Niezła sztuka - newsy

Pobożni i cnotliwi. Dawni gdańszczanie w zwierciadle sztuki
2021-05-15 - 2022-12-31 | Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Dawnej, Toruńska 1, Gdańsk, 80-822
Kuratorzy: Anna Baranowska-Fietkiewicz, Weronika Grochowska
Wystawa Pobożni i cnotliwi. Dawni gdańszczanie w zwierciadle sztuki
Na wystawie zgromadzono rzeźby, obrazy, wytwory rzemiosła artystycznego obecne w Gdańsku od początku XIII do drugiej połowy XVIII wieku. Szczególny nacisk położono przy tym na funkcje, jakie pełniły one w życiu dawnych gdańszczan. Wystawa dzieli się na trzy strefy. W pierwszej przedstawiono sztukę kościelną, w drugiej – obiekty związane z działalnością publiczną mieszczan, w trzeciej – przedmioty zapełniające prywatną przestrzeń gdańskiego domu.
Mistrz Paweł (XVI w.), Madonna z Dzieciątkiem | ok. 1515-30, Gdańsk
lstotny jest też podział na średniowiecze i epokę nowożytną. Granicę między nimi wyznacza reformacja – jedno z najważniejszych zjawisk nie tylko w dziejach Europy, lecz także w historii Gdańska. W przestrzeni wystawy obie epoki rozdziela symbolicznie portal z kościoła św. Katarzyny.
W życiu średniowiecznych społeczności religia zajmowała centralne miejsce. Pobożność przejawiała się na różne sposoby. Oprócz udziału w nabożeństwach wyrażały ją posty, pielgrzymki, praktykowanie dobrych uczynków oraz liczne fundacje artystyczne. Szczególną rolę odgrywały malowane bądź rzeźbione retabula (inaczej nastawy ołtarzowe), które stawiano na ołtarzu. To wokół stołu eucharystycznego skupiało się życie religijne wspólnoty. Stąd tak liczna na wystawie obecność retabulów bądź ich fragmentów.
W nowożytnym, a więc już protestanckim Gdańsku religia była nadal bardzo istotna w życiu społecznym. Zmieniły się jednak formy pobożności, które stały się znacznie prostsze od katolickich. Znajdowało to wyraz także w powstających wówczas dziełach sztuki.

Franz Kessler?, Portret Johanna von Bodeck (1589-1650) | 1625

Franz Kessler?, Portret Suzanny van Uffelen (1593 – ?) | 1625

Święta Elżbieta, warsztat czeski (praski) | ok. 1390
Równocześnie z upodobaniem sięgano po starożytną filozofię stoików, którzy wskazywali na to, że wartościowe jest jedynie życie cnotliwe. W życiu prywatnym i publicznym starano się zatem pielęgnować określony zestaw cnót, a ich wyobrażenia zdobiły bramy miejskie, siedziby władzy i prywatne kamienice.
W rękach rządzących miastem przedstawicieli wyższych warstw mieszczaństwa dzieła sztuki stawały się więc narzędziem, dzięki któremu wyrażali najważniejsze dla nich treści moralne, polityczne, społeczne i religijne.
Wystawa pokazuje gdańszczan takimi, jakimi chcieli być widziani – jako pobożnych chrześcijan i cnotliwych członków miejskiej społeczności. Czy tacy w istocie byli? Na to pytanie dzieła sztuki nie dają pewnej odpowiedzi. Pomagają jednak zrozumieć świat ludzi, którzy żyli w Gdańsku przed nami.

Poza Edenem. Sztuka współczesna ze zbiorów Muzeum Śląskiego w Katowicach
2022-01-27 - 2023-02-04 | Muzeum Śląskie w Katowicach, ul. T. Dobrowolskiego 1, Katowice, 40-205, Polska
Poza Edenem.
Sztuka współczesna ze zbiorów Muzeum Śląskiego w Katowicach
27 styczeń 2022 r. – 26 styczeń 2023 r.
Muzeum Śląskie w Katowicach
Kurator: Joanna Szeligowska-Farquhar
Henryk Waniek, Jun – Sept | 1985
Projekt wystawienniczy Poza Edenem zrodził się z myślą o prezentacji zespołu dzieł pozyskanych do kolekcji muzeum w grudniu 2018 roku. Pierwotnie składały się one na Śląską Kolekcję Sztuki Współczesnej, która poniekąd definiowała byt Fundacji dla Śląska, założonej w Katowicach w 2001 roku. Wieloletnia działalność fundacji pozwoliła zgromadzić prace zarówno twórców dojrzałych, znanych i cenionych, jak i autorów młodych, utalentowanych, dopiero rozpoczynających karierę artystyczną. Wystawa pozwala ujrzeć bogactwo i poziom jednej z największych na Śląsku kolekcji sztuki współczesnej, dającej się zaliczyć do przeglądów reprezentatywnych w skali ogólnokrajowej. Ze względu na ograniczoną przestrzeń ekspozycji stałych większość prac pokazywana jest po raz pierwszy.

Zdzisław Beksiński, AY | 1985

Leszek Sobocki, Portret trumienny (Autoportret trumienny XII) | 1984

Malarstwo, fotografia, grafika, rzeźba, wideo-art i instalacje stanowią o dużej inwencji i swobodzie formalnej dwóch pokoleń polskich twórców. W swoich pokładach tematycznych i estetycznych jest to sztuka intelektualna i sensualna zarazem, różnorodna treściowo i wizualnie. Sporo w niej niezgody, sprzeciwu, jawnego lub zeufemizowanego krzyku, a także innych stanów i postaw, określających człowieka w dobie transformacji ustrojowych i obyczajowych.
W sztuce krytycznej, która nadaje ton prezentacji ponad stu prac, nie ostały się ani piękne wzgórza, ani natchnione ptaki, ani krzepiące słońce. Odwrotnie: wyziera z niej ciemne, pogmatwane, nieokiełznane oblicze realności „tu i teraz”, najczęściej zupełnie obcej biblijnemu Edenowi. Jeżeli „ogród rozkoszy niebiańskich” trwa naprawdę, choćby najdalej stąd, jest z perspektywy obywatela ziemskiego globu rajem utraconym lub niedosięgłym. Życie poza Edenem oznacza śmiertelność, doświadczanie wiedzy i niewiedzy, dobra i zła, chwilowej euforii oraz bólu i cierpienia, a także tęsknotę za optimum, sprawiedliwością, harmonią.

Andrzej Szewczyk, Lato – Kaczyce I

Ryszard Winiarski, Próba rozkładów statystycznych | 1967

Struktura wystawy zasadza się na ośmiu sekcjach problemowych: STUDIUM ZNAKU, PERCEPCJA HORYZONTU, MASZYNERIA MOCY, WĄTŁY STEREOTYP, TRAKTAT O JEDZENIU I PICIU, UBARWIANIE SZTAMPY, TYKOT PAMIĘCI i ODCIELEŚNIANIE.
Na wystawie prezentowane są prace takich artystów jak: Judyta Bernaś, Urszula Broll, Stanisław Dróżdż, Zbylut Grzywacz, Władysław Hasior, Zbigniew Libera, Natalia LL, Grupa Luxus, Lech Majewski, Grupa Monstfur, Igor Neubauer, Józef Robakowski, Jerzy Rosołowicz, Zofia Rydet, Tomasz Struk, Andrzej Szczepaniec, Grzegorz Sztwiertnia, Jan Tarasin, Jerzy Truszkowski, Andrzej Urbanowicz, Ryszard Winiarski oraz wielu innych.

Otwarcie wystawy poświęconej Wisławie Szymborskiej
2022-02-01 - 2022-10-16 | Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK, Lipowa 4, Kraków, 30-702, Polska
Otwarcie wystawy poświęconej Wisławie Szymborskiej.
W dziesiątą rocznicę śmierci Wisławy Szymborskiej
01 lutego 2022 r. – 16 października 2022 r.
Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie. MOCAK
Beata Stankiewicz, Wisława Szymborska | 2020, Kolekcja MOCAK-u
Od wtorku, 1 lutego, zaprezentujemy wystawę poświęconą Wisławie Szymborskiej. Ekspozycja została przygotowana z okazji dziesiątej rocznicy śmierci poetki.
W ramach cyklu literackiego – prezentującego mistrzów literatury jako artystów wizualnych – w roku 2014 odbyła się w MOCAK-u wystawa Wisławy Szymborskiej i została wydana poświęcona jej publikacja.
Krzysztof M. Bednarski, Projekt nagrody Wisławy Szymborskiej (dla fundacji jej imienia) | 2003, Kolekcja MOCAK-u
Obecna ekspozycja, obok wyklejanek poetki (z Kolekcji MOCAK-u), obejmuje wszystkie polskie wydania jej wierszy, wybór tłumaczeń i monografii jej poświęconych, plakaty poetyckie Ryszarda Krynickiego, prywatne memorabilia – w tym medal noblowski – oraz portrety Szymborskiej autorstwa Beaty Stankiewicz, Leszka Sobockiego i Krzysztofa M. Bednarskiego.
Wystawa powstała we współpracy z Fundacją Wisławy Szymborskiej i Wydawnictwem a5.

Wdzięk i fantazja. Moda i reklama w PRL-u w twórczości fotograficznej Zbigniewa K. Wołyńskiego
2022-03-25 - 2023-06-30 | Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Etnografii Spichlerz Opacki, ul. Cystersów 19, Gdańsk, 80-330, Polska
Wdzięk i fantazja.
Moda i reklama w PRL-u w twórczości fotograficznej Zbigniewa K. Wołyńskiego
25 marca 2022 r. – 30 czerwca 2023 r.
Muzeum Narodowe w Gdańsku |
Oddział Etnografii w Gdańsku
Kurator: Maciej Szymanowicz
Wystawa Wdzięk i fantazja. Moda i reklama w PRL-u w twórczości fotograficznej Zbigniewa K. Wołyńskiego
Historia fotografii reklamowej i mody w dobie PRL-u jest jednym z najsłabiej rozpoznanych epizodów w dziejach polskiej twórczości fotograficznej. Specyfika gospodarczo-polityczna kraju oraz skupienie środowiska fotograficznego wokół celów wyznaczonych przez Związek Polskich Artystów Fotografików powodowały, że działalność komercyjna była marginalizowana i niemal całkowicie pomijana w twórczych życiorysach.
Zbigniew K. Wołyński, Coca-Cola, Pepsi-Cola | ok. 1975
Jedną z postaci nieobecnych w omówieniach dwudziestowiecznej fotografii jest bohater wystawy Zbigniew K. Wołyński, twórca, który odegrał ogromną rolę w kształtowaniu ówczesnych wyobrażeń o fotografii reklamowej i mody. Był fotografem wyznaczającym trendy w rodzimym środowisku twórców reklamy, jednocześnie w jego postawie i specyfice warsztatu można ujrzeć odbicie szeregu uwarunkowań i konteksty funkcjonowania ówczesnych twórców nakierowanych na cele utylitarne. W okresie od połowy lat pięćdziesiątych do schyłku dekady gierkowskiej jego prace wielokrotnie nabierały charakteru materiału wzorcowego. Był on też pierwszym polskim teoretykiem fotografii mody, publikującym w drugiej połowie lat pięćdziesiątych, a jego teksty, ilustrowane własnymi pracami, ukazywały się na terenie krajów demokracji ludowej. Pośród nich jednym z najważniejszych był artykuł pt. Charme und Phantasie opublikowany w niemieckim czasopiśmie „Fotografik” w 1957 roku, od którego został zapożyczony tytuł niniejszej wystawy. Związki artysty ze światem mody wynikały z faktu, że w okresie 1956–1958 był etatowym fotografem „Biura Mody”, firmy, która stanowiła zalążek legendarnej Mody Polskiej.
Zbigniew K. Wołyński, Bez tytułu, zdjęcie dla Biura Mody | ok. 1956–1958, własność Piotra Wołyńskiego
Wołyński, od przełomu lat 50. i 60., zajmował się fotografią reklamową, pracując dla wielu zleceniodawców, a jego sukcesy na nielicznych ówcześnie wystawach organizowanych pod hasłami, najpierw, fotografii użytkowej i później, od lat siedemdziesiątych, fotografii reklamowej, przyniosły mu szereg nagród i zainteresowanie jego osobą w branży reklamowej. Był jedynym polskim fotografem, którego portfolia i omówienia kilkukrotnie przedstawiał na swoich łamach branżowy miesięcznik „Reklama”. Momentem kulminacyjnym kariery Zbigniewa K. Wołyńskiego stał się 1972 rok, kiedy w trakcie Międzynarodowego Kongresu Reklamy Socjalistycznej w Poznaniu eksponowano jego indywidualną wystawę jako jeden z elementów oprawy plastycznej tego szeroko komentowanego wydarzenia, mającego na celu wyznaczyć drogi rozwojowe działalności reklamowej w krajach RWPG. W jego pracach można odnaleźć szereg inspiracji, od wzorów płynących z przedwojennego awangardowego kina i fotografii, przez stylistykę fotografii zachodnich magazynów mody takich jak: „Vogue” czy „Harper`s Bazaar” po Polską Szkołę Plakatu.
Maria i Zbigniew K. Wołyńscy, zdjęcie dla Modeny z sesji w poznańskich hotelach | 1976
Twórczość Zbigniewa K. Wołyńskiego stanowi niewątpliwie jedną z kluczowych części składowych dziedzictwa polskiej fotografii reklamowej drugiej połowy XX wieku, a wystawa jest tak zaaranżowana, by ukazać nie tylko dorobek artysty i jego źródła, ale również poprzez m.in. swoją architekturę – odtwarzającą wybrane aspekty oryginalnych pokazów artysty – pokazać kontekst funkcjonowania tego rodzaju prac w dobie PRL-u.

