nie indywiduum\, ale nośnika rodzinnej lub terytorialnej genealogii\, który zatem definiował dany ród”. Herb obrazował „ciało społeczne”\, był „znakiem rodziny i władzy”\, „znakiem przestrzeni panowania”. „Herby zapewniały obecność pana herbu także tam\, gdzie nie sięgało już jego ciało. Także tam egzekwował on swoje prawa przez „wystawianie i narzucanie” swojego herbu. W końcu użyczał również innym swojego herbu\, by nieśli go przed sobą. (…) Herby musiały „być przez kogoś niesione lub gdzieś przymocowane\, aby zapewnić teraźniejszość”. Uwierzytelniały nie tylko prawo\, ale również przynależną mu osobę prawną” (Hans Belting). \nPortret trumienny mężczyzny z Człuchowa\, XVII wiek.Muzeum Diecezjalne\, Pelplin.Portret trumienny Władysława Dobrskiego\, 1695 r.Klasztor Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Wincentego a` Paulo\, Chełmno.\nWystawę tworzą dwie przenikające się strefy: strefa ikonografii katolickiej i ikonografii protestanckiej\, które udowadniają\, że w przypadku zjawiska „portretu” obie te przestrzenie wzajemnie od siebie czerpały i się inspirowały. \nStrefę ikonografii katolickiej tworzą m.in.: portrety świętych\, portrety znamienitych duchownych\, portrety trumienne\, portrety zmarłych leżących na marach\, epitafia\, wota\, ołtarze z wizerunkiem fundatora\, płyty nagrobne i „ukryte” autoportrety artysty. Z kolei do ikonografii protestanckiej należą: portrety pastorów\, epitafia\, ołtarze z portretem fundatorów\, chorągwie nagrobne\, blachy trumienne\, kartusze trumienne\, tablice ofiar i malowane płyciny z ikonografią heraldyczną. \nEpitafium portretowe Abrahama zu Eulenburg\, I połowa XVII wieku.Muzeum im. Wojciecha Kętrzyńskiego\, Kętrzyn.Portret św. Franciszka Borgiasza\, XVII wiek.Muzeum Jezuitów\, Święta Lipka.\nNa ekspozycji zaprezentowano dzieła sztuki pochodzące z kościołów Archidiecezji Warmińskiej i Diecezji Elbląskiej; należące do zgromadzeń zakonnych i klasztorów (Klasztor Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Wincentego a `Paulo w Chełmnie\, Zgromadzenie Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Braniewie i Ornecie); pochodzące z kościołów Ewangelicko-Augsburskich i zbiorów prywatnych oraz stanowiące część zbiorów muzealnych (Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku\, Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Elblągu\, Muzeum im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Kętrzynie\, Muzeum Mazurskiego w Szczytnie (Oddział Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie)\, Muzeum Jezuitów w Świętej Lipce i Muzeum Diecezjalnego w Pelplinie). \nFragment epitafium Jakuba Wojciecha Czeradzkiego\, 1727 r.Kościół p.w. św. Elżbiety Węgierskiej\, Lubieszewo.Portret ks. Piotra Pawła Witkowskiego\, XIX wiek.Muzeum Jezuitów\, Święta Lipka.\nProponowana ekspozycja przekonuje\, iż historyczny portret przeznaczany pierwotnie do przestrzeni sakralnej posiadał bogate spektrum ikonograficzne i ideowe. Upamiętniając człowieka-osobę-personę zatrzymywał wizerunek opierający się czasowi i Fortunie\, kreował obraz bohatera\, dobrego chrześcijanina\, walecznego rycerza\, cnotliwej/pobożnej kobiety\, prawdziwego świętego\, idealnego duchownego… \n„Portret bł. Reginy Protmann”\, XVII wiek. Zgromadzenie Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy\, Orneta.\nUkazywał człowieka w jego „lepszym wydaniu”\, „wyidealizowanego”\, „bez skazy” – jeśli zaś z grzeszną skazą\, grzech ów był odkupiony i spłacony pokutą. Portret wyobrażający podobiznę konkretnej postaci\, ujęcia heraldyczne czy inskrypcyjne stanowiły lustro\, w którym przeglądał się Stwórca\, pytając czy istoty uczynione na Jego obraz są dobre… \nZgromadzone na wystawie portrety doskonale wpisują się w refleksję na temat twarzy bliską filozofii Emmanuela Lévinasa\, dla którego twarz uobecniała objawienie się – epifanię „Innego”\, i choć według Lévinasa twarz jest nieokreślona\, jest nie dającą się poznać tajemnicą\, jest ona jednocześnie tym\, dzięki czemu odkrywamy nasze miejsce w świecie\, jest sensem i obecnością…\n/Jowita Jagla \n*  *  * \nScenariusz wystawy:\nJowita Jagla \nKuratorzy wystawy:\nJowita Jagla\, Mirosław Jonakowski\, ks. Jacek Wojtkowski \nKwerendy:\nJowita Jagla\, Mirosław Jonakowski\, Weronika Wojnowska\, Jagoda Semków \nRealizacja wystawy:\nJowita Jagla\, Weronika Wojnowska\, Jagoda Semków \nRealizacja techniczna wystawy:\nAndrzej Długołęcki\, Dariusz Grzesiak\, Marcin Zabłocki\, Paweł Chorostian \nPrzygotowanie konserwatorskie obiektów:\nPracownia Konserwacji Zabytków Ewa Olkowska\, Olsztyn \nOpracowanie graficzne:\nJanusz Goliński \nZdjęcia:\nBożena i Lech Okońscy \nWspółpraca naukowa:\nks. dr hab. Wojciech Zawadzki\, Archiwum Diecezjalne\, Elbląg \nWspółpraca:\nStanisław Mudryk Zakład Stolarski\, Frombork\nWiesława Długołęcka Usługi Krawieckie\, Frombork[/toggle] URL:https://news.niezlasztuka.net/event/czlowiek-osoba-persona-portret-w-przestrzeni-sakralnej-frombork/ LOCATION:Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku\, Katedralna 8\, Frombork\, 14-530\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/1..jpg GEO:54.3567949;19.6830836 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku Katedralna 8 Frombork 14-530 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Katedralna 8:geo:19.6830836,54.3567949 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200114 DTEND;VALUE=DATE:20200601 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20191221T171627Z LAST-MODIFIED:20191221T171627Z UID:12728-1578960000-1590969599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Wizerunki ludzi piszących. Autorzy i ich dzieła DESCRIPTION:Wernisaż: 14 stycznia 2020 r.\n Muzeum Narodowe w Krakowie|\n Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego\n Wystawa czynna do: 30 wrześnie 2020 r.\n Kurator: Iwona Długopolska \nPortret Mikołaja Reja w drzeworycie z krakowskiego wydania Zwierzyńca z 1574 r. oraz popiersie Adama Mickiewicza w litografii z warszawskiej edycji Poezji z 1833 r. – te i inne portrety ludzi pióra można obejrzeć na wystawie poświęconej wizerunkom autorów i ich dziełom. Prezentujemy 73 stare księgi\, 5 atlasów i 14 map ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie\, wydane od początku XVI do XIX stulecia włącznie. Na kartach ksiąg pokazane zostały portrety pisarzy\, poetów i uczonych z różnych krajów Europy oraz z Polski\, tworzących od starożytności po wiek XIX. Są wśród eksponowanych obiektów dzieła twórców znanych i podziwianych do dziś\, takich jak wielcy epicy starożytnej Grecji i Rzymu Homer i Wergiliusz\, ale są też prace\, które – podobnie jak nazwiska ich autorów – w powszechnej świadomości uległy zapomnieniu. \nPopiersie w owalu Andrzeja Maksymiliana Fredry\, autora dzieła poświęconego tematyce militarnej. Księga pierwsza wydana została w Amsterdamie w 1668 r.\, a księga druga w Lipsku w 1757 r.\nCzy pamiętamy twarze\, bądź późniejsze wyobrażenia wizerunków\, choćby tych najsławniejszych autorów\, których wpływ na rozwój literatury\, nauki i kultury czy religię był bezsprzeczny? Warto popatrzeć na ludzi parających się zawodowo piórem\, poetów\, pisarzy\, świętych kościoła katolickiego i wielkich reformatorów religijnych\, wybitnych uczonych z różnych dziedzin – astronomów\, historyków\, geografów i kartografów\, medyków\, podróżników. Na jednym z portretów został na przykład ukazany Mikołaj Krzysztof Radziwiłł „Sierotka”\, który opisał swoją pełną przygód podróż do Ziemi Świętej\, odbytą w latach 1582–1584. \nPopiersie z profilu Adama Mickiewicza. Litografia w pierwszej i jedynej zbiorowej warszawskiej edycji dzieł A. Mickiewicza\, wydanej za życia poety URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wizerunki-ludzi-piszacych-autorzy-dziela/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego\, ul. Piłsudskiego 12\, Kraków\, 31-109\, Polska GEO:50.060024;19.929998 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego ul. Piłsudskiego 12 Kraków 31-109 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Piłsudskiego 12:geo:19.929998,50.060024 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200117 DTEND;VALUE=DATE:20200309 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T115425Z LAST-MODIFIED:20200125T115425Z UID:12869-1579219200-1583711999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Masato Tanaka\, Gabriela Morawetz. Zostaw drzwi uchylone DESCRIPTION:Wernisaż: 17 stycznia 2020 r.\n godz. 18.00\n Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha|\n Galeria Europa – Daleki Wschód\n Wystawa czynna do: 08 marca 2020 r.\n Koordynacja: Yoko Nakata\, Barbara Karwat \nWystawa powstaje przy współpracy z prestiżowym festiwalem artystycznym Biwako Biennale\, który odbywa się w japońskiej prefekturze Shiga co dwa lata\, nieprzerwanie od roku 2001. W roku 2020 natomiast przypada 20-lecie założenia organizacji Energy Field – podmiotu odpowiedzialnego za organizację wydarzenia. Nadchodząca wystawa w Muzeum Manggha jest wydarzeniem inaugurującym ten jubileuszowy rok. \nfot. materiały organizatora\nArtyści\, których prace będzie można oglądać na wystawie to pochodząca z Krakowa\, a zamieszkała w Paryżu Gabriela Morawetz oraz pochodzący z Japonii Masato Tanaka. \nPrace tych współczesnych artystów to wielowymiarowe\, często interaktywne instalacje\, dzięki którym na moment będzie możliwe przeniesienie się do innego świata\, wymiaru stworzonego przez artystów\, impresji wywołanej fascynacją tym co nieznane i odległe. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/masato-tanaka-gabriela-morawetz-zostaw-drzwi-uchylone/ LOCATION:Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha\, Marii Konopnickiej 26\, Kraków\, 30-302\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/full_2_detailExhibition.jpg GEO:50.0506255;19.9312372 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha Marii Konopnickiej 26 Kraków 30-302 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Marii Konopnickiej 26:geo:19.9312372,50.0506255 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200118 DTEND;VALUE=DATE:20200601 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20191221T175359Z LAST-MODIFIED:20191221T175359Z UID:12745-1579305600-1590969599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Sztuka zwana naiwną i co dalej… Recepcja myśli Aleksandra Jackowskiego w kolekcji Muzeum Śląskiego DESCRIPTION:Wernisaż: 18 stycznia 2020 r.\n godz. 18:00\n Muzeum Śląskie w Katowicach\n Wystawa czynna do: 31 maja 2020 r.\n Kurator: Sonia Wilk \nWystawa opiera się o najważniejszą w polskiej literaturze przedmiotu pozycję autorstwa Aleksandra Jackowskiego „Sztuka zwana naiwną”. Publikacja ta mimo 25 lat od jej wydania wciąż jest aktualna i najobszerniej wyjaśniająca specyfikę i różnorodność opisywanego zjawiska. \nfot. materiały organizatora\nWystawa pokazuje wpływ myśli autora na polskie kolekcje muzealne\, a przede wszystkim na tworzenie kolekcji plastyki nieprofesjonalnej w Muzeum Śląskim. Poza pracami twórców\, o których pisał Jackowski\, pokazane są również prace autorów współczesnych\, którzy podobnie jak ich poprzednicy oryginalnością i siłą przekazu swoich prac wyróżniają się na tle całego środowiska twórców nieprofesjonalnych. Aleksander Jackowski zamierzał poświęcić im następną pozycję „Sztuka zwana art brut”. Niestety książka ta się nie ukazała. \nWystawa jest również wspomnieniem o wybitnym polskim badaczu sztuki\, socjologu\, kuratorze oraz redaktorze naczelnym „Kontekstów. Polskiej Sztuki Ludowej” w stulecie jego urodzin. