BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy
X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net
X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20200329T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20201025T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20210328T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20211031T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20220327T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20221030T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20200512
DTEND;VALUE=DATE:20220328
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20200523T093306Z
LAST-MODIFIED:20200629T152741Z
UID:13216-1589241600-1648425599@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Dialog z przestrzenią (Kolekcja MOCAK-u)
DESCRIPTION:Dialog z przestrzenią (Kolekcja MOCAK-u)\nArtyści: Tomasz Bajer\, John Blake\, Marek Chlanda\, Edward Dwurnik\, Matas Janušonis\, Krištof Kintera\, Karolina Kowalska\, Jarosław Kozłowski\, Robert Kuśmirowski\, Piotr Lutyński\, Laura Pawela\, David Rabinowitch\, Kateřina Šedá\, Otto Zetko\nKuratorzy: Maria Anna Potocka\, Delfina Jałowik\nKoordynator: Dominika Mucha\nCzas trwania wystawy: 12.05 – 27.03.2022\nMiejsce: MOCAK\, Budynek A\, poziom -1\nul. Lipowa 4\, Kraków \nWięcej informacji » \n\nDzieła\, w których relacja z wnętrzem odgrywa istotną rolę i domyka przekaz\, najczęściej nazywamy instalacjami. Artyści wykorzystują proponowane im miejsca ekspozycji lub sami je projektują. Na tej wystawie pokazujemy 14 prac odnoszących się do wnętrz neutralnych. Niektóre dzieła anektują zajmowaną przestrzeń\, inne wpisują się w ich geometrię\, kolejne wykorzystują izolację\, ujawniając fragmenty światów prywatnych. \nRobert Kuśmirowski\, bez tytułu\, 2009\, instalacja\, Kolekcja MOCAK-u\nTomasz Bajer odtwarza wnętrze celi dla muzułmanina w więzieniu w Guantanamo (praca eksponowana w holu).\nJohn Blake wchodzi w przejście pomiędzy ścianami\, zawieszając nad nim złowieszcze dmuchawy.\nMarek Chlanda potrzebuje intymnej przestrzeni\, aby podzielić się tajemniczą stratą.\nEdward Dwurnik dominuje pokój swoją portretową wizją Krakowa.\nMatas Janušonis unieważnia różnicę między ścianą a podłogą.\nKrištof Kintera pokazuje\, że ściany mogą być źródłem złych mocy.\nKarolina Kowalska próbuje natchnąć chłodne przejście optymizmem tropików.\nJarosław Kozłowski wykorzystuje ścianę jak kartkę książki\, umieszczając na niej ostrzegawczy tekst.\nRobert Kuśmirowski odtwarza realne wnętrze w sposób emanujący grozą.\nPiotr Lutyński buduje własne „domy”\, pełne jego wizji kosmosu i natury.\nLaura Pawela przenosi estetykę i symbolikę świata wirtualnego w realny.\nDavid Rabinowitch mierzy człowieka za pomocą rzeźby sięgającej od podłogi do sufitu.\nKateřina Šedá zamyka się w pokoju ze wspomnieniem swojej babci.\nOtto Zitko anektuje wnętrza przy użyciu swobodnej\, a czasem agresywnej kreski.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/dialog-z-przestrzenia-kolekcja-mocak-u/
LOCATION:Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK\, Lipowa 4\, Kraków\, 30-702\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/05/1-3.jpg
GEO:50.047667;19.961596
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK Lipowa 4 Kraków 30-702 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Lipowa 4:geo:19.961596,50.047667
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20201003
DTEND;VALUE=DATE:20210915
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20200919T151100Z
LAST-MODIFIED:20201007T104559Z
UID:13923-1601683200-1631663999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Leon Wyczółkowski - z Tatrami w tle
DESCRIPTION:Leon Wyczółkowski – z Tatrami w tle \nWernisaż: 03 października 2020 r.\n Muzeum Karola Szymanowskiego w willi „Atma”\nw Zakopanem\n Wystawa czynna do: 31 sierpnia 2021 r. \n\nW Muzeum Karola Szymanowskiego w willi „Atma” w Zakopanem tym razem można podziwiać tatrzańskie inspiracje Leona Wyczółkowskiego (1852–1936). \n \nArtysta zaliczany jest do grona najwybitniejszych twórców młodopolskich. Kształcił się w Warszawie w Klasie Rysunkowej u Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego\, naukę kontynuował w Monachium i w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki. Po studiach zamieszkał we Lwowie\, później przeniósł się do Warszawy\, by w 1895 roku znów powrócić do Krakowa i na zaproszenie Juliana Fałata objąć tu prestiżowe stanowisko profesora w reformowanej wówczas Szkole Sztuk Pięknych. Wyczółkowski był również jednym z członków założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. \nLata 1929–1936 artysta spędził w Poznaniu i Gościeradzu\, dojeżdżając do Warszawy\, w której od 1934 roku prowadził katedrę grafiki w Akademii Sztuk Pięknych. Twórczość Wyczółkowskiego była różnorodna\, odzwierciedlała kolejne fascynacje i zainteresowania\, zmieniające się mody czy odkrycia artystyczne. Interesowało go malarstwo\, ale był również mistrzem pastelu\, uprawiał akwarelę i rysunek\, był wreszcie zapalonym grafikiem. \nLeon Wyczółkowski\, Autoportret\, 1896–1900\nTatry Leon Wyczółkowski odwiedził po raz pierwszy w 1896 roku i od tego czasu prawie rokrocznie (aż do 1926) Zakopane stało się celem jego wyjazdów. Tym samym wpisał się on w swoistą epopeję tatrzańską\, tworzoną przez kolejne pokolenia artystów. Tatry i Zakopane to właśnie w epoce Młodej Polski uzyskały – jak zauważył kronikarz tamtych czasów Tadeusz Boy-Żeleński – „pełną poetycką wydajność”\, a kurort\, gdzie przynajmniej teoretycznie leczono gruźlicę\, stał się z czasem miejscem spotkań artystów\, muzyków\, polityków\, pisarzy\, filozofów\, uczonych ze wszystkich zaborów\, a także z emigracji. \nPrzyjazd pod Tatry malarza\, krytyka i teoretyka sztuki Stanisława Witkiewicza (ojca Stanisława Ignacego) oraz jego oczarowanie miejscową kulturą górali zaowocowało powstaniem stylu narodowego zwanego „zakopiańskim”. Pejzaże z Tatr\, malowane przez Stanisława Witkiewicza\, tworzyli także w późniejszych latach jego młodsi koledzy – zaliczani dziś do jednych z najwybitniejszych artystów okresu Młodej Polski: Jan Stanisławski\, Władysław Ślewiński\, Wojciech Weiss czy właśnie Leon Wyczółkowski.\nTatry Leona Wyczółkowskiego – odczytywane symbolicznie malownicze skały\, piargi\, stawy\, groźne urwiska – przywodziły na myśl nie tylko ważne w ówczesnym kontekście politycznym marzenia o wolności ukrytej (uśpionej) w górach\, ale również modny w końcu XIX wieku katastrofizm. \nNajefektowniejsze tatrzańskie prace Wyczółkowskiego powstały w latach 1904–1906. Wśród nich wyróżnia się prezentowany w willi „Atma” widok znad Czarnego Stawu: ciemny\, przejmujący swoją atmosferą pejzaż\, oszczędny w formie i w barwach\, ale przez to idealnie oddający grozę i potęgę gór. Zarówno w sposobie budowania kompozycji\, jak i w tak wyczuwalnej próbie oddania i zrozumienia natury można tu mówić również o modnych około roku 1900 inspiracjach sztuką japońską.\nZ 1906 roku pochodzi obraz Widok Murania – niezwykle syntetyczna kompozycja z doskonale budowaną barwami atmosferą. \nObok krajobrazów Leon Wyczółkowski malował również portrety bywalców Zakopanego. Jedną z barwniejszych postaci ówczesnego Zakopanego był Jan Kasprowicz (1860–1926) – poeta\, tłumacz\, krytyk\, profesor literatury porównawczej na Uniwersytecie Lwowskim\, uważany za czołowego przedstawiciela Młodej Polski. Tatry i Zakopane odwiedzał od 1891 roku – początkowo przyjeżdżał na wakacje\, a pod koniec swojego życia osiedlił się na stałe na Harendzie. \nPortret poety powstał prawdopodobnie podczas tworzenia przez niego przepełnionych rozpaczą i buntem hymnów Ginącemu światu. Wyczółkowski starał się oddać nie tylko wygląd zewnętrzny portretowanego\, ale również nawiązał do tworzonych przez niego wierszy\, a także jego fascynacji Tatrami\, które mocno oddziaływały na Kasprowicza – w obliczu majestatu oraz piękna gór z czasem zmienił on rozpaczliwy ton swojej poezji.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/leon-wyczolkowski-tatrami-tle/
LOCATION:Muzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem\, ul. Kasprusie 19\, Zakopane\, 34-500\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/09/Leon-Wyczółkowski-Autoportret-1896–1900_list.jpg
GEO:49.292554;19.948478
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem ul. Kasprusie 19 Zakopane 34-500 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kasprusie 19:geo:19.948478,49.292554
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20201022
DTEND;VALUE=DATE:20211023
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20201118T155029Z
LAST-MODIFIED:20211228T134748Z
UID:14205-1603324800-1634947199@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Wirtualna wystawa Polish Modern Glass Art
DESCRIPTION:Wirtualna wystawa Polish Modern Glass Art\nw ramach wirtualnych targów sztuki Art Market Budapest\n22.10.2020 – 22.10.2021\nwww.polishmodernglassart.pl \n \n\nFundacja WyspArt zaprasza do obejrzenia wirtualnej wystawy Polish Modern Glass Art\, przygotowanej na międzynarodowe targi sztuki Art Market Budapest. Projekt ma na celu ukazać bogactwo i różnorodność polskiego szkła artystycznego\, a także zaprezentować je publiczności w Europie. Wśród 17 prac 9 artystek znajdują się zarówno dzieła utytułowanych twórczyń\, jak i prace młodych i ambitnych\, które dopiero stawiają swoje pierwsze kroki w świecie sztuki. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Jagoda Nowak-Bieganowska\, Empty bowls\, fot. materiały organizatora\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Natalia Komorowska\, Eco-plates\, fot. materiały organizatora\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Magdalena Zarychta\, Vessel for air\, fot. materiały organizatora\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Natalia Dzidowska\, Różowa Pantera i Niebieski tygrys\, fot. materiały organizatora\n						 \n					\n\nW dzisiejszych czasach\, gdy mamy utrudnioną możliwość kontaktu ze sztuką w muzeach i galeriach\, a coraz więcej wydarzeń i ludzkich działań przenosi się do sieci\, Fundacja WyspArt proponuje nowoczesną i interaktywną percepcję sztuki\, zarazem możliwie jak najbliższą realnemu doświadczeniu. Na stronie internetowej wystawy odbiorcy mogą zobaczyć fotografie obiektów\, przeczytać teksty poświęcone dziełom sztuki\, a niebawem pojawią się także filmy ukazujące rzeźby\, umożliwiające bardziej interaktywny ich odbiór. \nLidia Stanek-Wichlinska\, C.O.D.E.\, detal\, fot. materiały organizatora\nProjekt można śledzić na: polishmodernglassart.pl » \n\nProjekt dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wirtualna-wystawa-polish-modern-glass-art/
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2020/11/ico.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210221
DTEND;VALUE=DATE:20211025
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210823T151751Z
LAST-MODIFIED:20210825T094856Z
UID:16777-1613865600-1635119999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Podróż do Japonii
DESCRIPTION:Podróż do Japonii.\n Z kolekcji Muzeum Manggha \n21 lutego – 24 października 2021 r.\n Muzeum Regionalne w Stalowej Woli\n– Galeria Malarstwa Alfonsa Karpińskiego \nWięcej informacji » \n\nWystawa Podróż do Japonii \nW lutym 2021 roku Muzeum Regionalne w Stalowej Woli zabierze swoich widzów w niezwykłą podróż do Japonii\, gdzie zobaczą porywające krajobrazy i architekturę\, spotkają interesujących ludzi\, poznają ich zwyczaje\, codzienne życie i ulubione potrawy. Zbliżą się do tego fascynującego kraju poprzez rysunki\, fotografie\, rzeźby\, drzeworyty\, będące znakami zachwytu i refleksji. \nWystawa została przygotowana we współpracy z Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie. Jej narrację budują rysunki Andrzeja Wajdy i reportażowo-dokumentalne fotografie z lat trzydziestych XX w. Ze’eva Aleksandrowicza i Franza Stoedtnera\, obiekty Aliski Lahusen inspirowane laką\, tradycyjną techniką japońską\, i drzeworytami Hiroshigego\, a dopełniają współczesne wizerunki Japończyków w fotografiach Hiroha Kikaia. \n„Nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku”. Wystawa Podróż do Japonii w Muzeum Regionalnym w Stalowej Woli jest niczym innym jak początkiem tej podróży.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/podroz-do-japonii/
LOCATION:Muzeum Regionalne w Stalowej Woli\, ul. Rozwadowska 12\, Stalowa Wola\, 37-450\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/08/Podróż-do-Japonii.jpg
GEO:50.589034;22.046518
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Regionalne w Stalowej Woli ul. Rozwadowska 12 Stalowa Wola 37-450 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Rozwadowska 12:geo:22.046518,50.589034
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210308
DTEND;VALUE=DATE:20211101
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210316T205821Z
LAST-MODIFIED:20211228T134635Z
UID:14584-1615161600-1635724799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Wszystkie arrasy króla. Powroty. 2021–1961–1921
DESCRIPTION:Wszystkie arrasy króla. Powroty.\n2021–1961–1921 \nWernisaż: 08 marca 2021 r.\nZamek Królewski na Wawelu\nWystawa czynna do: 31 października 2021 r.\nKuratorzy i Autorzy wystawy:\nMagdalena Ozga\, Magdalena Piwocka\, Jerzy Holc \n\nUkrywane przed Szwedami\, zrabowane na polecenie carycy Katarzyny\, wywiezione galarem wiślanym na trzy dni przed wkroczeniem Niemców do Krakowa w 1939 roku. Ewakuowane do Rumunii 18 września\, kolejno do Francji i przez Anglię do Kanady. Wreszcie powróciły. Wszystkie zachowane w Polsce arrasy Zygmunta Augusta zobaczymy w Zamku Królewskim na Wawelu. To jedyny w dziejach jagiellońskiej rezydencji pokaz całej zachowanej kolekcji we wnętrzach\, dla których tapiserie zostały stworzone. \nArras z monogramem króla Zygmunta Augusta i globusem\, Zamek Królewski na Wawelu\nZamówienie polskiego króla \nSzesnastowiecznym odbiorcom arrasy imponowały rozmiarami i blaskiem złotych i srebrnych nici. Współczesny widz\, stając naprzeciw tapiserii biblijnych dostrzeże w nich m.in. nawiązania do mistrzów włoskiego renesansu\, Rafaela\, Michała Anioła. Przed nami 137 królewskich tapiserii urzekających kunsztem wykonania. Wśród nich 19 monumentalnych tkanin figuralnych ze scenami z Księgi Rodzaju (Szczęśliwość rajska – 480 cm x 854 cm\, Wejście zwierząt do arki – 475 cm x 792 cm\, Budowa wieży Babel – 482 cm x 812 cm)\, 44 werdiury z przedstawieniami zwierząt wpisanymi w krajobraz (Wydra z rybą w pysku i fantastyczne gady\, Jednorożec-żyrafa i ryś\, Bocian i króliki)\, 42 arrasy herbowe (groteska z herbami Polski i Litwy oraz postacią Cerery)\, a także niewielkich rozmiarów obicia mebli oraz tkaniny do dekoracji wnęk okiennych. Wielu z nich widzowie nigdy wcześniej nie mieli okazji oglądać. \n„Powstanie tak wielkiej kolekcji arrasów w latach 1550–1560 w Brukseli na zlecenie jednego władcy nie ma precedensu w Europie. To największe tego rodzaju prywatne – królewskie przedsięwzięcie wynikające z kolekcjonerskiego zamiłowania Zygmunta Augusta\, który zbierał m.in. biżuterię i dzieła rzemiosła artystycznego. Cieszę się\, że wróciliśmy do dobrej tradycji organizowania wystaw w przestrzeniach historycznych: reprezentacyjnych komnatach i apartamentach prywatnych” – opowiada dr hab. Andrzej Betlej\, prof. UJ\, Dyrektor Zamku Królewskiego na Wawelu. \nArras z monogramem króla Zygmunta Augusta i globusem\, detal\, Zamek Królewski na Wawelu\nPodróż w czasie i przestrzeni \nEkspozycja wprowadza widza w atmosferę wnętrz zamkowych\, odświętnie ozdobionych tapiseriami\, jak to czyniono niegdyś na wyjątkowe okazje. Opowiada także o ogromnej pracy konserwatorów\, zmagających się ze skutkami uszkodzeń i zniszczeń\, które stały się udziałem arrasów w ciągu ich burzliwych dziejów. Od powrotu z Rosji w 1921 roku rozpoczął się bowiem wieloletni proces konserwacji tapiserii\, który trwa do dziś. \n„To wielkie dzieło przede wszystkim wawelskich konserwatorów. W Sali Senatorskiej\, gdzie pokazujemy arrasy herbowe\, można obejrzeć też arras po niedawnej konserwacji. Do pewnego stopnia „odzyskał” on swą barwę\, wyróżnia się na tle innych. Zdradzę\, że na wystawie będzie można\, dzięki pewnemu zabiegowi\, zobaczyć oryginalną kolorystykę niektórych arrasów!” – mówi dr hab. Andrzej Betlej. \nKoncepcja wystawy\, zawarta w słowie – „powroty” jest jednak\, jak podkreśla Dyrektor Zamku Królewskiego na Wawelu\, zaskakująca i nieoczywista. W odwróconej narracji podążamy bowiem od współczesności przez kolejne powroty arrasów: 1961 i 1921 rok. \nNiemiecka aktorka Brigitte Helm w towarzystwie Tadeusza Przypkowskiego\, kierownika Biura Propagandy Krakowa i Carla Opitza\, dyrektora wytwórni filmowej Universum Film Aktiengesellschaft (UFA)\, marzec 1933\, NAC\n„Ten aktualny akcent ekspozycji tworzą prace Marcina Maciejowskiego i Mirosława Bałki. Chcemy pokazać\, że Zygmuntowskie tapiserie inspirują współczesnych twórców. Pierwszy obraz Marcina Maciejowskiego odnoszący się do arrasów powstał jeszcze w trakcie jego studiów na ASP. Teraz podarował nam kolejne dzieło „Wizyta na Wawelu”. A Mirosław Bałka przygotował – z myślą o naszej wystawie – dwie instalacje. „Trzy promienie” zobaczymy na dziedzińcu wawelskim\, druga – zatytułowana „Paszport” – wraz z obrazem Maciejowskiego otwiera ekspozycję” – mówi Dyrektor Zamku Królewskiego na Wawelu. \nWystawę uzupełniają też archiwalne fotografie ukazujące królewskie arrasy w zaskakujących kontekstach społeczno-historycznych. Zobaczymy m.in. zdjęcie z Brigitte Helm – gwiazdą filmu Metropolis (1927) w reż. Fritza Langa\, która gościła na Wawelu i podziwiała Zygmuntowską kolekcję. \nPowroty 2021–1961–1921 \nSymboliczny powrót arrasów Zygmunta Augusta na wawelską wystawę dokonuje się nieprzypadkowo w 2021 roku\, kiedy obchodzimy okrągłe rocznice dwóch innych powrotów. 