Od Darwina do banku DNA. Przyroda w Muzeum
2022-03-29 - 2022-12-31 | Muzeum Górnośląskie w Bytomiu, plac Jana III Sobieskiego 2 , Bytom, 41-902, Polska
Od Darwina do banku DNA.
Przyroda w Muzeum
30 marca 2022 r. – 31 grudnia 2022 r.
Muzeum Górnośląskie w Bytomiu
kuratorzy: dr Roland Dobosz i dr Waldemar Żyła
Wystawa Od Darwina do banku DNA. Przyroda w Muzeum
„Od Darwina do banku DNA. Przyroda w Muzeum” to tytuł czasowej wystawy, którą będzie można oglądać w Muzeum Górnośląskim już od 29 marca br. Ekspozycja ta jest pasjonującą podróżą w czasie: od genezy i początków muzealnictwa bytomskiego do XXI wieku. W salach wystawienniczych będzie można zobaczyć gatunki egzotycznych zwierząt, takich jak struś afrykański czy foka brodata. Nie zabraknie przedstawicieli gatunków rodzimych, wśród których znajdzie się puchacz, wilk i lis. Na wystawie zostaną zaprezentowane szczególnie cenne i efektowne eksponaty, zarówno te, które były udostępniane na naszych wystawach przyrodniczych w przeszłości, jak również te, które pojawią się w naszych przestrzeniach wystawienniczych w przyszłości.
Muzealnictwo przyrodnicze ewoluowało na przestrzeni wieków i to właśnie postaramy się pokazać na wystawie. Będzie można podziwiać sprzęty naukowe, które służyły przyrodnikom i muzealnikom 100 lat temu. Odtworzymy m.in. gabinet muzealnika górnośląskiego z początków istnienia bytomskiego muzeum. Pokażemy także współczesne metody prowadzenia badań terenowych, nie zapominając o najnowocześniejszych kierunkach w rozwoju Muzeum Górnośląskiego z bankiem DNA włącznie.
Ukazując współczesną strategię rozwoju muzealnictwa, wystawa odwołuje się do czterech filarów misji, zdefiniowanych już w czasach Biblioteki Aleksandryjskiej w III wieku p.n.e. pozostających aktualnymi do dzisiaj. Są nimi: gromadzenie, zabezpieczanie, opracowywanie i udostępnianie zbiorów z zakresu dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego.
Zwiedzając wystawę, widzowie zapoznają się z tzw. nauką obywatelską – „citizen sciences” – oraz dowiedzą się, jaka jest nasza rola w propagowaniu tej formy działalności poprzez rozwijanie stowarzyszeń społecznych, takich jak: Górnośląskie Koło Ornitologiczne, Śląskie Towarzystwo Entomologiczne i Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody „pro Natura”. Muzeum Górnośląskie jest wyjątkową pod tym względem instytucją nie tylko w kraju, lecz również na świecie. Ekspozycja będzie prezentowała zrealizowane z naszymi partnerami projekty badawcze i proekologiczne, m.in. wyprawy naukowe do Turcji i Kirgizji oraz badania fauny w regionie, na obszarach szczególnie cennych przyrodniczo.

Ludwika Ogorzelec. Wystawa podziemna
2022-04-08 - 2022-10-02 | Muzeum Śląskie w Katowicach, ul. T. Dobrowolskiego 1, Katowice, 40-205, Polska
Ludwika Ogorzelec.
Wystawa podziemna
08 kwietnia 2022 r. – 02 październik 2022 r.
Muzeum Śląskie w Katowicach
Wystawa Ludwika Ogorzelec. Wystawa podziemna
Instalacje artystyczne Ludwiki Ogorzelec prezentowane były w wielu miejscach na świecie. Od 8 kwietnia będzie można je oglądać także w Muzeum Śląskim w Katowicach. Ekspozycja nosi tytuł Wystawa podziemna, a jej nazwa bezpośrednio nawiązuje do specyficznej architektury muzealnych przestrzeni.
Program artystyczny został sformułowany przez Ludwikę Ogorzelec w 1981 roku, w kolejnych latach był rozwijany i uzupełniany o nowe doświadczenia twórcze:
Chciałabym, aby moja rzeźba była jak ulotne zjawisko wywodzące się ze światów biologii, maszyn i przyrządów – pisze w swoim programie. – Z rozumienia rzeźby jako bryły ciężkiej, oglądanej z zewnątrz, wykonanej z materiałów trwałych, zostawiam sobie linię – mówiącą właściwościami materii, z jakich pochodzi (…); biorąc znaczenia ze światów biologii, maszyn i przyrządów, analizuję problem sensu i absurdu. Szukam momentu równowagi. Efektem moich poszukiwań są lekkie, delikatne struktury-przedmioty, łączące owe znaczenia na zasadzie zgodności w nową jakość – wyjaśnia autorka wystawy.
Na indywidualnej wystawie Ludwiki Ogorzelec w Muzeum Śląskim w Katowicach zaprezentowano trzy instalacje site-specific oraz prace pochodzące z historycznego cyklu rzeźb mobilnych, przywiezionych z paryskiej pracowni artysty. Instalacja Antygrawitacja II z cyklu Krystalizacja przestrzeni (rzeźba zbudowana z linii drzewa, jest przeniesiona z CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie i zaadaptowana do nowej przestrzeni w Muzeum Śląskim w Katowicach). Drugą z prac jest rzeźba site-specific Pochylnia z cyklu Krystalizacja przestrzeni, w której linią krystalizującą jej wielką przestrzeń jest przezroczysty stretch, tworzący rozświetloną białą strukturę nad głowami widzów poruszających się po pochylniach prowadzących gości muzeum z poziomu –2 na poziom –4. Miejscem prezentacji trzeciej pracy site-specific jest hol centralny (Galeria jednego dzieła), w którym Ludwika stworzyła Rapsodię przezroczystą z cyklu Krystalizacja przestrzeni. Naprężone między ścianami i krzyżujące się między sobą linki stalowe tworzą konstrukcję, która w połączeniu z rozświetlonymi formami szkła, wraz z dźwiękiem staje się emocjonalno-wizualno-dźwiękową przestrzenią.
Zapraszam człowieka do wnętrza mojej rzeźby, gdzie przestaje być jedynie widzem – pisze w swoim programie – podążając za zmieniającym się obrazem rysunku linii w przestrzeni, zmuszony jest do dostosowania swojego ciała do sytuacji przestrzennej… Tak więc jego emocje natury estetycznej poszerzone są o emocje wynikające z niecodziennej sytuacji przestrzennej, burzącej stereotypy zachowań (…) Energia wprowadzona przeze mnie to linia, mówiąca właściwościami materiału, z którego pochodzi, oraz obraz i sytuacje, które stwarza w przestrzeni przez różne porządki wzajemnych przecięć: geometrię, chaos i koncentrację, rozbicie, rytmy, kontrasty, podobieństwa.
Ludwika Ogorzelec dąży do tego, aby jest jej instalacje oddziaływały na widzów zarówno w aspekcie fizycznym, jak i emocjonalnym. By osiągnąć zamierzony efekt, wykorzystuje dialog pomiędzy materialną linią (linka stalowa, szkło) i przestrzenią (monumentalne wnętrze i jego akustyka).

Kobieta w czasach Wazów
2022-04-26 - 2022-10-02 | Muzeum Narodowe w Kielcach, pl. Zamkowy 1, Kielce, 25-010, Polska
Kobieta w czasach Wazów
26 kwietnia 2022 r. – 02 października 2022 r.
Muzeum Narodowe w Kielcach |
Dawny Pałac Biskupów Krakowskich
Kurator: dr Magdalena Śniegulska-Gomuła
malarz nieznany, Portret Konstancji Krystyny z Komorowskich Wielopolskiej | ok. 1670
Założenia wystawy koncentrują się wokół wyjątkowych postaci kobiecych i roli, jaką odgrywały od schyłku XVI wieku do drugiej połowy XVII stulecia. Ramy czasowe wystawy (1587– 1668) wyznacza panowanie królów polskich z dynastii Wazów. Do pierwszej grupy bohaterek wystawy należą kobiety ściśle związane z dworem: żony monarchów (Anna, Konstancja i Cecylia Renata Habsburżanki oraz Ludwika Maria Gonzaga de Nevers) i te należące do rodziny królewskiej oraz damy z fraucymerów. Dalej znajdziemy wpływowe niewiasty, żony magnatów, niejednokrotnie prawdziwe fortunatki Rzeczypospolitej tamtych czasów. Kolejną grupę stanowią kobiety niepospolite, niejednokrotnie wyprzedzające swoją epokę, jak Magdalena Mortęska – ksieni klasztoru benedyktynek w Chełmnie, mistyczka i założycielka kongregacji chełmińskiej, czy Maria Cunitz – śląska astronomka, autorka pracy Urania propitia, będącej udoskonaleniem Tablic rudolfińskich Keplera. Na wystawie zostaną zaprezentowane wizerunki malarskie i graficzne kobiet epoki Wazów, a także medale, dokumenty, starodruki i dzieła rzemiosła artystycznego. Wystawie będzie towarzyszyć publikacja.

Polityka w sztuce
2022-04-29 - 2023-02-26 | Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK, Lipowa 4, Kraków, 30-702, Polska
Ada Zielińska, Independence Day | 2018, fotografia, 70 × 100 cm, courtesy Galeria Propaganda
Artyści: Michał Adamski, Paweł Althamer, Andrej Anro | Andrey Anro, Alpin Arda Bağcık, Mirosław Bałka, Krzysztof M. Bednarski, Marcin Berdyszak, Jerzy Bereś, Andrij Bojarov, Maciej Cholewa, Hubert Czerepok, Edward Dwurnik, Elmgreen & Dragset, Daniił Gałkin | Daniil Galkin, Thomas Galler, Jakob Ganslmeier, Lukáš Houdek, Khaled Jarrar, Hannes Jung, Šejla Kamerić, Allan Kaprow / Dick Higgins, Kennardphillipps, Thomas Kilpper, Paweł Kowalewski, Jarosław Kozłowski, Marcin Kruk, Agata Kubis, Michalina Kuczyńska, Tomasz Kulka, Edgar Leciejewski, Alicja Lesiak, Zbigniew Libera, Ella Littwitz, Artiom Łoskutow | Artem Loskutov, Agnieszka Mastalerz, Rafał Milach, Richard Mosse, Tanja Muravskaja, Joanna Musiał, Deimantas Narkevičius, Csaba Nemes, Laura Pannack, Piotr Pawlenski | Pyotr Pavlensky, Beata Pofelska, Wojtek Radwański, Tomáš Rafa, Artūras Raila, Oliver Ressler, Adam Rzepecki, Bartek Sadowski, Tomasz Sarnecki, Maksim Saryczau | Maxim Sarychau, Santiago Sierra, Slavs and Tatars , Ola Sosnowskaja | Olia Sosnovskaya & a.z.h., Paweł Starzec, Stitchit (Rufina Bazłowa | Rufina Bazlova & Sofija Tokar | Sofia Tocar) and Collective, SUPERFLEX, Paweł Susid, Jason deCaires Taylor, Piotr Uklański, Daniel Warmuziński, Sislej Xhafa, Ada Zielińska, Dawid Zieliński, Artur Żmijewski.