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/sztuka-zwana-naiwna-recepcja-mysli-aleksandra-jackowskiego-kolekcji-muzeum-slaskiego/ LOCATION:Muzeum Śląskie w Katowicach\, ul. T. Dobrowolskiego 1\, Katowice\, 40-205\, Polska GEO:50.263513;19.034888 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Śląskie w Katowicach ul. T. Dobrowolskiego 1 Katowice 40-205 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. T. Dobrowolskiego 1:geo:19.034888,50.263513 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200118 DTEND;VALUE=DATE:20200316 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T115907Z LAST-MODIFIED:20200125T115907Z UID:12872-1579305600-1584316799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Anna Siekierska. Chwasty i ludzie DESCRIPTION:Wernisaż: 18 styczni 2020 r.\n Miejsce projektów Zachęty\n Wystawa czynna do: 15 marca 2020 r.\n Kuratorka: Magda Kardasz \nAnna Siekierska\, absolwentka Wydziału Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (dyplom w 2013)\, aktywistka na rzecz przyrody przygotowała wystawę do wnętrz Miejsca Projektów Zachęty. Artystka tworzy przede wszystkim prace poddające krytycznemu oglądowi przedmiotowe podejście człowieka do natury. \nfot. materiały organizatora\nWażnym dla niej źródłem inspiracji jest również architektura. Tym razem punktem wyjścia stały się dla autorki przemyślenia nad problemem nieużytków miejskich (badała Stadion im. Edmunda Szyca w Poznaniu i Wawerskie Zakole Wisły w Warszawie). Nieużytki postrzega ona jako miejsca pozytywne\, dające szansę na ocalenie naturalnie rozwijających się w mieście przyrodniczych ekosystemów. Projekt jest swoistym manifestem przeciw marginalizowaniu obecności nie-ludzkich sąsiadów (takich jak wolno żyjące rośliny i zwierzęta). Artystka uważa\, że środowisko można uzdrowić poprzez zaniechanie typowo ludzkiej ingerencji. Na wystawie zaprezentowane zostaną nowe prace — instalacje\, fotografie\, obiekty rzeźbiarskie i filmy. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/anna-siekierska-chwasty-ludzie/ LOCATION:Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/zaproszenie-ANNA-SIEKIERSKA_30-12-19-mail-935x420.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200120 DTEND;VALUE=DATE:20200323 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200103T203122Z LAST-MODIFIED:20200103T203122Z UID:12797-1579478400-1584921599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Andrzej Paruzel. Spotkałem kogoś\, kto w czasie pierwszej rozmowy opowiedział mi książkę\, którą miałem napisać DESCRIPTION:Andrzej Paruzel.\n Spotkałem kogoś\, kto w czasie pierwszej rozmowy opowiedział mi książkę\, którą miałem napisać \nWernisaż: 20 stycznia 2020 r.\n godz. 19:00\n Trafo. Trafostacja Sztuki\n Wystawa czynna do: 22 marca 2020 r.\n Kurator: Stanisław Ruksza \nNa wystawę składają się najnowsze prace przygotowane specjalnie dla TRAFO oraz wybór prac z tekstem\, największy dotychczasowy wybór Kurzów Biura oraz sytuacjonistycznych działań Biura Przewodników Po/Sztuce i Kulturze. Wiele prac Paruzela wydarza się na poziomie/powierzchni języka i tworzenia fikcyjnych sytuacji i historii. Cechują je poetycka nośność tytułów i słuch literacki. Stosowane homonimie\, polisemie\, czy aliteracje\, są trochę jak surrealistyczna maniera pozornie pozbawiona praktycznego zastosowania. Nie można w nich uchwycić „żelaznego” wątku\, logicznego powodu następstw zdarzeń. \nfot. materiały organizatora\nBiuro Przewodników jest dziełem szczególnym. Biuro to moje pióro – głosi Paruzel. Działania pełne autobiograficznych odniesień\, a jednocześnie wpisujące się w szereg parainstytucji zakładanych przez niezależnych artystów w opozycji do oficjalnej kultury PRL. Dziś ponownie wracamy do niezależnych sposobów produkcji i obiegu sztuki\, deklarujemy potrzebę postinstytucji\, nieograniczonych regułami wobec zmian świata i sztuki\, a także niezagrożonych ewentualną autocenzurą. W najnowszych pracach artysta odnosi się do własnej biografii. Jest synem pioniera wędkarstwa trociowego w Polsce i Skandynawii. W ostatnim czasie poświęcił swoją uwagę na promowaniu i proponowaniu wielu działań „pro/ekologicznych” w wędkarstwie. \nWystawa realizowana przy wsparciu ZAiKS. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/andrzej-paruzel-spotkalem-kogos-czasie-pierwszej-rozmowy-opowiedzial-mi-ksiazke-ktora-mialem-napisac/ ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/www-andrzej-paruzel-720x528.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200121 DTEND;VALUE=DATE:20200401 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20191124T091924Z LAST-MODIFIED:20191124T091924Z UID:12589-1579564800-1585699199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Panna na Oblęgorku i na frankach Nobla - historia życia i twórczości Jadwigi Sienkiewiczówny DESCRIPTION:Wernisaż: 21 stycznia 2020 r.\n Muzeum Narodowe w Kielcach\n Wystawa czynna do: 31 marca 2020 r.\n Kurator: Agnieszka Kowalska-Lasek \nPortret Jadwigi Sienkiewiczówny\, Władysław Czachórski\, 1901 r.\, olej na płótnie\nGłównym celem wystawy będzie zaprezentowanie możliwie pełnego obrazu życia i twórczości Jadwigi z Sienkiewiczów Korniłowicz\, córki Henryka Sienkiewicza\, kobiety obdarzonej intelektualnym potencjałem\, odważnej\, twórczej\, która dzięki swojej pracy jako tłumaczka dzieł Josepha Conrada\, Romana Rollanda\, Oskara Wilde’a\, ma swój udział w kulturze polskiej\, jako uczestniczka wojny polsko-bolszewickiej ma również wkład w historię. \nJadwiga Korniłowicz reprezentowała pokolenie\, które w swym życiowym bagażu niosło wiele trudnych doświadczeń – zabory\, walka o niepodległość\, druga wojna światowa\, powstanie warszawskie i stalinowski powojenny reżim. Doświadczyła społecznej i materialnej degradacji warstwy społecznej\, z której pochodziła. Wystawa ma stanowić próbę odpowiedzi na pytanie o czynniki kształtujące światopogląd i postawę Jadwigi Korniłowicz\, w tym rolę ojca – Henryka Sienkiewicza i środowiska\, w którym była wychowana. Wskazane zostaną okoliczności\, które spowodowały\, że artystyczno-malarskie i literackie zainteresowania nie przełożyły się na osiągnięcia porównywalne z tymi\, które były udziałem Henryka Sienkiewicza. Przedmiotem szczegółowej analizy na wystawie będzie kwestia stosunku Jadwigi do spuścizny ojca i Oblęgorka jako domu\, a\, w konsekwencji również jej decyzji\, późniejszego muzeum. Wystawie towarzyszyć będzie wydawnictwo. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/panna-oblegorku-frankach-nobla-historia-zycia-tworczosci-jadwigi-sienkiewiczowny/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Kielcach\, pl. Zamkowy 1\, Kielce\, 25-010\, Polska GEO:50.8691028;20.6274147 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Kielcach pl. Zamkowy 1 Kielce 25-010 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=pl. Zamkowy 1:geo:20.6274147,50.8691028 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200123 DTEND;VALUE=DATE:20200504 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200103T201944Z LAST-MODIFIED:20200128T120019Z UID:12789-1579737600-1588550399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Living in the Present Future DESCRIPTION:Living in the Present Future \nWernisaż: 23 stycznia 2020 r.\n godz. 18:00\n Muzeum Narodowe w Szczecinie |\n Muzeum Sztuki Współczesnej\n Wystawa czynna do: 03 maja 2020 r. \n\nW obliczu najnowszych odkryć nauki i rewolucji technologicznej człowiek i definicja człowieczeństwa zmienia się dziś szybciej i radykalniej niż kiedykolwiek. \nEwa Juszkiewicz – Untitled – Bez tytułu (oil on canvas\, 2014\, Zachęta Sztuki Współczesnej Szczecin)\nZmiany te zachodzą zarówno na poziomie materialnym – poprzez wpływ technologii na ludzkie ciała i możliwości percepcyjne\, jak i w wymiarze mentalnym – odkrycia naukowe uwidaczniają to\, co dotychczas nie było dostatecznie czytelne – związki ludzkiego ciała z nie-ludzkimi formami życia\, takimi jak mikroby i wirusy. Ludzka forma coraz częściej objawia się nie jako esencjonalna jedność\, ale forma symbiotyczna i hybrydyczna. Toczącej się obecnie dyskusji antropologicznej towarzyszy ożywiona debata ekologiczna na temat planetarnych zagrożeń z jakimi konfrontuje się ludzkość w epoce antropocenu. \nTa nowa sytuacja sugerująca moment dokonywania się znaczącej zmiany w postrzeganiu statusu\, roli\, przyszłości i odpowiedzialności człowieka zyskuje silny rezonans w sztuce. \nEwa Juszkiewicz – Collage on paper (2017)\nMuzeum Narodowe w Szczecinie i Bornholms Kunstmuseum przygotowuje partnerski projekt wystawienniczo-wydawniczy z udziałem kilkunastu artystów z Polski i Danii\, którzy w swojej praktyce artystycznej podejmują wątek redefinicji i przyszłości człowieczeństwa: podkreślając coraz silniejszą fuzję ciała i świadomości z najnowszymi technologiami (Roman Lipski\, Amalie Smith\, Lea Guldditte Hestelund); eksponując zapoznaną łączność człowieka z naturą i nie-ludzkimi formami życia (Artur Malewski\, Ewa Juszkiewicz\, Emil Westman Hertz)\, stawiając w centrum uwagi nowy etyczny i egzystencjalny wymiar człowieczeństwa w obliczu szybko zmieniającego się świata (Izabella Gustowska\, Aneta Grzeszykowska\, Peter Frimand\, SUPERFLEX). \nCelem wystawy LIVING IN THE PRESENT FUTURE jest rozpoznanie przy użyciu narzędzi właściwych sztuce jednego z najbardziej aktualnych i najgorętszych pól refleksji w obrębie współczesnej humanistyki. \nWystawie LIVING IN THE PRESENT FUTURE towarzyszy polsko-duńsko-angielska publikacja\, przygotowana przez kuratorów polskich i duńskich w kooperacji z zaproszonymi do współpracy badaczami – Izabelą Kowalczyk (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) i Jacobem Wambergiem (Uniwersytet w Aarhus). URL:https://news.niezlasztuka.net/event/living-in-the-present-future/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Szczecinie | Muzeum Sztuki Współczesnej\, ul. Staromłyńska 1\, Szczecin\, 70-561\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/ewa_juszkiewicz_-_untitled_-_bez_tytuu_oil_on_canvas_2014_zachta_sztuki_wspoczesnej_szczecin_20200103_1925524899.jpg GEO:53.4280885;14.5547552 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Szczecinie | Muzeum Sztuki Współczesnej ul. Staromłyńska 1 Szczecin 70-561 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Staromłyńska 1:geo:14.5547552,53.4280885 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200124 DTEND;VALUE=DATE:20200330 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T131803Z LAST-MODIFIED:20200125T131803Z UID:12905-1579824000-1585526399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Sybiraków Ziemia Obiecana DESCRIPTION:Sybiraków Ziemia Obiecana \nWernisaż: 24 stycznia 2020 r.