18 marca 1961 roku odbył się bowiem uroczysty pokaz królewskich tapiserii w komnatach zamkowych z okazji ich powrotu z Kanady\, gdzie znalazły schronienie po latach tułaczki po ogarniętej wojną Europie. \nDrugi z tytułowych powrotów nastąpił w wyniku traktatu pokojowego zawartego sto lat temu\, 18 marca 1921 roku w Rydze. Akt ten\, kończący zwycięską dla Polski wojnę z Rosją Sowiecką\, umożliwił rewindykację tysięcy dzieł sztuki i dóbr kultury\, wywiezionych w wyniku rozbiorów do carskiej Rosji. Na jego mocy sprowadzono także do kraju kolekcję Zygmuntowskich arrasów\, zagrabioną po trzecim rozbiorze Polski w 1795 roku. \nArras z herbami Polski i Litwy oraz z postacią Cerery | ok. 1560 Bruksela\, wg kartonu artysty antwerpskiego z kręgu Cornelisa Florisa i Cornelisa Bosa\, warsztat Jana van Tieghem\, Zamek Królewski na Wawelu\n„Wawelska wystawa upamiętnia jednak nie tylko momenty powrotów kolekcji\, ale jest również dedykowana ludziom – tym\, dzięki którym arrasy ocalały i wróciły na Wawel m.in.: Stanisławowi Świerzowi-Zaleskiemu\, Józefowi Krzywdzie-Polkowskiemu\, Jerzemu Szablowskiemu\, Witoldowi Małcużyńskiemu\, a także tym\, którzy walczyli o ich rewindykację z Rosji – Aleksandrowi Czołowskiemu i Marianowi Morelowskiemu. Pragnęliśmy uhonorować ich ofiarność w poszukiwaniu arrasów\, starania o zwrot skarbu\, opiekę nad nimi. Dlatego też\, poza wystawą\, postanowiliśmy także upamiętnić wszystkich zasłużonych specjalną pamiątkową tablicą\, którą odsłonimy w trakcie wernisażu. \nEkspozycja potrwa pół roku\, ale chciałbym\, by została zapamiętana na zawsze: jako pomnik znaczenia fundacji królewskiej\, jako upamiętnienie tych\, którzy kolekcję tworzyli\, i tych\, którzy o nią przez wieki się troszczyli. Nie pozwolimy o tym zapomnieć. Wydaliśmy specjalnie kilka książek poświęconych arrasom: reedycję katalogu\, nowy zbiór studiów\, a także album w ośmiu wersjach językowych. Oczywiście jest też katalog wystawy” – zwraca uwagę dr hab. Andrzej Betlej. \nArras Budowa wieży Babel z serii Dzieje wieży Babel | ok. 1550\,Zamek Królewski na Wawelu\nArcydzieła gatunku \nWarto zwrócić uwagę\, że twórcy arrasów inspirowali się nie tylko pracami największych artystów\, ale także bestiariuszami\, kompendiami florystycznymi i zoologicznymi. Michiel I Coxcie\, twórca projektów arrasów biblijnych\, był określany mianem „Rafaela Flamandzkiego”. Wawelska kolekcja stanowiła też tzw. pierwszą edycję\, model dla późniejszych replik i trawestacji. \nArras Walka smoka z panterą | ok. 1555\, Zamek Królewski na Wawelu\nZespół wawelskich arrasów został utkany w latach 1550–1560 w znakomitych warsztatach w Brukseli\, ówczesnej światowej metropolii sztuki tapiseryjnej. Tkaniny wykonano z wełny i jedwabiu oraz z nici srebrnych i srebrnych złoconych. Arcydzieła\, które stworzyli autorzy malarskich kartonów\, zrealizowano na zamówienie króla Zygmunta Augusta\, ostatniego Jagiellona\, w ramach zbioru około 160 tapiserii przeznaczonych do dekoracji Zamku Królewskiego na Wawelu. To największy komplet tego typu tkanin\, jaki kiedykolwiek powstał dla jednego zleceniodawcy.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wszystkie-arrasy-krola-powroty-2021-1961-1921/
LOCATION:Zamek Królewski na Wawelu\, Wawel 5\, Kraków\, Małopolskie\, 31-001\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/03/arras-z-monogramem-detal2.jpg
GEO:50.05416;19.935439
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Zamek Królewski na Wawelu Wawel 5 Kraków Małopolskie 31-001 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Wawel 5:geo:19.935439,50.05416
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210420
DTEND;VALUE=DATE:20210906
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210417T163435Z
LAST-MODIFIED:20210417T163435Z
UID:14807-1618876800-1630886399@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Kolekcja. Dar Basila Alkazziego dla Muzeum Narodowego w Gdańsku
DESCRIPTION:Kolekcja. Dar Basila Alkazziego dla Muzeum Narodowego w Gdańsku \nWernisaż: 20 kwietnia 2021 r.\n Muzeum Narodowe w Gdańsku |\n Oddział Sztuki Nowoczesnej\n Wystawa czynna do: 05 września 2021 r. \nTermin otwarcia wystawy jest uzależniony od sytuacji epidemicznej w Polsce. \nJohn Hedgecoe\, Królowa Elżbieta II | 1966\, wydruk C-Type\, wymiary obrazu: 32 × 25\,5 cm\, Muzeum Narodowe w Gdańsku\nWystawa „Kolekcja” jest okazją do zaprezentowania niezwykłego daru\, jaki Muzeum Narodowe w Gdańsku otrzymało od artysty i mecenasa sztuki Basila Alkazziego. Składa się na nią 140 prac 40 artystów reprezentujących malarstwo\, rysunek\, grafikę\, fotografię i rzeźbę. W 2015 roku MNG podpisało umowę z Basilem Alkazzim\, który powołał Fundusz Basila Alkazziego i Halimy Nałęcz i zobowiązał się do przekazania do naszych zbiorów prac artystek i artystów działających w Stanach Zjednoczonych\, Wielkiej Brytanii\, Japonii i Korei Południowej. Fundusz odwołuje się do postaci Halimy Nałęcz – malarki i właścicielki Drian Galleries w Londynie\, a także promotorki i przyjaciółki Basila Alkazziego\, która w 1983 roku ofiarowała MNG ponad 360 prac artystów wystawiających w jej galerii. \nJoe Tilson\, Kamienie Wenecji\, San Zan Degola | 2015\, sitodruk\, karborund i ręcznie kolorowany wydruk z drukarki atramentowej\, seria II/XV\, wymiary obrazu (wymiary papieru): 98 × 99 cm\, Muzeum Narodowe w Gdańsku\nPrzekazane prace stanowią jeden z najcenniejszych darów ostatnich dekad w historii polskiego muzealnictwa. Są wśród nich zarówno prace klasyków współczesności (John Hedgecoe\, David Hockney\, Joe Tilson\, Paul Huxley)\, jak i artystów młodszych\, których Alkazzi spotkał podczas pobytu w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Często są to laureaci nagród\, jakie ustanowił w obu tych krajach\, jak na przykład nagrody stypendialnej utworzonej w londyńskiej Royal College of Art czy The Basil H. Alkazzi Award w USA. \nPaul Huxley\, Lu – zielony III\, 2009\, akryl na płótnie\, 127 × 127 cm\nWybór prac podarowanych naszemu Muzeum jest niewątpliwie naznaczony indywidualnością darczyńcy\, który ceni tradycyjną estetykę\, afirmuje wrażliwy talent\, dobry warsztat i bogactwo wyobraźni. Basil Alkazzi przekazał nam także obrazy swojego autorstwa – kompozycje olejne\, gwasze\, fotomontaże\, w tym wykonane w czasie pandemii w 2020 roku. Wszystkie ofiarowane prace prezentują bogate spektrum rozwiązań formalnych i ikonograficznych oraz są świetną okazją do poznania różnych trendów sztuki XX i XXI wieku w Stanach Zjednoczonych\, Wielkiej Brytanii i innych krajach. Prace te są własnością MNG. \n 
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kolekcja-dar-basila-alkazziego-dla-muzeum-narodowego-gdansku/
LOCATION:Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Nowoczesnej\, ul. Cystersów 18\, Gdańsk\, Pomorskie\, 80-330 \, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/04/kolekcje-831x345px-TYTULOWE2.png
GEO:54.4110081;18.5571058
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Nowoczesnej ul. Cystersów 18 Gdańsk Pomorskie 80-330  Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Cystersów 18:geo:18.5571058,54.4110081
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210427
DTEND;VALUE=DATE:20211101
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20191221T180048Z
LAST-MODIFIED:20210510T114820Z
UID:12748-1619481600-1635724799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Zapiski przy sztaludze. Przyjaźnie Sienkiewicza w świecie malarskim
DESCRIPTION:Zapiski przy sztaludze. Przyjaźnie Sienkiewicza w świecie malarskim\n Muzeum Narodowe w Kielcach |\n Pałacyk Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku\n Wystawa czynna do: 31 października 2021 r.\n Kurator: Łukasz Wojtczak \n\nKazimierz Pochwalski\, Henryk Sienkiewicz i Kazimierz Pochwalski na statku | ok. 1940\, fot. Muzeum Narodowe w Kielcach\nWystawa poświęcona wzajemnym relacjom Henryka Sienkiewicza z największymi polskimi malarzami jego czasów – Henrykiem Siemiradzkim\, Leonem Wyczółkowskim\, Stanisławem Witkiewiczem\, Piotrem Stachiewiczem\, Janem Styką i innymi. Pisarz miał wielu przyjaciół wśród artystów\, cenił sztukę niezwykle wysoko\, miał swoje upodobania malarskie. Jego mieszkania\, a także dom w Oblęgorku\, zdobiły prace różnych twórców. Powieści Sienkiewicza znalazły odzwierciedlenie w obrazach\, rysunkach oraz rzeźbie. Z niektórymi artystami pisarza łączyły zażyłe\, przyjacielskie relacje\, innych autor Trylogii nad wyraz cenił\, ale czasem też krytykował. Na ekspozycji znajdą się obrazy\, korespondencja\, dokumenty\, fotografie i obiekty przestrzenne.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/zapiski-przy-sztaludze-przyjaznie-sienkiewicza-swiecie-malarskim/
LOCATION:Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2019/12/henryk-sienkiewicz-kazimierz-pochwalski.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210429
DTEND;VALUE=DATE:20211004
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210517T164427Z
LAST-MODIFIED:20210517T164427Z
UID:15699-1619654400-1633305599@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Marc Chagall. Przeczucie cudu
DESCRIPTION:Marc Chagall. Przeczucie cudu\n 29 kwietnia 2021 – 03 października 2021\n Muzeum Okręgowe w Koninie \nPo sukcesie wystawy w Szwecji\, na Łotwie\, Litwie\, w Polsce i Słowacji\, wystawa oryginalnych prac Marca Chagalla znajduje się obecnie w Muzeum Okręgowym w Koninie. Wystawa czynna będzie od 29 kwietnia do 3 października 2021 roku i obejmuje 43 oryginalne prace mistrza. \nMarc Chagall. Przeczucie cudu\nWystawa Marc Chagall – „Przewidywanie cudu” składa się z prac artysty\, które przywołują szokujący i surrealistyczny\, oniryczny obraz początku XX wieku. Wystawa daje możliwość podziwiania litografii dotykających tematów religijnych i mityczno-baśniowych\, które odegrały ważną rolę w życiu duchowym artysty i znalazły wyraz w stworzonych przez niego dziełach. \nWystawa podzielona jest na 3 sekcje tematyczne: \nRóżne lata twórczości Marca Chagalla – przedstawia odwiedzającym jedną z największych pasji artystycznych Marca Chagalla: grawerowanie\, a dokładniej litografię. Wyjątkowy cykl prac ukazuje nam najbardziej lubiane przez artystę tematy\, których motywy kreślił przez całe życie. \nSeria „Daphnis & Chloe” jest uważana za jedno z najważniejszych dzieł graficznych Chagalla w jego ogromnym dziedzictwie artystycznym. Chagall stworzył te wspaniałe\, kolorowe ilustracje w latach pięćdziesiątych\, wkrótce po swoim drugim małżeństwie. Ilustracje Marca Chagalla nawiązują do opowieści pastoralnej\, której akcja toczy się na wyspie Lesbos. Były one inspirowane jego osobistymi doświadczeniami w Grecji. \nSeria „Cztery opowieści z arabskich nocy”. Po śmierci Belli\, próbując kontynuować swoją pracę\, Chagall zaczął tworzyć swoje pierwsze kolorowe litografie „Cztery opowieści z arabskich nocy”. Spośród 1001 opowiadań w „Arabskich nocach” Chagall wybrał tylko cztery\, które dotyczą tematów utraconej miłości\, ponownego zjednoczenia i śmierci: Hebanowy rumak\, Julnar zrodzona z morza i jej syn\, król Persji Badr Basim\, Abdullah rybak i Abdullah tryton oraz Kamar Al-Zaman i żona jubilera. „Cztery opowieści z arabskich nocy” Chagalla uważane są za najlepsze przykłady kolorowej litografii powstałej w Stanach Zjednoczonych przed 1950 rokiem. W 1948 roku Chagall został uhonorowany nagrodą za grafikę na Biennale w Wenecji.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/marc-chagall-przeczucie-cudu/
LOCATION:Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/chagall.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210430
DTEND;VALUE=DATE:20210920
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210703T172525Z
LAST-MODIFIED:20210703T172619Z
UID:16364-1619740800-1632095999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Jej portret. Bolesław Barbacki (1891-1941)