Dawniej sztuka służyła umacnianiu władzy. Obecnie służy jej kontrolowaniu i podważaniu. Kiedyś artyści wspierali swoim talentem potęgę systemów politycznych. Dzisiaj wnikliwie i krytycznie obserwują polityków i aktywnie włączają się do działań opozycyjnych.
Relacja polityki i sztuki ma długą tradycję. Przez wieki częścią tego układu była religia. Dzięki niej władcy i politycy mogli panować również nad ludzkimi umysłami. W niektórych krajach – chociażby w Polsce i Rosji – religia nadal wspiera politykę. Demoralizuje to obie strony.
Wystawa Polityka w sztuce prezentuje – w sześciu działach – podejrzliwe oraz krytyczne spojrzenie na działania władzy, ujawniając i piętnując sztuczność oraz zakłamanie strategii politycznych. Pokazuje, że polityka w imię ambicji, zachowania władzy i wykarmienia dyktatorskiego ego potrafi kłamać, manipulować, a nawet zabijać. Artyści przeciwstawiają się temu zarówno jako krytycy, jak i żołnierze.
Jerzy Bereś, Kolaska | 1968, technika własna, 180 × 180 × 50 cm, Kolekcja MOCAK-u, fot. R. Sosin
Opór i protest – artystyczna manifestacja poglądów społeczno-politycznych oraz sprzeciw wobec nieetycznych posunięć władzy. W skrajnych przypadkach – takich jak wojna w Ukrainie – artyści włączają się do walki.
Podważanie systemów i granic – kwestionowanie istniejących podziałów oraz – często utopijne – koncepcje zmian politycznych i rewolucji.
Demokracja i jej deprawowanie – wskazywanie idealnego modelu politycznego, realizującego się w wolności obywatelskiej i prawie głosu oraz zasygnalizowanie jego przekłamań.
Nacjonalizm – ostrzeżenie przed zbrodniczym przekonaniem, że poczucie wielkości własnego narodu uzasadnia pogardę i agresję wobec innych.
Unia Europejska – troska o stabilność wspólnoty w czasach migracji, brexitu i wojenno-mocarstwowej agresji Rosji.
Alpin Arda Bağcık, Medazepam | 2019, olej / płótno, 33 × 60 cm każda, courtesy A.A. Bağcık, Zilberman
Medialność polityki – ukazanie roli środków masowego przekazu w kształtowaniu poglądów politycznych oraz ich możliwości w zakresie manipulowania treścią informacji. Sprzeciw wobec zamykania ust mediom.
Polityka w sztuce to dziesiąta wystawa z flagowej serii MOCAK-u, w której łączymy sztukę z najważniejszymi terminami cywilizacyjnymi. Każda wystawa prezentuje wiele interpretacji i aspektów wybranego tematu. Polityka w sztuce zderzyła się z tragicznym czasem, w którym ambicje polityczne przeistoczyły się w zbrodnię.

Polityka w sztuce
29.4.2022 – 26.2.2023
MOCAK, Budynek A, poziom 0
Kuratorzy: Maria Anna Potocka,
Agnieszka Sachar, Martyna Sobczyk
Koordynator: Mirosława Bałazy

Franciszek Orłowski. Ta krew jest dla ciebie
2022-04-29 - 2022-10-16 | Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK, Lipowa 4, Kraków, 30-702, Polska
Franciszek Orłowski. Ta krew jest dla ciebie
29.4 – 16.10.2022
MOCAK, Galeria Beta
Kurator: Betina Fekser
więcej informacji »

Projekt Ta krew jest dla ciebie został zainicjowany przez Franciszka Orłowskiego w 2016 roku. Artysta zaprosił wtedy do oddania krwi osoby mieszkające w Warszawie, a pochodzące z różnych kręgów kulturowych. Pobrana krew trafiła do polskiego banku krwi. Akcja była dokumentowana. Portrety dawców zostały podpisane ich imionami oraz krajami, z których pochodzą. Dwa lata później artysta zrealizował taki projekt w ramach festiwalu zorganizowanego przez Konstmuseum w Uppsali.
Franciszek Orłowski, Oliwia, Polska, z cyklu Ta krew jest dla ciebie | 2022, projekt partycypacyjny, fotografia, Kolekcja MOCAK-u, fot. R. Sosin, © Franciszek Orłowski & MOCAK
Na wystawie w MOCAK-u pokazujemy trzecią, zrealizowaną w Krakowie i rozszerzoną wersję tego przedsięwzięcia. Przedstawiamy dokumentację pobierania krwi od osób różnych narodowości (w tym migrantów), ich portrety oraz krótkie wywiady z nimi.
Migracje są obecnie nieodłączną częścią rzeczywistości. Ich uczestnicy wchodzą w świat dla siebie nieznany, gdzie panują inne prawo, inne zwyczaje oraz inne oczekiwania. Mogą zostać przyjęci przyjaźnie, ale mogą również być potraktowani jak osoby niepożądane, czy nawet wrogowie. Jednym z podstawowych zadań współczesnej kultury społecznej jest wypracowanie metod porozumienia i zaprzyjaźniania się z osobą „chwilowo obcą”.
Oddanie krwi jest dowodem ludzkiej solidarności, ponieważ krew to lek, którego nie można niczym zastąpić. Istotną częścią projektu Franciszka Orłowskiego było przynajmniej częściowe ujawnienie tożsamości dawców krwi, tak by publiczność, czyli potencjalni biorcy, zdawała sobie sprawę z jej pochodzenia.
Franciszek Orłowski, Ta krew jest dla ciebie | 2022, projekt partycypacyjny, wideo, Kolekcja MOCAK-u, © Franciszek Orłowski & MOCAK
Bohaterowie projektu Orłowskiego podarowali swoją krew Polakom. Nasz naród – w większości – nie jest przyjaźnie nastawiony do Obcego. Mamy problem z identyfikowaniem się z ludźmi innych kultur. Projekt Ta krew jest dla ciebie skłania do przepracowania doświadczenia obcości, do zobaczenia, w jak prosty i oczywisty sposób Obcy może stać się integralną częścią nas samych. W momencie ratowania życia pochodzenie etniczne, wyznanie, kolor skóry i narodowość przestają być istotne i dzielące.

Cyrk
2022-05-13 - 2022-10-02 | Muzeum Narodowe w Warszawie | Królikarnia, Puławska 113a, Warszawa, 02-707, Polska
Wystawa Cyrk
Przedstawienia cyrkowe z udziałem treserów dzikich zwierząt, akrobatów i woltyżerów pobudzały wyobraźnię widzów odkąd możemy mówić o narodzinach nowożytnego cyrku, czyli od końca XVIII wieku. Widownia cyrkowa była miejscem prawdziwie egalitarnym. Zasiadali na niej przedstawiciele wszystkich klas społecznych, kobiety i mężczyźni, dorośli i dzieci. Cyrkiem zafascynowani byli również artyści. Inspirowała ich wolność i przekraczanie ludzkich możliwości, co obserwowali właśnie podczas przedstawień. Dla niektórych z nich był to powrót do beztroskich lat młodości, inni doceniali w formie cyrkowej możliwość ucieczki od formalizmu. Niektórzy artyści utożsamiali się z odrębnością cyrkowców, doceniając ich wyłamywanie się poza istniejące konwencje. Inni zachwycali się ich niemal nadludzką siłą, przeciwstawiającą się siłom natury.
Wystawa „CYRK” to efekt poszukiwań prowadzonych przede wszystkim w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie. W naszych zbiorach, zarówno nowoczesnych, jak i dawnych, mamy około stu obiektów o tematyce cyrkowej, nie licząc zbiorów Muzeum Plakatu w Wilanowie, gdzie jest aż 370 plakatów cyrkowych. Są to prace takich artystów, jak m.in.: Roman Cieślewicz, Ferdynand Léger, Jan Lenica, Leopold Lewicki, Max Liebermann, Jan Młodożeniec, Tymon Niesiołowski, Teresa Pągowska, Pablo Picasso, Henryk Tomaszewski, Witold Wojtkiewicz i Andrzej Wróblewski.
Włączając w przestrzeń wystawy „CYRK” prace współczesnych artystów (Alicja Bielawska, Norbert Delman, Rafał Milach), chcemy pokazać kontynuację wątków, powiązać przeszłość z teraźniejszością. Stworzyć pomost między czasem, kiedy cyrk był wyjątkowym, wyczekiwanym wydarzeniem a współczesnością, kiedy jest jedynie jedną w całym wachlarzu rozrywek.
To, co cyrk oznaczał dla publiczności dawniej i to co znaczy dla nas obecnie, zostało ukształtowane po części przez osobiste doświadczenia, a po części też przez jego reprezentacje w sztuce i w literaturze. Tak powstał kulturowy mit cyrku. Cyrk to olśniewający, fantastyczny spektakl, gabinet cudów, teatr nieprawdopodobnego, a nawet niemożliwego, dający każdemu możliwość ucieczki od szarej rzeczywistości. Jednak trzeba pamiętać, że cyrk to nie tylko wyreżyserowane „numery”. To wspólne odczuwanie, wspólne wstrzymywanie oddechu, doświadczenie, które jednoczy widzów.
„CYRK” nie będzie tradycyjną wystawą, ale spektaklem, wypełnionym pokazami umiejętności zarówno cyrkowych, jak i artystycznych. Widz może się spodziewać prezentacji barwnej, przewrotnej, wieloznacznej. Wystawa – tak jak cyrk – będzie przeznaczona i dla dorosłych, i dla dzieci, do odbioru na wielu poziomach intelektualnego zaangażowania.

Poza ramami. Literackie inspiracje w grafice. Adam Mickiewicz Ballady i romanse
2022-05-24 - 2022-11-20 | Muzeum Narodowe w Kielcach, pl. Zamkowy 1, Kielce, 25-010, Polska
Poza ramami.
Literackie inspiracje w grafice.
Adam Mickiewicz Ballady i romanse
24 maja 2022 r. – listopad 2022 r.
Muzeum Narodowe w Kielcach |
Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego
Kurator: Sylwia Zacharz
Stefan Mrożewski, Adam Mickiewicz | 1960
Wystawa zorganizowana z okazji 200. rocznicy wydania Ballad i romansów Adama Mickiewicza – zbioru uważanego za manifest polskiego romantyzmu. Na wystawie zobaczyć będzie można ilustracje do czternastu ballad z wydanego w Wilnie w 1822 roku pierwszego tomu Poezji Mickiewicza. Odręcznie zapisane przez ilustratora, grafika Stefana Mrożewskiego, fragmenty utworów wskażą, która scena lub postać z ballady została zilustrowana, a zespół klocków drzeworytniczych, z którego powstały odbitki, będzie uzupełnieniem warsztatu pracy grafika.