\n godz. 17:30\n Muzeum Narodowe w Szczecinie|\n Centrum Dialogu Przełomy\n Wystawa czynna do: 29 marca 2020 r. \nWystawa prezentuje zagadnienia deportacji oraz ich konsekwencje dla Polaków w czasie drugiej wojny światowej\, ze szczególnym naciskiem na ich pobyt w Afryce po wyjściu armii gen. Władysława Andersa wraz z częścią polskich cywilów z ZSRS w 1941 roku. \nfot. materiały organizatora\nWątek afrykański został przybliżony dzięki fotografiom Hieronima Szumowskiego\, w czasie jego pobytu w Ugandzie\, Kenii oraz Tanganice. Dla Sybiraka-Afrykańczyka pobyt na nieznanym dotąd kontynencie był najszczęśliwszym okresem w jego życiu. Afryka stała się dla tych ludzi Ziemią Obiecaną. Polska ludność cywilna miała przebywać w Afryce do zakończenia wojny. W momencie wyzwolenia Polski planowana była ich repatriacja. Problemem było jednak to\, że nie mieli dokąd wracać\, ponieważ przeważająca większość Sybiraków-Afrykańczyków pochodziła z Kresów II RP\, które na mocy porozumień jałtańskich odebrano Polsce. \nMateriały prezentowane na ekspozycji pochodzą ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie – Centrum Dialogu Przełomy oraz prywatnych zbiorów Tadeusza Szumowskiego\, syna Hieronima Szumowskiego – autora fotografii obrazujących życie polskich uchodźców w Afryce. Walczył on w czasie pierwszej wojny światowej (1914–1918) w legionach Piłsudskiego oraz w wojnie polsko-bolszewickiej (1920). Po wojnie pracował jako nauczyciel w Wilnie. W 1939 roku został aresztowany przez sowietów\, a następnie zesłany do obozu w Workucie. Na mocy amnestii z 1941 roku został zwolniony z łagru i wraz z armią gen. Andersa ewakuował się z terenu ZSRS. Trafił wówczas do obozów polskich uchodźców w Afryce (Rongai\, Ifunda\, Tengeru)\, gdzie pracował w latach 1943–1955. W okresie tym nauczał geografii\, matematyki\, języka angielskiego\, niemieckiego i francuskiego. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/sybirakow-ziemia-obiecana/ LOCATION:Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/nagwek-www-mns-sybiracy.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200124 DTEND;VALUE=DATE:20200309 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T140454Z LAST-MODIFIED:20200202T140454Z UID:12958-1579824000-1583711999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Natalia Ślizowska. My fashion world DESCRIPTION:Natalia Ślizowska. My fashion world \nOtwarcie 24.01.2020\,\n godz. 18:00\n Miejski Ośrodek Sztuki w Gorzowie Wielkopolskim\n Wystawa czynna do: 08 marca 2020 r.\n Kurator: Gustaw Nawrocki \nHistoria Natalii Ślizowskiej nie jest standardowa. Pisze o sobie: „… nie ubierałam lalek w dzieciństwie\, dopiero w dorosłym życiu – moje manekiny. Codziennie wymyślam i realizuję projekty ze wszystkich możliwych dziedzin ubioru. Aby przetrwać\, tworzę krótkie serie dla kobiet\, aby istnieć wykonuję torby i wyroby galanterii skórzanej\, aby być szczęśliwą i zaspokoić swoją duchową potrzebę tworzenia zajmuję się unikatem. Moje kolekcje już od pierwszej myśli istnieją w wyjątkowych przestrzeniach\, wśród przemyślanych instalacji\, otoczone odpowiednią muzyką i światłem. Ubiór to sztuka…. ” \nfot. materiały organizatora\nNa wystawie w Miejskim Ośrodku Sztuki zobaczymy najnowsze realizacje Natalii Ślizowskiej oraz jej wczesne projekty modowe m. in.: Sphere’n’cube\, William Wharton Performance\, Last Lovers\, Landsberg Circus i Spirits of the violin.\nW trakcie wernisażu odbędzie się performance z udziałem gorzowskich aktorów. \nNatalia Ślizowska. Projektantka z pasji i wykształcenia. Pierwsze ubiory realizowała w gorzowskim Liceum Sztuk Plastycznych. Studiowała w Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego\, Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi i Politechnice Łódzkiej na Wydziale Technologii Materiałowych i Wzornictwa Tekstyliów. Dyplom „William Wharton Performance” pod kierunkiem prof. Andrzeja Nawrota obroniła w 2012\, uzyskując jednocześnie tytuł najlepszej absolwentki roku na Politechnice Łódzkiej. Zdobyła wyróżnienia na Międzynarodowym Konkursie Off Fashion (2009) i konkursie Camelowskie Wizje Mody (2010). Uczestniczyła w programie telewizyjnym Project Runway 2014 oraz finale Warsaw Fashion Street (2009). Swoje projekty modowe publikowała w nowojorskim Promo Magazine i brytyjskim Dreamingless Magazine. Od 3 lat prowadzi autorskie atelier\, które mieści się w Gorzowie Wielkopolskim\, w samym centrum miasta. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/natalia-slizowska-fashion-world/ ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/20200109115407_1_slizowska_plakat_mid.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200124 DTEND;VALUE=DATE:20200316 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T143038Z LAST-MODIFIED:20200202T143038Z UID:12970-1579824000-1584316799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Tatiana Czekalska\, Leszek Golec. Catering dla najdłużej przebywających w galerii gości DESCRIPTION:Tatiana Czekalska\, Leszek Golec.\n Catering dla najdłużej przebywających w galerii gości \nWernisaż: 24 stycznia 2020 r.\n Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu\n Wystawa czynna do: 15 marca 2020 r. \nKtóra z żywych istot ma prawo żyć\, a która nie? Przyjęło się\, że o tym decyduje człowiek – samozwańczy pan i władca życia i śmierci – choć sam jest istotą śmiertelną i zazwyczaj pragnąca przedłużać własną egzystencję. Leszek Golec w wywiadzie dla „SZUM-u” (7.06.2019) stwierdza: „W każdej religii jest <>. W Biblii nie jest napisane <>\, tylko <>. I my to praktykujemy. <> – to dodali buddyści. Dżiniści z Mahavirą na czele to praktykowali\, odgarniali miotełką owady\, żeby ich nie nadepnąć. Radykalnie. Ze współczuciem dla drobnych istot”. To stwierdzenie stanowić może punkt wyjścia do zrozumienia i dalszej interpretacji sztuki artystycznego duetu – Tatiany Czekalskiej i Leszka Golca. To swoiste credo ich twórczej postawy\, ale i kierunek dla życiowych priorytetów. \nfot. materiały organizatora\nFundamentem prac Czekalskiej i Golca jest szacunek dla życia i wynikające z niego rozszerzone postrzeganie świata. Rozszerzone o większą empatię\, swego rodzaju ponadreligijną duchowość i poczucie ponadgatunkowej wspólnoty istot żywych i czujących. Artyści często odwołują się do tradycji chrześcijańskiej\, choćby poprzez nawiązania do Biblii lub używanie w swoich pracach kościelnych artefaktów\, jednak ich życie duchowe wykracza poza ramy teologicznych dogmatów. Stają bardziej po stronie realnego współczucia niż rytuałów\, a w surowym\, minimalistycznym pięknie zdają się dostrzegać wymiar metafizyczny. Artyści kolekcjonują stare\, podniszczone przedmioty z wpisaną w nie historią\, „przygarniają” zapomniane\, oddane do antykwariatów ikony\, stuły\, księgi\, naczynia i dają im drugie życie – w obszarze sztuki. Dla przykładu – Biblia nadjedzona przez owada\, któremu nadali imię Anobium Sanctus\, staje się dziełem małego żyjącego dawno temu insekta\, po którym pozostał niepowtarzalny i trwały ślad. Wobec jego żmudnych działań Czekalska i Golec czują respekt\, który każe im przyjąć rolę kuratorów\, nie artystów… Wydobywają z ukrycia jego ciche dzieło\, zadziwieni\, że nie uszkodził żadnej litery… Odnoszą się do wszelkich istot z czułością tak dowartościowaną niedawno publicznie przez polską noblistkę Olgę Tokarczuk. Ta czułość wobec wszystkich stworzeń ma charakter medytacyjny\, jest wyciszoną kontemplacją\, wzmocnioną jednak silnym przekonaniem o tym\, że przy każdej nadarzającej się okazji warto głosić poszanowanie życia i stawać w jego obronie. Bo zwierzęta nadal są zagadką\, nadal nie wiemy o nich wszystkiego\, nie rozumiemy ich\, a więc również nie doceniamy… \nNa marginesie rozważań na temat sztuki zorientowanej na troskę i szacunek\, warto prześledzić publiczny dyskurs odnoszący się do świata dzikiej przyrody\, bo przeważa w nim nadal przekonanie o odwiecznej walce o przetrwanie\, z naciskiem na naturalną przemoc i okrucieństwo. Tymczasem nawet w tej dziedzinie zwierzęta nie zostały przez ludzi dogłębnie rozpoznane. Znany i ceniony prymatolog Frans de Waal w swojej książce Wiek empatii. Jak natura uczy nas życzliwości stwierdza: „Zbyt wielu ekonomistów i polityków modeluje społeczeństwo ludzkie jako wieczną walkę\, która ich zdaniem występuje w przyrodzie – i która jest tak naprawdę czczym wymysłem”. De Waal w licznych swoich książkach podaje wiele przykładów współpracy między zwierzętami\, wzajemnej empatii\, przestrzeganej hierarchii i stosowanych strategii – nie tylko wśród ssaków – czy więc jako ludzie mamy prawo je lekceważyć lub traktować instrumentalnie? URL:https://news.niezlasztuka.net/event/tatiana-czekalska-leszek-golec-catering-dla-najdluzej-przebywajacych-galerii-gosci/ LOCATION:Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu\, Stary Rynek 6\, Poznań\, 61-772\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/8f3g.jpeg GEO:52.408409;16.9326516 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu Stary Rynek 6 Poznań 61-772 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Stary Rynek 6:geo:16.9326516,52.408409 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200124 DTEND;VALUE=DATE:20200316 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T145429Z LAST-MODIFIED:20200202T145429Z UID:12980-1579824000-1584316799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Czkawka – wystawa grupy Łódź Kaliska DESCRIPTION:Czkawka – wystawa grupy Łódź Kaliska \nWernisaż: 24 stycznia 2020 r.\n godz.18.00.\n MCSW Elektrownia\n Wystawa czynna do: 15 marca 2020 roku.\n Kurator: Adam Rzepecki \nWystawa dla widzów od 18 lat. \nWystawa w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu wpisuje się w bogaty program obchodów jubileuszu 40-lecia działalności grupy artystycznej Łódź Kaliska\, który przypadł we wrześniu 2019 roku. Formacja\, choć powstała przez przypadek i w atmosferze skandalu (na skutek wyrzucenia jej przyszłych członków z obozu stowarzyszenia fotograficznego)\, działa nieprzerwanie od 1979 roku w niemal niezmienionym składzie: Marek Janiak\, Adam Rzepecki\, Andrzej Świetlik\, Andrzej Wielogórski (Makary)\, Andrzej Kwietniewski oraz Jerzy Koba. Ci ostatni rozstali się z grupą\, dołączył natomiast Sławomir Bit. Przez wiele lat z grupą współpracowała także Zofia Łuczko. \nfot. materiały organizatora\nOd początku lat 80. Łódź Kaliska tworzyła tzw. Kulturę Zrzuty. Organizowała prowokacyjne happeningi i performance\, przeciwstawiając się utartym prawdom o sztuce i stereotypom myślenia o istocie dzieł artystycznych. Od drugiej połowy lat 80. XX w. artyści Łodzi Kaliskiej tworzyli serie filmów i fotografii inscenizowanych. Byli autorami aranżowanych pastiszów najsłynniejszych dzieł sztuki\, głównie z zakresu malarstwa europejskiego. Prace te otwarcie kpiły z malarzy i malarstwa\, ironizowały na temat historii sztuki. Z kolei w okresie New Pop-u\, unieważniając granice istniejące dotąd między reklamą a sztuką wysoką\, grupa tworzyła sztukę\, która udawała\, że jest reklamą. \nOstatni duży projekt grupy\, „Parada wieszczów”\, to z kolei prześmiewcza wypowiedź na temat spuścizny romantyzmu\, skupiająca prace z cykli „Stefan i Majonez”\, „Niezbędność ułańska we współczesnej Polsce\, czyli szarża stojąca”\, „Heroizm niewieści – Janina Kochanowska”\, „Balladyna selfie”\, „Mickiewicz\, czyli Polonia zastygła w muzeum”. \nfot. materiały organizatora\nPrzewrotność\, prowokacja\, neodadaizm\, postfuturystyczna antymuzealność\, neoawangarda – to określenia nieodłącznie związane z działalnością Łodzi Kaliskiej. Jej członkowie od lat konsekwentnie negują wszystkie formy sztuki\, zarówno awangardowej jak i tradycyjnej\, stawiając na zabawę i przekraczanie istniejących barier estetycznych i etycznych. Ta najbardziej prześmiewcza w polskiej sztuce formacja artystyczna\, krytykowana przez oficjalnych krytyków a czasem ośmieszana przez kolegów po fachu\, wywoływała i nadal wywołuje skrajne reakcje – od wykluczenia po entuzjazm. \nEkspozycja w Elektrowni to najszersza prezentacja dorobku Łodzi Kaliskiej w ramach obchodu jubileuszu istnienia grupy. Obok najnowszych prac zaprezentowane zostaną fotografie\, obiekty artystyczne oraz filmy z lat 70.