DESCRIPTION:Jej portret.\n Bolesław Barbacki (1891-1941) \n30 kwietnia 2021 r. – 19 września 2021 r.\n Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu \n___________________________________________________________________________ \nBolesław Barbacki\, Hela II na tle poduszki | 1940 r.\nW tym roku przypada 130. rocznica urodzin i 80. rocznica śmierci Bolesława Barbackiego. Rada Miasta Nowego Sącza postanowiła przypomnieć i uhonorować tego sądeckiego artystę i patriotę\, ogłaszając rok 2021 rokiem Barbackiego. W obchody włączyło się Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu\, przygotowując wystawę poświęconą twórczości wybitnego portrecisty. Jej tematem są kobiety. Piękne portrety wykonane przez artystę\, pochodzące z kolekcji prywatnych oraz zbiorów sądeckiego muzeum i Muzeum Narodowego w Krakowie\, są prezentowane w Gmachu Głównym. \nTematem wystawy są portrety kobiet w twórczości Bolesława Barbackiego. W odróżnieniu od obrazów przedstawiających mężczyzn były one bardziej dekoracyjne\, kolorowe i swobodniejsze w podejściu do ujęcia modelki. Jako malarz realista Barbacki kładł ogromny nacisk na wierne oddanie portretowanej osoby\, bez upiększeń i idealizacji oraz na ukazanie jej strony psychologicznej\, co osiągał poprzez uchwycenie odpowiedniego wyrazu twarzy\, spojrzenia czy gestu. \nBolesław Barbacki\, Portret Heleny Jakubik w pomarańczowym zawoju | 1921 r.\nKlientkami artysty były w dużej mierze żony znanych i szanowanych mieszczan\, wysokich urzędników\, ziemian czy lekarzy. Drugą grupę portretowanych stanowiły kobiety z najbliższego otoczenia artysty\, połączone z nim relacjami rodzinnymi\, uczuciowymi i przyjacielskimi. Zwraca uwagę fakt\, że im ściślejsze to były związki\, a jego stosunek do modelki bardziej osobisty\, tym lepszy i doskonalszy malował obraz. Kontakt i relacja między artystą a modelką były dla Barbackiego bardzo znaczące. Zdarzały się bowiem sytuacje\, że po namalowaniu klientce oficjalnego portretu zapraszał ją ponownie do pracowni\, gdzie wykonywał kolejny obraz\, tym razem przeznaczony wyłącznie dla niego. Mógł wówczas bardziej skupić się na interesujących go aspektach malarskich oraz wydobyć intrygujące cechy osobowości modelki. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Bolesław Barbacki\, Portret Heleny Jakubik |1914 r.\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Bolesław Barbacki\, Państwo Urygowie |1923 r.\n						 \n					\n\nOprócz obrazów Bolesława Barbackiego na wystawie zaprezentowane zostaną również prace jego akademickiego nauczyciela Teodora Axentowicza oraz kilku innych portrecistów jego pokolenia: Stanisława Ignacego Witkiewicza\, Zbigniewa Pronaszki czy Romualda Reguły. To zestawienie ukazuje malarstwo Barbackiego w kontekście sztuki dwudziestolecia międzywojennego. Pokazywane na wystawie obrazy pochodzą ze zbiorów prywatnych\, Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu oraz Muzeum Narodowego w Krakowie. \nKuratorka: Edyta Ross-Pazdyk
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/portret-boleslaw-barbacki-1891-1941/
LOCATION:Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu\, ul. Lwowska 3\, Nowy Sącz\, 33-300\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/07/barbacki_hela.jpg
GEO:49.6247263;20.6936366
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu ul. Lwowska 3 Nowy Sącz 33-300 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Lwowska 3:geo:20.6936366,49.6247263
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210504
DTEND;VALUE=DATE:20210927
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210326T103702Z
LAST-MODIFIED:20211110T121236Z
UID:14621-1620086400-1632700799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Krzysztof Penderecki. Partytura i ogród.Muzyka wobec obrazu\, ogród wobec muzyki
DESCRIPTION:Bartek Materka\, bez tytułu | 2020\, olej / papier\, 70 × 50 cm\, courtesy B. Materka\nKrzysztof Penderecki\n Partytura i ogród. Muzyka wobec obrazu\, ogród wobec muzyki \nCzas trwania wystawy:\nmaj–wrzesień 2021\nMiejsce wystawy: Rynek Główny 20\, Kraków\, piwnice Pałacu Potockich\nOrganizacja: Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki / Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK\nKurator: Maria Anna Potocka \n\nW 2003 roku Maria Anna Potocka nakręciła w Lusławicach film z udziałem Krzysztofa Pendereckiego pod tytułem Partytura i ogród. Kompozytor ujawnia w nim zasady warsztatu kompozytorskiego oraz opowiada o metodzie graficznej pozwalającej naszkicować symfonię na jednej kartce. Swoje doświadczenia muzyczne odnosi do ogrodu. Park\, który stworzył w Lusławicach\, oparł na formie symfonii. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Krzysztof Penderecki\, Credo na pięć głosów solowych\, chór chłopięcy\, chór mieszany i orkiestrę | 1997–1998\, 70 × 41\,5 cm\, courtesy E. Penderecka\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						De natura sonoris no. 2 na orkiestrę | 1971\, 70 × 41\,5 cm\, courtesy E. Penderecka\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Krzysztof Penderecki\, Diabły z Loudun (libretto: Krzysztof Penderecki według sztuki Johna Whitinga opartej na Diabłach z Loudun Aldousa Huxleya)\, opera w trzech aktach | 1968–1969/2012\, 48 × 34 cm\, courtesy E. Penderecka\n						 \n					\n\nWystawa proponuje wgląd w myślenie o muzyce i ogrodzie. Obejmuje prywatne szkice – tak zwane prepartytury – oraz rysunkowe koncepcje ogrodu. \nNa drugą część wystawy składają się portrety Krzysztofa Pendereckiego autorstwa Beaty Stankiewicz i Bartka Materki\, fotografie Mariana Eilego z cyklu Rewizyta – Salvador Dali u państwa Pendereckich oraz dokumentacja fotograficzna parku w Lusławicach Marii Anny Potockiej\, Marka Bebłota i Bartka Barczyka. \n\nKrzysztof Penderecki (1933–2020) kompozytor i dyrygent. W 1958 roku ukończył studia kompozytorskie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna) w Krakowie. \nW ciągu ponad 60 lat artysta stworzył ponad 150 utworów zróżnicowanych w zakresie technik kompozytorskich\, gatunków i formy. Krzysztof Penderecki jest autorem oper\, symfonii i utworów orkiestrowych\, koncertów instrumentalnych\, opraw chóralnych tekstów religijnych\, a także utworów kameralnych i instrumentalnych. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Krzysztof Penderecki przed dworem w Lusławicach | 2018\, fot. M. Bebłot\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Dwór w Lusławicach | 2019\, fot. M. Bebłot
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/krzysztof-penderecki-partytura-i-ogrod-muzyka-wobec-obrazu-ogrod-wobec-muzyki/
LOCATION:Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki\, pl. Szczepański 3a\, Kraków\, Małopolskie\, 31-011\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/03/2-krzysztof-penderecki.jpg
GEO:50.0637508;19.9344488
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki pl. Szczepański 3a Kraków Małopolskie 31-011 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=pl. Szczepański 3a:geo:19.9344488,50.0637508
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210507
DTEND;VALUE=DATE:20211101
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210504T074531Z
LAST-MODIFIED:20211104T161925Z
UID:14661-1620345600-1635724799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Sztukosłowiańskość. Słowiańszczyzna w polskim malarstwie\, rysunku i grafice od XIX w.
DESCRIPTION:Sztukosłowiańskość.\nSłowiańszczyzna w polskim malarstwie\,\nrysunku i grafice od XIX w. \n7 maja – 31 październik 2021\n Muzeum Początków Państwa Polskiego\nw Gnieźnie \nWięcej informacji » \n\nWystawa „Sztukosłowiańskość” to ponad 200 obrazów\, grafik i rysunków przeszło 70 twórców\, udostępnionych przez 22 muzea i kolekcje prywatne\, większość nieeksponowana wobec szerszej publiczności. Retrospektywa i współczesne interpretacje słowiańskości w twórczości m.in. Wojciecha Gersona\, Włodzimierza Tetmajera\, Ludwika Stasiaka\, Zofii Stryjeńskiej\, Mariana Wawrzenieckiego\, Stanisława Jakubowskiego\, Stefana Mrożewskiego\, Franciszka Walczowskiego\, Franciszka Frączka\, Michała Byliny\, Jerzego Przybyła\, Hanny Doli czy Natalii Rex. \nLudwik Stasiak\, Sobótki | koniec XIX w.\, Muzeum im. prof. Stanisława Fischera w Bochni\nObrzędy\, zwyczaje\, wierzenia\, ludowość\, kontakt z naturą\, bajeczna przeszłość\, mitologia\, legendy\, a może sceny historyczne z okresu pierwszych władców polskich – w czym przejawia się „słowiańskość”\, co znaczy\, co określamy jako „słowiańskie”? Artyści podejmowali te motywy wielokrotnie\, choć zazwyczaj nie stanowiły głównego źródła ich twórczości. Zainteresowanie słowiańskim dziedzictwem wzrosło w XIX wieku\, kiedy sztuki plastyczne i literatura mocno z sobą korespondowały. \nWłodzimierz Tetmajer\, Piastowi goście | przed 1898\, Muzeum Mazowieckie w Płocku\nMarian Wawrzecki\, Ofiara | 1923\, Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie\nJeszcze silniej nawiązanie do tradycji słowiańskich zarysowało się w polskiej sztuce u progu XX wieku\, zwłaszcza w dwudziestoleciu międzywojennym. Obecnie od kilkunastu lat widać ponowne ożywienie tej tematyki w sztukach plastycznych. Wiele z prezentowanych prac można potraktować jako ilustracje (do dziejów\, do legend\, obyczajów ludowych)\, oddające indywidualny temperament twórców\, postrzeganie słowiańskiej dawności\, choć nie brak i aluzji do ówczesnej rzeczywistości. Ekspozycja obejmuje kilka pokoleń twórców: zmieniało się w czasie rozumienie historii i powinności artysty wobec społeczeństwa. Są na wystawie dzieła twórców eksplorujących tę tematykę\, w słowiańskich korzeniach widzący siłę dla swej sztuki\, ale są też prace\, które wiążemy ze słowiańskością poprzez obrazowanie natury\, przyrody czy legendarnej przeszłości Polski. \nStanisław Jakubowski\, Bóg ognia | ok. 1917\, Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu\nNa wystawie prezentowane są obrazy\, rysunki\, grafiki\, także te zawarte w książkach – wypożyczone z wielu instytucji w kraju i ze zbiorów własnych – powstałe na przestrzeni ostatnich ponad 200 lat. \nWystawa obejmuje ponad 200 prac przeszło 70 twórców. Jest to obszerny wybór\, ale jednak wybór\, który może stać się punktem wyjścia\, inspiracją do własnych poszukiwań sztukosłowiańskości. \nInstytucje i osoby prywatne użyczające prace: Muzeum im. prof. Stanisława Fischera w Bochni\, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu\, Muzeum Śląskie w Katowicach\, Muzeum Narodowe w Kielcach\, Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli w Krakowie\, Muzeum Narodowe w Krakowie\, Zamek Królewski na Wawelu\, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa\, Muzeum Okręgowe w Lesznie\, Muzeum Sztuki w Łodzi\, Muzeum Mazowieckie w Płocku\, Muzeum Narodowe w Poznaniu\, Muzeum Narodowe w Szczecinie\, Muzeum Okręgowe w Toruniu\, Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu\, Muzeum Narodowe w Warszawie\, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie\, Muzeum Narodowe we Wrocławiu\, Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie\, a także Galeria BWA „U Jaksy” w Miechowie\, Hanna Dola\, Natalia Rex oraz ze zbiorów prywatnych. \nFranciszek Walczowski\, Ziarno do sioła | 1973\, Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli w Krakowie\n\nPatroni medialni wystawy:\nTVP Kultura\, TVP 3 Poznań\, Radio Poznań\, Radio PLUS Gniezno\,\nKultura u podstaw\, NiezlaSztuka.net\, Slowianskosci.pl
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/sztukoslowianskosc-muzeum-gniezno/
LOCATION:Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie\, ul. Kostrzewskiego 1\, Gniezno\, 62-200\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/Sztukoslowianskosc_ico.jpg
GEO:52.533632;17.5826481
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie ul. Kostrzewskiego 1 Gniezno 62-200 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kostrzewskiego 1:geo:17.5826481,52.533632
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210514
DTEND;VALUE=DATE:20210913
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210525T141518Z
LAST-MODIFIED:20210623T133934Z
UID:15737-1620950400-1631491199@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:DIZAJN. Odsłona poznańska
DESCRIPTION:DIZAJN. Odsłona poznańska \n14 maja 2021 r. – 12 września 2021r.\n Centrum Kultury Zamek\n w Poznaniu \n____________________________________________________________________________ \nDizajn. Odsłona poznańska\nPoznań od XIX wieku to ważny ośrodek przemysłu. Również współcześnie Poznański Okręg Przemysłowy zalicza się do najprężniejszych w kraju. Na kształt wytworów przemysłu – poza inżynierami\, technologami\, handlowcami – mają wpływ także projektanci. To ich dokonania wpisują rzeczy pospolite do wartości kultury. \nCodzienne przedmioty\, obok funkcji użytkowych\, zaczynają mówić o naszych preferencjach estetycznych\, o kulturze wytwarzania\, wreszcie o wartościach. 70 lat\, począwszy od lat 50. ubiegłego wieku do współczesności\, to okres kształtowania się nowoczesnego przemysłu\, ale to też czas\, który wielu jeszcze pamięta i jak w lustrze może poprzez te przedmioty odczytać kawałek własnej historii. \nFotografie Bogusławy i Czesława Kowalskich | 1962\, lata 70. XX w.\, fot. Piotr Łysakowski\, zdj. archiwum rodziny Kowalskich.\nWystawa „Dizajn. Odsłona poznańska” prezentuje obraz kultury materialnej z perspektywy twórców poznańskich. Przy okazji przekrojowych pokazów często zapomina się o wkładzie tego środowiska w kulturę naszego kraju. Niewiele osób spoza środowiska branżowego kojarzy z Poznaniem meblościankę Bogusławy i Czesława Kowalskich z lat 60.\, podobnie jak wznawiane współcześnie eksperymenty meblarskie z lat 50. Rajmunda Hałasa czy doświadczenia postmodernistyczne lat 90. Aleksandra Kuczmy. \nMeble stawiające polski przemysł na poziomie światowym to wytwory projektantów średniego pokolenia takich jak: Tomasz Augustyniak\, Piotr Kuchciński czy młodszego: Joanny Leciejewskiej\, Bartłomiej Pawlaka i Łukasza Stawarskiego. Wymienieni twórcy są związani z Poznaniem poprzez ukończone studia i pracę nie tylko na rzecz miasta. \nObok wyrobów przemysłowych wystawa ukazuje kilka projektów powstałych dla konkretnych miejsc w Poznaniu\, które wpisały się w historię polskiego dizajnu\, jak meble Romana Machowiaka stworzone dla Centrum Kultury ZAMEK czy Jana Węcławskiego dla Hotelu Merkury i Klasztoru Dominikanów. \nChronologiczny układ wystawy pokazuje zmiany\, jakie przez 70 lat zachodziły w polskiej myśli projektowej. Od powojennej estetyki lat 60.\, wpisującej się w tzw. newlook\, poprzez modernistyczną estetykę lat 70.\, aż po wybuch postmodernistycznego bogactwa formalnego lat 90.\, który przyszedł wraz ze zmianą ustrojową. W nowszej historii to wpisywanie się w standardy zachodnie na przełomie XX i XXI wieku aż po najnowsze\, bardziej odważne poszukania\, które z sukcesem konkurują z produktami zaawansowanych technologicznie rynków. \nNa wystawie nie zostają pominięte również projekty eksperymentalne i interdyscyplinarne\, w których młodzi twórcy poszerzają rozumienie tradycyjnie pojmowanego wzornictwa. Projekty te są głosem młodego pokolenia w ważnej dla nich dyskusji dotyczącej odpowiedzialnego\, zrównoważonego i społecznie zaangażowanego projektowania. Ta chronologia pokazuje\, jak w różnych warunkach gospodarczych\, czasem bardzo trudnych\, projektanci radzili sobie\, chcąc sprostać potrzebom społecznym i jak w czasach nadprodukcji młode pokolenie poszukuje nowych wartości. \nWystawa „Dizajn. Odsłona poznańska” jest również próbą odpowiedzi na pytanie: czy można wyodrębnić poznańską lokalność\, czy charakteryzuje ją odrębność\, czy przeciwnie – zaciera się w nurcie ogólnopolskim i wpisuje się w tendencje ogólnoświatowe? \nKuratorka: Czesława Frejlich
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wystawa-dizajn-odslona-poznanska/
LOCATION:Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/wystawa-dizajn-odslona-poznanska.png
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210514
DTEND;VALUE=DATE:20211001
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210703T164430Z
LAST-MODIFIED:20210703T164430Z
UID:16344-1620950400-1633046399@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Andrzej Strumiłło. Człowiek. Przestrzeń