Tańczący 1944. Mieczysław Wejman
2022-05-27 - 2022-10-13 | Żydowski Instytut Historyczny im. Emanuela Ringelbluma, ul. Tłomackie 3/5, Warszawa, 00–090, Polska
Tańczący 1944. Mieczysław Wejman
27.05.2022-13.10.2022
Żydowski Instytut Historyczny im. Emanuela Ringelbluma w Warszawie
Kurator: dr Piotr Rypson
Projekt aranżacji: Aneta Faner
więcej informacji »

„Tańczący 1944. Mieczysław Wejman” to nowa wystawa czasowa w Żydowskim Instytucie Historycznym im. Emanuela Ringelbluma. Jej kuratorem jest Piotr Rypson. Wystawa skupia się na cyklu grafik Tańczący, rzadkim w polskiej sztuce świadectwie okupacji Warszawy, a zwłaszcza Zagłady. Grafiki i szkice Mieczysława Wejmana powstały między akcją likwidacyjną (1942) i powstaniem w getcie, a wybuchem powstania warszawskiego i dotychczas pozostawały nieznane szerszej publiczności.
Przygotowana przez ŻIH wystawa „Tańczący 1944. Mieczysław Wejman” będzie okazją do zapoznania się z dziełami tego artysty powstałymi podczas okupacji niemieckiej. Ekspozycji towarzyszy bogaty program wydarzeń towarzyszących skierowany do różnorodnych grup odbiorców. Zapraszamy między innymi na spotkania online, w czasie których rozmawiać będziemy o sztuce wobec wojny, pamięci, ale również o grafice artystycznej, oraz na bezpłatne oprowadzania po wystawie w wybrane wtorki i niedziele. Wystawie towarzyszy katalog ze wstępem dra Piotra Rypsona oraz artykułem dr Luizy Nader, historyczki i krytyczki sztuki. Prace pochodzą ze zbiorów prywatnych oraz zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie. Oprócz cyklu „Tańczący” na wystawie prezentowane będą również prace z cyklu „Popłoch” oraz obrazy związane z tematyką okupacji w Warszawie.
Mieczysław Wejman, Tańczący | 1944, Muzeum Narodowe w Warszawie
Mieczysław Wejman był wybitnym polskim grafikiem. Urodził się 19 maja 1912 roku w Brdowie. W latach 1933-1936 studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Następnie przez rok kontynuował studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, by później przenieść się do Warszawy, do pracowni Mieczysława Kotarbińskiego w stołecznej ASP. Podczas okupacji Mieczysław Wejman pracował jako magazynier w zakładach produkcji wódki i likierów „Jamasch” w pobliżu warszawskiego getta; jednocześnie uczestniczył w konspiracyjnym życiu artystycznym stolicy. W tym właśnie czasie powstał cykl szkiców i grafik Tańczący, kreślony potajemnie na jednym z warszawskich strychów, gdy artysta ukrywał się przed gestapo. Ten pierwszy cykl graficzny Wejmana przez lata był interpretowany jako ogólna metafora losu ludzkiego poddanego próbom podczas okropieństw wojny. Nieprzypadkowo artysta nawiązywał do prac hiszpańskiego mistrza Francisco Goi. Współczesna interpretacja uznaje te szkice i grafiki jako obraz sytuacji egzystencjalnej „innych” – Żydów getta warszawskiego podczas akcji likwidacyjnej, ucieczek, ciągłego zagrożenia życia. Szczególny ładunek niesie w sobie szkic do obrazu Zabawa ludowa (1944), odnoszący się do słynnego placu zabaw ustawionego przez Niemców na placu Krasińskich, podczas gdy getto płonęło w trakcie powstania wiosną 1943 r.
Mieczysław Wejman, Autoportret, kolekcja prywatna
Po zakończeniu wojny artysta stał się aktywnym organizatorem życia i szkolnictwa artystycznego, piastując liczne funkcje, między innymi rektora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i prezesa Związku Polskich Artystów Plastyków. Pośród wielu podejmowanych przezeń inicjatyw trzeba wymienić powołanie i współorganizację Międzynarodowego Biennale Grafiki w Krakowie (od 1966 roku). Mieczysław Wejman zmarł w Krakowie 27 listopada 1997 roku.
Patronat medialny: TVP Kultura, Niezła Sztuka, Radio TOK FM, wyborcza.pl, Magazyn SZUM

100 × TeArt. Wolność Józefa Szajny
2022-06-03 - 2023-01-08 | Muzeum Śląskie w Katowicach, ul. T. Dobrowolskiego 1, Katowice, 40-205, Polska
Wystawa 100 × TeArt. Wolność Józefa Szajny
Dla uczczenia setnej rocznicy urodzin Józefa Szajny Muzeum Śląskie przygotowało retrospektywną wystawę pt. „100 × TeArt. Wolność Józefa Szajny”. Tytułowe słowo pochodzi ze zbitki znaczeń: sztuka i teatr. Na ekspozycji zgromadzono 100 prac, oddając głos artyście, przedstawiając jego dzieła (projekty scenografii, obrazy, instalacje) i obszernie cytując wypowiedzi. Dla Józefa Szajny pierwotną wartością była wolność, którą dawała mu niczym nieograniczona kreacja. Tworzony przez niego autorski teatr organiczny był trudny w odbiorze, niepokojący, drażniący widza, manifestujący przez formę najważniejsze przesłanie.
Sala ekspozycyjna została podzielona na siedem kręgów znaczeniowych. Tematami są doświadczenia obozowe, znaki i metafory charakterystyczne dla twórczości Szajny, teatr paniki i sklejony świat – pojęcia odnoszące się do teatru narracji plastycznej. Wyodrębniono też obszary ilustrujące myśli: „Człowiek jest podmiotem, nie przedmiotem świata” oraz „Przez pracę staję się optymistą”. W ostatniej części pt. Teatr jest moją intymnością zawisły wybrane obrazy z ważnego cyklu Epitafia i apoteozy. Najważniejsza instalacja Reminiscencje została wyeksponowana wraz z cytatem: „Reminiscencje to nie tylko rzecz o pamięci, ale ostrzeżenie przed zagładą i dziś możliwą. To świat wielkiej ciszy, która obrazuje nagle przerwane życie”.
Teatr budował Szajna według zasady układów, ciągów obrazów, co jest widoczne w aranżacji. Pola narracji wyznaczają teatralizowane ekspozytory o zróżnicowanej wielkości. Wejście na salę prowadzi przez wyciętą w czarnej ścianie sylwetę – symboliczną pustkę, najbardziej rozpoznawalny znak Szajny. Na rewersach ekspozytorów wyświetlono animację autorstwa Ewy Kucharskiej. Artystka ożywiła w swej pracy fragmenty mrowisk, zdjęć obozowych i sylwet. Wśród drgających obrazów oglądający kroczy w głąb Szajnowej rzeczywistości, rzucając cień ku wyjściu, widząc wybijający się napis: „Mrowiska to my wszyscy, jest nas na świecie coraz więcej bezimiennych, zagubionych, wyobcowanych i małych”. O los człowieka narażonego na opresje Szajna upominał się najgłośniej. Wrażenia dopełnia ekspresyjna, nieregularnie rytmiczna muzyka Aleksandra Lasonia skomponowana do spektaklu Ślady.

Sztuka Nowoczesna z kolekcji Książąt Lubomirskich
2022-06-10 - 2022-10-16 | Muzeum Narodowe w Krakowie | Pawilon Józefa Czapskiego, Piłsudzkiego 12, Kraków, 30-062
Sztuka Nowoczesna z kolekcji Książąt Lubomirskich
10 czerwca 2022 r. – 16 października 2022 r.
Muzeum Narodowe w Krakowie |
Pawilon Józefa Czapskiego
Kuratorka: Anna Budzałek
Steve Kaufman, Marilyn Monroe, ©Steve Kaufman Art Licensing LLC
Muzeum Narodowe w Krakowie zorganizowało wiele ciekawych wystaw prezentujących obiekty pochodzące z prywatnych kolekcji. Możliwość zapoznania się z pracami, których na co dzień nie można oglądać, powraca dzięki prezentacji dzieł sztuki awangardowej ze zbiorów Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego.
W gościnnych progach Pawilonu Józefa Czapskiego można oglądać znakomite prace wybitnych przedstawicieli światowej awangardy, zaczynając od klasyków, takich jak Salvador Dalí, Joan Miró, Pablo Picasso czy Le Corbusier, poprzez przedstawicieli powojennego ugrupowania CoBrA, którymi byli m.in. Pierre Alechinsky, Karel Appel czy Corneille, a skończywszy na artystach związanych z amerykańskim pop-artem i europejskim street artem, do których należeli Andy Warhol, Roy Lichtenstein oraz Blek le Rat i Banksy – by wymienić najbardziej rozpoznawanych twórców. Warto pamiętać, że Józef Czapski, znamienity patron tej przestrzeni, przez całe swe twórcze i aktywne życie był artystą niezwykle otwartym na wszelkie nowości w sztuce. Doceniał poszukiwania twórców awangardowych i ich autorską wizję świata.
Tę artystyczną różnorodność łączy nie tylko fakt, że wszystkie wystawione prace powstały po II wojnie światowej i reprezentują dokonania czołowych twórców awangardowych, ale też technika dzieł, którą zazwyczaj jest różna forma grafiki (linoryt, serigrafia), a także papierowe podłoże. Co najistotniejsze, wybrane dzieła znakomicie dokumentują niemal wszystkie ważne zjawiska artystyczne pojawiające się w sztuce XX wieku.

Wojciech Brzega (1872-1941). Talent i praca
2022-06-15 - 2022-10-16 | Muzeum Tatrzańskie | Galeria Sztuki XX wieku w willi Oksza, ul. Zamoyskiego 25, Zakopane, Małopolska, 34-500, Polska
Wystawa Wojciech Brzega (1872-1941). Talent i praca
W 2022 roku przypada 150. rocznica urodzin Wojciecha Brzegi (1872–1941) – pierwszego rodowitego górala, który zdobył wyższe wykształcenie artystyczne, bliskiego współpracownika Stanisława Witkiewicza w pracy nad tworzeniem stylu zakopiańskiego, nauczyciela zakopiańskiej Szkoły Przemysłu Drzewnego, zaangażowanego społecznika, a przede wszystkim aktywnego artysty.
Wystawa Wojciech Brzega (1872-1941). Talent i praca
Wystawa zorganizowana w Muzeum Tatrzańskim przypomina sylwetkę i twórczość człowieka, który sam siebie określił jako „typ nowoczesny na tle Podhala”. Utalentowany, a zarazem niezwykle skromny i pracowity, Wojciech Brzega łączył w sobie dwa światy. Z jednej strony kształcił się za granicą, a z drugiej prowadził w Zakopanem zwyczajne, góralskie życie. Obecnie nie wydaje się to niczym szczególnym, ale wówczas wyższe wykształcenie wśród górali zdobywały tylko jednostki wybitne i zdeterminowane, które później odgrywały istotną rolę w rozwoju regionu i były powszechnie szanowane. Obyty w świecie, znający, współpracujący a nawet przyjaźniący się z wieloma wybitnymi osobistościami swojego czasu (by wspomnieć tylko Witkiewicza, Orkana, Tetmajera, Kasprowicza, Żeromskiego czy Pawlikowskich), Wojciech Brzega zawsze podkreślał swoje góralskie, chłopskie pochodzenie, był z niego dumny i czuł się zobowiązany zarówno do zachowania (lub przynajmniej udokumentowania) tradycji Podhala, jak i pracy nad jego rozwojem.
Dzięki swojej pracy twórczej i społecznej mógł uchodzić za wcielenie postawy pozytywistycznej. Jednak z drugiej strony odzywała się w nim dusza wrażliwego artysty – romantyka tęskniącego za wolnością i niezależnością. W środowisku góralskim czuł się „u siebie”, chętnie spotykał się z sąsiadami, portretował ich, spisywał ich gawędy, nie porzucił też swojego gospodarstwa. To przywiązanie do ziemi i tradycji być może nie pozwoliło mu dostatecznie rozwinąć talentu artystycznego, bo jak pisał Michał Jagiełło – w jego osobie ścierały się „dwa zasadnicze oblicza, dwie postawy Brzegi: artysty i gazdy. Próbował oba te stanowiska scalać, stapiać, łączyć w jedno – nie była to jednak sprawa łatwa, a czasem wręcz konfliktowa. Gazda wyraźnie przeszkadzał artyście”. Ale może właśnie dzięki temu jego twórczość jest autentyczna, przesiąknięta umiłowaniem tradycji, z której wyrósł. I to stanowi o jej wartości.
Wojciech Brzega w pracowni, 1915
Michał Pawlikowski napisał o nim: „skromny, a czynny, pogodny i życzliwy ludziom. Entuzjasta każdej dobrej sprawy, nieodmiennie ciekawy starego góralskiego świata […], wolny od wszelkiego egotyzmu, zharmonizowany, jednolity, ze wszystkich rozbieżności przyswajając sobie tylko to, co wartościowe. Nieodżałowany Wojtuś Brzega”.
Wystawa prezentuje rzeźby Wojciecha Brzegi oraz wybrane meble i projekty w stylu zakopiańskim, przypomina także jego realizacje w kościołach i kaplicach. Uzupełniają ją dotyczące artysty fotografie i dokumenty. Bazę ekspozycji stanowią bogate zbiory własne Muzeum Tatrzańskiego, a wzbogacają ją najciekawsze dzieła ze zbiorów prywatnych oraz kilka obiektów wypożyczonych z innych placówek muzealnych oraz podhalańskich parafii.