\, okresu działalności na Strychu (niezależnej galerii\, pracowni i atelier zdjęciowe w jednym\, na strychu kamienicy przy ulicy Piotrkowskiej w Łodzi)\, plenerów w Miastku i Osiekach (lata 1980-1981) oraz prywatnych plenerów w Teofilowie (pierwsza połowa lat 80.) URL:https://news.niezlasztuka.net/event/czkawka-wystawa-grupy-lodz-kaliska/ LOCATION:Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia”\, Kopernika 1\, Radom\, mazowieckie\, 26-600\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/lodz_kaliska_ico2.jpg GEO:51.3980909;21.1497623 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” Kopernika 1 Radom mazowieckie 26-600 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Kopernika 1:geo:21.1497623,51.3980909 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200124 DTEND;VALUE=DATE:20200420 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200322T153940Z LAST-MODIFIED:20200322T153940Z UID:13103-1579824000-1587340799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kosmos Project. Melancholia DESCRIPTION:Kosmos Project. Melancholia \nWernisaż: 24 stycznia 2020 r.\n Instytut Dizajnu w Kielcach\n Wystawa czynna do: 19 kwietnia 2020 r. \nfot. materiały organizatora\nNajnowsza wystawa w przestrzeni Instytutu Dizajnu nazwana przez autorów – Kosmos Project – ”Melancholia” to aranżacja obrazująca przemijanie świata\, który znamy. Ekspozycja w symboliczny sposób pokazuje miejsce człowieka w kosmosie. Uzupełnieniem wystawy są projekty studia wielokrotnie nagradzane i pokazywane na przeglądach i wystawach związanych z designem. \n—\nKosmos Project to studio projektowe tworzone przez Ewę Bochen i Macieja Jelskiego. Projektanci studiowali na Warszawskiej ASP i Politecnico di Milano. Doświadczenie zdobywali w renomowanych mediolańskich biurach Alessandro Mendiniego i Denisa Santachiary. Mają na koncie szereg projektów zarówno komercyjnych jak i artystycznych. Między innymi współpracę z Vitra i Paul Smith. Prace studia pokazywane były na wystawach w Londynie\, Mediolanie i Sztokholmie\, Tokio oraz Nowym Jorku. \nW portfolio grupy znajdują się także doceniane projekty wystaw między innymi: Wszystko widzę jako sztukę w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki\, Festiwal Apostrof Empik\, Bunt Materii w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi\, a także wyróżnione Sybillą 2018 Miasto i Las w Muzeum w Stalowej Woli. Projekty studia kilkukrotnie otrzymywały wyróżnienia Must Have na Łódź Design Festival. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kosmos-project-melancholia/ LOCATION:Instytut Dizajnu w Kielcach\, ul. Zamkowa 3\, Kielce\, Świętokrzyskie\, 25-009\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/03/PLAKAT_www-4.png GEO:50.868043;20.627107 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Instytut Dizajnu w Kielcach ul. Zamkowa 3 Kielce Świętokrzyskie 25-009 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Zamkowa 3:geo:20.627107,50.868043 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200130 DTEND;VALUE=DATE:20200309 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T124254Z LAST-MODIFIED:20200125T124254Z UID:12899-1580342400-1583711999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Leszek Knaflewski. Knaf’s Not Dead DESCRIPTION:Leszek Knaflewski. Knaf’s Not Dead \nWernisaż: 30 stycznia 2020 r.\n godz. 19:30\n Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie\n Wystawa czynna do: 08 marca 2020 r.\n Kurator: Cezary Pieczyński \nLESZEK KNAFLEWSKI (ur. 08.05.1960r. w Poznaniu) studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w latach 1980-1985\, gdzie w pracowni prof. Jerzego Kałuckiego uzyskał dyplom z wyróżnieniem. W roku 1990 podjął pracę dydaktyczną na Wydziale Komunikacji Multimedialnej (Katedra Intermediów) Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Prowadził tam pracownię Audiosfery. Był również profesorem Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego. Tworzył rysunki\, fotografie\, filmy\, audioperformansy\, obiekty i instalacje. \nfot. materiały organizatora\nNa przełomie lat 70. i 80.\, grał jako perkusista w punkrockowych zespołach Sten\, Rasa i Socrealizm. Później brał także udział w takich formacjach muzycznych\, jak Art Sound Project\, Drum Machina czy KOT. Ta ostatnia formacja\, powstała w 2004 r.\, wywodzi się bezpośrednio ze wspomnianej pracowni Audiosfery\, prowadzonej przez Knaflewskiego na poznańskiej uczelni artystycznej. W okresie studiów artysta był zaangażowany w działalność klubu DNO (1980-1981). Od 1983 roku\, wraz z Mariuszem Krukiem\, Wojciechem Kujawskim i Krzysztofem Markowskim współtworzył grupę artystyczną Koło Klipsa\, związaną z poznańską Galerią Wielka 19. Z tego czasu pochodzą takie realizacje jak np. Dzidy\, ale też większość rysunków Knaflewskiego. Grupa została rozwiązana w 1990 roku. \nNa pierwszej indywidualnej wystawie (Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu\, 1993 r.)\, debiutując jako KNAF\, nawiązał w swojej pracy Kalendarz do motywów\, które wielokrotnie pojawiały się w rysunkach z okresu Koła Klipsa\, czyli „korzonków-plemników” i krzyży. Knaflewski wykorzystał do realizacji Kalendarza faktyczne korzonki roślin\, oplatając je dodatkowo włosami. Zapoczątkował w ten sposób obszerny cykl prac zwanych Miesiącami. \nPod koniec tysiąclecia Knaflewski zaczął do swoich prac wprowadzać elementy dźwiękowe\, rozpoczynając od audioperformansu w 1999 roku – gry na odpowiednio zmodyfikowanej trumnie – w poznańskiej Galerii AT. Działania na trumnie były wielokrotnie powtarzane na przestrzeni lat w kolejnych performansach artysty i stały się kanoniczne dla jego twórczości. Audioperformans doczekał się rejestracji w 2003 roku w Galerii Piekary (pt. Trumna Elektryczna). \nPierwsza dekada XXI wieku to przede wszystkim instalacja z użyciem lightboxa pt. Catolic-Cola (2001)\, Good mit uns (2004) oraz osiem lightboxów pt. Killing me softly (2005)\, powiązanych z filmem i obiektem pt. Spirit (2005). Prace te stanowią każdorazowo mocny komentarz do klerykalizmu\, komercjalizmu\, granic władzy i radykalizmu ideologii. \nKolejna ważna seria prac przedstawiona została w roku 2008\, na indywidualnej wystawie w Galerii Piekary w Poznaniu\, zatytułowanej Skrzyżowanie przeciwko rondom. Na wystawę składały się takie filmy jak: Złap F.\, White Power\, Nagłe załamanie turystyki oraz Cement (dwa ostatnie prezentowane na ekranach trzymanych przez przebrane i upozorowane manekiny)\, a także instalacja zatytułowana\, jak sama wystawa. \nWażnym wątkiem w twórczości Knaflewskiego jest refleksja nad dydaktyką\, instytucjonalnym kształceniem młodych ludzi. Jako profesor uczelni artystycznej\, zwracał szczególną uwagę na kwestię budowania autorytetu pedagogicznego\, metod nauczania oraz charakter wymagań stawianych uczniom: częstokroć zniewalających\, ograniczających kreatywność i radość tworzenia\, będących nadużyciem wobec wychowanków. Wątek ten uwidacznia się już poniekąd w filmie Spirit. Zostaje w pełni rozwinięty w instalacji premierowo pokazanej na wystawie Preface w 2012 roku w Galerii Piekary pt. Full screen (szkielet klatki opatrzonej kolcami o wymiarach 400 x 260 x 230 cm)\, do której dołączony został film This is the Soundtrack. Był to jednocześnie ostatni premierowy pokaz twórczości artysty. \nLeszek Knaflewski zmarł 06.09.2014 r.\, w trakcie przygotowywania wystawy zbiorowej\, prezentującej dokonania grupy Koło Klipsa w Muzeum Sztuki w Łodzi (Witalny realizm grupy Koło Klipsa\, 12.12.2014-01.03.2015). W 2015 roku odbyła się istotna wystawa zbiorowa w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski pt. Przestrajanie. Leszek Knaflewski i audiosfera\, na której zaprezentowano prace Knaflewskiego oraz jego studentów. W 2017 roku\, również z inicjatywy CSW Zamek Ujazdowski\, powstała kompozycja muzyczna autorstwa Roberta Curgenvena\, Krzysztofa Cybulskiego i Michała Górczyńskiego\, których zamiarem było przetworzenie i rozwinięcie pracy rozpoczętej przez Knaflewskiego\, lecz nieukończonej z powodu śmierci – artysta pozostawił po sobie jedynie serię rysunków. Suma 4.30. Koncert dla Leszka Knaflewskiego stanowi więc impresję na temat koncepcji Knaflewskiego\, jednocześnie będąc hołdem dla przedwcześnie zmarłego twórcy. W 2018 roku poznańska Galeria Miejska Arsenał\, we współpracy z Katedrą Intermediów Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu\, zainaugurowała poświęcony pamięci Leszka Knaflewskiego ogólnopolski konkurs KNAF – Nagroda im. Leszka Knaflewskiego dla młodych twórców. Konkurs dedykowany jest artystom posługującym się nowymi mediami\, ze szczególnym uwzględnieniem tych\, którzy łączą w swojej twórczości\, podobnie jak ówczesny profesor Uniwersytetu\, sztuki wizualne z dźwiękiem. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/leszek-knaflewski-knafs-not-dead/ LOCATION:Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie\, Plac Zdrojowy 2\, Sopot\, 81-720\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/thumb_563828_600x350_0_0_crop.jpg GEO:54.4454612;18.5696073 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie Plac Zdrojowy 2 Sopot 81-720 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Plac Zdrojowy 2:geo:18.5696073,54.4454612 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200131 DTEND;VALUE=DATE:20200323 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T135601Z LAST-MODIFIED:20200202T135601Z UID:12952-1580428800-1584921599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Idź Na Całość DESCRIPTION:Idź Na Całość \nWernisaż: 31 stycznia 2020 r.\n godz. 18.00\n Gdańska Galeria Miejska 1\n Wystawa czynna do: 22 lutego 2020 r.\n Kuratorka: Gabriela Warzycka-Tutak \nArtyści: Wiktoria Walendzik\, Konrad Żukowski \nLet’s Make a Deal \n„Lustereczko\, powiedz przecie\, kto jest najpiękniejszy w świecie”. \n(Bracia Grimm\, Królewna Śnieżka) \nWyobraź sobie utopię z lustrzaną podłogą. Rozrośnięta łabędzia hybryda\, okryta wężami\, czeka\, aby zabrać Cię w triumfalny rejs. Zasiadasz wygodnie\, z białych ścian migoczą najdroższe kamienie świata\, szepczą do Ciebie rozmaite historie. Shine bright like a diamond?\nW tej lustrzanej bajce rodzi się iluzja\, która tworzy nowe znaczenia i nową ludzkość. Pod przykrywką blichtru i bogactwa wyczuwalne jest napięcie. Bóg ognia* budzi się do życia\, wydając na świat kolejne gwiazdy. \nfot. materiały organizatora\nW krainie mlekiem i miodem płynącej sam decydujesz o wszystkim. Tafla\, w której się swobodnie przeglądasz\, odzwierciedla świat dookoła\, ludzi\, zdarzenia\, będące częścią stworzonej specjalnie dla Ciebie iluzji. Blef oparty na prostych zasadach\, w którym uczestniczy każdy z publiczności. Możesz zadecydować\, czy to\, co widzisz\, jest Twoją nagrodą\, czy będziesz ją zdobywać na własnych prawach. Po przycumowaniu do brzegu nieustannie toczy się gra. W finale weźmie udział ryzykant\, który nie zmaga się z syndromem zejścia na ląd*. \nIdź na całość to wariacja na temat marzeń o boskości\, triumfie i sukcesie. To metafora aspiracji świata sztuki. Przestrzeń galerii – jako świątynia posiadania\, miejsce elitarne\, błyszczące\, niefunkcjonalne\, epatujące przepychem i barokowością – staje w kontraście do codzienności. W nadmiarze możliwości wirują obietnice ze świata marzeń i tylko od Ciebie zależy\, czy uda Ci się ich dosięgnąć. \nPrezentacja w Gdańskiej Galerii Miejskiej jest pierwszą wspólną wystawą dwóch wyrazistych osobowości – Wiktorii Walendzik i Konrada Żukowskiego. Wystawie towarzyszy konkurs organizowany przez artystów\, Szybki Egipt\, w którym główną nagrodę stanowi wycieczka do Egiptu – krainy faraonów i tajemniczych piramid. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/idz-na-calosc/ LOCATION:Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/2219600163839491851180_show.php_.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200208 DTEND;VALUE=DATE:20200414 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T120450Z LAST-MODIFIED:20200125T120450Z UID:12876-1581120000-1586822399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Co dwie sztuki to nie jedna DESCRIPTION:Wernisaż: 8 lutego 2020 r.\n godz. 12.00\n Zachęta. Narodowa Galeria Sztuki\n Wystawa czynna do: 13 kwietnia 2020\n Kuratorki: Zofia Dubowska\, Karolina Iwańczyk\, Katarzyna Kołodziej-Podsiadło\, Anna Zdzieborska \nArtyści i dzieci biorący udział w wystawie: Olaf Brzeski z Konstantym\, Iza Chlewińska z Miłoszem\, Kinga Nowak z Tytusem\, Zbigniew Rogalski z Tymonem\, Jaśmina Wójcik z Zoją i Leą oraz Paweł Althamer z Kosmą\, Monika Drożyńska z Tymonem\, Malwina Konopacka z Anielą\, Teresą i Julią\, Cecylia Malik z Urszulą \nJak patrzą na świat artyści\, a jak widzą go ich dzieci? Co ich cieszy? Czego się obawiają? Jak wspólnie widzą przyszłość? Zimowe ferie w Zachęcie otworzy pierwsza wspólna wystawa artystów i ich dzieci przygotowana z myślą o innych dzieciach i rodzicach. \nfot. materiały organizatora\nPrace — wykonane specjalnie na ten pokaz — pozwolą przyjrzeć się tematom ważnym zarówno dla młodych twórców\, jak i odbiorców sztuki. Dzieci artystów\, włączone w proces powstawania dzieła sztuki współczesnej\, zaproszą rówieśników do twórczego i aktywnego zwiedzania wystawy. A czas spędzony w galerii będzie również okazją do budowania i wspierania relacji między dziećmi i rodzicami. \nWystawa w Zachęcie stworzy nowe pole komunikacji i doświadczania sztuki. Izabela Chlewińska z Tomaszem Bergmannem i pięcioletnim Miłoszem koncentrują się na porozumieniu poprzez ruch i dotyk. Tworzą rodzinną instalację performatywną CIAŁO poświęconą bliskości\, obserwacji i wspólnej medytacji. Zabierają nas w świat doświadczania ciała\, ruchu i zmysłów za sprawą obiektów sensorycznych opracowanych ze szczególnym uwzględnieniem najmłodszych widzów (0-3 lata). Jaśmina Wójcik z córkami Zoją i Leą zaproszą publiczność do wspólnego budowania baz z bezpiecznych\, naturalnych materiałów. Przestrzeń galerii wypełnią kryjówki wykreowane z koców\, a w plenerze powstaną surwiwalowe budowle\, gdzie wszystko będzie możliwe. Będą zachęcać do wspólnego powrotu do natury\, odnalezienia w niej inspiracji do rodzinnych zabaw. Zbigniew Rogalski z synem Tymonem stworzą pracę inspirowaną wspólnym czytaniem. Instalacja W poszukiwaniu straconego czasu zabierze widzów w epicentrum śnieżycy stworzonej z tysięcy liter\, najmniejszych cząstek wszelkich\, przeczytanych oraz nieprzeczytanych jeszcze książek. Tymon wykona również galerię portretów bardzo ważnych osób\, do których — w czasie trwania wystawy — być może dołączą inne znajome twarze? Tym razem autorstwa pozostałych uczestników wystawy. Olaf Brzeski z synem Konstantym zrealizują wspólnie instalację rzeźbiarską. A Kinga Nowak z synem Tytusem przygotują wielkoformatową abstrakcyjną grę Parkour\, inspirowaną między innymi Minecraftem\, do której wciągną wszystkich zwiedzających. \nTo\, że artyści zapraszają do współpracy swoje dzieci\, nie jest nowym zjawiskiem. Na wystawie w „kąciku muzealnym”\, do którego można zajrzeć przez specjalne okienka\, pokazujemy wybór takich wspólnych prac\, m.in. tkaninę Stworzenie świata Moniki Drożyńskiej i jej syna Tymona\, rysunki tatrzańskich szczytów Zbigniewa i Tymona Rogalskich\, instalację Bananowy goryl Pawła i Kosmy Althamerów. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/dwie-sztuki-jedna/ LOCATION:Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/83568305_2620973484617457_921776427844501504_o.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200208 DTEND;VALUE=DATE:20200316 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T141204Z LAST-MODIFIED:20200202T141204Z UID:12961-1581120000-1584316799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Piotr Lutyński. Budda\, Mars i jeleń DESCRIPTION:Piotr Lutyński. Budda\, Mars i jeleń \nWernisaż: 07 lutego 2020 r.\n godz. 18:00\n Rondo Sztuki\n Wystawa czynna do: 15marca 2020 r.\n kuratorka: Mirosława Bałazy \nJak uchwycić i opisać pełnię naszych doświadczeń? Czy jest to możliwe w obliczu ogromu wszechświata? Te egzystencjalne pytania wyłaniają się z prac Piotra Lutyńskiego\, które zostaną zaprezentowane na wystawie w Galerii Bunkier Sztuki. Najnowsze dzieła będą zestawione z pracami z lat 2003–2018 – z obrazami\, obiektami\, kolażami\, filmami\, a także dokumentacją działań w przestrzeni publicznej. \nPiotr Lutyński\, Budda\, 2019\, beton / akryl\, 70 × 40 × 30 cm; Elektron\, 2019\, akryl / płótno\, 120 × 120 cm\nArtysta – zafascynowany naturą\, materią\, fizyką kwantową i kosmosem – dzieli przestrzeń ekspozycyjną według tych tematów. Przestrzeń Buddy – z ustawioną na środku figurą istoty oświeconej – prezentuje postaci otoczone obrazami\, w których dominują proste układy geometryczne o żywych barwach\, typowych dla twórczości tego artysty. Ta przestrzeń ma charakter kontemplacyjny. Przestrzeń Marsa to miejsce wypełnione wielkoformatowymi płótnami i obiektami o geometrycznych kształtach oraz zdjęciami planety Mars. Ta przestrzeń symbolizuje ludzkie marzenia i kierunki przyszłej ekspansji. Przestrzeń zwierzęcia udaje mieszczański salon. Tradycyjne mebelki są tu zderzone z martwą – w dosłownym znaczeniu tego słowa – naturą. Wystrój uzupełniają kompozycje z rogów jelenia\, ptasich jaj oraz szkieletów kur. \nSymbole biologiczne pojawiają się w obrazach skrzynkowych\, które powstają od lat 90. Skomponowane są z ziaren zbóż\, muszli ślimaków\, nasion\, wosku i martwych owadów. Te obiekty zderzają abstrakcję malarską z realizmem natury. Powstaje zestawienie\, które – według artysty – pozwala na „ujawnienie się naturalności natury i sztuczności sztuki”. Podsumowaniem tych fascynacji jest film\, do którego artysta zaangażował górala z Podkarpacia\, z którym przejechał Polskę. Ta przestrzeń zderza codzienność ze sztuką. Przestrzeń Projektu KR 736EJ (numer rejestracyjny pojazdu) zawiera dokumentację działań wokół autobusu traktowanego jako pracownia artysty. Tę ekspozycję scalają manekiny w strojach zainspirowanych pracami Kazimierza Malewicza i zaprojektowanych przez artystę. Ta przestrzeń manifestuje konieczność przemieszania sztuki z życiem. Z dzieł Piotra Lutyńskiego emanuje nieposkromione pragnienie poznania świata. Artysta podchodzi do swoich fascynacji z czułą ironią. Sztuka jest dla niego światem\, w obrębie którego może swobodnie mieszać naukę\, naturę\, emocjonalność i doświadczenia malarskie. \nNa wystawie Piotra Lutyńskiego zostaną pokazane fotografie wspólnego projektu z Jarosławem Rodyczem i Michaelem Wickersonem Kansas w ogniu oraz tkanina autorstwa Anny Nawrot Obraz dla Piotra. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/piotr-lutynski-budda-mars-jelen/ ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/indeks.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200211 DTEND;VALUE=DATE:20200312 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T135823Z LAST-MODIFIED:20200125T135823Z UID:12920-1581379200-1583971199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Szklany dialog. Prace Henryka Albina Tomaszewskiego\, Tasiosa Kiriazopoulosa i Jerzego Olszewskiego ze zbiorów MNKi DESCRIPTION:Szklany dialog. Prace Henryka Albina Tomaszewskiego\, Tasiosa Kiriazopoulosa i Jerzego Olszewskiego ze zbiorów MNKi \nWernisaż: 11 lutego 2020 r.\n Muzeum Narodowe w Kielcach|\n Muzeum Dialogu Kultur\n Wystawa czynna do: 11 marca 2020 r.\n Kurator: Anna Pietrzak \nSzklane\, przestrzenno-rzeźbiarskie formy prezentowane w Muzeum Dialogu Kultur stanowią skromną\, ale interesującą grupę współczesnego szkła artystycznego\, pochodzącą ze zbiorów własnych Muzeum Narodowego w Kielcach. \nfot. materiały organizatora\nDominantą wystawy są prace Henryka Albina Tomaszewskiego\, który znacznie przyczynił się do wytyczenia nowych dróg rozwoju polskiego szkła artystycznego. Z jego pracami zostały zestawione obiekty autorstwa Tasiosa Kiriazopoulosa i Jerzego Olszewskiego. \nTytuł wystawy – Szklany dialog – nawiązuje nie tylko do miejsca prezentacji oraz tworzywa\, z którego wykonane są eksponaty\, ale przede wszystkim do charakteru twórczości wymienionych artystów\, których\, mimo różnic pokoleniowych połączyło podobne podejście do trudnej materii\, jaką jest szkło. Stosowane przez nich metody nawiązujące do starych sposobów tworzenia szkła\, przy jednoczesnym łamaniu tych reguł\, są pewną formą dialogu z tradycją szklarską. Innym aspektem dialogu jest umieszczenie w jednej przestrzeni prac Tomaszewskiego i Kiriazopoulosa\, czy też komunikacja na linii mistrz – uczeń\, podczas prezentacji szkieł Tomaszewskiego i Olszewskiego. \nHenryk Albin Tomaszewski – ur. 1906\, zm.1993. Wybitny twórca szkła artystycznego. W latach 1926–1930 studiował w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych w Warszawie\, a następnie\, od 1930 do 1936 roku\, w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Do czasu wojny zajmował się rysunkiem\, malarstwem i rzeźbą. Po II wojnie związał się na kilka lat\, jako projektant szkła użytkowego\,\nz Hutą Józefina (Huta Szkła Kryształowego Julia) w Szklarskiej Porębie. Na początku lat 50. wykładał w Pracowni Projektowania Szkła wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (ASP)\, a następnie skoncentrował się na niezależnej pracy artystycznej\, tworząc cykle szklanych form\, inspirowanych m.in. naturą lub muzyką. \nTasios Kiriazopoulos – ur. 1937. Do Polski dotarł wraz z falą emigracji po wojnie domowej w Grecji. Był jednym z absolwentów Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (ASP)\, którą ukończył\nw 1964 roku. Całe swoje życie zawodowe do wyjazdu z Polski w połowie lat 80. poświęcił szkłu\, najpierw krótko pełniąc funkcje asystenta na uczelni\,\na potem jako niezależny artysta. Początkowo tworzył cykle wyrobów o charakterze użytkowym\, by później porzucić je na rzecz form o charakterze rzeźbiarskim. \nJerzy Krystyn Olszewski – ur. 1956. Szkołę średnią skończył w Singapurze\, gdzie jednocześnie uczył się sztuki grafiki japońskiej sumie. Studiował na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. Do grudnia 1981 roku pracował w macierzystej uczelni w Zakładzie Hydrologii. Swoje pasje artystyczne zaczął realizować w czasie stanu wojennego\, tworząc obiekty łączące drewno i japoński papier ryżowy. Twórcze ambicje rozwinął pod wpływem spotkania z Henrykiem Albinem Tomaszewskim. Oprócz szkła artystycznego wykonywał szkło użytkowe. Zajmował się projektowaniem lamp. Prowadzi własną pracownię ARTIVITY – Wzornictwo Inspirowane Pasją. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szklany-dialog-prace-henryka-albina-tomaszewskiego-tasiosa-kiriazopoulosa-jerzego-olszewskiego-ze-zbiorow-mnki/ LOCATION:Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/MG_1699zapowiedy.