DESCRIPTION:Andrzej Strumiłło. Człowiek. Przestrzeń \n14 maja 2021 r. – 30 września 2021 r.\n Suwalski Ośrodek Kultury |\n Galeria Sztuki Stara Łaźnia \nGaleria Sztuki Stara Łaźnia zaprasza na przekrojową wystawę malarstwa\, rysunku i fotografii wybitnego artysty Andrzeja Strumiłły. Wśród ponad 200 eksponatów zobaczymy prace z kolekcji Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie i Muzeum Okręgowego w Suwałkach oraz zbiorów prywatnych spadkobierców artysty\, również te nieprezentowane wcześniej w Suwałkach. \nWystawa Andrzej Strumiłło. Człowiek. Przestrzeń\nTo kolejna ważna wystawa w prowadzonej przez Suwalski Ośrodek Kultury Galerii Sztuki Stara Łaźnia. Ekspozycja pod tytułem „Andrzej Strumiłło – Człowiek – Przestrzeń” prezentuje dzieła z bogatego dorobku twórczego tego wybitnego artysty i ogromnej liczby dyscyplin\, które uprawiał: malarstwo\, rysunek i fotografię\, rzeźbę. Wystawa będzie prezentowana przez blisko pół roku\, od kwietnia do września 2021 r. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Andrzej Strumiłło. Człowiek. Przestrzeń\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Andrzej Strumiłło. Człowiek. Przestrzeń\n						 \n					\n\nZałożeniem artystycznym wystawy była prezentacja zróżnicowanej\, przekrojowej ekspozycji\, z zaakcentowaniem najbardziej charakterystycznych cech twórczości Andrzeja Strumiłły. Wśród wielości eksponatów – zobaczymy ich przeszło dwieście! – obecne są także takie\, które dotąd nie były prezentowane w Suwałkach. Prace pochodzą z kolekcji Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie i Muzeum Okręgowego w Suwałkach oraz zbiorów prywatnych spadkobierców artysty. \nWystawa Andrzej Strumiłło. Człowiek. Przestrzeń\nBogatą ekspozycję uzupełniają niezwykły artystyczny katalog\, plansze przedstawiające odręczne notatki i szkice artysty\, pamiątki oraz pokazy cyfrowe. Warto podkreślić\, że słowo wstępne do katalogu skreślił „artysta słowa”\, poeta i eseista Wojciech Kass\, a autorem zamieszczonej w katalogu biografii Andrzeja Strumiłły jest jego biograf\, wydawca i animator kultury Zbigniew Fałtynowicz. \nKuratorem wystawy jest Anna Strumiłło.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/andrzej-strumillo-czlowiek-przestrzen/
LOCATION:Galeria Sztuki „Stara Łaźnia”\, ul. A. Wajdy 3\, Suwałki\, 16-400\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/07/Andrzej-Strumillo-Czlowiek3.jpg
GEO:54.096749;22.925682
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Sztuki „Stara Łaźnia” ul. A. Wajdy 3 Suwałki 16-400 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. A. Wajdy 3:geo:22.925682,54.096749
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210514
DTEND;VALUE=DATE:20211004
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210703T170038Z
LAST-MODIFIED:20210703T170601Z
UID:16355-1620950400-1633305599@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Od Black Mountain College do Pop Artu. Powojenna sztuka amerykańska i dokumenty z Archiv der Avantgarden
DESCRIPTION:Od Black Mountain College do Pop Artu.\n Powojenna sztuka amerykańska i dokumenty z Archiv der Avantgarden \n14 maja 2021 r. – 03 października 2021 r.\n Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie \nHazel Larsen Archer\, Jezioro Eden i Mae West | późne lata 40. – wczesne lata 50.\, Black Mountain College\nWystawa Od Black Mountain College do Pop Artu ukazuje powojenne przeobrażenia artystyczne w Stanach Zjednoczonych na podstawie części zbiorów z Archiv der Avantgarden w Dreźnie. Wybrane z archiwum obrazy i rzeźby\, instalacje\, szkice architektoniczne\, zdjęcia\, projekty filmowe\, parateatralne i muzyczne\, czasopisma\, książki\, druki\, efemera i dokumenty traktowane są na równi jako ważne świadectwa nowatorskich praktyk inicjowanych po drugiej stronie Atlantyku. Owe obiekty uporządkowane zostały chronologicznie wokół następujących po sobie nurtów\, fenonomenów i grup artystycznych\, kontynuujących dziedzictwo historycznej awangardy: Black Montain College\, sztuka abstrakcyjna\, happening\, Fluxus\, Pop Art\, Minimal Art\, Postminimalizm\, sztuka konceptualna\, Land Art. \nPeter Campus\, Bez tytułu. 9 polaroids | 1979 r.\, dzięki u uprzejmości artysty oraz Cristin Tinerey Gallery\, New York\nWystawa jest wizualnym esejem\, który przedstawia powiązania między poszczególnymi obiektami\, obrazami oraz słowami\, i jednocześnie między danymi środowiskami artystów\, konkretnymi szkołami\, laboratoriami\, galeriami. Prowadzona na podstawie prac narracja przekonuje\, że idee awangardy były w Stanach Zjednoczonych nieustannie ożywiane w obszarze kontaktów\, spotkań\, miejsc\, podróży\, wymiany wiedzy\, indywidualnych eksperymentów i kolektywnych działań. \nJohn Lennon i Yoko Ono stojący na tle pracy George Maciunasa „USA surpasses all the genocide records!” („USA przewyższa wszystkie rekordy ludobójstwa!”) z 1970 r.\nNa wystawie śledzimy mobilność tych idei oraz realizowanych praktyk artystycznych między obszarami środowiska naturalnego a metropoliami\, w przestrzeni rozpiętej między Jeziorem Eden\, Nowym Jorkiem i Wielkim Jeziorem Słonym. Chronologiczno-przestrzenne ujęcie odsłania ostatecznie procesy\, mechanizmy i specyfikę powojennych przemian artystycznych\, definiujących szeroko rozumiane pojęcie awangardy. \nArtystki i Artyści: Josef Albers\, Carl Andre\, Stephen Antonakos\, Hazel Larsen Archer\, Walter Darby Bannard\, George Brecht\, Bill Bollinger\, John Cage\, Peter Campus\, Chuck Close\, Jim Dine\, Dan Flavin\, Buckminster Fuller\, Robert Grosvenor\, Al Hansen\, Dick Higgins\, Robert Indiana\, Jasper Johns\, Ray Johnson\, Allan Kaprow\, On Kawara\, Alison Knowles\, Willem de Kooning\, Sol LeWitt\, Roy Lichtenstein\, George Maciunas\, Charlotte Moorman\, Robert Motherwell\, Bruce Nauman\, Louise Nevelson\, Claes Oldenburg\, Robert Rauschenberg\, Man Ray\, Ad Reinhardt\, Larry Rivers\, Dorothea Rockburne\, Carolee Schneemann\, Paul Shartis\, Robert Smithson\, Frank Stella\, Sun Ra\, Richard Tuttle\, Cy Twombly\, Andy Warhol\, Robert Watts\, Lawrence Weiner \nKurator: Przemysław Strożek / Koordynacja: Przemysław Chodań
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/black-mountain-college-popart/
LOCATION:Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie\, Plac Zdrojowy 2\, Sopot\, 81-720\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/07/Od-Black-Mountain-plakat.jpg
GEO:54.4454612;18.5696073
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie Plac Zdrojowy 2 Sopot 81-720 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Plac Zdrojowy 2:geo:18.5696073,54.4454612
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210515
DTEND;VALUE=DATE:20210913
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210512T115945Z
LAST-MODIFIED:20211008T121925Z
UID:15670-1621036800-1631491199@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Widzę muzykę
DESCRIPTION:Widzę muzykę\n 15.05 – 12.09.2021\n Muzeum Fryderyka Chopina\nw Warszawie \n \n\n„Kolor jest klawiszem. Oko jest młoteczkiem. Duch zaś wielostrunnym fortepianem” – Wassily Kandinsky\, O duchowości w sztuce \nA gdyby tak słuchać oczami albo patrzeć uszami? Znaleźć dźwięk koloru\, brzmienie linii czy kształt akordu? Wystawa Widzę Muzykę jest muzealną próbą „sportretowania” twórczości Chopina\, podjętą na przykładzie dzieł wyłącznie ze zbiorów Muzeum Chopina. Przedstawia liczne wyobrażenia i inspiracje oraz pokazuje różne podejścia twórców do zagadnienia korespondencji sztuk – w tym artystycznego opracowania odczuwanej przez nich synestezji. \nJak wspomina jej kuratorka\, Marta Tabakiernik: „Scenariusz wystawy ułożył się w podzieloną na tematy\, wizualną narrację. Uchwytuje ona przeciwieństwa: słuchania zbiorowego i indywidualnego\, wyobrażeń konkretnych i abstrakcyjnych\, artystycznych postaw – oryginalnych i konwencjonalnych\, wreszcie: słuchania poprzez patrzenie i słyszenia poprzez widzenie”. \nPrezentowane na wystawie prace\, np. Koncert pod pomnikiem w Łazienkach Królewskich Bogusława Szwacza\, pokazują charakterystyczne dla słuchania Chopina scenerie i momenty. Sfera „wyobrażeń” o muzyce Chopina zostaje na ekspozycji omówiona za sprawą m.in. impresji do utworów kompozytora z trzech różnych tek graficznych – Roberta Spiesa\, Władysława Jahla i Eugeniusza Pichella. Wybitnym przykładom wykorzystania znaków i obiegowych chopinowskich motywów będzie można przyjrzeć się na pracach twórców Polskiej Szkoły Plakatu\, takim jak Henryk Tomaszewski\, Tadeusz Trepkowski czy Roman Cieślewicz. \nJako wizualizacje prób synestetycznego łączenia dźwięku i obrazu zaprezentujemy m.in. prace Iry Jeana Belmonta i Wojciecha Weissa. Ten pierwszy artysta\, tworzący w nurcie nazwanym przez niego color-music expressionism\, pozostawił ponad 100 prac synestetycznych. Weiss w wybranych pracach i szkicach umieszczał legendy barw odpowiadających danym tonacjom. \nRozpiętość estetyk i technik oraz postaw twórców tworzą na wystawie barwny kalejdoskop różnorodnych dzieł. Na koniec zestawiamy z nimi rękopis muzyczny Fryderyka Chopina. Ta pomazana kartka papieru\, szkic (brudnopis) z zapisem kilku myśli do wspaniałego utworu – Poloneza-Fantazji – nie przestaje nas intrygować i inspirować: wywołuje bowiem skojarzenia z rysunkami abstrakcyjnymi\, a nawet ze współczesnymi partyturami graficznymi – szczególnymi przykładami syntezy plastyki i muzyki. \n\nWystawie będą towarzyszyły liczne wydarzenia: zapraszamy do udziału w aktywnościach proponowanych dzieciom na facebookowej grupie „Dzieci widzą muzykę”\, sobotnich spotkaniach w Salonie Chopinowskim czy cotygodniowych oprowadzaniach. W ciągu trwania wystawy\, w trakcie ostatniej godziny zwiedzania będzie można w sali koncertowej zasłuchać się w utworach ze specjalnie ułożonej playlisty\, przez którą poprowadzi nas komentarz animatora muzealnego. \nKurator Muzeum Fryderyka Chopina – dr Seweryn Kuter\n Kurator wystawy „Widzę muzykę” – Marta Tabakiernik \nWięcej informacji »
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/widze-muzyke-muzeum-fryderyka-chopina-warszawa/
LOCATION:Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie\, ul. Okólnik 1\, Warszawa\, 00-368\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/widze-muzyke-muzeum-chopina-ico-1.jpg
GEO:52.236664516647;21.02293449767
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie ul. Okólnik 1 Warszawa 00-368 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Okólnik 1:geo:21.02293449767,52.236664516647
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210515
DTEND;VALUE=DATE:20220504
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210524T123203Z
LAST-MODIFIED:20220331T103032Z
UID:15703-1621036800-1651622399@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:„Złote jabłka mi się śnią…”. Śmierć dziecka w sztuce i kulturze
DESCRIPTION:Złote jabłka mi się śnią…”. Śmierć dziecka w sztuce i kulturze\nSzpital św. Ducha\n (Dział Historii Medycyny Muzeum Mikołaja Kopernika)\n we Fromborku \nmaj 2021 – marzec 2022\nWystawa przedłużona do 3 maja 2022! \nKurator wystawy:\n Jowita Jagla \nWięcej informacji » \n\nChorągiew nagrobna Botho Ernsta Eulenburga (ur. 1661 – zm. 1664); malarz z Prus Książęcych | 1664\, Muzeum im. Wojciecha Kętrzyńskiego\, Kętrzyn. Pierwotnie (do 1945 roku) kościół ewangelicki w Galinach\, fot. Andrzej Skowroński\, Toruń\nŚmierć dziecka to zdarzenie tak wszechpotężne\, tak niezrozumiałe\, iż zdaje się nie do uchwycenia w kształt\, słowo czy obraz. Okazuje się jednak\, iż przez setki lat człowiek\, stając twarzą w twarz z doświadczeniem dziecięcego umierania\, potrzebował „to” zdawałoby się niewyobrażalne doświadczenie wyrazić formą i treścią\, portretem i poezją\, gestami i rytuałami. Podejmując temat niniejszej ekspozycji mieliśmy świadomość jej wyjątkowości\, wymuszającej stworzenie wystawy szczególnie wrażliwej\, ale także ważnej\, bo utkanej z najsubtelniejszych uczuć\, sięgających tylko pozornie do zdarzeń dawno minionych. \nTytuł ekspozycji „Złote jabłka mi się śnią…”. Śmierć dziecka w sztuce i kulturze wykorzystuje cytat z „Trenu I” Samuela Twardowskiego\, który napisał go po śmierci córki Marianny (zmarłej przed 1634 r.). Przywołany w wierszu motyw złotych jabłek odnosi się do rajskiej szczęśliwości – nieosiągalnej dla poety wobec straty dziecka\, a więc dotyczy perspektywy rodzica. Jednak wątek jabłoni czy jabłek (metaforycznych bądź naturalnych) stanowił popularną\, powtarzaną\, przywoływaną frazę/symbol/odniesienie literackie\, rytualne\, artystyczne łączone w wielu regionach Europy z samym nieżyjącym dzieckiem. W wierzeniach ludowych jagody i jabłka pojmowano jako pokarm\, którym Matka Boska karmi w Raju nieżyjące dzieci\, dlatego w niektórych regionach Polski kobiety\, które straciły dziecko miały zakaz spożywania jagód do święta Matki Boskiej Jagodnej (2 VII) i zakaz jedzenia jabłek do święta Matki Boskiej Zielnej (15 VIII)\, z uwagi na fakt\, iż mogłoby zabraknąć owoców do karmienia zmarłego dziecka. Złote jabłka stanowiły niekiedy element wyposażenia pochowków dziecięcych\, np. na terenie Badenii czy na Mazurach w Dąbrównie (dzieci miały się owymi jabłkami bawić w Raju). Tym samym jabłko – obok takich pojęć jak kwiat czy gałązka – stanowiło jeden z najważniejszych symboli kojarzonych z dziecięcą śmiercią\, dlatego uczyniliśmy je obecnym nie tylko w tytule wystawy\, ale także w scenografii. \nEkspozycję tworzą trzy przestrzenie tematyczne: Święci Patroni\, Zmarłe dziecko w sztuce i Rytuały pogrzebowe. \nW pierwszej części zaprezentowano niebiańskich orędowników\, którzy w pobożności ludowej zyskali wielką popularność jako patroni wspomagający w dziecięcych chorobach i posiadający dar opieki nad kobietami ciężarnymi. Portretową galerię owych świętych reprezentują obrazy i rzeźby wypożyczone m.in. z kościołów w Gidlach\, Henrykowie\, Płoskini\, Wozławkach czy Radziejewie. W grupie tej ogromną rolę spełniali św. Walenty – wybitnie popularny patron od epilepsji (w tym epilepsji dziecięcej) oraz św. Wincenty Ferreriusz i św. Antoni Padewski – wskrzeszający i leczący cudownie wiele dziecięcych schorzeń. Ważną rolę odgrywał również Anioł Stróż – opiekun dziecka w jego drodze życia – wędrówce duchowej przez złowrogi niebezpieczny świat i pokusy grzechów. \n\n„Bóg zesłał nam śmierć dziecka po to\, abyśmy dowiedzieli się\, czym jest śmierć.” – Pierre Chaunu \n\nZ kolei mroczną i pełną strachu przestrzeń kobiecego rodzicielstwa (upragnione zajście w ciążę; niebezpieczeństwa trudnych\, powikłanych porodów; widmo komplikacji zdrowotnych niemowlaka czy śmierć po połogu) miały w swojej opiece św. Anna i św. Małgorzata. \nCzęść drugą wystawy wypełniają zabytki prezentujące wieloraki sposób portretowania zmarłego dziecka. Najważniejszy obiekt stanowi tu jedyna ocalała w Europie dziecięca chorągiew nagrobna Botho Ernsta zu Eulenburg (1664 r.) pierwotnie z kościoła ewangelickiego w Galinach (obecnie w Muzeum im. W. Kętrzyńskiego w Kętrzynie). Ów niezwykłej urody portret trzyletniego chłopca trzymającego gałązkę rozmarynu wyraża niezwykle silną potrzebę zachowania przez rodziców nie tylko ikonograficznej formuły epitafijnej\, ale zatrzymania w pamięci „ożywionego obrazu” utraconego syna. \nW tej części ekspozycji zaprezentowano również XVII-wieczny obraz wotywny z Sanktuarium św. Anny w Smardzewicach odnoszący się do pomoru epidemicznego na tle historycznej i społecznej panoramy dziejów pewnej mieszczańskiej rodziny z Piotrkowa\, która straciła w czasie zarazy córkę. \nObraz wotywny mieszczańskiej rodziny z Piotrkowa| 1662\, Sanktuarium św. Anny\, Smardzewice\, fot. Bożena i Lech Okońscy\nWotum to rejestrując dramat konkretnych osób ujawnia jednocześnie szerszy kontekst\, przedstawia ludzi uwikłanych w wielowiekowy lęk przed chorobami i zarazami\, przychodzącymi z obszaru nieznanego\, niezbadanego – obszaru tajemnicy… Niniejszą przestrzeń ekspozycyjną „wypełniają” również nowożytne epitafia. XVI-wieczne epitafium z kościoła w Łabędniku ukazuje zmarłego młodzieńca z rodziny Konnacher w popularnej konwencji posługującej się symbolem śmierci: miniaturowym krzyżykiem umieszczonym w jego złożonych do modlitwy dłoniach. Inną formułę obrazową wykorzystuje