Wystawa malarstwa Zdzisława Beksińskiego
2022-06-18 - 2022-09-25 | Tichauer Art Gallery, ul. Browarowa 21, Tychy, 43-100, Polska
Wystawa malarstwa Zdzisława Beksińskiego
18 czerwca 2022 r. – 25 września 2022 r.
Tichauer Art Gallery
Wystawa w ramach wydarzenia:
Beksiński na Śląsku – Festiwal twórczości, jakiego nie było
Wystawa Wystawa malarstwa Zdzisława Beksińskiego
Wystawa stworzona przez Fundację Beksiński we współpracy z Muzeum Historycznym w Sanoku to pierwsza, tak obszerna wystawa malarstwa Zdzisława Beksińskiego na Śląsku. Wystawa w pełni reprezentatywnie pokazuje dwa najważniejsze okresy twórczości Zdzisława Beksińskiego – realizm fantastyczny i 20 ostatnich lat jego pracy. Wystawa adresowana jest do każdego, kto chciałby bliżej poznać świat wizji tego wielkiego artysty, który stworzył swój niepowtarzalny i przejmujący styl malowania.
Wystawa Wystawa malarstwa Zdzisława Beksińskiego
Na wystawie zaprezentowany będzie różnorodny wachlarz obrazów, spinający klamrą lata 1970-2005, co pozwoli zaobserwować dynamikę rozwoju jego sztuki na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Równocześnie stworzy wyjątkową okazję do duchowej wędrówki labiryntem niezwykłego talentu i nieograniczonej wyobraźni twórcy. Warto dodać, że do Muzeum Historycznego w Sanoku Zdzisław Beksiński przekazywał obrazy, które osobiście uważał za najlepsze, więc widzów czeka wspaniała uczta dla oczu i ducha.

Nowoczesna ceramika
2022-06-21 - 2022-10-09 | Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Pl. Powstańców Warszawy 5, Wrocław, 50-153, Polska
Nowoczesna ceramika.
Wyroby fabryki R.M. Krause w Świdnicy (1882–1932)
21 czerwca 2022 r. – 09 października 2022 r.
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Kuratorka: Jolanta Sozańska
Wystawa Nowoczesna ceramika
Świdnicka fabryka ceramiki, działająca w latach 1882–1932, słynęła z naczyń użytkowych i dekoracyjnych wykonanych z fajansu delikatnego techniką odlewania w formie.
Były to m.in. rozmaitej wielkości wazony, pojemniki, patery, plakiety i ozdobne figurki, a także naczynia ze sfery konsumpcji: bola do ponczu, naczynia do chłodzenia butelek, stelaże na nożyki do owoców etc. Plastycznie rozbudowane, malowane barwnie, niekiedy z fragmentami złoconymi, z partiami pozostawionymi bez szkliwa lub pokrytymi kolorowymi szkliwami zaciekowymi. Pod względem stylistycznym mieściły się w dość szeroko rozumianej secesji – w zdobieniach głównie wykorzystano giętkie motywy roślinne – oraz neorokoku. Stosowano też nowe tendencje wzornicze: geometryzację kształtów, zdobienie barwnymi szkliwami czy fakturowe urozmaicenie powierzchni.

Między tradycją a nowoczesnością. Stanisław Kośmiński – rzeźba i snycerstwo
2022-06-23 - 2022-12-31 | Muzeum Okręgowe w Toruniu, Rynek Staromiejski 1, Toruń, 87-100, Polska
Między tradycją a nowoczesnością.
Stanisław Kośmiński – rzeźba i snycerstwo
Wernisaż: 23 czerwca 2022 r. o godz. 17.00
24 czerwca 2022 r. – 31 grudnia 2022 r.
Muzeum Okręgowe w Toruniu |
Muzeum Toruńskiego Piernika
Kuratorzy wystawy: Małgorzata Mikulska-Wernerowicz, Krzysztof Lewandowski
Wystawa Między tradycją a nowoczesnością. Stanisław Kośmiński – rzeźba i snycerstwo
Artystyczne dokonania Stanisława Kośmińskiego to zarówno małe, subtelne formy rzeźbiarskie, jak i znacznych rozmiarów przestrzenne realizacje. W oparciu o klasyczne wzorce oraz dogłębnie opanowaną technikę, artysta w nowatorski sposób podchodzi do drewnianej materii. Traktuje tworzywo, jakim jest drewno, niezwykle swobodnie. Łączy różnorodne jego gatunki, umiejętnie wykorzystując ich właściwości i kolorystykę. Eksponując naturalne wartości i właściwości materiału, niczym Dawni Mistrzowie “wydobywa” i “odkrywa” to, co ukryte w środku twardej materii. Rzeźby Stanisława Kośmińskiego w subtelny sposób odkrywają piękno drewna. Ukazując jego różnorodność kolorystyczną i fakturalną, odsłaniają przed nami swoisty, wewnętrzny „głos natury”. Każda z prac jest czytelnym przekazem, każda niesie przesłanie, jest komentarzem, wyznaniem, wołaniem…
Wysublimowane artystycznie prace Stanisława Kośmińskiego, zarówno te kameralne, niewielkich rozmiarów, jak i plenerowe – „wielkogabarytowe” – emanują wewnętrzną energią. Wyrażając wielką wrażliwość Twórcy i przenikliwy zmysł obserwacji, nabierają równocześnie przejmującej, ponadczasowej wymowy. Każda praca prowokuje do dyskusji – zarówno nad mistrzowskim opanowaniem warsztatu rzeźbiarskiego, ale też rodzi głębsze refleksje. Artysta zadaje bowiem podstawowe pytania egzystencjalne: o kondycję współczesnego człowieka, jego wiarę – otwartość lub zamknięcie na Boga, inteligencję, podejście do życia i otaczającego świata. Tworząc prace z drobnych, prostopadłościennych elementów, układa je niczym klocki, odwzorowując w ten sposób stopień skomplikowania ludzkiej natury. Jak sam twórca mówi: „Człowiek współczesny jawi się jako istota nieuporządkowana, która swoim działaniem burzy i niszczy zarówno materialne, jak i duchowe dobra. Mimo to, w jego naturę wpisana jest zdolność oraz potrzeba budowania i tworzenia, a także zmysł porządku. Pewności, która opcja przeważy, nie mamy, więc pozostaje mieć jedynie nadzieję.”
Na wystawie pojawią się także formy piernikarskie, które są rezultatem współpracy artysty z Muzeum Toruńskiego Piernika, gdzie znajduje się większość eksponatów. Piernikarskie klocki powstały w latach 2018–2022. Są to zarówno realizacje autorskie, jak również wzorowane na formach zaginionych lub znajdujących się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Toruniu.

Głusza
2022-06-24 - 2023-06-04 | Muzeum Śląskie w Katowicach, ul. T. Dobrowolskiego 1, Katowice, 40-205, Polska
Wystawa Głusza
„Głusza” to projekt, którego częścią jest wystawa stworzona przez słyszących i Głuchych kuratorów, dzięki czemu daje szansę zapoznania się z wizją świata zbudowaną na znakach i obrazach. Opowiada o tym, w jaki sposób język wpływa na nasze postrzeganie rzeczywistości, przybliża mało znaną, ale fascynującą kulturę i sztukę Głuchych.
Wystawa prowadzi nas przez meandry typografii, wielozmysłowych doświadczeń i multimediów. Skłania do refleksji nad znaczeniem języka w rozwoju kultury, zrozumienia różnic pomiędzy językami fonicznymi i przestrzenno-wizualnymi, do których zaliczają się wszystkie języki migowe.
Wystawa Głusza
Na wystawie zostaną zaprezentowane dzieła znanych malarzy niesłyszących, między innymi Feliksa Pęczarskiego, a także młodych współczesnych artystów, odważnie odnoszących się do problematyki głuchoty. Widzowie będą mogli zobaczyć prace Daniela Kotowskiego – artysty i performera podejmującego w swojej twórczości temat biowładzy, Justyny Kieruzalskiej – wpisującej się silnie w narracje dotyczące feminizmu i Głuchych kobiet, Mirosława Śledzia – twórcy kwadryzmu, Przemysława Sławika – z silną symboliką związaną z doświadczeniem głuchoty, serię portretów Marka Krzysztofa Laseckiego, a także wideo-arty Tomasz Grabowskiego i wiele innych dzieł.
W przestrzeni wystawy znajdą się również instalacje dotyczące problematyki komunikacji autorstwa Łukasza Ziemby i Ingi Ginalskiej, Klaudii Wysiadeckiej i Katarzyny Stefańskiej oraz grupy Tajny Projekt (Kacper Mutke, Michał Urbański).
Wartym uwagi dziełem jest praca ukraińskiej artystki Viktorii Tofan pt. „Zakłócenia we krwi”. Jest to instalacja osobna, w której widz obcujący z materią tekstu doświadcza trudności związanych z rozumieniem języka obcego, procesem uczenia się, oswajania z treścią. Sytuacja ta jest bezpośrednim doświadczeniem osób niesłyszących, dla których język foniczny to język obcy.
Wystawa jest okazją do otwartej dyskusji na temat nurtu Deaf Art. Jest to nurt mało znany w Europie, o bardzo silnym nacechowaniu krytycznym, w którym Głusi manifestują swoją językowo-kulturową odrębność, przeciwstawianie się wszelkim formom dyskryminacji, wykluczenia, osobiste przeżycia związane z ograniczeniem możliwości rozwoju i edukacji w natywnych językach migowych. Prace te są swoistym studium historii audyzmu – dyskryminacji Głuchych w świecie zdominowanym przez kulturę dźwięku. W 2021 roku Muzeum Śląskie, jako pierwsze w Polsce, zakupiło obrazy Nancy Rourke, które będzie można zobaczyć na wystawie.
Zwiedzanie może odbywać się w języku polskim, angielskim, polskim języku migowym, International Sign. Dzięki dodatkowym ułatwieniom wystawa jest dostępna również dla osób niewidomych, w spektrum autyzmu, porozumiewającym się w języku ukraińskim.
Kuratorzy: Dagmara Stanosz, dr Michał Burdziński, Michał Justycki, Agnieszka Kołodziejczak.

Raz, dwa, trzy, rzeźba patrzy! Wystawa dla dzieci
2022-06-25 - 2022-10-16 | Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Zielona Brama, ul. Długi Targ 24, Gdańsk, 80-828, Polska
Raz, dwa, trzy, rzeźba patrzy!
Wystawa dla dzieci
25 czerwca 2022 r. – 16 października 2022 r.
Muzeum Narodowe w Gdańsku |
Oddział „Zielona Brama” w Gdańsku
Kuratorka: Noemi Etush
Wystawa Raz, dwa, trzy, rzeźba patrzy! Wystawa dla dzieci
Multisensoryczny plac zabaw? W samym centrum miasta? Do tego – w muzeum i w towarzystwie znakomitych nowoczesnych dzieł sztuki? W pierwszy dzień wakacji w Zielonej Bramie otwieramy dedykowaną dzieciom wyjątkową przestrzeń, którą zaprojektowano tak, aby przybliżyła najmłodszym najbardziej zmysłową dziedzinę sztuki – rzeźbę. Będzie można dotykać, lepić, wąchać, wsłuchiwać się – doświadczać materiałów rzeźbiarskich wszystkimi zmysłami.
Różnorodność faktur, konsystencji, temperatur i zapachów, z których składa się świat, w sztuce najłatwiej odnaleźć w rzeźbie. Ciekawość dziecka stymulowana jest przez otoczenie, którego pragnie doświadczać tak wzrokiem, jak i dotykiem, węchem i słuchem. Wychodząc naprzeciw poznawczym upodobaniom oraz zdolnościom dzieci, otwieramy multisensoryczną wystawę – przestrzeń doświadczalną zbudowaną z… rzeźb.
Czego chcą rzeźby, które na nas patrzą? Czy chcą uruchamiać wszystkie nasze zmysły? Materiały, z których powstały, związane są z otaczającą nas naturą. Wystawa dotyka tych związków i opowiada o pochodzącej z ziemi materii, o procesie jej obróbki i etapach powstawania dzieła sztuki. Snuje opowieść o ziemi i człowieku, który ingerując w naturę, przetwarza i kreuje otaczający świat, a każde jego działanie ma swój początek w spojrzeniu. Musimy uważnie przyjrzeć się dziełu sztuki, aby nas dotknęło. Eksperymentalny charakter ekspozycji zachęca do badania relacji zachodzących między wzrokiem i dotykiem, a tytuł – stanowiący parafrazę dynamicznej, dziecięcej zabawy Raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy! – wskazuje, że nie tylko my tworzymy posągi, ale również one mają ogromną moc oddziaływania na nas.
Przestrzeń wystawy podzielona została na cztery moduły. Każdy stanowi opowieść o innym materiale rzeźbiarskim: drewnie, glinie, kamieniu i metalu. Obiekty-narzędzia obecne na ekspozycji pozwalają dzieciom doświadczyć dotykowych właściwości i warsztatowych funkcji poszczególnych surowców. Na końcu sali wydzielona została przestrzeń wyciszająca, o ograniczonej ilości bodźców, w której można uspokoić pobudzone zmysły – poleżeć na podłodze, schować się, odetchnąć.
Raz, dwa, trzy, rzeźba patrzy! to również bogaty program wydarzeń edukacyjnych oscylujących wokół zagadnień: wielozmysłowego powrotu do natury i materii otaczającego świata, badawczego postrzegania przyrody, procesu tworzenia rzeźby oraz osadzenia jej w kontekście miejsca.
Wystawa przeznaczona jest głównie dla dzieci od 5 roku życia i ich opiekunów posługujących się językiem polskim, angielskim i ukraińskim. Jeszcze młodsze dzieci? Bez obaw, na pewno też znajdą coś dla siebie.