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200212 DTEND;VALUE=DATE:20200311 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T121423Z LAST-MODIFIED:20200125T121423Z UID:12880-1581465600-1583884799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Patrycja Podkościelny. Lovely creatures DESCRIPTION:Wernisaż:12 lutego 2020 r.\n godz. 18.00\n Zbrojownia Sztuki|\n Plama GAK\, Pilotów 11\, Gdańsk\n Wystawa czynna do: 10 marca 2020 r. \nLovely creatures to zbiór prac\, w których główną bohaterką jest Femme fatale – kobieta fatalna. Dla jednych prowadząca mężczyzn na pokuszenie\, sprowadza porażkę i zgubę. Dla innych silna\, niezależna\, traktuje mężczyzn tak jak oni traktują kobiety. Gra w tę samą grę co oni\, na ich poziomie. Z pozoru wrażliwy\, zjawiskowy kwiat\, może skrywać ostre kolce. Delikatne piękno nigdy nie powinno być mylone ze słabością. \nfot. materiały organizatora\nPatrycja Podkościelny – Pochodzi z Gdyni ale mieszka i pracuje w Gdańsku. Zajmuje się szeroko pojętą grafiką\, od litografii i ilustracji po projektowanie graficzne i typografię. Prowadzi prelekcje\, warsztaty oraz wykłada na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Pracowała dla takich klientów jak Adobe\, Nike\, Netflix\, 2+3D\, Przekrój czy Newsweek\, zaś jej prace można było zobaczyć poza Polską w USA\, Anglii\, Japonii czy Chinach. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/patrycja-podkoscielny-lovely-creatures/ ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/97515748eb1c38994ddc6c0e774829809b3b3c8f.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200214 DTEND;VALUE=DATE:20200727 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200125T134658Z LAST-MODIFIED:20200724T145017Z UID:12917-1581638400-1595807999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Cud światła. Witraże średniowieczne w Polsce DESCRIPTION:Cud światła. Witraże średniowieczne w Polsce \nWernisaż: 14 lutego 2020 r.\n Muzeum Narodowe w Krakowie\n Wystawa czynna do: 26 lipca 2020 r.\n Kurator: dr Dobrosława Horzela \nWitrażowe przeszklenia kościołów stanowiły w średniowieczu ogromne artystyczne\, techniczne i finansowe wyzwanie\, stanowiąc tym samym potwierdzenie prestiżu zleceniodawców. W okresie nowożytnym przyszedł czas usuwania tych witraży\, tak że do naszych czasów dotrwał ich znikomy procent. Mimo XIX-wiecznej fascynacji średniowiecznym malarstwem witrażowym dziedzina ta\, traktowana jako rzemiosło artystyczne i przez to ceniona niżej\, nadal pozostaje – tak jak światło i barwa\, które współtworzą witraż – fenomenem tyleż fascynującym\, co trudno uchwytnym. \nKwatera ornamentalna Mistrz Krakowskiej Biblii Pauperum Kraków\, po 1360 Szkło\, farba witrażowa\, listwa ołowianaKościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie (Bazylika Mariacka)\, północne okno zamknięcia prezbiterium (nII)\nWitraże żyją tylko wtedy\, gdy przenika je światło. Rzućmy zatem snop światła na ich fenomen: Jakie umiejętności posiadali witrażyści? Jak „czytać” witraże? Jakie było ich miejsce w panoramie sztuki epoki? To pytania\, które twórcy wystawy stawiają w pierwszej jej części\, prezentującej średniowieczne witraże z obecnych terenów Polski na tle innych dziedzin sztuki\, które wraz z nimi tworzyły niegdyś splendor wnętrz. \nDalej pokazany jest proces zapominania o witrażach\, ich rugowania z wnętrz sakralnych i ze świadomości ludzi w epoce nowożytnej. W końcu zaprezentowane są różne aspekty ponownego odkrywania witraży w XIX wieku: pierwsze przejawy fascynacji\, kampanie konserwatorskie\, projekty nowych przeszkleń do średniowiecznych kościołów i kolekcjonerstwo. Centrum tej opowieści jest kościół Mariacki w Krakowie\, którego średniowieczne kwatery umieszczone na co dzień wysoko w oknach za ołtarzem Wita Stwosza – w obecnym stanie zachowania świadczącym o ich trudnych dziejach – stanowią szczególnie silny akord wystawy. \n„Cud światła” to wyjątkowe przedsięwzięcie\, dzięki któremu można zobaczyć witraże z polskich kolekcji muzealnych i prywatnych oraz z kościołów i klasztorów. Ponadto dzieła malarstwa tablicowego\, hafty\, złotnictwo\, dokumenty\, rysunki\, projekty przeszkleń. Wiele z tych eksponatów nigdy dotąd nie była prezentowana publiczności. Niektóre z nich w ostatnich latach poddano badaniom i pieczołowitej konserwacji na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki ASP w Krakowie – jak choćby wykonane około 1200 roku witraże z dawnej kolekcji Zamoyskich w Adampolu. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/cud-swiatla-witraze-sredniowieczne-polsce/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny\, al. 3 Maja 1\, Kraków\, 30-062\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/01/Kwatera-ornamentalna-w-prezbiterium-Kościoła-Mariackiego-ok.png GEO:50.060472;19.923779 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny al. 3 Maja 1 Kraków 30-062 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=al. 3 Maja 1:geo:19.923779,50.060472 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200214 DTEND;VALUE=DATE:20200323 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T144052Z LAST-MODIFIED:20200202T144052Z UID:12973-1581638400-1584921599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Boris Bućan. Plakaty DESCRIPTION:Boris Bućan. Plakaty \nWernisaż: 14 lutego 2020 r.\n godz. 18:00\n Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu\n Wystawa czynna do: 22 marca 2020 r. \nZ okazji chorwackiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej\, Muzeum Sztuki Współczesnej w Zagrzebiu we współpracy z Galerią Miejską Arsenał w Poznaniu\, Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie oraz Teatrem Szekspirowskim w Gdańsku organizują po raz pierwszy w Polsce wystawy indywidualne chorwackiego nestora projektowania graficznego Borisa Bućana. Wystawa stanowić będzie niepowtarzalną okazję do zaprezentowania polskiej publiczności plakatów powstałych w latach 80. XX w.\, wchodzących obecnie w skład wielu kolekcji muzealnych na całym świecie. Uliczne obrazy to prace ilustrujące szczególne podejście artysty do plakatu. Polega ono na poszerzaniu znaczenia i redefiniowaniu medium poprzez wprowadzanie nowych\, niestandardowych formatów i elementów ekspresji malarskiej\, graficznej i rysunkowej. Na wystawie zostanie zaprezentowanych dwanaście dużych plakatów (2 x 2 m) powstałych do spektakli Chorwackiego Teatru Narodowego oraz cztery prace w standardowych formatach\, do wystaw powstałych w latach 70. XX w. \nfot. materiały organizatora\nBoris Bućan\, chorwacki malarz i grafik\, urodził się w Zagrzebiu w 1947 roku. Ukończył Zagrzebską Szkołę Sztuk Użytkowych\, a w 1972 roku uzyskał dyplom z malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Zagrzebiu. Jeszcze w trakcie studiów zaczął wykonywać plakaty dla Galerii Centrum Studenckiego i Teatru Dramatycznego Gavella. Po nich przyszły zamówienia ze strony innych teatrów i galerii\, m.in. Galerii Sztuki Współczesnej\, dzisiejszego Muzeum Sztuki Współczesnej. Plakaty Bućana towarzyszyły również wielu wydarzeniom muzycznym\, od Biennale Muzycznego po koncerty symfoników zagrzebskich\, produkcje muzyczne Radia Chorwackiego i Chorwackiego Teatru Narodowego. \nFot. materiały organizatora\nSam twórczo nieskrępowany artysta znajdował zleceniodawców\, którzy nie ograniczali go ani nie cenzurowali. Najczęściej współpracował z instytucjami kultury\, które widziały w Bućanie partnera z łatwością przekraczającego granice nośnika reklamy. Według Bućana grafika projektowa nie pozostaje w służbie klienta\, lecz w ramach tej dziedziny powstaje dzieło w odpowiedzi na inne dzieło i nie jest to rola służebna. \nSilna redukcja\, minimalistyczne podejście\, echa pop-artu\, to cechy charakterystyczne jego plakatów z początku lat 70. ubiegłego wieku. Później artysta zaczął tworzyć plakaty w duchu konceptualizmu\, wykorzystując fotografie i media językowe. Plakaty te są szczególnie ważne\, gdyż wskazują na zmianę paradygmatu postrzegania plakatu jako medium. Bućan celowo wytwarzał „szumy” komunikacyjne i badał procesy komunikacyjne w interakcji z publicznością. Zazwyczaj plakaty wysyłają odbiorcom jednoznaczny komunikat\, jednakże Bućan upierał się przy ambiwalencji i wieloaspektowym podejściu. Artysta stworzył przemyślany i rozpoznawalny język obrazów\, wykorzystując fotografie powszechnie znanych obiektów\, obrazy z kultury masowej\, takie jak: kreskówki\, postaci ludzkie\, twarze\, zwierzęta itp.\, które następnie często kolorował i za pomocą fotomontażu zmieniał w cudowne i często prowokujące obrazy. \nNa początku lat osiemdziesiątych XX wieku nastąpił radykalny zwrot w podejściu artysty\, przedstawieniu i sposobie kształtowania idei\, widoczny w coraz bogatszym wykorzystaniu koloru i formy\, które stały się dominującymi nośnikami artystycznego wyrazu. Coraz częściej wprowadzał w swoich plakatach zabiegi charakterystyczne dla technik malarskich i rysunkowych\, tworząc w ten sposób nowy typ obrazowania. Plakaty powstałe w latach osiemdziesiątych to żywe\, pełne energii i dynamiki intensywne kolory\, intensywne graficznie aplikacje czerni i bieli / czerni i złota lub wyraziste pociągnięcia rysunkowej kreski. Podchodząc w ten sposób do plakatu\, Bućan świadomie zrewidował granicę między czystą sztuką a grafiką. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/boris-bucan-plakaty/ LOCATION:Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu\, Stary Rynek 6\, Poznań\, 61-772\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/bORIS_BUCAN_detail.jpg GEO:52.408409;16.9326516 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu Stary Rynek 6 Poznań 61-772 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Stary Rynek 6:geo:16.9326516,52.408409 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200214 DTEND;VALUE=DATE:20200518 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200322T153611Z LAST-MODIFIED:20200322T153611Z UID:13098-1581638400-1589759999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Robić/Rzeczy + Oblicza Nowego Rzemiosła DESCRIPTION:Robić/Rzeczy + Oblicza Nowego Rzemiosła \nWernisaż: 14 lutego 2020 r.\n Instytut Dizajnu w Kielcach\n Wystawa czynna do: 17 maja 2020 r.