XVII-wieczne epitafium z Muzeum Zachodnio-Kaszubskiego w Bytowie\, na którym zamiast konkretnych portretów dzieci widnieje delikatny kwiat koniczyny z trzema pąkami\, symbolicznie wyobrażającymi umarłych synów małżeństwa Thunyami: Jakuba Stefana\, Gotfryda i Dawida Krystiana. O śmierci dziecka „opowiadano” także w sposób pozornie błahy\, lekki\, ironiczny\, co udowadnia XVIII-wieczna rycina Cornelisa-Henricusa van Meurs ze zbiorów prywatnych w Warszawie\, przedstawiająca chłopca i dziewczynkę puszczających bańki mydlane (symbolizujące kruchość życia). Radosne dzieci przez sam fakt nieświadomej zabawy\, która złowieszczo podszeptuje o nicości chwili szczęśliwej i ułudzie niewzruszonego trwania „tego co dobre” poruszają widza niewyobrażalnie mocno. Delikatne\, subtelne bańki mydlane wraz z ulotnym dymem i szybko więdnącymi kwiatami – kolejnymi symbolami przemijania – stanowią również portretowy atrybut dziecka na wybitnym epitafium Ernesta Reicharta von der Olsnitz (1657 r.) z konkatedry św. Jana Ewangelisty w Kwidzynie. \nNa wystawie zabrakło przykładów dziecięcej sztuki sepulkralnej\, jednak nawiązano do niej przez wyobrażenia „putta z czaszką” (z kościoła w Kwiecewie i zbiorów Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku). Ikonograficzny motyw łączący leżące/śpiące putto z czaszką stał się jednym z najbardziej popularnych tematów w polskiej renesansowej i manierystycznej dziecięcej rzeźbie nagrobnej. Czaszka przemienia się tu w porażającą\, choć pozornie obłaskawioną zabawkę\, niekiedy pełni funkcję poduszki czy podpórki\, na której spoczywa pulchne niemowlęce ciało. \nCzęść trzecia ekspozycji wprowadza widza w rytuały pogrzebowe\, charakterystyczne dla pochówków dziecięcych – rytuały stanowiące akt ostatecznego rozstania i pożegnania\, mającego miejsce w kościele\, kaplicy czy na cmentarzu. \nGesty te – treściowo i wizualnie – były niezwykle pojemne: mogły stanowić substytut wesela\, ochraniały rodzinę przed ewentualnym wampiryzmem\, niekiedy zapewniały dziecku ciągłość opieki matki czy umożliwiały niefrasobliwą zabawę w zaświatach. Główną oś tej części wystawy stanowi trumna z XVII-wiecznym portretem trumiennym dziewczynki o inicjałach EMP z Muzeum Archidiecezji Gnieźnieńskiej\, stojąca na XVIII-wiecznych podstawach w formie lwów z Sanktuarium św. Antoniego Padewskiego w Ratowie. \nPortret trumienny dziewczynki o inicjałach EMP | II poł. XVII w.\, Muzeum Archidiecezji Gnieźnieńskiej\, fot. Bożena i Lech Okońscy\nÓw stylizowany katafalk\, nawiązujący do sarmackich formuł pogrzebowej celebry uzupełniają dwie dodatkowe\, zabytkowe trumienki z Instytutu Archeologii UMK w Toruniu i Muzeum – Kaszubskiego Parku Etnograficznego we Wdzydzach Kiszewskich. Odrębną grupę obiektów stanowią zabytki wydobyte podczas badań archeologicznych (monety\, elementy biżuterii\, buteleczka z tajemniczą zawartością\, fragmenty wianków grobowych\, itp.) pochodzące z Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie i Instytutu Archeologii UMK w Toruniu. \nNiespodziewaną „dekoracyjność” rytuałów pogrzebowych ilustrują z kolei nowożytne konsole na „korony śmierci” z Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku\, stanowiące element uzupełniający dla popularnego zwyczaju chowania osób niezamężnych w wiankach i koronach. Koncept specyfiki dziecięcych pochówków wyobrażają również kopie niezwykle barwnych dziecięcych strojów grobowych\, jak i autentyczne części ubiorów pozyskane w trakcie badań archeologicznych\, z dominującą obecnością mocno wzruszających dziecięcych czepków. \nEkspozycję uzupełniają pełne ekspresji fotogramy archiwalnych zdjęć (ze zbiorów Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie i Muzeum w Przeworsku Zespołu Pałacowo-Parkowego) przedstawiające zmarłego niemowlaka i czuwanie rodziny przy nieżywej dziewczynce. Czarno-białe fotografie pełnią rolę osobistego zapisu chwili szczególnej\, chwili dramatu rodziców – zawieszonych między stanem zwątpienia\, a otchłanią ciemności; jednocześnie zaś stają się dzisiaj arcyważnym dokumentem\, rejestrującym ludowe zwyczaje pogrzebowe\, m.in. sposób ubioru nieżyjącego dziecka czy wiarę w moc apotropaiczną niektórych roślin\, ziół i kwiatów. Niniejsza przestrzeń tematyczna kończy wystawę\, choć optycznie poszerza ją i zamyka XIX-wieczna figura Anioła Cmentarnego ze zbiorów Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku\, eksponowana w szpitalnej kaplicy św. Anny\, przy której umieszczono skromną\, choć wielce wymowną dziecięcą trumienkę egzekwialną z kościoła w Henrykowie. \nPrzygotowując niniejszą wystawę chcieliśmy\, by nade wszystko nie stała się ona ekspozycją „cmentarną” czy też jednoznacznie „żałobną”. Uczucie straty\, które niewątpliwie wypełnia ją dominująco zostało zderzone\, czy też ubrane w tonację złotej barwy\, która ma sprawić wrażenie przebywania w Raju\, w Królestwie Niebieskim\, a więc w miejscu\, w którym po śmierci miały przebywać dusze dzieci ochrzczonych. Mamy nadzieję\, iż proponowana wystawa poruszy i wzruszy widzów\, uświadamiając\, iż tak niewiele trzeba by docenić życie… \nJowita Jagla/Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku \n\nScenariusz wystawy:\nJowita Jagla \nKurator wystawy:\nJowita Jagla \nKwerendy:\nJowita Jagla\, Mirosław Jonakowski\, Weronika Wojnowska\, Jagoda Semków \nRealizacja wystawy:\nJowita Jagla\, Mirosław Jonakowski\, Weronika Wojnowska\, Jagoda Semków \nRealizacja techniczna wystawy:\nAndrzej Długołęcki\, Dariusz Grzesiak\, Marcin Zabłocki\, Paweł Chorostian
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/zlote-jablka-mi-sie-snia-smierc-dziecka-w-sztuce-i-kulturze/
LOCATION:Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku\, Katedralna 8\, Frombork\, 14-530\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/dzieci-muzeum-frombork-1.jpg
GEO:54.3567949;19.6830836
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku Katedralna 8 Frombork 14-530 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Katedralna 8:geo:19.6830836,54.3567949
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210515
DTEND;VALUE=DATE:20210910
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210529T104513Z
LAST-MODIFIED:20211006T100357Z
UID:15826-1621036800-1631231999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Młoda Polska
DESCRIPTION:Młoda Polska\nze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie\n15 maja – 09 września 2021\n Muzeum w Gliwicach\n– Willa Caro\nkurator: Urszula Kozakowska-Zaucha \nwystawa Młoda Polska\nNajnowsza wystawa sztuki w Muzeum w Gliwicach pod tytułem „Młoda Polska” przyprawia o zawrót głowy. Zgromadzono na niej ponad pięćdziesiąt znakomitych prac malarskich\, rzeźbiarskich i graficznych najwybitniejszych artystów okresu Młodej Polski: Stanisława Wyspiańskiego\, Olgi Boznańskiej\, Jacka Malczewskiego\, Włodzimierza Tetmajera\, Konstantego Laszczki\, Władysława Ślewińskiego\, i wielu\, wielu innych. Dzieła pochodzące ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie można oglądać w Willi Caro i Czytelni Sztuki od 15 maja do 9 września 2021 r. Gliwicka ekspozycja przybliża wielowymiarowy fenomen młodopolskiej twórczości\, w której obecne są zarówno tendencje kształtujące europejski modernizm\, czyli: idea wyzwolenia sztuki\, jaskrawy indywidualizm\, bunt wobec świata filistrów i mieszczańskiej moralności\, odejście od realizmu i naturalizmu\, nakierowanie ku podświadomości i temu\, co nadprzyrodzone\, jak i wciąż niewygasły\, wielki romantyczny spór o „sprawę polską” i pozostającą w niewoli Rzeczpospolitą. Prezentowane na wystawie prace pieczołowicie wybrane z kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie jak w soczewce skupiają zasadnicze dla sztuki Młodej Polski wątki. \nKonstanty Laszczka\, Zrozpaczona | 1902\, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie\nPrzełom XIX i XX wieku był w polskim życiu kulturalnym okresem wzmożonej intelektualnej i artystycznej aktywności i szczególnego ożywienia sztuki we wszystkich jej dziedzinach. Zmiany w sztuce zapoczątkował epizod impresjonistyczny\, związany z powrotem z Paryża w 1890 roku Józefa Pankiewicza i Władysława Podkowińskiego\, którzy w warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta zaprezentowali swoje malarstwo inspirowane twórczością Claude’a Moneta. Obok formy impresjonistycznej\, około 1900 roku pojawiła się w sztuce polskiej secesja posługująca się falistą\, niespokojna linią\, asymetrią\, grubym i wyrazistym konturem ograniczającym konkretne plamy barwne. Faliste\, secesyjne linie i kształty najbardziej wyraziste stały się w twórczości Stanisława Wyspiańskiego\, Władysława Ślewińskiego\, a także w rzeźbiarskich pracach Konstantego Laszczki. \nWłodzimierz Tetmajer\, Zaloty | 1894\, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie\nEstetykę sztuki przełomu XIX i XX wieku zdominował jednak symbolizm\, który wyrósł z inspiracji mroczną filozofią Schopenhauera\, Nietzschego czy Przybyszewskiego. Kompozycje przesiąknięte tajemniczością były odbiciem duszy artysty\, co szczególnie czytelne stało się w malarstwie pejzażowym pełniącym funkcję “pejzażu wewnętrznego” duszy twórcy. Symbolizm przesycony melancholią przenikał do malarstwa portretowego\, w którym widać osoby zazwyczaj zamyślone\, smutne i pozbawione uśmiechu\, patrzące na nas np. z wyrafinowanych konterfektów malowanych przez Olgę Boznańską. \nJacek Malczewski\, Wnętrze z chimerą grającą na gitarze | 1908\, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie\nSzczególne nastroje pojawiają się w portretach największego polskiego symbolisty – Jacka Malczewskiego\, w których bohaterowie wplątywani byli w nie zawsze zrozumiałe sytuacje symboliczne. Towarzyszą im również harpie\, nimfy\, fauny\, meduzy\, chimery\, uskrzydlone anioły\, satyry czy syreny mające swoją genezę w wierzeniach ludowych\, w mitologii\, a przede wszystkim w ikonografii romantyzmu. W końcu lat osiemdziesiątych XIX wieku modne artystycznie zaczęły być podkrakowskie Bronowice\, które stały się swoistą kolonią artystyczną odwiedzaną przez artystów z środowiska krakowskiego; osiadł tam Włodzimierz Tetmajer ożeniony z córką bronowickiego chłopa Anną Mikołajczykówną\, i w którego domu odbyło się w 1900 roku wesele Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny – siostry Anny – rozsławione dzięki dramatowi Stanisława Wyspiańskiego\, który w swojej symbolice wyszedł daleko poza bronowicką chatę. \nLeon Wyczółkowski\, Sarkofagi | 1896\, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie\nZ dekadenckich nastrojów końca wieku i historiozofią romantyczną\, podbudowaną twórczością Jana Matejki zwrócono się ku dziejom Polski\, szczególnym zainteresowaniem darząc Wzgórze Wawelskie i Katedrę krakowską. Te inspiracje czytelne są przede wszystkim w literackiej i malarskiej twórczości Stanisława Wyspiańskiego\, ale tematyka związana z odkryciem grobów pojawia się również u Leona Wyczółkowskiego\, który stworzył cykl obrazów olejnych\, pasteli i płaskorzeźb z powtarzającym się motywem sarkofagów\, będący niemal dosłowną ilustracją wiersza Leopolda Staffa „Sarkofagi”.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/mloda-polska/
LOCATION:Muzeum w Gliwicach | Willa Caro\, ul. Dolnych Wałów 8a\, Gliwice\, 44-100\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/mloda-polska-baner.jpg
GEO:50.2954693;18.6673232
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum w Gliwicach | Willa Caro ul. Dolnych Wałów 8a Gliwice 44-100 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Dolnych Wałów 8a:geo:18.6673232,50.2954693
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210515
DTEND;VALUE=DATE:20230101
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210814T124219Z
LAST-MODIFIED:20221128T125612Z
UID:16634-1621036800-1672531199@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Pobożni i cnotliwi. Dawni gdańszczanie w zwierciadle sztuki
DESCRIPTION:Kuratorzy: Anna Baranowska-Fietkiewicz\, Weronika Grochowska \nWystawa Pobożni i cnotliwi. Dawni gdańszczanie w zwierciadle sztuki\nNa wystawie zgromadzono rzeźby\, obrazy\, wytwory rzemiosła artystycznego obecne w Gdańsku od początku XIII do drugiej połowy XVIII wieku. Szczególny nacisk położono przy tym na funkcje\, jakie pełniły one w życiu dawnych gdańszczan. Wystawa dzieli się na trzy strefy. W pierwszej przedstawiono sztukę kościelną\, w drugiej – obiekty związane z działalnością publiczną mieszczan\, w trzeciej – przedmioty zapełniające prywatną przestrzeń gdańskiego domu. \nMistrz Paweł (XVI w.)\, Madonna z Dzieciątkiem | ok. 1515-30\, Gdańsk\nlstotny jest też podział na średniowiecze i epokę nowożytną. Granicę między nimi wyznacza reformacja – jedno z najważniejszych zjawisk nie tylko w dziejach Europy\, lecz także w historii Gdańska. W przestrzeni wystawy obie epoki rozdziela symbolicznie portal z kościoła św. Katarzyny. \nW życiu średniowiecznych społeczności religia zajmowała centralne miejsce. Pobożność przejawiała się na różne sposoby. Oprócz udziału w nabożeństwach wyrażały ją posty\, pielgrzymki\, praktykowanie dobrych uczynków oraz liczne fundacje artystyczne. Szczególną rolę odgrywały malowane bądź rzeźbione retabula (inaczej nastawy ołtarzowe)\, które stawiano na ołtarzu. To wokół stołu eucharystycznego skupiało się życie religijne wspólnoty. Stąd tak liczna na wystawie obecność retabulów bądź ich fragmentów. \nW nowożytnym\, a więc już protestanckim Gdańsku religia była nadal bardzo istotna w życiu społecznym. Zmieniły się jednak formy pobożności\, które stały się znacznie prostsze od katolickich. Znajdowało to wyraz także w powstających wówczas dziełach sztuki. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Franz Kessler?\, Portret Johanna von Bodeck (1589-1650) | 1625\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Franz Kessler?\, Portret Suzanny van Uffelen (1593 – ?) | 1625\n						 \n					\n\nŚwięta Elżbieta\, warsztat czeski (praski) | ok. 1390\nRównocześnie z upodobaniem sięgano po starożytną filozofię stoików\, którzy wskazywali na to\, że wartościowe jest jedynie życie cnotliwe. W życiu prywatnym i publicznym starano się zatem pielęgnować określony zestaw cnót\, a ich wyobrażenia zdobiły bramy miejskie\, siedziby władzy i prywatne kamienice. \nW rękach rządzących miastem przedstawicieli wyższych warstw mieszczaństwa dzieła sztuki stawały się więc narzędziem\, dzięki któremu wyrażali najważniejsze dla nich treści moralne\, polityczne\, społeczne i religijne. \nWystawa pokazuje gdańszczan takimi\, jakimi chcieli być widziani – jako pobożnych chrześcijan i cnotliwych członków miejskiej społeczności. Czy tacy w istocie byli? Na to pytanie dzieła sztuki nie dają pewnej odpowiedzi. Pomagają jednak zrozumieć świat ludzi\, którzy żyli w Gdańsku przed nami.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/pobozni-cnotliwi-dawni-gdanszczanie-zwierciadle-sztuki/
LOCATION:Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Dawnej\, Toruńska 1\, Gdańsk\, 80-822
CATEGORIES:wystawa
ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/08/Pobozni-i-cnotliwi-plakat.png
GEO:54.3454255;18.6468928
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Dawnej Toruńska 1 Gdańsk 80-822;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Toruńska 1:geo:18.6468928,54.3454255
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210520
DTEND;VALUE=DATE:20220314
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210504T093228Z
LAST-MODIFIED:20220331T103731Z