Skóra anatomiczna / skóra sakralna
2022-06-28 - 2023-02-28 | Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku, Katedralna 8, Frombork, 14-530, Polska
Skóra anatomiczna / skóra sakralna
Dział Historii Medycyny (Szpital św. Ducha)
ul. Stara 6, Frombork
czerwiec 2022 – luty 2023

Skóra pełni wiele ważnych funkcji: stanowi zewnętrzną powłokę chroniącą ciało przed przenikaniem wody i szkodliwych substancji, absorbuje promieniowanie ultrafioletowe, czyni barierę dla czynników fizycznych, chemicznych oraz mechanicznych. Chroni organizm przed utratą płynów wewnątrzustrojowych, dzięki obecności komórek układu immunologicznego pełni funkcję bariery immunologicznej.
Ludzka skóra należy też do najbardziej intymnych części ciała, nie tylko „rekomenduje” ciało, ale też właściwie nim jest. Ciało pozbawione skóry jest odarte z tożsamości, indywidualności. Człowiek bez skóry, bez przynależnego jej koloru, blizn, śladów emocji, śladów istnienia jest człowiekiem, ale nie jest osobą, skóra nie jest bowiem biernym okryciem – zdradza wiek, status fizjologiczny, jest społecznym afiszem; ogłasza kim jesteśmy albo kim chcielibyśmy być.
Skóra jest suknią, ubiera ciało, często nosi funkcję ciała symbolicznego. Od czasów starożytnych pojmowano skórę jako realną granicę między wielkim, a małym światem; graniczną membranę między Makrokosmosem, a Mikrokosmosem. Skóra nie jest tylko strefą graniczną, ale także zmysłowym obszarem, dzięki któremu człowiek odbiera świat zewnętrzny. Z drugiej strony jest też narzędziem, za pomocą którego świat zewnętrzny odbiera indywidualnego człowieka, poprzez treści i komunikat, które ten ujawnia zabiegami kosmetycznymi i estetycznymi.
Skóra stała się istotnym symbolem/znakiem/pojęciem wykorzystywanym zarówno w sztuce świeckiej (w ikonografii bogato ilustrowanych dzieł anatomicznych) jak i w sztuce religijnej (w przestrzeni obrazującej tzw. „zranionych uzdrowicieli” – leczących patronów dotkniętych chorą skórą/symboliczną raną, w symbolicznych ujęciach Mandylionu i Weraikonu). Obie przestrzenie obrazowe – pozornie odległe i obce – przenikały się, wpływając na siebie, inspirując się i tworząc wreszcie nową jakość ikoniczną, charakterystyczną dla sztuki nowożytnej.
Najnowsza wystawa prezentowana w Szpitalu św. Ducha (Dział Historii Medycyny Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku) dotyka zjawiska prezentacji skóry w szerokim aspekcie ikonografii świeckiej (anatomicznej) i sakralnej (ikonografia świętych). Ekspozycję tworzą odrębne przestrzenie podejmujące trzy zjawiska tematyczne: I Skóra anatomiczna, II Skóra jako tkanina, III Skóra sakralna.
Więcej informacji »
Scenariusz wystawy:
Jowita Jagla
Koncept scenograficzny wystawy:
Jowita Jagla
Kurator wystawy:
Jowita Jagla
Realizacja wystawy:
Jowita Jagla, Weronika Wojnowska, Jagoda Semków

Witkacy. Sejsmograf epoki przyspieszenia
2022-07-01 - 2022-10-09 | Muzeum Narodowe w Warszawie, Al. Jerozolimskie 3, Warszawa, 00-495, Polska
Wystawa poświęcona jest twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza, jednego z najwybitniejszych twórców XX wieku. Był artystą wszechstronnym, filozofem, pisarzem i przenikliwym krytykiem cywilizacji.
Jego bezkompromisowość i konsekwencja w podążaniu własną drogą fascynują do dziś. Witkacy czerpał inspirację z różnych dokonań artystycznych i naukowych, reagował na otaczającą go nowoczesność. Był świadkiem historii, I wojny światowej i rewolucji październikowej, rejestratorem przejawów przyspieszenia cywilizacyjnego, przyczyniającego się do mechanizacji życia jednostki. Jego wybory i intuicje nierzadko okazują się aktualne.
Fot. Bartosz Bajerski / Muzeum Narodowe w Warszawie
Wystawa koncentruje się na postawie twórczej Witkacego, która rozbija konwencjonalne myślenie o sztuce. W miejsce chronologicznej narracji – od pejzażu, poprzez Czystą Formę, do Firmy Portretowej – proponuje przegląd tematów ważnych dla samego artysty i w sztuce nowoczesnej. To m.in.: kosmos, ciało, historia, ruch, pierwotna wizja artystyczna, psychologiczna intensywność przeżycia metafizycznego, refleksja socjologiczna. Ważnym aspektem proponowanej interpretacji twórczości Witkacego jest również pokazanie jego działań performatywnych i paraartystycznych jako przynależnych polu sztuki.

Fot. Bartosz Bajerski / Muzeum Narodowe w Warszawie

Fot. Bartosz Bajerski / Muzeum Narodowe w Warszawie

Fot. Bartosz Bajerski / Muzeum Narodowe w Warszawie

Dzieła z różnych okresów twórczości artysty spotkają się z wizjami awangardy – Wasilija Kandinsky’ego, Maxa Ernsta, Rudolfa Schlichtera, Umberto Boccioniego i Marcela Duchampa. Dokonania Witkacego na tym tle udowodniają głębokie pokrewieństwo ze zjawiskami artystycznymi o kluczowym znaczeniu dla kultury europejskiej dwudziestolecia międzywojennego.
Fot. Bartosz Bajerski / Muzeum Narodowe w Warszawie
Na wystawie w Muzeum Narodowym w Warszawie będzie można obejrzeć prace Witkacego ze zbiorów własnych oraz z licznych muzeów i instytucji w Polsce, a także rzadko prezentowane dzieła z kolekcji prywatnych. To blisko 500 prac – obrazów, rysunków, pasteli i fotografii. Ekspozycję uzupełnią materiały wideo i archiwalia oraz ikoniczne dzieła twórców międzynarodowej awangardy
Wystawie towarzyszyć będzie bogaty program wydarzeń oraz dwujęzyczna publikacja.

Białoszewski nieosobny
2022-07-01 - 2022-12-11 | Muzeum Warszawy, Rynek Starego Miasta 28–42, Warszawa, Mazowieckie, 00-272, Polska
Białoszewski nieosobny
01 lipca 2022 r. – 11 grudnia 2022 r.
Muzeum Warszawy |
Muzeum Woli
Kuratorki: Agnieszka Karpowicz, Magdalena Staroszczyk
Wystawa Białoszewski nieosobny
Mironowi Białoszewskiemu poświęcono wiele książek, prac naukowych, projektów artystycznych czy filmów. Wystawa w Muzeum Woli pokazuje jego życie i twórczość w nowy sposób. Opowiada o sieci artystycznych inspiracji i relacjach Białoszewskiego z innymi twórcami działającymi w Warszawie lat 40., 50. i 60.
TEATR NIEZALEŻNY
Białoszewski w latach 40.-60. XX w. był blisko związany z grupami performatywnymi działającymi w Warszawie i okolicy. Początki jego twórczości to teatr okupacyjny zapoczątkowany przez Stanisława Swena Czachorowskiego, następnie działał w grupach spotykających się tuż po wojnie w Kobyłce (u Stanisława Swena Czachorowskiego) i Zielonce (u Bogusława Choińskiego). W latach 50. Białoszewski współtworzył Teatr na Tarczyńskiej, założony z inicjatywy Lecha Emfazego Stefańskiego. I choć w bramie przy Tarczyńskiej „panowały nastroje starej, czynszowej kamienicy pachnącej praniem, stęchlizną”, teatr szybko stał się miejscem modnym.
Wśród widowni, czasem aż stuosobowej, można było spotkać Krzysztofa Komedę, Juliana Przybosia, Henryka Stażewskiego. Prasa zagraniczna postrzegała grupę jako polskich surrealistów, futurystów albo bitników. Teatr powstawał oddolnie, metodą chałupniczą, wejście nie było biletowane, rozdawano zaproszenia.
Wystawa Białoszewski nieosobny
Grupa, na przekór powojennej biedzie i opresji politycznej, działając na obrzeżach kultury oficjalnej, robiła „COŚ bez cenzury, miejsca, pieniędzy” (Ludmiła Murawska). Tworzono z tego, co pod ręką: kartonów, szmat, pudełek, skrzynek, desek do prasowania, tac znalezionych na śmietniku. Samodzielnie robione programy teatralne, lalki, własnoręcznie barwione materiały – tak powstawała nisza swobody twórczej w czasach socrealizmu.
Po rozpadzie grupy Białoszewski wraz z Ludwikiem Heringiem i Ludmiłą Murawską stworzył Teatr Osobny we własnym mieszkaniu na placu Dąbrowskiego, gdzie mieszkał z malarzem Leszkiem Solińskim. Teatr Osobny funkcjonował w latach 1958-63.
MIRON W SIECIACH RELACJI
Do Białoszewskiego przylgnęło określenie „poeta osobny”, ale jego twórczość zawsze wyrastała z „potrzeby wspólnoty, istnienia poprzez ludzi, w ludziach, z ludzi czerpania” (Hanna Kirchner). Miron żył i tworzył w gęstej sieci artystycznych inspiracji i bliskich relacji. Nieprofesjonalne, alternatywne grupy twórcze i biografie ich uczestniczek i uczestników układają się w portret Białoszewskiego nieosobnego.
Wystawa Białoszewski nieosobny
Wiele z tych artystek i artystów niesłusznie pozostaje do dziś w cieniu Mirona, a wystawa w Muzeum Woli chce przywrócić te nietuzinkowe postaci pamięci Warszawiaków i Warszawianek.
REALIA POWOJENNEJ WARSZAWY
Artyści tworzyli w czasach okupacji, a potem stalinizmu, w epoce doktryny socrealistycznej. W czasach skrajnej biedy, głodu, inwigilacji, w zniszczonych, zimnych prywatnych mieszkaniach lub przeludnionych lokalach z przydziału. Miejsca te stanowiły enklawy wolności i twórczych praktyk na obrzeżach oficjalnej kultury. Układają się one w historię (pod)warszawskich nisz: prywatnych mieszkań przekształcanych w teatry i galerie sztuki, powojennego miasta widzianego oczami grup i tożsamości mniejszościowych, które reprezentowali artyści współpracujący z Białoszewskim i on sam.
Wystawa Białoszewski nieosobny
POMNIK DŹWIĘKOWY BIAŁOSZEWSKIEGO
Instalacja dźwiękowa stworzona przez Wojciecha Bąkowskiego nawiązuje do nagrań Białoszewskiego i jego eksperymentów dźwiękowych. Pomnik będzie prezentowany przez cały czas trwania wystawy w odrębnej przestrzeni.
Sprawdź program wydarzeń towarzyszących wystawie. Wystawie towarzyszy oferta lekcji muzealnych, dowiedz się więcej. Program powstał we współpracy z Fundacją im. Mirona Białoszewskiego.
Wystawa Białoszewski nieosobny