\n Kuratorki: Ewa Klekot\, Olga Milczyńska \n\n \nZapraszamy do Galerii Głównej Instytutu Dizajnu na dwie wystawy poświęcone współczesnemu rzemiosłu i jego twórcom. \nW Galerii Głównej można zobaczyć wystawę „Robić/Rzeczy”\, która prezentuje prace członków Stowarzyszenia NÓW. Nowe Rzemiosło oraz wystawę fotograficzną ”Oblicza Nowego Rzemiosła” stworzoną przez Projekt Pracownie. \n  \n— \nArtyści: Prace prezentowane na wystawie pochodzą z pracowni: Aanda\, Cottongrass\, Karina Królak\, Maciej Gąsienica Giewont\, IN WEAVE\, Kuźnia Skały\, KŁOSY\, Olga Milczyńska\, magdalena maślerz jewellery\, Mosko Ceramics\, MK Leathers\, Square Drop\, Tartaruga\, Wenska\, The Whole Elements. \nROBIĆ / RZECZY\nWystawa ROBIĆ / RZECZY pokazuje skomplikowany świat pracy rzemieślniczej. Rzemieślnik zaangażowany jest w cały proces produkcji\, każdy jej etap\, od koncepcji przez wytworzenie\, po promocję i sprzedaż. Proces nigdy nie jest linearny. Rzemieślnik tworzy całym ciałem\, wykorzystując potencjał swoich ruchów i zmysłów oraz relacji\, w które wchodzi z różnymi materiałami i narzędziami. \n  \nfot. materiały organizatora/ Karina Królak\nEkspozycję tworzą zaaranżowane warsztaty – tkacki\, ceramiczny\, kaletniczy\, introligatorski\, jak również stanowiska prezentujące świat drewna oraz stali. Każdy z uczestników wystawy może spróbować swoich sił przy specjalnych przyrządach\, symulujących poszczególne czynności wykonywane w pracowniach – pracę przy krośnie\, odlewanie porcelany do form czy szlifowanie noża. Odwiedzający mogą się przekonać\, ile wysiłku i pracy wymaga codzienna praca rzemieślnika. Dotknąć surowców i materiałów\, za pomocą których wytwarza swoje przedmioty oraz przyjrzeć się narzędziom\, które do tego wykorzystuje. \n—\nOBLICZA NOWEGO RZEMIOSŁA\nKto w dzisiejszych czasach decyduje się na to\, aby zostać kaletnikiem lub stolarzem? Czy współcześnie ktoś wybiera na swój zawód fach kowala? Jak powstają ręcznie wykonywane przedmioty oraz co jest właściwie rzemiosłem? \n”Oblicza nowego rzemiosła” to zbiór 24 fotografii wykonanych w pracowniach twórców. Wystawa prezentuje współczesnych rzemieślników oraz artystów. Dzięki zdjęciom wykonanym przez Karolinę Lewandowską\, Martę Wróbel\, Natalię Miedziak-Skonieczną\, Radka Zawadzkiego i Roberta Liwackiego będziecie mogli podejrzeć pracę ceramika\, szklarza\, introligatora czy ceramików. \nKuratorzy: Małgorzata Herman\, Radek Zawadzki URL:https://news.niezlasztuka.net/event/robicrzeczy-oblicza-nowego-rzemiosla/ LOCATION:Instytut Dizajnu w Kielcach\, ul. Zamkowa 3\, Kielce\, Świętokrzyskie\, 25-009\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/03/robic_rzeczy_Plakat.jpg GEO:50.868043;20.627107 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Instytut Dizajnu w Kielcach ul. Zamkowa 3 Kielce Świętokrzyskie 25-009 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Zamkowa 3:geo:20.627107,50.868043 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200215 DTEND;VALUE=DATE:20200414 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20191221T172501Z LAST-MODIFIED:20191221T172501Z UID:12733-1581724800-1586822399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Wideotaśmy. Wczesna sztuka wideo (1965-1976) DESCRIPTION:Wernisaż: 15 lutego 2020 r.\n Zachęta. Narodowa Galeria Sztuki\n Wystawa czynna do: 13 kwietnia 2020 r.\n Kurator: Michał Jachuła \nWystawa obejmie prace realizowane od drugiej połowy lat 60. do połowy lat 70. XX wieku. Wideotaśmy. Wczesna sztuka wideo (1965–1976) to historia najwcześniejszego etapu wideo-artu przedstawiona za pośrednictwem najbardziej podstawowego formatu utożsamianego z tą dziedziną — jednokanałowych ruchomych obrazów\, zarejestrowanych na taśmach wideo (nośniku magnetycznym). „Ortodoksyjne” i zarazem „wąskie” rozumienie medium w kontekście tej wystawy pomija inne zapisy obrazu\, funkcjonujące również jako sztuka wideo\, takie jak taśmy filmowe 16mm\, 35mm\, Super8 czy transmisje. A datą graniczną dla najwcześniejszych prac eksponowanych w Zachęcie jest wprowadzenie na rynek amerykański w latach 60. ubiegłego stulecia przenośnego sprzętu wideo. Kamera Sony Portapak — mobilna i dostępna — szybko stała się dla artystów nowym narzędziem twórczych działań. \nfot. materiały organizatora\nDzisiaj wideo — wspólnie z fotografią\, filmem oraz telewizją analogową — to uznane medium z ponad półwiecznym bagażem\, tworzące historię sztuki nowych mediów. Ekspozycja w Zachęcie sytuuje je w czasie\, gdy nie było jeszcze wpisane w główny nurt i traktowane jako „poważna sztuka”. \nPokaz w Zachęcie zgromadzi wideotaśmy tworzone przez artystów takich jak: Vito Acconci\, John Baldessari\, Lynda Benglis\, Dara Birnbaum\, Don Burgy\, James Byrne\, Peter Campus\, Douglas Davis\, Cara DeVito\, Valie Export\, Terry Fox\, Anna Bella Geiger\, Frank Gilette\, Tina Girouard\, Julie Gustafson\, Hermine Freed\, Nancy Holt\, Joan Jonas\, Beryl Korot\, Marlene Kos\, Paul Kos\, Shigeko Kubota\, Suzanne Lacy\, Richard Landry\, Mary Lucier\, Ivens Machado\, Andy Mann\, Cynthia Maughan\, Susan Mogul\, Antoni Muntadas\, Bruce Nauman\, Letícia Parente\, Nam June Paik\, Martha Rosler\, Dan Sandin\, Ilene Segalove\, Steina and Woody Vasulka\, Videofreex\, William Wegman\, Lawrence Weiner. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wideotasmy-wczesna-sztuka-wideo-1965-1976/ LOCATION:Polska END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200215 DTEND;VALUE=DATE:20200404 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T134613Z LAST-MODIFIED:20200202T134613Z UID:12946-1581724800-1585958399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Michał Patycki. Słońce DESCRIPTION:Michał Patycki. Słońce \nWernisaż: 15 lutego 2020 r.\n godz. 19:00\n CSW Kronika\n Wystawa czynna do: 03 kwietnia 2020 r.\n Kuratorka: Maga Ćwieluch \nGórnik Staszek Zięba wyjeżdża na powierzchnię po wielogodzinnej szychcie pod ziemią. Po oczyszczeniu ciała z kopalnianego pyłu naświetla je solarną lampą\, by wynagrodzić i jednocześnie nadrobić wielogodzinny brak słonecznego światła. \nfot. materiały organizatora\nO całym tym procederze dowiadujemy się z archiwalnego artykułu\, zamieszczonego w połowie lat 50. ubiegłego stulecia w Śląskim Tygodniku Ilustrowanym „Panorama”. Nie wiadomo\, czy to zamówiony tekst propagandowy\, wybielający władze kopalni wyzyskującej pracujących w ciężkich warunkach górników\, czy rzeczywiście na większą skalę podejmowano próby naświetlania. Podobne informacje można znaleźć w archiwach zza wschodniej granicy. Na rynku sprzedaży od lat dostępne są różne modele lampy antydepresyjnej\, a od jednej ze śląskich rodzin Michał Patycki dowiaduje się\, że początkowo miały być one przewidziane do leczenia oczu górników. \nArtysta nie wchodzi jednak w reporterskie śledztwo. Zainspirowany wycinkiem prasowym\, zaczyna fantazjować. O słońcu. O węglu. O łączącej ich energii. O tym\, że przez ciemność może nas prowadzić światło. To samo światło\, którego brak lub nadmiar powoduje śmiertelne zagrożenie. Zachwyt nad życiodajną energią łączy się tu z wizją mroku i apokalipsy klimatycznej. Analizując te zależności\, artysta przygląda się laboratoryjnym obiektom oraz eksperymentom\, które odbywały się w Kopalni Doświadczalnej „Barbara” w Mikołowie.\nArtysta unika szablonów. Nie zobaczymy więc standardowego wizerunku kopalnianego szybu\, a jedynie konstrukcyjną wariację na jego temat\, zbudowaną na podstawie naukowego modelu. Na ekspozycji nie pojawi się również czarna bryła węgla w żadnej postaci. Jedynie mikroskopowe słońca\, zapożyczone z archiwum Muzeum Geologii Złóż przy Politechnice Śląskiej\, czyli powiększone mikroskopowo struktury węgla – głębokie echo znanego nam czarnego surowca. Ich kulistość\, kulturowo przez wieki symbolizująca życie\, może być jednocześnie kojącą dla oczu\, idealną i prostą formą\, z niewyczerpywalnym potencjałem interpretacyjnym. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/michal-patycki-slonce/ ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/5cb7d9c008502deb8141091027f5f238_L.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200215 DTEND;VALUE=DATE:20200404 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T134947Z LAST-MODIFIED:20200202T134947Z UID:12949-1581724800-1585958399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Joanna Pawlik. Czarny makaron DESCRIPTION:Joanna Pawlik. Czarny makaron \nWernisaż: 15 lutego 2020 r.\n godz. 19:00\n CSW Kronika\n Wystawa czynna do: 03 kwietnia 2020 r.\n Kuratorki: Agata Cukierska\, Katarzyna Kalina \nJoanna Pawlik – artystka wizualna\, absolwentka krakowskiej ASP (studia na Wydziale Malarstwa w latach 1994 -1999\, dyplom w pracowni prof. Leszka Misiaka)\, W 2018 r. obroniła doktorat na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego imienia Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. \nfot. materiały organizatora\nJoanna Pawlik w swojej twórczości wychodzi od własnego\, intymnego problemu niepełnosprawności\, a następnie poszerza spektrum zagadnienia włączając do pokazu swoich prac działania artystów nieprofesjonalnych. Tworząc razem z innymi „ performerami życia” spójne wypowiedzi w postaci kuratorowanych przez siebie wystaw\, jak i reżyserowanych spektakli\, zmienia wydźwięk utworów amatorskich. Proces powstawania prac staje się w przypadku twórczości Pawlik równie ważny jak ich „autonomiczne” istnienie. Nawiązywanie relacji\, przełamywanie barier\, powtarzanie improwizowanych opowieści\, jak również zwiększanie aktywności społecznej niepełnosprawnych znajduje się w centrum praktyki artystycznej Joanny Pawlik. Artystka dąży do zmiany\, ułatwiania im swoistego „coming outu” rozumianego dosłownie jako wyjście z domu. Sama musiała zmierzyć się z „gapieniem”\, kiedy po latach przeżywania wstydu\, ujawniła swoją niepełnosprawność\, upubliczniając osobiste prace artystyczne. \nPawlik jest autorką wielu wystaw indywidualnych: Performerzy życia\, outsiderzy sztuki w Shefter Gallery Kraków (2018); Schron Bojowy w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu (2017); Czy to jest taki nierealny plan? – odsłona druga\, Galeria Bielska BWA (2017); Balans\, Bunkier Sztuki (2010)\, brała udział także w wystawach zbiorowych\, m.in. Czujesz to?\, Bunkier Sztuki w Krakowie (2018); Artyści z Krakowa. Generacja 1970-1979\, Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie (2017). Jej prace pokazywano m.in. w Fotogalerie WUK\, Wiedeń; DOX Contemporary Art Center\, Praga. Laureatka nagród\, wyróżnień oraz stypendiów\, m. in.: nagroda główna na Biennale Sztuki Młodych Rybie Oko 5 (2008)\, rezydencja 18th Street Arts Center\, Santa Monica (USA\, 2010)\, stypendium Młoda Polska (2010) stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2008\, 2013). Pierwsza nagroda w konkursie pt. „Placówka” ‐ realizacja autorskiego spektaklu w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie\, 2018. Jest także kuratorką projektów z artystami z kręgu Outisder Art\, np. koncerty pt. Nie wasz się pisać oraz Podnoszę lampę w stronę złotych drzwi w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2016). Prace Joanny Pawlik znajdują się w kolekcjach prywatnych i publicznych. Mieszka i pracuje w Krakowie. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/joanna-pawlik-czarny-makaron/ ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/f64f51f7a96bb14202569a0586002bf4_L.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200220 DTEND;VALUE=DATE:20200412 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T141935Z LAST-MODIFIED:20200202T141935Z UID:12964-1582156800-1586649599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Natalia Rybka. Własność przyciąga obecność DESCRIPTION:Natalia Rybka. Własność przyciąga obecność \nWernisaż: 20 luty 2020 r.\n godz. 18.00\n Miejska Galeria Sztuki w Łodzi|\n Galeria Willa\n Wystawa czynna do: 11 kwietnia 2020 r.