UID:15538-1621468800-1647215999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Architektura jako symbol\, tekst i tło
DESCRIPTION:Architektura jako symbol\, tekst i tło\n20.05.2021–13.03.2022\nGaleria Re | MOCAK\, Kraków \nArtyści: Rafał Bujnowski\, Andreas Kaufmann\, Jiří Kolář\, Shinji Ogawa\, Janek Simon\, Wojciech Wilczyk\, Krzysztof Wodiczko\nKurator: Agnieszka Sachar \n\nShinji Ogawa\, Wenecja 1\, z cyklu Świat idealny | 2014\, Kolekcja MOCAK-u\nArtyści na różne sposoby korzystają z bogactwa zawartych w architekturze znaczeń. Czerpią z jej potencjału symbolicznego. Nawiązują do roli architektury jako tła wydarzeń i towarzysza naszej codzienności. Czynią z niej także wyrafinowane narzędzie komunikacji. \nShinji Ogawa\, Świat idealny 1–001. Idealny Tarnów 1\, z cyklu Świat idealny | 2017\, akryl / pocztówka\, 14\,9 × 10\,3 cm\, kolekcja MOCAK-u\nArchitektura jako symbol\nJanek Simon zmienia obiekty architektoniczne w symbole\, aby przedstawić swoje katastroficzne wizje. Rafał Bujnowski\, malując domy z rodzinnej wsi\, przywołuje wspomnienia z dzieciństwa. Jiří Kolář sprawia\, że zdjęcia budynków stają się metaforą ludzkiego losu. \nArchitektura jako tło\nShinji Ogawa wprowadza modyfikacje do znanych odbiorcom widoków\, testując ich uważność. Andreas Kaufmann usuwa z przestrzeni miejskiej krzykliwe reklamy\, ukazując miasto wolne od zanieczyszczeń estetycznych. \nWojciech Wilczyk\, Grodziec\, Cementownia „Grodziec”\, z cyklu Postindustrial | 2005\, fotografia\, 60 × 60 cm\, kolekcja MOCAK-u\nArchitektura jako tekst\nWojciech Wilczyk uwiecznia popadające w ruinę zakłady przemysłowe\, które z jednej strony dają świadectwo historii\, z drugiej zaś zachęcają do refleksji o przemijaniu. Krzysztof Wodiczko za pomocą swoich projekcji nadaje budynkom cechy ludzkie i zmienia je w narzędzie komunikacji pomiędzy osobami wykluczonymi lub pokrzywdzonymi a opinią publiczną.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/architektura-jako-symbol-tekst-i-tlo-mocak/
LOCATION:Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK\, Lipowa 4\, Kraków\, 30-702\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/shinji-ogawa-wenecja.jpg
GEO:50.047667;19.961596
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK Lipowa 4 Kraków 30-702 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Lipowa 4:geo:19.961596,50.047667
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210520
DTEND;VALUE=DATE:20220314
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210504T095647Z
LAST-MODIFIED:20220321T145541Z
UID:15547-1621468800-1647215999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Symbole życia po śmierci. Rzeźba komemoratywna Krzysztofa M. Bednarskiego
DESCRIPTION:Symbole życia po śmierci. Rzeźba komemoratywna\nKrzysztofa M. Bednarskiego\n20.05.2021-13.03.2022\nGaleria Alfa | MOCAK\, Kraków\nKurator: Martyna Sobczyk\n \n\nWystawa dedykowana dwóm niedawno zmarłym wybitnym twórcom – Krzysztofowi Pendereckiemu i Adamowi Zagajewskiemu. Autorem poświęconych im rzeźb-sarkofagów w Panteonie Narodowym w kościele św. Apostołów Piotra i Pawła jest Krzysztof M. Bednarski. Ekspozycja w MOCAK-u będzie szerszą prezentacją sztuki komemoratywnej tego artysty. \nRzeźba na nagrobku Krzysztofa Kieślowskiego | 1997\, brąz patynowany\, Stare Powązki\, Warszawa\, fot. R. Sosin\nWspółcześnie autorska rzeźba funeralna jest rzadkością. Krzysztof M. Bednarski potrafi przenieść sztukę w kontekst śmierci i specyficznego miejsca eksponowania\, jakim jest cmentarz. Artysta odrzuca wyznaczone funkcją formy oraz tradycyjną\, przesadnie sentymentalną symbolikę. Stwarza on nowe symbole życia po śmierci\, odwołujące się do osobowości zmarłego. \nThanatos polski sfotografowany w miejscu powstania | 1984\, fot. K.M. Bednarski\, własność pracy Muzeum Narodowego we Wrocławiu\nTen rozdział twórczości Krzysztofa M. Bednarskiego otwiera Thanatos polski (1984) – rzeźba zadedykowana zmarłym członkom zespołu Teatru Laboratorium Jerzego Grotowskiego. Przepołowiona łódź ze spopielonym drzewem jest symbolem drogi\, przejścia na drugą stronę. \nRzeźba na nagrobku Wojciecha Fangora | 2017\, aluminium malowane proszkowo\, Powązki Wojskowe\, Warszawa\, fot. R. Sosin\nPraca powstała w momencie\, kiedy twórca nie był jeszcze w stanie podjąć się – mimo licznych próśb i propozycji – tworzenia nagrobków. Dopiero po latach zrozumiał\, że najlepsze\, co może zrobić dla nieżyjącego przyjaciela\, to nagrobek\, poprzez który zaprezentuje jego indywidualizm. Od 1992 roku wykonał kilkanaście tego typu realizacji\, między innymi dla Krzysztofa Kieślowskiego\, Ryszarda Cieślaka\, Wojciecha Fangora\, Krzysztofa Krauzego i Tomasza Stańki. Każda z nich jest symbolicznym portretem zmarłego\, syntezą jego kreatywności. Krzysztof M. Bednarski pokazuje\, że dla stworzenia pomnika trwalszego niż ze spiżu ważniejsza od szlachetności materiału – mimo wykorzystania brązu\, marmuru czy granitu – jest forma.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/symbole-zycia-po-smierci-rzezba-komemoratywna-krzysztofa-m-bednarskiego-mocak/
LOCATION:Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK\, Lipowa 4\, Kraków\, 30-702\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/05/krzysztof-kieslowski-mocak.jpg
GEO:50.047667;19.961596
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK Lipowa 4 Kraków 30-702 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Lipowa 4:geo:19.961596,50.047667
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210524
DTEND;VALUE=DATE:20210920
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210403T103703Z
LAST-MODIFIED:20210403T103703Z
UID:14703-1621814400-1632095999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Zimna rewolucja społeczeństwa Europy Środkowo-Wschodniej wobec socrealizmu 1948–1959
DESCRIPTION:Zimna rewolucja społeczeństwa Europy Środkowo-Wschodniej wobec socrealizmu 1948–1959 \nWernisaż: 24 maja 2021 r.\n Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki\n Wystawa czynna do: 19 września 2021 r.\n Kuratorzy: Joanna Kordjak\, Jérôme Bazin \nTibor Honty\, Letni wieczór | 1952\, fotografia\, 59.2 × 48.1 cm\, uprzejmości dzięki uprzejmości Słowackiej Galerii Narodowej\, Bratysława\nW „zimnym” klimacie lat 50. – narastających napięć międzynarodowych i umacniania się dyktatur komunistycznych – w krajach Europy Środkowo-Wschodniej dokonała się rewolucja społeczna. Była to rewolucja w znaczeniu głębokich przeobrażeń prowadzących do ustanowienia nowych hierarchii społecznych i urzeczywistnienia „dyktatury proletariatu”\, ściśle powiązanych z gwałtowną industrializacją i urbanizacją w tej części Europy. \nTadeusz Trepkowski\, Bądź czujny wobec wroga narodu | 1953\, plakat\, 97 × 67 cm\, dzięki uprzejmości Muzeum Niepodległości\, Warszawa\nKuratorzy wystawy podejmują krytyczną refleksję na temat zachodzących wówczas przemian\, obrazując ich skalę i dynamikę za pomocą materiału wizualnego z dziedziny malarstwa\, fotografii\, filmu\, wzornictwa i architektury. Obejmuje on ponad 400 prac z sześciu krajów dawnego bloku wschodniego: Polski\, Czechosłowacji\, NRD\, Bułgarii\, Rumunii i Węgier. \nLadislav Guderna\, Żołnierze w sali klubowej | 1952\, olej na sklejce\, 94 × 149.3 cm\, dzięki uprzejmości Słowackiej Galerii Narodowej\, Bratysława\nSztukę tamtego okresu sprowadza się na ogół do przepojonych wiarą w świetlaną przyszłość wizerunków radosnych robotników czy heroicznych przedstawień ich pracy\, to jednak tylko część produkcji wizualnej socrealizmu. Aby nakreślić jej pełniejszy\, bardziej zniuansowany obraz\, kuratorzy sięgają po dzieła odbiegające od tych stereotypowych wyobrażeń\, często dalekie od propagandowego entuzjazmu\, niekiedy naznaczone melancholią czy niepokojem. Podejmują polemikę z utrwalonym przekonaniem\, że socrealizm był odciętym od rzeczywistości społecznej „spektaklem\, który kreował nową rzeczywistość” (Evgeny Dobrenko). \nKarol Kallay\, Spartakiada | 1955\, fotografia\, 59 × 49 cm\, dzięki uprzejmości dzięki uprzejmości Słowackiej Galerii Narodowej\, Bratysława\nSpośród licznych przedstawień wybierają takie\, które dotychczas pozostawały w cieniu\, a dziś mogą rzucić nowe światło na surowe realia tamtej epoki. Skupiają uwagę na roli\, jaką w tworzeniu socjalistycznego ładu społecznego i dowartościowywaniu nowych elit odgrywały kultura i sztuka. Świadomi rozbieżności między prezentowanymi obrazami a rzeczywistą sytuacją aktorów społecznych śledzą losy robotników (migracje ze wsi do miasta\, zdobywanie nowej pozycji zawodowej\, określanie na nowo własnej tożsamości) i próbują za pomocą wybranych dzieł uchwycić towarzyszące im emocje: entuzjazm\, niepokoje i rozczarowania. Wystawa pokazuje zmieniające się oblicze klasy robotniczej: konflikty i napięcia w obrębie tej niejednorodnej grupy\, a także jej niejednoznaczny stosunek do władzy. Jednym z założeń projektu jest także włączenie socrealizmu (nazywanego wielkim Innym XX wieku) w procesy transformacji sztuki XX stulecia i ukazanie go w jego zaskakującej różnorodności i wieloznaczności. \nTytuł Zimna rewolucja odnosi się oczywiście do kontekstu politycznego zimnej wojny (choć w tamtych czasach pojęcie to nie było w użyciu językach krajów Europy Środkowo-Wschodniej)\, a przede wszystkim do klimatu zamrożenia politycznego epoki stalinizmu: aktów arbitralnej przemocy i strachu. Określenie „zimny/a” prowokuje także pytania o stopień zaangażowania całego społeczeństwa w rewolucję lat 50. i temperaturę rewolucyjnego zapału\, z jakim przystępowano do budowania nowego świata.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/zimna-rewolucja-spoleczenstwa-europy-srodkowo-wschodniej-wobec-socrealizmu-1948-1959/
LOCATION:Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/04/5ff46a6483293.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210611
DTEND;VALUE=DATE:20211116
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20200711T112013Z
LAST-MODIFIED:20210626T125824Z
UID:13538-1623369600-1637020799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Xawery Dunikowski. Malarstwo
DESCRIPTION:Xawery Dunikowski. Malarstwo\n11 czerwca 2021 r.  – 14 listopada 2021\n Królikarnia\n Kuratorka: Joanna Torchała \nXawery Dunikowski. Malarstwo to pierwsza wystawa poświęcona tej mniej znanej dziedzinie twórczości Xawerego Dunikowskiego. Obok jego obrazów zostaną na niej zaprezentowane szkice rysunkowe i malarskie artysty\, a także fotogramy i fotografie reportażowe autorstwa Zygmunta Szarguta-Szarka oraz Jerzego Langdy. \nFragment plakatu towarzyszącego wystawie Xawery Dunikowski. Malarstwo w Muzeum Rzeźby w Królikarni\nDla Dunikowskiego\, przede wszystkim rzeźbiarza\, malarstwo było ważną częścią działalności artystycznej. Kreował się on na artystę wszechstronnego. W obrazach opowiadał o osobistych uczuciach i przeżyciach\, których nie chciał\, lub z różnych przyczyn nie mógł\, przełożyć na język form rzeźbiarskich. Ładnie bym wyglądał\, gdybym nie potrafił malować. Dzięki temu\, że umiem malować\, potrafię i rzeźbić – twierdził Dunikowski. Obrazy bywały również wyrazem jego miłości i przywiązania do bliskich mu osób\, m.in. do córki Marii. \nXawery Dunikowski\, Autoportret w garniturze w kratę | 1940–1948\,\nZainteresowanie malarstwem Dunikowski wykazywał już jako student Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie\, m.in. uczestniczył w plenerach malarskich Jana Stanisławskiego. Pierwsze obrazy wystawił w Paryżu w 1915 roku\, a w latach 30. XX wieku coraz częściej prezentował je publicznie. W 1938 roku poświęcił im niemal całą wystawę w warszawskim Instytucie Propagandy Sztuki. Ówczesna prasa podkreślała sensacyjność tego wydarzenia\, a malarska twórczość Dunikowskiego była dla publiczności prawdziwym zaskoczeniem. \nPo II wojnie światowej\, znużony kontrowersjami wokół swoich pomników\, Dunikowski coraz częściej zwracał się ku malarstwu. Przykładem twórczości z lat 1948–1955 jest cykl poświęcony traumatycznym przeżyciom artysty w Auschwitz. Należą do niego m.in. płótna zatytułowane: Boże Narodzenie w Oświęcimiu w 1944 roku (1950)\, Orkiestra (1955)\, Ruszty (1955)\, Droga do wolności (ok. 1955). Cykl Oświęcim jest wyjątkową i dramatyczną opowieścią więźnia obozu o zbrodniach\, których był świadkiem. Echa przeżyć wojennych\, których głównym przesłaniem jest ostrzeżenie przed bezsensem walki zbrojnej i wojną nuklearną\, znalazły odbicie w płótnach z lat 50. w cyklach: Muzyka\, Kaktusy i Kompozycje abstrakcyjne. \nWystawa Xawery Dunikowski. Malarstwo w Królikarni\, Muzeum Narodowe w Warszawie\, fot. Zuzanna Sosnowska\nArtysta w liczne podróże zawsze zabierał szkicowniki i akcesoria malarskie. Zapamiętale rysował i malował pejzaże z Krynicy\, Juraty i innych odwiedzanych miejsc oraz portrety spotykanych tam osób. W 1957 roku w Nieborowie zafascynowały go prehistoryczne rzeźby w tamtejszym parku. Poświęcił im cykl malarski Baby Nieborowskie. Równocześnie pracował nad symboliczną kompozycją Człowiek w kosmosie (Człowiek w przestworzu). To jedno z najważniejszych dzieł w twórczości Dunikowskiego\, będące wyrazem tęsknoty i dążeń artysty do ujęcia\, jak sam mówił: zagadki bytu tej tajemniczej\, nieznanej nam istoty. Pomimo tak istotnej roli tego dzieła w całej twórczości artysty obraz od sześćdziesięciu lat nie był prezentowany publicznie. \nWystawę poprzedziły szeroko zakrojone prace konserwatorskie. Ekspozycji będzie towarzyszył bogaty program edukacyjny i cykl wykładów.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/xawery-dunikowski-malarstwo/
LOCATION:Muzeum Narodowe w Warszawie | Królikarnia\, Puławska 113a\, Warszawa\, 02-707\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/06/dunikowski-plakat.jpg
GEO:52.1890265;21.0284122
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Warszawie | Królikarnia Puławska 113a Warszawa 02-707 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Puławska 113a:geo:21.0284122,52.1890265
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210611
DTEND;VALUE=DATE:20210906
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210409T144928Z
LAST-MODIFIED:20211001T105109Z
UID:14748-1623369600-1630886399@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Stasys – rysunki refleksyjne