Figury niespokojne. Wystawa rzeźby ze zbiorów Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
2022-07-14 - 2022-09-30 | Zamek Królewski w Warszawie, Plac Zamkowy 4, Warszawa, 00-277, Polska
Figury niespokojne.
Wystawa rzeźby ze zbiorów Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
14 lipca 2022 r. – 30 września 2022 r.
Zamek Królewski w Warszawie |
Ogrody Królewskie
Wystawa Figury niespokojne. Wystawa rzeźby ze zbiorów Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
Od klasycznych przedstawień przez neoekspresjonizm po formy abstrakcyjne. Rzeźby wybitnych artystów ze zbiorów Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku prezentowane w przestrzeni ogrodów Zamku Królewskiego w Warszawie to propozycja wyjścia poza tradycyjnie pojmowaną przestrzeń muzealną i rozszerzenia doświadczenia odbioru sztuki. Rzeźby wprowadzają do ogrodów zamkowych nowy zestaw znaczeń, naznaczają przestrzeń swoim charakterem, a zwiedzającym dają możliwość wyjątkowego kontaktu ze sztuką poprzez doświadczenie jej w szczególnym miejscu, scenerii i świetle. Ogrody stają się tym samym rozszerzeniem przestrzeni muzealnej, jednocześnie żyjąc rytmem odwiecznych praw natury – zgodnie z ideą ,,Muzeum w zgodzie z naturą”.
Wystawa Figury niespokojne jest okazją do zapoznania się z wycinkiem czołowej polskiej kolekcji rzeźby współczesnej, pochodzącej ze zbiorów Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Wystawa opiera się na wyborze rzeźb związanych z szeroko pojmowaną figuracją, rozumianą jako niewyczerpane źródło inspiracji. Prezentowane prace ukazują przemiany stylistyczne i formalne zachodzące w rzeźbie polskiej od lat 60. do współczesności. Ekspozycja plenerowa obejmuje kilkanaście obiektów stanowiących wybór przedstawień: od klasycznych przez neoekspresjonistyczne aż po abstrakcyjne. Na wystawie eksponowane są prace wybitnych polskich rzeźbiarzy, m.in.: Barbary Zbrożyny, Zofii Woźnej, Jerzego Jarnuszkiewicza, Alfonsa Karnego, Tadeusza Łodziany, Adolfa Ryszki, Jacka Waltosia, Gustawa Zemły i Adama Myjaka.
Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku to jedyny ośrodek rzeźbiarski w Polsce. Od ponad czterdziestu lat buduje reprezentatywny zbiór rzeźby polskiej, ze szczególnym naciskiem na prace powstałe w drugiej połowie XX wieku i współcześnie. Kolekcja obejmuje dzieła rzeźby współczesnej artystów polskich i zagranicznych w całej ich różnorodności ideowej, formalnej i materiałowej. Obecnie zbiór składający się z rzeźb, obiektów i instalacji liczy ponad 2000 prac. Większość dzieł pochodzi z okresu powojennego, chociaż w zbiorach są także realizacje z początków XX stulecia, jak chociażby prace Konstantego Laszczki, Wacława Szymanowskiego czy Stanisława Ostrowskiego, oraz z okresu międzywojnia, np. Katarzyny Kobro, Olgi Niewskiej, Jacka Pugeta i Augusta Zamojskiego. Ważną część kolekcji stanowią dzieła składające się na najnowszy rozdział historii rzeźby polskiej, zwłaszcza te powstałe w ostatnich latach. Dotyczy to przede wszystkim prac młodego pokolenia, które dzięki organizowanemu przez Centrum od trzech dekad Triennale Młodych miało możliwość artystycznego debiutu.

STOCZNIA. Człowiek. Przemysł. Miasto
2022-07-15 - 2023-09-30 | Europejskie Centrum Solidarności, pl. Solidarności 1, Gdańsk, 80-863, Polska
Osią opowieści nie jest historia przemysłu czy innowacji technologicznych, ale człowiek – najważniejszy element stoczniowego świata. Część eksponatów może prawdziwie zaskoczyć zwiedzających. Historie opowiedziane na tej ekspozycji są dopełnieniem wystawy stałej ECS i hołdem dla tysięcy anonimowych ludzi stoczni.

STOCZNIA to pierwsza tak kompleksowa wystawa o historii państwowego przemysłu stoczniowego w Gdańsku, dokumentująca ponad 150 lat dziejów miasta – od połowy XIX wieku, kiedy powstała pierwsza stocznia państwa pruskiego w Gdańsku, poprzez historię dwóch wojen światowych, Stoczni Gdańskiej w czasach komunizmu do współczesności. Wystawa opowiada z perspektywy doświadczenia przemysłu stoczniowego w Gdańsku polityczną, społeczną i kulturową historię Polski i Europy.

Więcej informacji »

– Nie ma Gdańska bez stoczniowego doświadczenia, a demokratycznych tradycji na świecie bez dziedzictwa rewolucji Solidarności. Gdańskie dzieje stoczniowe to przeplatające się historie polityki i przemysłu, ale także oddziaływania stoczni na miasto i miasta na stocznie. Niezwykła jest topografia Gdańska, położenie przemysłu stoczniowego w samym historycznym centrum miasta – mówi Basil Kerski, dyrektor ECS, członek zespołu kuratorskiego.
fot. materiały organizatora
Największa wystawa czasowa ECS
STOCZNIA to największa wystawa czasowa, jaką zespół ECS zorganizował od chwili otwarcia wystawy stałej o rewolucji Solidarności w siedzibie przy pl. Solidarności 1. Co warte odnotowania, stocznia jest przedmiotem badań ECS od chwili powołania instytucji w 2007 roku. Wystawa jest więc efektem wieloletnich kwerend, dociekań i gromadzenia zbiorów, ale i nieustannego poszerzania wiedzy, nowych odkryć i konsultacji eksperckich.
– Zawsze jest pokusa, aby powiedzieć i pokazać więcej, musieliśmy się samoograniczać i wybrać to, co ma największy potencjał ekspozycyjny i najsilniej będzie oddziaływać na odbiorcę – mówi dr Magdalena Staręga, członkini zespołu kuratorskiego i koordynatorka merytoryczna wystawy.

fot. materiały organizatora

fot. materiały organizatora

Osią opowieści nie jest historia przemysłu czy innowacji technologicznych, ale człowiek – najważniejszy element stoczniowego świata, łączący wszystkie jego części. Narracja wystawy świadomie odchodzi od modelu chronologicznego, opierając się na wyborze najważniejszych zjawisk odnoszących się do historii stoczniowej w Gdańsku. Nie ucieka od tematów trudnych, bolesnych, dotąd przemilczanych.
Stocznia ze stali i blachy
Na 470 metrach kw. sali wystaw czasowych powstała stocznia ze stali i blachy, materiałów, jakie królowały w stoczni. Zwiedzający w trakcie oglądania ekspozycji przejdzie trasę od bramy przez burtę statku w doku i dźwigi – aż po pochylnie. Obiekty prezentowane na wystawie – a będzie ich 241, z czego część może prawdziwie zaskoczyć zwiedzających – pochodzą ze zbiorów 50 instytucji i osób prywatnych. Gromadzenie materiałów do ekspozycji zaowocowało znaleziskami, które wnoszą nową wiedzę i poszerzają zbiory ECS.
fot. materiały organizatora
Na ekspozycji prezentowane będą: narzędzia pracy i ubrania stoczniowców, plakaty, dyplomy zakładowe, legitymacje czy model statku, a także sztuka, która ilustruje temat. Wszystko wzbogacone będzie zdjęciami, filmami i multimediami. Warte uwagi są tzw. przedmioty symboliczne, jak: kopia bucika należącego do dziewczynki, pasażerki storpedowanego w 1915 roku transatlantyku „Lusitania” (oryginał: zbiory muzeum w Liverpoolu) czy popielniczka wykonana przez ucznia narodowości polskiej ze szkoły przyzakładowej Danziger Werft (1934) i kufajka stoczniowa ze śladem po kuli z grudnia 1970 roku. Wiele z tych eksponatów zostanie pokazanych szerokiej publiczności po raz pierwszy.
Wystawa prezentowana będzie do końca września 2023 roku. Jest czynna codziennie w godzinach otwarcia wystawy stałej ECS.

Bilety
/ w kasach ECS, kasy są zamykane na godzinę przed zamknięciem budynku
/online → bilety.ecs.gda.pl
Ceny biletów:
normalny / 15 zł
ulgowy / 10 zł
grupowy / 10 zł
oprowadzanie kuratorskie / 15 zł (normalny) i 10 zł (ulgowy)
ulgi / takie same jak przy zakupie biletów na wystawę stałą
UWAGA RODZICE!
Dzieci w wieku 5–10 lat na czas, gdy będziecie zwiedzać wystawę STOCZNIA, mogą udać się na warsztaty stoczniowe do WYDZIAŁU ZABAW. Promocyjna cena biletu dla dziecka przy jednoczesnym zakupie przez rodzica biletu wstępu na wystawę STOCZNIA: 5 zł

Istota impresjonizmu. Rzeźby Rodina w Łazienkach Królewskich
2022-07-15 - 2022-11-12 | Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, ul. Agrykola 1, Warszawa, 00-460, Polska
Auguste Rodin, Ewa | 1883, fot. Hans-Peter Klut
Twórczość Auguste’a Rodina (1840-1917) zwiastowała upadek akademickiej definicji sztuki i otworzyła rzeźbę europejską na nowe kierunki rozwoju.
Wystawa w Muzeum Łazienki Królewskie przybliży filozofię, zgodnie z którą powstawały prace francuskiego artysty, oraz jego podejście do sztuki. Podczas gdy rzeźbiarze akademiccy kładli nacisk na idealizację przedstawianych postaci, Rodin sądził, że sztuka zbyt daleko odeszła od prawdziwego życia i wyzwań nowej epoki. Na potrzeby rzeźby zaadoptował więc formalne i stylistyczne zasady impresjonizmu, a jego twórczość zwiastowała modernizm.
Auguste Rodin, Mały tors męski | lata 80. XIX w., fot. Hans-Peter Klut
Impresjonizm, jaki znamy, jest najczęściej dyskutowany wokół malarstwa. Związek Rodina z tym kierunkiem w sztuce nie jest zatem bezpośredni i oczywisty z historycznego punktu widzenia, jednak jego prace na swój sposób ucieleśniają istotę impresjonizmu w jego podstawowych zasadach: ruchu, spontaniczności i świetle.
W Muzeum Łazienki Królewskie zaprezentowane zostaną trzy dzieła Rodina ze zbiorów Staatliche Kunstsammlungen Dresden: „Jean d’Aire”, „Ewa” oraz „Mały tors męski”. Rzeźby te pozwolą zapoznać się z takimi aspektami jego twórczości, jak materiał, ruch czy stany emocjonalne człowieka, które były niezwykle istotne dla artysty. Redukował on elementy swoich prac do tych, które stanowią o istocie rzeczy. Celowo pozostawiał niedopracowane części kamiennego bloku, aby nadać swoim rzeźbom napięcie, a odbiorcy pozostawić pole do wyobraźni. Zamiłowanie do techniki non finito Rodin dzielił z tworzącym ponad trzy wieki wcześniej Michałem Aniołem. Złożone eksperymenty oraz łączenie tradycji z innowacyjnością sprawiły, że francuski rzeźbiarz był jednym z najbardziej zaawansowanych artystów pod względem techniki.