\n Kuratorka: Adriana Michalska \nSadzić pośród ruin świeże kwiaty\, 2018\, olej na płótnie\, 100 x 170 cm\nNatalia Rybka w sztuce zajmuje się ontologicznym wymiarem człowieka\, skłaniającym do stawiania pytań nie o przedmiotowość jednostki\, a raczej jego duchowy przymiot\, jego wewnętrzną konstrukcję\, jego stwarzanie. Poprzez wykorzystanie motywu lasu\, który może nasuwać wiele rozmaitych skojarzeń\, artystka ukazuje w nim człowieka jako cząstkę elementarną pewnego fragmentu rzeczywistości. Jest on jej naturalnym składnikiem\, z niego wyrasta i go tworzy. Otoczenie\, w które jest wpisany\, wydaje się być chaotyczne i niezbadane\, mogące wywoływać przeróżne emocje. Jednak daje poczucie pewnego spokoju i połączenia z tym\, co go otacza. Człowiek u Rybki niemalże wynurza się ze splotu roślin\, a nieraz w sposób niedający się odróżnić\, stapia się z otoczeniem. Zarówno to otoczenie\, jak i jednostka wzajemnie rezonują i pozostawiają ślad w danej przestrzeni. \nNatalia Rybka – urodzona w 1988 roku\, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Uczestniczka wystaw zbiorowych\, m.in. Equinox\, Brick City Gallery\, Springfield\, Missouri; Galeria Nielaba\, Berno\, Szwajcaria; Podziemny strumień\, Rondo Sztuki\, Katowice; Rośliny kochają inaczej\, Stolarska/Krupowicz Gallery\, Warszawa; Artystyczna Podróż Hestii\, Muzeum Sztuki Nowoczesnej\, Warszawa; Nowy obraz/nowe spojrzenie\, Galeria Arsenał\, Poznań; Międzynarodowa wystawa rysunku\, Galeria Sztuki Wozownia\, Toruń; Obraz Roku\, Rondo Sztuki\, Katowice; Najlepsze dyplomy ASP Gdańsk oraz indywidualnych\, m.in. Malarstwo\, Nowa Gazownia\, Poznań; SOON Projekt\, Przeciwko strukturze rzeczywistości\, Spectra Art Space\, Warszawa; Powroty\, Pawilon Sztuki Ergo Hestia\, Warszawa; Rezerwaty stanów nieskażonych\, Galeria 12\, Cieszyn. \nArtystka jest laureatką kilku prestiżowych nagród: Grand Prix na 25. Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie; nagrody Marszałka Województwa Podkarpackiego w konkursie Jesienne Konfrontacje w Rzeszowie oraz nagrody Magazynu Arteon za rok 2016. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/natalia-rybka-wlasnosc-przyciaga-obecnosc/ LOCATION:Miejska Galeria Sztuki w Łodzi | Galeria Willa\, ul. Wólczańska 31\, Łódź\, 90-607\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/007302_4.jpg GEO:51.769278;19.451567 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Miejska Galeria Sztuki w Łodzi | Galeria Willa ul. Wólczańska 31 Łódź 90-607 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Wólczańska 31:geo:19.451567,51.769278 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200220 DTEND;VALUE=DATE:20200321 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200210T131944Z LAST-MODIFIED:20200415T111454Z UID:12990-1582156800-1584748799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Stanisław Baj - wernisaż wystawy malarstwa w Galerii Gardzienice DESCRIPTION:–  1  –\nWernisaż wystawy malarstwa\nStanisław Baj – Portret rzeczywisty\n20.02.2020r.\, g. 18:20 \n*   *   * \n–  2  –\nWernisaż wystawy malarstwa\nStanisław Baj – Luminiscencje\n20.02.2020 r.\, g. 18:00 \n*   *   * \n\nGaleria Gardzienice\nOśrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice”\,\nul. Grodzka 5a\, Lublin \nKurator wystaw: Zuzanna Zubek – Gańska\nAranżacja światła: Włodzimierz Janowski\nOprawa Graficzna: Jacek Gański \n\nJednego dnia będą miały miejsce dwa wernisaże Stanisława Baja w Galerii Gardzienice. Wernisaż wystawy Luminiscencje odbędzie się o 18.00 w sali czarnej\, zaś o 18.20 w podziemiach zaprezentowany zostanie projekt Artysty – Portret rzeczywisty. Obie wystawy będą czynne do 20 marca. \n\nStanisław Baj urodził się w 1953 roku we wsi Dołhobrody na Polesiu. Jest absolwentem malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studia ukończył z wyróżnieniem w roku 1978 pod okiem profesora Ludwika Maciąga. Prowadzi pracownię rysunku na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie oraz w Europejskiej Akademii Sztuk. W latach 2006–2013 prorektor do spraw studenckich Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Artysta miał kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w kraju i za granicą\, m.in. w Niemczech\, Grecji\, Rosji\, Kanadzie. Uczestniczył także w ponad stu wystawach zbiorowych. Mieszka w Warszawie i na Podlasiu. Jego prace można spotkać w zbiorach polskich muzeów oraz w prywatnych kolekcjach krajowych i międzynarodowych. \nZobacz portfolio artysty » URL:https://news.niezlasztuka.net/event/stanislaw-baj-luminiscencje-portret-rzeczywisty-lublin/ LOCATION:Polska ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/stanislaw-baj-2.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200221 DTEND;VALUE=DATE:20200525 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T125328Z LAST-MODIFIED:20200205T171314Z UID:12932-1582243200-1590364799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Mistrzowie DESCRIPTION:Mistrzowie \nWernisaż: 21 lutego 2020 r.\n Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy im. Leona Wyczółkowskiego\n Dom Leona Wyczółkowskiego\n Wystawa czynna do: 24 maja 2020 r.\n Kurator: Inga Kopciewicz \nZapraszamy do zwiedzenia kolejnej ekspozycji z zapoczątkowanego w 2017 r. i cieszącego się dużym zainteresowaniem cyklu Mistrzowie\, w ramach którego przybliżamy wybrane prace malarskie\, rysunkowe\, graficzne i rzeźbiarskie z kolekcji bydgoskiego muzeum. Zbiory muzeum mają 140-letnią tradycję związaną z Nadnoteckim Towarzystwem Historycznym\, które gromadziło zabytki historyczne i artystyczne. Po odzyskaniu niepodległości przez Bydgoszcz w 1920 r. powstała idea utworzenia Muzeum Miejskiego. Powołana w 1923 r. nowa instytucja kulturalna przejęła część zbiorów NTH i rozpoczęła planowe gromadzenie muzealiów w celu stworzenia galerii malarstwa. Kolekcja\, poszerzana przede wszystkim przez bieżące zakupy\, powstawała w sposób przemyślany i konsekwentny. Wzbogacały ją też dary osób prywatnych i instytucji. W czasie II wojny światowej muzeum poniosło dotkliwe straty\, do dziś nie udało się odnaleźć wielu dzieł sztuki. \nDavid Teniers Mł. (krąg)\, „Scena w karczmie”\, XVII w.\, fot. W. Woźniak\nW kontekście Galerii Sztuki Nowoczesnej przygotowana wystawa stanowi prolog do ekspozycji stałej. Ukazuje najbardziej reprezentacyjne dzieła bydgoskiego muzeum\, autorstwa twórców\, których nazwiska na trwałe zapisały się w historii sztuki od XVII do początku XX wieku. Zaprezentowane zostały m.in. dzieła Daniela Chodowieckiego\, Maksymiliana Antoniego Piotrowskiego\, Wojciecha Gersona\, Antoniego Kozakiewicza\, Józefa Chełmońskiego\, Teodora Axentowicza\, Waltera Leistikowa\, Stefana Filipkiewicza\, Ludomira Sleńdzińskiego\, Konstantego Laszczki\, Wacława Bębnowskiego\, Olgi Niewskiej oraz autorstwa artystów z kręgu malarstwa flamandzkiego i niemieckiego. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/mistrzowie-muzeum-okregowe-bydgoszcz/ LOCATION:Muzeum Okręgowe im. L. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy\, ul. Gdańska 4\, Bydgoszcz\, 85-006\, Polska ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/Bez-tytułu.png GEO:53.1246576;18.0032212 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Okręgowe im. L. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy ul. Gdańska 4 Bydgoszcz 85-006 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Gdańska 4:geo:18.0032212,53.1246576 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20200221T080000 DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20200409T170000 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20200202T132602Z LAST-MODIFIED:20200202T132602Z UID:12935-1582272000-1586451600@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kradzieże i zniszczenia DESCRIPTION:Kradzieże i zniszczenia \nWernisaż: 21 lutego 2020 r.\n godz. 18:00\n Miejsce: Galeria Arsenał\n Wystawa czynna do: 09 kwietnia 2020 r.\n Kurator: Michał Łukaszuk \nArtyści: Agnieszka Brzeżańska\, Rafał Bujnowski\, Wanda Czełkowska\, Dom Mody Limanka\, Edward Dwurnik (z kolekcji MOCAK)\, Olga Dziubak\, Jakub Gliński\, Tomasz Machciński\, Petr Pavlensky\, Julia Poziomecka\, Mariola Przyjemska\, Karol Radziszewski\, Daniel Rycharski\, Dominika Święcicka\, Julita Wójcik\, Janek Zamoyski oraz wybór prac z Kolekcji II Galerii Arsenał w Białymstoku \nfot. materiały organizatora\nWystawa „Kradzieże i zniszczenia” analizuje status dzieła sztuki: jego moc\, aurę\, kapitał\, przemiany i destrukcję. Wyrafinowani złodzieje\, genialni kopiści\, tajemniczy milionerzy kupujący arcydzieła na czarnym rynku – to bohaterzy bulwarowych skandali\, hollywoodzkich filmów i mitów\, które żerują na symbolicznej i ekonomicznej aurze dzieł sztuki.\nPrezentowane na wystawie prace ukażą\, jak zmienia się samo pojęcie kradzieży dzieła sztuki. Ukraść można już nie tylko sam obiekt materialny\, ale też ideę\, koncept\, działanie\, znaczenie symboliczne – co może mieć wymiar emancypujący\, gdyż obrazy mają władzę. \nWładzę obrazów można też zniszczyć: poprzez akt wandalizmu\, terroryzmu\, szaleństwa lub psychotyczną siłą żywiołu.\nDzieła mają moc – polityczną\, sakralną\, obrazoburczą\, wyzwoleńczą – a każdy atak czy dewastacja próbuje im ją odebrać.\nZniszczenie obiektu wchłaniane jest przez rynek\, a ten gubi się i próbuje odnaleźć w nieustannej przemianie statusu dzieła\, które może być efemerycznym działaniem\, kaleczeniem ciała\, przejęciem archiwum\, szukaniem sprawiedliwości i walką. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kradzieze-i-zniszczenia/ ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/02/Rewizja.jpg END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20200222 DTEND;VALUE=DATE:20200518 DTSTAMP:20260506T185102 CREATED:20191221T172908Z LAST-MODIFIED:20191221T172908Z UID:12736-1582329600-1589759999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Andrzej Krauze. Lekcja fruwania DESCRIPTION:Wernisaż: 22 lutego 2020 r.\n Zachęta. Narodowa Galeria Sztuki\n Wystawa czynna do: 17 maja 2020 r.\n Kuratorka: Hanna Wróblewska \nLekcja fruwania to wystawa Andrzeja Krauzego\, wybitnego polskiego rysownika od prawie czterdziestu lat mieszkającego i tworzącego w Londynie. \nfot. materiały organizatora\nW Polsce Krauze znany jest przede wszystkim jako twórca satyryczny. Starsi czytelnicy pamiętają jego prace z lat siedemdziesiątych\, zamieszczane na łamach „Kultury”. Niezwykle wówczas ważne dla oddania nastrojów epoki. Jednak wystawa skupia się wokół innego okresu twórczości. Głównym wątkiem konstruującym ideę pokazu jest ilustracja i rysunek tworzone dla gazet w okresie ostatnich 30 lat. W szczególnym dla tego medium czasie — burzliwego rozwoju prasy\, ale też powolnego schyłku formy papierowej i zamiany nośnika na format cyfrowy. \nLekcja fruwania gromadzi wszystkie oryginalne rysunki powstałe podczas trzydziestoletniej współpracy artysty z brytyjską gazetą „The Guardian”. Koncentracja na jednym tylko czasopiśmie\, wybranym spośród wielu\, z którymi współpracował\, pozwoli nie tylko przyjrzeć się różnorodności form rysunkowych i przemiany stylu\, ale też lepiej prześledzić zmiany formy wizualnej samej gazety jako medium. Zmiany rozkładu\, pączkowanie dodatków lub wciąganie ich w obręb wydania głównego\, zmniejszenie formatu — tabloidyzacja: zmiany proporcji między tekstem a ilustracja\, ilustracją a fotografią czy wreszcie wprowadzanie koloru i powolne przechodzenie w stronę informacji internetowej. \nWszystko to miało także wpływ na sam rysunek — jego styl\, miejsce i\ncharakter. Jednocześnie jest widzialną oznaką ogólnoświatowych przemian — tych politycznych czy ekonomicznych — kolejnych „boomów” i kryzysów finansowych\, lecz także zmian w dystrybucji\, doborze i odbiorze samej informacji. Gdzie potęga\, ale i okrucieństwo czwartej władzy zdają się ustępować miejsca dostępności oraz bezwzględności internetu. \nRysunki Krauzego to nie tyle rysunki satyryczne (określenie dość ograniczające nawet w ramach tego gatunku) a uniwersalne komentarze bez słów\, ilustracje\, alegorie czasem wprost nawiązujące do tematu prasowego artykułu\, często jednak będące swobodną interpretacją całych wątków. Niejednokrotnie autonomiczne dzieła. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/andrzej-krauze-lekcja-fruwania/ LOCATION:Polska END:VEVENT END:VCALENDAR