DESCRIPTION:Stasys – rysunki refleksyjne\n11 czerwca – 5 września 2021\nMuzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego w Warszawie\nKurator wystawy i redaktor katalogu: Piotr Kułak\nProjekt graficzny katalogu i zaproszenia: Paweł Osial\nProjekt plakatu: Stasys Eidrigevičius \nWięcej informacji » \n\nWystawa Stasys – rysunki refleksyjne prezentuje fragment twórczości rysunkowej Stasysa Eidrigevičiusa\, grafika\, rysownika\, malarza\, twórcy pasteli i plakatów\, którego prace były prezentowane na wielu indywidualnych wystawach na świecie. \nNa ekspozycji znalazły się dwa cykle rysunków\, wykonanych w technice tuszu\, które pochodzą z prywatnej kolekcji Artysty. Oba cykle\, powstałe w 2000 roku\, dotychczas nie były publikowane i pokazywane na wystawach. Pierwszy\, o charakterze refleksyjnym\, składa się z 28 rysunków\, w których Artysta przedstawia figury ludzkie wykonujące różne czynności. Ujęcia postaci stanowią pretekst do wizualizacji abstrakcyjnych pojęć i stanów emocjonalnych twórcy. Ten niepowtarzalny i wyjątkowy w twórczości cykl\, rysowany na dużych kartach\, charakteryzuje się prostą formą i oszczędnym językiem artystycznej wypowiedzi. Dominuje w nim cienka linia\, która nastraja\, ukierunkowuje\, konstruuje\, kadruje\, uwrażliwia\, wreszcie określa\, jaką formę ma przyjąć „to”\, co powstało w umyśle Artysty. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Stasys Eidrigevičius\, Na polu | 2000\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Stasys Eidrigevičius\, Erekcja | 2000\n						 \n					\n\nDrugi cykl\, zbliżony pod względem formalnym do pierwszego\, wykonany w tej samej technice\, to zbiór 37 prac humorystyczno-erotycznych\, których głównym tematem jest grzybobranie. Seria ta łączy w sobie dużą dozę humoru z erotyką. Stanowi przeciwwagę do zbioru rysunków refleksyjnych i pokazuje odmienne\, bardziej humorystyczne oblicze Stasysa. W „Grzybobraniu” Artysta ukazuje sferę flirtu\, zalotów miłosnych i uwodzenia zarówno w świecie ludzi\, jak i zwierząt. Te miłosne uniesienia i podboje znalazły w tym cyklu symboliczną formułę i charakterystyczną formę ukazywania miejsc intymnych jako grzybów kapeluszowych\, co wzmacnia żartobliwy przekaz rysunków. \nStasys Eidrigevičius\, Dwa grzyby | 2000\nStasys Eidrigevičius\, Obłoczki | 2000\nPrezentowany na wystawie materiał ilustracyjny ma na celu uświadomienie odbiorcy\, że Stasys jako twórca wszechstronny\, wypowiada się nie tylko za pomocą różnych dziedzin sztuki\, ale także potrafi zabierać głos zarówno w poważnych sprawach\, o czym świadczą jego refleksyjno-egzystencjalne rysunki\, jak i śmiało sięga po nieco lżejszy\, humorystyczny repertuar. Warto jednak podkreślić\, że postawa Stasysa-humorysty jest postawą kontemplacyjną stąd na zaprezentowany na wystawie cykl rysunków humorystycznych należałoby spojrzeć z nieco odmiennej perspektywy i uznać je nie tyle za formę czystej rozrywki\, co raczej za szczególny przykład kontynuacji refleksyjnych rozważań twórcy skupionych wokół człowieka i otaczającego go świata.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/stasys-rysunki-refleksyjne/
LOCATION:Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego\, ul. Kozia 11\, Warszawa\, Mazowieckie\, 00-070\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/06/stasys-rysunki-refleksyjne-ico-e1622632770175.jpg
GEO:52.245042;21.013111
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego ul. Kozia 11 Warszawa Mazowieckie 00-070 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kozia 11:geo:21.013111,52.245042
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210616
DTEND;VALUE=DATE:20210916
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210814T131004Z
LAST-MODIFIED:20210814T131004Z
UID:16646-1623801600-1631750399@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Marian Mokwa. Kolekcja zgromadzona w Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku
DESCRIPTION:Marian Mokwa.\n Kolekcja zgromadzona w Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku \n16 czerwca 2021 r. – 15 września 2021 r.\n Narodowe Muzeum Morskie w Gdańsku |\n Spichlerze na Ołowiance \nWystawa Marian Mokwa. Kolekcja zgromadzona w Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku\nWystawa czasowa pt. „Marian Mokwa. Kolekcja zgromadzona w Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku” przedstawia zróżnicowany\, liczący 36 obrazów\, zbiór dzieł artysty uznawanego za największego polskiego marynistę – Mariana Mokwy – zgromadzony w ciągu 60 lat działalności naszego Muzeum. \nMarian Mokwa\, Bitwa pod Oliwą w 1627 roku z cyklu Apoteoza Polski Morskiej (Polska na morzu wczoraj i dziś)  | nie później niż 1935\, Zbiory NMM\nWśród prezentowanych dzieł po raz pierwszy od ponad 80 lat pokazana zostanie publiczności monumentalna „Bitwa pod Oliwą w 1627 roku” z cyklu „Apoteoza Polski Morskiej„\, znanego też pod tytułem „Polska na morzu wczoraj i dziś”. Obraz ten\, odrestaurowany przez prof. Dariusza Markowskiego – cenionego konserwatora i kierownika Zakładu Konserwacji-Restauracji Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu – do niedawna uważany był za zniszczony przez Niemców w 1939 r. podczas plądrowania Galerii Morskiej w Gdyni. Z tego samego cyklu pochodzi również\, darowany do Muzeum przez PLO\, obraz „M.s. Piłsudski„\, który po wojnie został przemalowany tak\, by przedstawiał statek m.s. „Batory„. Kiedy po kilkunastu latach obraz przekazano do konserwacji\, odzyskał pierwotny wygląd i pod koniec lat osiemdziesiątych znalazł się na pierwszej ekspozycji stałej w budynkach Spichlerzy na Ołowiance. W latach dwudziestych namalowany został obraz „Łodzie na plaży„\, który\, choć formalnie stanowi realistyczne studium martwej natury skomponowanej z elementów wyposażenia łodzi rybackiej\, dzięki wyrafinowanej kolorystyce i szczególnej atmosferze nabiera tajemniczej\, symbolicznej wymowy. \nMarian Mokwa\, Prace w porcie (W porcie Gdynia) | 1950-51\, Zbiory NMM\nZ dzieł powojennych wystawione będą m.in. dwa obrazy przedstawiające statki będące obecnie oddziałami Muzeum: „Wodowanie Sołdka” z 1948 r. i „Pod pełnymi żaglami” – obraz z lat 1970-tych przedstawiający „Dar Pomorza” wychodzący z portu w Gdyni. Ważny epizod powojennych morskich dziejów Polski przypomina obraz „Prace w porcie„\, ukazujący rozbiórkę wraka pancernika „Gneisenau” zatopionego u wejścia do portu w Gdyni przez wycofujące się wojska niemieckie. Na wystawie obejrzeć można będzie także obraz przedstawiający pierwszy okręt szkolny polskiej Marynarki Wojennej ORP „Iskra”\, darowany Muzeum przez Towarzystwo Przyjaciół NMM w sześćdziesiątą rocznicę utworzenia naszej instytucji. Obok dzieł o charakterze narracyjnym oraz wizerunków statków i okrętów wśród prezentowanych prac znajdą się obrazy i akwarele\, przedstawiające wyjątkowość barw i klimatu polskiego wybrzeża oraz chmurne piękno Bałtyku\, dla zobrazowania którego Mokwa wypracował swoiste i niepowtarzalne środki malarskiego wyrazu. \nMarian Mokwa\, Łodzie na plaży | 1924\, Zbiory NMM\nMarian Mokwa urodził się w 9 kwietnia 1889 r. w Malarach. Pierwsze lekcje rysunku pobierał w gimnazjum w Starogardzie Gdańskim. Tam też odbyła się w 1905 r. pierwsza wystawa prac przyszłego marynisty. Zainspirowany jej sukcesem Mokwa podjął studia artystyczne w Norymberdze\, Monachium i w Berlinie. Wiosną 1910 r. wyruszył na Bałkany i Bliski Wschód jako korespondent „Gazety Grudziądzkiej„. W Istambule zyskał uznanie jako akwarelista. Z Turcji wyjechał przez Odessę do Moskwy\, następnie do Azji Środkowej. W odrodzonej Polsce artysta zyskał sławę jako malarz marynista. Zaangażował się w promowanie idei Polski morskiej – uczestniczył w wystawach w całym kraju\, m.in. w warszawskiej „Zachęcie” i za granicą (Niemcy\, USA). Stworzył wielki historyczny cykl „Apoteoza Polski Morskiej”\, eksponowany w należącej do niego Galerii Morskiej w Gdyni. Po wybuchu II wojny światowej Galeria została splądrowana przez Niemców. Po wojnie malarz nie odzyskał już praw do gmachu\, w którym się mieściła. Poszukując zleceniodawców Mokwa podjął współpracę z przedsiębiorstwami związanymi z gospodarką morską\, takimi jak Polskie Linie Oceaniczne czy „Dalmor” w Gdyni\, „Centromor” w Gdańsku\, malował też na zamówienie dowództwa Marynarki Wojennej i Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Przez całe życie pozostał wierny wybranej tematyce i manierze malarskiej\, w ramach której wypracował szereg naśladowanych później rozwiązań kompozycyjnych i oryginalną paletę barw\, charakterystyczną dla pejzażu polskiego wybrzeża Bałtyku. Całe życie cieszył się uznaniem odbiorców. Do dnia dzisiejszego jego dzieła są cenione i poszukiwane przez kolekcjonerów. Artysta zmarł 15 czerwca 1987 r.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/marian-mokwa-kolekcja-zgromadzona-narodowym-muzeum-morskim-gdansku/
LOCATION:Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/08/mokwa-plakat.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210617
DTEND;VALUE=DATE:20220111
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210626T131321Z
LAST-MODIFIED:20210626T131321Z
UID:16104-1623888000-1641859199@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Wilhelm Sasnal. Taki pejzaż
DESCRIPTION:Wilhelm Sasnal. Taki pejzaż \n17 czerwca 2021 r. – 10 stycznia 2021 r.\n Muzeum Historii Żydów Polskich Polin \n17 czerwca 2021 roku w Muzeum POLIN zostanie otwarta wystawa jednego z najwybitniejszych polskich artystów współczesnych\, Wilhelma Sasnala. Znajdą się na niej obrazy i rysunki\, które opisują znajomy\, choć nieco oddalony pejzaż i znajome w nim postaci. Jest to pejzaż po Zagładzie. \nWilhelm Sasnal\, Pierwszy stycznia (Bok) | 2021 r.\, dzięki uprzejmości artysty i Fundacji Galerii Foksal\nMalarstwo Sasnala w dużym stopniu inspirują przekazy wizualne zaczerpnięte z różnych źródeł i kontekstów\, w tym środków masowego przekazu – telewizji\, Internetu\, prasy\, a także prace plastyczne innych\, ważnych dla niego artystów\, i oczywiście fotografia. Jego sztuka mówi o życiu codziennym\, o przemianach społecznych\, o dorastaniu w czasach przejścia – z realnie istniejącego socjalizmu do realnie istniejącego kapitalizmu\, o polityce upamiętniania i rozliczania przeszłości. Malarz opowiada\, jak jego pokolenie zmaga się z rzeczywistością\, w której konfrontujemy się także z ciągłym trwaniem wojennej i powojennej historii. Sasnal od kilkunastu lat kręci również filmy\, zarówno pełno- jak i krótkometrażowe. Ich współautorką jest Anka Sasnal\, żona artysty. \nWilhelm Sasnal\, Bez tytułu (Maus 4)\, Kolekcja Muzeum Polin\nRelacja oka i pamięci\, dotyku i zapomnienia\, szukanie języka i utrata mowy – te przeciwstawne\, a często równoczesne doświadczenia opisują obszar opuszczony\, wyparty\, obszar wstydu i ciekawości. Co jest za tym ślepym murem? Szukając odpowiedzi\, Sasnal idzie mało uczęszczaną ścieżką\, po której prowadzą go dzieła mierzące się z Holokaustem w języku obrazów i relacji świadków\, takie jak komiks Arta Spiegelmana Maus\, film Claude’a Lanzmanna Shoah czy opowiadania Tadeusza Borowskiego. \nNa pytanie – dlaczego temat żydowski\, a szczególnie temat Zagłady jest dla niego tak istotny\, Sasnal odpowiada: „Z jakiegoś nieświadomego poczucia braku\, który trudno zdefiniować. A może z poczucia winy\, jakie\, będąc wychowanym w tradycji chrześcijańskiej Polakiem\, noszę. Żydowskimi tematami nie zainteresowałem się na pewno z sentymentu\, bardziej z własnej troski. I teraz jest mi łatwiej\, bo wiele tematów przerobiłem i je nazwałem. Jan Tomasz Gross ma rację\, mówiąc: „Polacy powinni to załatwić dla siebie\, nie dla kogoś”. \nWilhelm Sasnal\, Bez tytułu | 2016\, Depozyt w Muzeum Polin\nWystawa Wilhelma Sasnala w Muzeum POLIN\, które jako nowoczesna\, otwarta instytucja kultury nie boi się stawiać trudnych pytań i zachęcać swoich Widzów do osobistych interpretacji i dialogu z historią\, jest ciekawą propozycją nie tylko dla osób zainteresowanych relacjami polsko-żydowskimi\, ale także dla wszystkich\, którym są emocjonalnie nieobojętne sprawy dzisiejsze\, w ich wymiarze społecznym\, politycznym i poetyckim. Pytając o znaczenia polskiego pejzażu – w wymiarze fizycznym\, kulturowym i historycznym – wystawa Sasnala w Muzeum POLIN dotyczy w istocie całości naszego doświadczenia współczesności. W swoich malowanych z tego doświadczenia obrazach\, artysta zdaje się mówić do publiczności wystawy\, że nasza polityka historyczna będzie osobista\, a nie narzucona z góry – albo wkrótce nie będzie jej wcale.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wilhelm-sasnal-taki-pejzaz/
LOCATION:Muzeum Historii Żydów Polskich Polin\, ul. Anielewicza 6\, Warszawa\, Mazowieckie\, 00-157\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/06/Wilhelm-Sasnal_Pierwszy-stycznia.jpg
GEO:52.249304;20.993161
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Historii Żydów Polskich Polin ul. Anielewicza 6 Warszawa Mazowieckie 00-157 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Anielewicza 6:geo:20.993161,52.249304
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210617
DTEND;VALUE=DATE:20211101
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210823T153008Z
LAST-MODIFIED:20210823T153008Z
UID:16787-1623888000-1635724799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej
DESCRIPTION:Rembo │ Piękno.\n Sztuka Afryki Wschodniej \n17 czerwca 2021 r. – 31 października 2021 r.\n Muzeum Narodowe w Szczecinie\n Kuratorka: Ewa Sitarek \nWystawa Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej\nOkazją do zaprezentowania widzom rzadko pokazywanej w Muzeum Narodowym w Szczecinie sztuki Afryki Wschodniej stał się udział naszej instytucji w projekcie „Transkulturowe Perspektywy w Sztuce i Edukacji Artystycznej” (TPAAE)\, finansowanym z budżetu Programu Ramowego Unii Europejskiej w zakresie badań naukowych i innowacji Horyzont 2020\, realizowanym w Kenii. \nWystawa Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej\nUżyte w tytule słowo rembo pochodzi z języka suahili\, który pełni funkcję języka kontaktowego w Afryce Wschodniej\, i oznacza podziw dla przedmiotów w odróżnieniu od mrembo\, używanego w odniesieniu do ludzi. Pojawienie się tego słowa w tytule odzwierciedla motywy\, którymi kierowano się przy doborze obiektów. \nPrzedmiotów\, które zachwycają nie tylko ludność miejscową\, ale również turystów\, jest w Afryce Wschodniej bardzo wiele. Na ekspozycji ten szeroki asortyment zasygnalizowano przez prezentację wspaniałej biżuterii z Etiopii\, Kenii\, Rwandy\, a także pięknie zdobionych paciorkami masajskich pojemników na mleko wykonanych z tykwy. \nWystawa Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej\nGłównymi obiektami są jednak rzeźby. Obok masek mapiko ludu Makonde oraz figurek pochodzących z grup Sukuma\, Nyamwezi\, Kwere – będących przykładem tradycyjnej rzeźby wykonywanej na potrzeby miejscowej ludności dla celów inicjacyjnych lub kultów płodności i przodków ‒ pokazano kilka rzeźb współczesnych. Wykonano je z drewna zwanego mpingo (Dalbergia melanoxylon)\, które jest jednym z rodzajów hebanu. Pojawiły się one\, aby zaspakajać gusta nabywców europejskich. \nWystawa Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej\nJuż w czasach kolonialnych wielu handlarzy i misjonarzy zwróciło uwagę na kunszt miejscowych rzeźbiarzy\, w ich umiejętnościach dostrzegli też wielki potencjał ekonomiczny. Chociaż wytwarzanie tego rodzaju figur ma już ponad stuletnią tradycję\, wciąż określa się je jako „współczesne”. W ciągu ponad stu lat sztuka tworzenia tych rzeźb znacząco się zmieniła: od powielanych w tysiącach egzemplarzy wizerunków zwierząt\, figur o tematyce chrześcijańskiej\, wykonywanych na zlecenie misjonarzy i handlarzy europejskich po indywidualne wzory oraz nowatorskie\, rozpoznawalne style\, z których najpopularniejsze to binadamu\, ujamaa\, shetani\, mawingu. Wśród anonimowych twórców pracujących w spółdzielniach rzeźbiarskich\, pojawiło się wielu artystów świadomych swego talentu i powołania. Na wystawie można znaleźć przykłady wszystkich czterech najbardziej popularnych stylów współczesnej rzeźby Makonde. Binadamu\, tłumaczone z języka suahili jako „ludzkość”\, przedstawiają Afrykanów wykonujących codzienne czynności. Rzeźby w tym stylu pojawiły się w Mozambiku już na początku lat 30. XX w.\, a za ich twórcę uznawany jest Nyekenya Nangundu. Styl ujamaa\, pierwotnie nazywany dimoongo (potęga siły)\, to kompozycje wielopostaciowe. Twórcą tego kierunku był Roberto Yakobo Sangwani. Pierwsze\, wykonywane przez niego rzeźby przedstawiały grupy zapaśników\, które unosiły nad głowami zwycięskiego zawodnika. Teraz są głównie alegorią wspólnoty oraz jedności i prezentują członków społeczności skupionych wokół swojego przywódcy. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej\n						 \n					\n\nShetani to styl nawiązujący bezpośrednio do istot łączących cechy ludzkie i zwierzęce. Niektóre z nich są łagodne\, inne złośliwe i groźne dla ludzi. Shetani są bohaterami wielu opowieści\, obarcza się je odpowiedzialnością za wszelkie nieszczęścia\, trudne sytuacje i dziwne\, niewytłumaczalne zdarzenia. Straszy się nimi dzieci\, a z tych przyjacielskich i nieporadnych żartuje. Pierwszy rzeźbiarski wizerunek shetani wykonał Samaki Likankoa w 1959 r.\, czym wzbudził ogromne zainteresowanie nabywców\, a wśród Makonde ‒ konsternację. Każdy z nich bowiem znał opowieści o przerażającym wyglądzie shetani\, rzadko kto jednak miał okazstylemję je spotkać\, a teraz dzięki rzeźbom można było stanąć z nimi twarzą w twarz. Z czasem styl ten znalazł wielu naśladowców. Na wystawie można zobaczyć rzeźby autorstwa Adelino Issofu z Mozambiku\, które łączą w sobie styl ujamaa i shetani. W jego przedstawieniach z grupki skupionych razem ludzi wyłania się przerażająca\, wykrzywiona twarz. Ostatnim \, którego przykład można podziwiać na wystawie\, to mawingu\, co w języku suahili oznacza „chmura”. Nimi bowiem inspirował się twórca stylu ‒ Clements Ngala. Rzeźby wykonywane w tym duchu są abstrakcyjne\, mają miękkie kształty\, a ich interpretacja pozostawia wiele miejsca wyobraźni. Współczesna rzeźba Makonde stale się rozwija i wciąż pojawiają się nowe style. Wystarczy wspomnieć\, że zmarły w 1994 r. Chanuo Maundu\, uznawany za jednego z mistrzów obróbki drewna mpingo\, sam wprowadził cztery różne style. \nWystawa Rembo │ Piękno. Sztuka Afryki Wschodniej\nNa wystawie dominuje rzeźba\, ale warto też zwrócić uwagę na niewielkich rozmiarów obrazki malowane na dykcie\, które są przykładem malarstwa tingatinga\, określanego tak od nazwiska swego twórcy – Edwarda Saidiego Tingatingi. Podobnie jak w przypadku współczesnej rzeźby\, malarstwo to powstawało na potrzeby przybyszów. Edward Saidi Tingatinga zaczął malować na początku lat 60. XX w. Tematem jego prac stały się sceny rodzajowe zaczerpnięte z życia krewnych oraz wielka piątka zwierząt afrykańskich (lew\, słoń\, bawół\, nosorożec\, lampart). Jego twórczość znalazła wielu naśladowców\, którzy kopiowali znane już motywy oraz wprowadzali nowe. Obecnie malarstwo tingatinga jest jednym z trendów we współczesnej sztuce Tanzanii. Choć od pojawienia się pierwszych współczesnych rzeźb wykonywanych w drewnie mpingo i malarstwa tingatinga upłynęło kilkadziesiąt lat\, grono ich miłośników stale rośnie. \nWszystkie prezentowane na wystawie obiekty pochodzą ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/rembo-%e2%94%82-piekno-sztuka-afryki-wschodniej/
LOCATION:Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/08/rembo-naglowek.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210618
DTEND;VALUE=DATE:20211018
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210626T123309Z
LAST-MODIFIED:20210818T115428Z
UID:16087-1623974400-1634515199@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Wystawa Trzask Ceramics
DESCRIPTION:Wystawa Trzask Ceramics \n18 czerwca 2021 r. – 17 października 2021 r.\n Instytut Dizajnu w Kielcach \nWystawa Trzask Ceramics\nTrzask to warszawska pracownia ceramiczna tworzona przez Martę Kachniarz i Olka Kozielskiego. Od czterech lat wytwarzają przedmioty codziennego użytku\, takie jak kubki\, talerze\, miski czy wazony\, a czasem również małe rzeczy bez funkcji\, które po prostu cieszą oko. W swoich projektach uwielbiają wykorzystywać gradienty\, pastelowe kolory i obłe kształty. Ceramikę Trzask na stołach poznacie również po ręcznie malowanych wzorach przedstawiających fantastyczne rośliny\, dziwne zwierzęta i uśmiechnięte duszki. Cała ta radosna gromadka ozdabia ceramiczne przedmioty\, a czasem również plakaty i kartki z ilustracjami. \nNie ograniczają się do jednego medium\, a sama ceramika powstaje różnymi metodami: jest toczona na kole\, lepiona ręcznie lub odlewana w formach. Nie produkują wielkich kolekcji\, kładą nacisk na krótkie serie\, które powstają szybko\, jak pomysły kiełkujące w ich głowach. Chcą aby te małe przedmioty\, które wytwarzają\, radośnie towarzyszyły ich posiadaczom na co dzień\, ocieplały wnętrza i wywoływały uśmiech na twarzy każdego\, kto na nie spojrzy. Jak dotychczas z dużym powodzeniem udaje im się ten cel realizować.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wystawa-trzask-ceramics/
LOCATION:Instytut Dizajnu w Kielcach\, ul. Zamkowa 3\, Kielce\, Świętokrzyskie\, 25-009\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/06/Plakat-trzask.png
GEO:50.868043;20.627107
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Instytut Dizajnu w Kielcach ul. Zamkowa 3 Kielce Świętokrzyskie 25-009 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Zamkowa 3:geo:20.627107,50.868043
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210622
DTEND;VALUE=DATE:20211001
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210823T165022Z
LAST-MODIFIED:20210823T165022Z
UID:16823-1624320000-1633046399@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie
DESCRIPTION:Koji Nagai.\n Japoński kolaż w Retroavangardzie \n22 czerwca 2021 r. – 30 września 2021 r.\n Galeria Retroavangarda \nWystawa Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie\nKoji Nagai – urodzony w 1950 r. w Hiroszimie. Po ukończeniu studiów w Hiroshima Designer College działał jako projektant graficzny zdobywając wiele nagród w tej dziedzinie. Kolażem zafascynował się dość późno\, bo dopiero w 35. roku życia\, ale od tego momentu poświęcił się mu bez reszty. Jego prace wyróżniają się mistrzowską precyzją wykonania i własnym\, rozpoznawalnym stylem. W kolażach Kojiego Nagai można odnaleźć liczne inspiracje. Widać w nich fascynację plakatem japońskim lat 60. i 70. oraz klasyką awangardy europejskiej lat 20. Jak przyznaje sam artysta\, jest wielkim fanem Tadanori Yokoo\, a także Maxa Ernsta i Kurta Schwittersa. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie\n						 \n					\n\nTematy które podejmuje wynikają z tradycyjnej sztuki japońskiej oraz fascynacji popkulturą i modą. Artysta często konfrontuje ze sobą odmienne światy i przeciwieństwa: stare i nowe\, rzeczywistość i fikcję\, życie i śmierć. Mimo tej różnorodności jego twórczość jest bardzo spójna. \nWystawa Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie\nDuża liczba szczegółów i doskonałość warsztatowa sprawia\, że kolaże Kojiego Nagai ogląda się jak obrazy Hieronima Boscha. Można je też przyrównać do świata oglądanego przez szkło powiększające. Podobnie jak Roman Cieślewicz\, artysta łączy w kolażach reprodukcje obrazów dawnych mistrzów z wycinkami z kolorowych magazynów. Dodatkowo jego twórczość naznaczona jest miejscem\, w którym się urodził i mieszka do dziś. Prefektura Hiroszimy\, posiada dwa obiekty światowego dziedzictwa narodowego: “A-Bomb Dome”\, symbol modlitw o pokój na świecie oraz tajemniczą morską świątynię Itsukushima Jinja. Oba te symbole pojawiają się w różnych formach w jego twórczości. \nKoji Nagai brał udział we wszystkich edycjach Międzynarodowej Wystawy Kolażu organizowanej przez Retroavangardę. \n\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie\n						 \n					\n				\n					\n				\n					\n						\n						Wystawa Koji Nagai. Japoński kolaż w Retroavangardzie\n						 \n					\n\nAktualna wystawa indywidualna w Galerii Retroavangarda Jerozolimskie Business Park obejmuje 88 prac artysty i jest największą dotychczasową prezentacją jego prac w Europie. Na wystawie można obejrzeć prace oryginalne wykonane w tradycyjnej technice kolażu\, jak i wielkoformatowe prace cyfrowe. Jest to niepowtarzalna okazja zapoznania się z bogatą twórczością tego znakomitego artysty. Wystawa potrwa do końca września 2021.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/koji-nagai-japonski-kolaz-retroavangardzie/
LOCATION:Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/08/COVER-NAGAI.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210624
DTEND;VALUE=DATE:20220321
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210630T101705Z
LAST-MODIFIED:20220321T145559Z
UID:15558-1624492800-1647820799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Artysta jest obecny
DESCRIPTION:Artysta jest obecny\n 24.06.2021-20.03.2022\n MOCAK\, Kraków\nBudynek A\, poziom 0 \n\nWystawa Artysta jest obecny to prezentacja strategii artystycznych opartych na użyciu przez twórcę własnego ciała jako środka wyrazu i źródła symboli. Podstawowym polem tego działania jest autoportret. Dalej – badanie wytrzymałości ciała\, jego atrakcyjności\, oszpeceń i operatywności. Tu najlepiej sprawdzają się malarstwo i performans. Ta sztuka jednoznacznie deklaruje\, że podstawowym materiałem i inspiracją w twórczości wizualnej jest człowiek. \nShahar Marcus\, Kurator | 2011\, wideo\, 4 min 25 s\, Kolekcja MOCAK-u. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury\, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury\nCielesność wyraża na wystawie kondycję psychiczną i fizyczną artysty. Szczególnie ujawnia się to w dokumentacjach akcji i performansów\, których twórcy testują możliwości i ograniczenia własnego ciała\, niejednokrotnie łącząc je z eksperymentami medialnymi. Intencje artystów są różne – od refleksji nad samą sztuką po społeczno-polityczny bunt. \nGéza Perneczky\, z cyklu Concepts like Commentary | 1972\, fotografia\, 30\,5 × 40\,5 cm\, Kolekcja MOCAK-u\, © Géza Perneczky\nW 2021 roku MOCAK obchodzi 10. rocznicę otwarcia. Z tej okazji przygotowaliśmy wystawy na bazie Kolekcji. Przekonanie odbiorców do sztuki współczesnej to jeden z głównych celów Muzeum\, a Kolekcja jest kluczowym narzędziem do jego osiągnięcia. Chcemy\, by publiczność miała możliwość szerszego poznania naszych zbiorów oraz problematyki\, jaką reprezentują\, zobaczenia prac\, które nie były jeszcze eksponowane\, w tym nowych nabytków. Jubileuszowe wystawy ukażą zróżnicowanie medialne i tematyczne ciągle rozbudowywanych zbiorów. \nMarcin Maciejowski\, Bo to nie jest… | 2014\, olej / płótno\, 115 × 150 cm\, Kolekcja MOCAK-u. Zakup pracy dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego\n\nArtyści: Marina Abramović\, Azorro\, Jakub Bąkowski\, Jerzy Bereś\, Bernhard Johannes Blume\, Rafał Bujnowski\, Josef Dabernig\, Andrzej Dłużniewski\, Pola Dwurnik\, EVA & ADELE\, Katarzyna Górna\, Przemysław Jasielski\, Wolf Kahlen\, Leopold Kessler\, Giorgi Khaniashvili\, Krištof Kintera\, Ragnar Kjartansson\, Jarosław Kozłowski\, Zofia Kulik\, KwieKulik\, Ane Lan\, Natalia LL\, Marcin Maciejowski\, Krzysztof Maniak\, Shahar Marcus\, Małgorzata Markiewicz\, Dóra Maurer\, Teresa Murak\, Csaba Nemes\, Helmut Nickels\, Ben Patterson\, Laura Pawela\, Géza Perneczky\, Sándor Pinczehelyi\, Józef Robakowski\, Jerzy Rosołowicz\, Adam Rzepecki\, Mikołaj Smoczyński\, Petr Štembera\, Danuta Urbanowicz\, Ryszard Waśko\, Zbigniew Warpechowski\, Ewa Zarzycka \nKuratorzy: Monika Kozioł\, Dominika Mucha
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/artysta-jest-obecny-mocak/
LOCATION:Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK\, Lipowa 4\, Kraków\, 30-702\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/06/shahar-marcus-mocak.jpg
GEO:50.047667;19.961596
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK Lipowa 4 Kraków 30-702 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Lipowa 4:geo:19.961596,50.047667
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210625
DTEND;VALUE=DATE:20220321
DTSTAMP:20260423T001211
CREATED:20210630T101519Z
LAST-MODIFIED:20220321T145605Z
UID:15553-1624579200-1647820799@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Sztuka karmi sztukę
DESCRIPTION:Sztuka karmi sztukę\n 25.06.2021-20.03.2022\n MOCAK\, Kraków\nBudynek A\, poziom 0 \n\nŹródłem inspiracji dla autorów prezentowanych na wystawie prac z Kolekcji MOCAK-u są dzieła innych twórców. Korzystanie z wcześniejszych osiągnięć artystycznych jako punktu wyjścia własnej sztuki ma wielowiekową tradycję. W średniowieczu i baroku wzorniki graficzne były podstawą wielu realizacji malarskich. Twórcy okresu renesansu i klasycyzmu z kolei fascynowali się antykiem. XIX wiek charakteryzuje pojawienie się neostylów\, które naśladowały wybrane elementy wcześniejszych estetyk. Postmodernizm czerpał ze wszystkich nurtów i celebrował strategie cytatu oraz pastiszu. \nPrzemek Matecki\, bez tytułu [Michał Anioł]\, z cyklu Małe obrazy\, 2016–2018\, technika mieszana / płótno\, 20 × 20 cm\, Kolekcja MOCAK-uW sztuce współczesnej artyści chętnie korzystają z gotowych schematów ikonograficznych i rozwiązań kompozycyjnych\, tworzą kolaże czy filmy found footage. Zapożyczenia zachodzą zarówno na poziomie idei\, jak i formy. \nElise Ansel\, Przeczucie II | 2013\, olej / płótno\, 76\,5 × 102 cm\, Kolekcja MOCAK-u\nPrace prezentowane na wystawie najczęściej bazują na malarstwie i rzeźbie\, ale również na literaturze i filmie. Artyści czerpią ze sztuki dawnej i z dorobku twórców sobie współczesnych. Wybierają dzieła nośne znaczeniowo i wchodzą z nimi w krytyczny lub afirmujący\, a czasem humorystyczny dialog. Dokonują reinterpretacji utworów literackich i filmowych. Aktualizują utrwalone schematy ikonograficzne\, takie jak pokłon Trzech Króli czy ukrzyżowanie. Tworzą własne warianty arcydzieł. \nWybrane prace dają wgląd w określone momenty historii sztuki. Równocześnie – dzięki kreatywnemu korzystaniu z dzieł innych artystów – prowadzą do jej ożywienia\, stają się pretekstem do refleksji na temat dziedzictwa kulturowego oraz roli sztuki jako narzędzia interpretacji i zrozumienia rzeczy. \nBjørn Nørgaard\, Recycling Art | 2016\, instalacja\, 220 × 160 × 80 cm\, Kolekcja MOCAK-u. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury\, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury\nW 2021 roku MOCAK obchodzi 10. rocznicę otwarcia. Z tej okazji przygotowaliśmy wystawy na bazie Kolekcji. Przekonanie odbiorców do sztuki współczesnej to jeden z głównych celów Muzeum\, a Kolekcja jest kluczowym narzędziem do jego osiągnięcia. Chcemy\, by publiczność miała możliwość szerszego poznania naszych zbiorów oraz problematyki\, jaką reprezentują\, zobaczenia prac\, które nie były jeszcze eksponowane\, w tym nowych nabytków. Jubileuszowe wystawy ukażą zróżnicowanie medialne i tematyczne ciągle rozbudowywanych zbiorów. \n\nArtyści: Elise Ansel\, Boaz Arad\, Krzysztof M. Bednarski\, Piotr Blamowski\, Tymek Borowski\, Rafał Bujnowski\, Tomasz Ciecierski\, Andrzej Dłużniewski\, Edward Dwurnik\, Pola Dwurnik\, Marian Eile\, Omer Fast\, Iaia Filiberti\, Simon Fujiwara\, Katarzyna Górna\, Debora Hirsch\, Željko Kipke\, Jerzy Kosałka\, Karolina Kowalska\, Paweł Książek\, Kamil Kukla\, Agata Kus\, Seung-hee Lee Carina Linge\, Łódź Kaliska\, Marcin Maciejowski\, Przemek Matecki\, Bartek Materka\, Irena Nawrot\, Helmut Nickels\, Bjørn Nørgaard\, Shinji Ogawa\, Marek Rogulski\, Robert Rumas\, Adam Rzepecki\, Kourosh Salehi\, Nikita Shalenny\, Mikołaj Smoczyński\, Wojciech Sobczyk\, Witold Stelmachniewicz\, Mariusz Tarkawian\, Gülin Hayat Topdemir / Sylvain Entressangle. \nKuratorzy: Agnieszka Sachar\, Martyna Sobczyk
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/sztuka-karmi-sztuke-mocak/
LOCATION:Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK\, Lipowa 4\, Kraków\, 30-702\, Polska
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2021/06/sztuka-karmi-szuke-mocak-2.jpg
GEO:50.047667;19.961596
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK Lipowa 4 Kraków 30-702 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Lipowa 4:geo:19.961596,50.047667
END:VEVENT
END:VCALENDAR