Nowy początek. Modernizm w II RP
2022-07-29 - 2023-01-29 | Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny, al. 3 Maja 1, Kraków, 30-062, Polska
Wojciech Kossak, Polski Fiat
Wystawa przynosi nowy obraz pierwszej fali modernizmu w Polsce w okresie międzywojennym. Modernizm tym razem nie oznacza stylowego schematu, prób naśladowania sztuki zachodniej, ani tego co wyłącznie nowe, ani nawet ograniczenia się do sztuki samej. Pokazujemy modernizm jako wielostronną reakcję na modernizacyjne procesy, które przynosiły, jak oceniano, technologiczny postęp i społeczny rozwój, ale zarazem fizyczną i duchową degradację.
Artyści wraz z wieloma reformatorami innych dziedzin ludzkiego życia doświadczając rozpędzającej się nowoczesności, dochodzili do wniosku, że sztuka powinna wziąć czynny udział w wielkim dziele naprawy nowoczesnego świata i pomóc stworzyć go na nowo, ale bez powtarzania błędów przeszłości. Szczególną szansę dostrzegano przy tym w jednoczesnej budowie odrodzonego państwa. Na wystawie pokazujemy zatem różne efekty twórczego doświadczania nowoczesności i angażowania się w nią – od malarskich obrazów po techniczne wynalazki, od architektury po projekty tkanin, mebli i przedmiotów codziennego użytku

Malarstwo na szkle. Czysta forma
2022-07-31 - 2022-11-13 | Muzeum Tatrzańskie im. Dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem, ul. Krupówki 10, Zakopane, 34-500, Polska
Wystawa Malarstwo na szkle. Czysta forma
Wystawa Malarstwo na szkle. Czysta forma przypomina o fenomenie z początku XX wieku, którym było uznanie dawnej twórczości rodzimej, malarstwa na szkle, za sztukę. Stało się to w kontekście nowych prądów artystycznych w Europie, które kwestionowały dotychczasowy kanon realizmu akademickiego i ideału piękna. Na gruncie polskim nazwano ten nurt formizmem, a Witkacy, ogłaszając teorię Czystej Formy, zakreślił pole znaczeń jej odziaływania. Stwierdził, że: „istotą malarstwa było i jest tworzenie formalnych konstrukcji, a nie naśladowanie wycinka zewnętrznego świata w jego przypadkowości i chaosie”. Zbigniew Pronaszko natomiast podkreślał bezpośredniość przedstawień i uważał, że artyści ludowi „wiedzeni intuicją i wrodzonym, niezwykłym, poczuciem plastycznym, potrafili tworzyć dzieła sztuki, które dają nam przeżycia artystyczne analogiczne do dzieł sztuki znanych i sławnych artystów”. Fascynowały one symetryczną kompozycją wpisującą się w określoną typowość, naiwną, lecz silną ekspresją w reprezentacji, lapidarnym rysunkiem, kontrastowym zestawieniem kolorystycznym, brakiem głębi w perspektywie, swoistą harmonią i konwencjonalnym ujęciem kształtów. To, co akademizm uważał w malarstwie na szkle za błąd formalny, dla formistów stało się walorem. Jeszcze do końca XIX wieku uznawano je za „bohomazy”, w opinii Stanisława Witkiewicza były „straszne”, „ponure” i „naiwne”, a już na początku XX wieku dostrzeżono w nich artyzm. W 1917 roku formiści zorganizowali w gmachu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie pierwszą wystawę, gdzie zaprezentowali swoje prace wraz z dwudziestoma ośmioma obrazami na szkle. Poświęcono im w katalogu zaledwie kilka, następujących słów: „podhalańskie malowidła na szkle, ze zbiorów JWPP. Steckiego, Ostrowskich i Lustgardenów”, które były wprowadzeniem do prac formistów stanowiących istotę wystawy. Pokazując dziś pierwszy raz po konserwacji liczne, dziewiętnastowieczne obrazy na szkle z kolekcji Muzeum Tatrzańskiego oraz wybrane egzemplarze z Muzeum Narodowego w Krakowie, odwracamy narrację – tym razem dzieła formistów są ich dopełnieniem. Przyjrzyjmy się więc tym obrazom na szkle, które stanowiły inspirację do twórczej interpretacji ich „czystej formy”, postrzeganej przez pryzmat oceny wartości formalnych, a nie treściowych.

Świat zatrzymany. Martwa natura na przestrzeni wieków
2022-08-05 - 2022-10-30 | Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu, ul. Lwowska 3, Nowy Sącz, 33-300, Polska
Bogdan Teodor Lubieniecki, Martwa natura ze świnkami morskimi | 2 poł. XVII w., Muzeum Narodowe w Krakowie
Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu zaprasza do Gmachu Głównego na wystawę malarstwa zatytułowaną „Świat zatrzymany – Martwa natura na przestrzeni wieków”. Na wystawie znajdują się 54 prace obejmujące ten jeden z piękniejszych w dziejach sztuki gatunków malarskich. Wśród prezentowanych dzieł są płótna cenionych i znanych artystów, takich jak Maksymilian Gierymski, Olga Boznańska, Józef Pankiewicz, Leon Wyczółkowski, Jerzy Nowosielski, Tadeusz Makowski czy Wojciech Fangor.
Jan Piotr Łuczyński, Martwa natura | 1843, Muzeum Narodowe w Krakowie
Martwa natura to jeden z piękniejszych gatunków malarskich w dziejach sztuki. Artyści od czasów baroku do współczesności, tworząc różnorodne przedstawienia martwej natury, starali się przedstawić piękno przedmiotów i elementów przyrody, równocześnie dając popis swoich umiejętności warsztatowych. Ten niezwykły gatunek funkcjonuje w malarstwie jako samodzielny temat od XVII w. W sztuce martwa natura obecna była już od czasów starożytnych, początkowo stanowiąc dopełnienie większych kompozycji religijnych, rodzajowych czy historycznych, choć już wtedy nie brakowało samodzielnych dzieł złożonych z różnych przedmiotów (szczególnie w malarstwie rzymskim, pompejańskim oraz na mozaikach). Podobnie było w średniowieczu i renesansie gdzie, martwa natura towarzyszyła scenom figuralnym i często miała znaczenie symboliczne lub pojawiała się jako element dekoracyjny. Za jeden z pierwszych nowożytnych obrazów w typie martwej natury uważane jest dzieło Caravaggia Kosz z owocami z około 1596 r. Rozkwit tego gatunku nastąpił w epoce baroku. Największymi osiągnięciami – obok mistrzów włoskich – wykazali się w tej dziedzinie malarze holenderscy i flamandzcy, którzy spopularyzowali tę atrakcyjną i efektowną tematykę w całej Europie Zachodniej. Kompozycje tych mistrzów odznaczają się bogactwem inwencji i różnorodnością. Znajdujemy na nich naczynia, bukiety kwiatów, warzywa, owoce, zwierzęta, owady i instrumenty muzyczne. Pojawiają się również motywy morskie oraz wanitatywne związane z marnością świata oraz przemijaniem życia. Artyści w sposób wnikliwy analizowali malowane przedmioty, ukazując ich materialność, poprzez oddanie różnych faktur obiektów. Mistrzowsko operowali kolorem i światłem stwarzając iluzję rzeczywistości.
Maksymilian Gierymski, Martwa natura | ok. 1868-1869, Muzeum Narodowe w Krakowie
Wiek XIX przyniósł duże zmiany w malarstwie. Artyści zaczęli powoli odchodzić od realizmu, poszukiwali nowych rozwiązań zarówno w konstruowaniu kompozycji dzieła, jak też spojrzeniu na barwę i światło. Zmianie uległ również sposób postrzegania oraz przedstawiania otaczającej rzeczywistości. W II połowie XIX w. najpierw malarze-realiści, następnie francuscy impresjoniści, a szczególnie postimpresjoniści, przyczynili się do odnowy gatunku martwej natury. Na swoich płótnach starali się uchwycić oraz utrwalić pierwsze zmysłowe wrażenie widzianego przedmiotu za pomocą intensywnych kolorów oraz światła. Natomiast w swoich licznych martwych naturach, Paul Cézanne dążył do obiektywnego ukazania malowanych przedmiotów. Uważał, że każdy z nich należy obserwować z innego punktu widzenia w celu oddania właściwej perspektywy, ponadto starał się wprowadzać uproszczone, niemal geometryczne bryły, które tworzyły ów przedmiot. Rozważania teoretyczne oraz eksperymenty artysty stały się przyczynkiem do rozwoju malarstwa martwych natur, tworzonych przez kubistów na początku XX wieku, kiedy to artyści awangardowi poszukiwali nowych koncepcji sztuki oraz dzieła, wykorzystując nowe materiały oraz stosując nowatorskie techniki (jak collage). W sztuce po II wojnie światowej pomimo dużej różnorodności kierunków, artyści – również reprezentujący awangardę – nie odrzucili uprawiania tego gatunku i chętnie sięgali do tej tematyki, dającej im możliwość swobodnej kreacji.
Wystawa Świat zatrzymany – Martwa natura na przestrzeni wieków, w zamyśle organizatorów ma ukazać ten niezwykle ważny w dziejach sztuki temat malarski w przekrojowym ujęciu. Widz, oglądając zgromadzone na ekspozycji wspaniałe dzieła, może prześledzić, jak zmieniały się koncepcje artystyczne w podejściu do tego gatunku pod względem treści, formy oraz zagadnień formalnych. Wybór różnorodnych prac daje możliwość obcowania z wybitnymi artystami sztuki polskiej i europejskiej.
Eksponaty prezentowane na wystawie pochodzą z muzeów: Zamku Królewskiego na Wawelu, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Muzeum Lubelskiego w Lublinie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej w Przemyślu, Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Muzeum Okręgowego w Rzeszowie oraz Muzeum Okręgowego w Tarnowie.
Kurator: Barbara Szafran

Maria Nicz-Borowiakowa. Awangardzistka
2022-08-07 - 2022-11-27 | Muzeum Narodowe w Poznaniu, Aleje Marcinkowskiego 9, Poznań, 61-745, Polska
Maria Nicz-Borowiakowa. Awangardzistka
Muzeum Narodowe w Poznaniu przygotowuje pierwszą monograficzną wystawę jednej z ważniejszych artystek polskiego konstruktywizmu. Jej wczesna twórczość, o secesyjnej stylistyce, czerpała z doświadczeń młodopolskich.
Maria Nicz-Borowiakowa, Autoportret | 1924-1925, zbiory rodzinne, Warszawa
Na kierunek jej rozwoju ogromny wpływ miała, istotna dla całego ruchu awangardy, ekspresjonistyczna twórczość poznańskiego Buntu oraz pismo „Zdrój”. Szeroki krąg inspiracji określa rozmach poszukiwań artystycznych, prowadzących do formalnych rozstrzygnięć awangardy. W szkicownikach prześledzić można fascynację twórczością formistów, wpływ Zbigniewa Pronaszki i Tytusa Czyżewskiego.
Maria Nicz-Borowiakowa, Portret matki | 1924-1925, zbiory rodzinne, Warszawa
Artystka należała do pierwszego pokolenia studentek warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Zawarte podczas studiów przyjaźnie, a także kilkumiesięczny pobyt w Paryżu, nakreśliły jej drogę twórczą, związaną z przynależnością do najważniejszego ugrupowania awangardy – „Bloku Kubistów i Suprematystów i Konstruktywistów”.
Nicz-Borowiakowa brała udział we wszystkich niemal wystawach tej formacji. Współpracowała następnie z grupą konstruktywistów i funkcjonalistów „Praesens”. Około 1930 r., po narodzinach córki, malarka wycofała się z życia artystycznego. Z tych lat, obejmujących także okres II wojny, pochodzą nieliczne, niekiedy niedokończone obrazy ze zbiorów rodziny artystki. Zostaną on wypożyczone na wystawę. Dorobek Nicz-Borowiakowej, zgromadzony jest głównie w Muzeum Narodowym w Poznaniu, w kolekcji Fundacji Signum, w Muzeum Sztuki w Łodzi.
Maria Nicz – Borowiakowa, Martwa natura z rybą | 1925, Muzeum Narodowe w Poznaniu
Wystawa prezentować będzie wkład artystki w dziedzictwo sztuki polskiej pierwszej połowy XX wieku. Pokaże prace z lat trzydziestych, dotychczas nieznane szerokiej publiczności oraz zachowane w rękach rodziny dokumenty i wspaniałe fotografie. Są wśród nich portrety samej artystki, członków jej rodziny i przyjaciół, a także zdjęcia dokumentujące życie studenckie w pracowniach Warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, towarzyskie spotkania w domu artystki. Główna, otwierająca wystawę, przestrzeń, zajęta zostanie przez prezentację jej malarskiej twórczości związanej z awangardą. Niektórym obrazom towarzyszyć będą szkice, pozwalające prześledzić pracę nad formą. Rysunki i szkicowniki, wczesne dzieła powstające poza głównym nurtem awangardy, pokazane zostaną w osobnej części ekspozycji. Na wystawie znajdą się portrety, przedmioty użytkowe, projektowane i ozdabiane przez artystkę, tworząc symboliczne odniesienie do swoistej przestrzeni prywatnej.
Wystawie towarzyszyć będzie obszerny, obficie ilustrowany katalog, zawierający obok esejów dotyczących wybranych aspektów twórczości artystki na tle sztuki polskiej i europejskiej XX w., kalendarium, archiwalne fotografie także katalog oeuvre.
