BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN CALSCALE:GREGORIAN METHOD:PUBLISH X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy BEGIN:VTIMEZONE TZID:Europe/Warsaw BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20230326T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20231029T010000 END:STANDARD BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20240331T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20241027T010000 END:STANDARD END:VTIMEZONE BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230317 DTEND;VALUE=DATE:20240101 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230416T123756Z LAST-MODIFIED:20230416T123756Z UID:22086-1679011200-1704067199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Japonia u progu nowoczesności DESCRIPTION:Wystawa Japonia u progu nowoczesności\nDesign i wzornictwo ubiorów od około 1900 roku do lat 60. XX wieku na przykładzie darów współczesnych w Muzeum Narodowym w Krakowie. \nWystawa „Tradycja japońskiego ubioru. Formy i przemiany od około 1900 roku do lat 60.”(17.03.2023 – 2.07.2023)\, to pierwsza z trzech odsłon cyklu „Japonia u progu nowoczesności. Design i wzornictwo ubiorów od około 1900 roku do lat 60. XX wieku na przykładzie darów współczesnych w Muzeum Narodowym w Krakowie”\, przybliżającego klasyczne japońskie stroje oraz motywy charakterystyczne dla tej niezwykłej wschodniej tradycji. Wystawa opowiada o historii i kroju kimon oraz pasów obi\, którymi się je przewiązuje\, a także o niezwykle atrakcyjnych krótkich narzutach haori i płaszczach podróżnych michiyuki. W drugiej odsłonie cyklu\, zatytułowanej „Motywy jako fenomen japońskiej myśli projektowej” (5.07.2023 – 8.10.2023) rozwijamy wątek tradycyjnych motywów zdobniczych z wyjaśnieniem ich pochodzenia i symboliki. Trzecia ekspozycja – „Japonia u progu nowoczesności utrwalona w fotografii” (13.10.2023-31.12.2023) – przedstawia japońskie ubiory utrwalone na starych fotografiach\, odbitkach albuminowych przechowywanych w kolekcji MNK. \nObi – pas do kimona\, biały tkany w geometryczny wzór w kolorze czerwonym | między 1965-1969\, Japonia\nIdeą towarzyszącą cyklowi jest zamysł pokazania darów\, jakie Muzeum Narodowe w Krakowie otrzymało w ostatnich latach. Podkreślając rolę darczyńców\, opowiadamy o strategii kolekcjonerskiej MNK\, pokazujemy również przykłady drzeworytów zakupionych z kolekcji Józefa Mehoffera oraz pochodzących z daru\, który ofiarował nam dr Jens Wiebel. \nWe wnętrzach Kamienicy Szołayskich prezentujemy około stu szat i elementów japońskiego stroju\, w tym stuletnie kimona\, a także niezwykły przykładowy bryt tkaniny tanmono\, z której były szyte\, o długości ponad dziesięciu metrów. \nWystawa jest adresowana do szerokiego kręgu odbiorców. Każda z kolejnych odsłon cyklu została pomyślana w taki sposób\, by wartość szczególną odnaleźli w niej ludzie o różnym stopniu zainteresowania japońskim strojem i designem\, o różnym poziomie wykształcenia i w różnym wieku. \nKurator: Beata Romanowicz\nAsystent kuratora: Agnieszka Gach URL:https://news.niezlasztuka.net/event/japonia-u-progu-nowoczesnosci/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Kamienica Szołayskich im. Feliksa Jasieńskiego\, pl. Szczepański 9\, Kraków\, 31-011 \, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/04/japonia_wystawa_detail.jpg GEO:50.06346;19.936106 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Kamienica Szołayskich im. Feliksa Jasieńskiego pl. Szczepański 9 Kraków 31-011 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=pl. Szczepański 9:geo:19.936106,50.06346 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230506 DTEND;VALUE=DATE:20240506 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20240331T181837Z LAST-MODIFIED:20240331T181837Z UID:24277-1683331200-1714953599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Fajanse ze zbiorów Muzeum w Gliwicach. Od XVII do połowy XIX wieku DESCRIPTION:Wystawa Fajanse ze zbiorów Muzeum w Gliwicach. Od XVII do połowy XIX wieku\nMuzeum w Gliwicach posiada cenne zbiory rzemiosła artystycznego. Niemałą ich część stanowi kolekcja ceramiki – jedna z największych w Polsce – licząca kilka tysięcy obiektów. Wśród nich ważne miejsce zajmują wyroby fajansowe\, powstałe od XVII do połowy XIX wieku\, które od 6 maja 2023 r. będzie można oglądać w Willi Caro na najnowszej wystawie czasowej. Choć zaczęto je gromadzić już w okresie przedwojennym\, a od 1945 roku zbiór był systematycznie wzbogacany\, to jednak dopiero w tym roku\, po raz pierwszy\, owe cenne\, piękne i kruche przedmioty zostaną zaprezentowane szerokiej publiczności w tak imponującej liczbie. Ekspozycja „Fajanse ze zbiorów Muzeum w Gliwicach. Od XVII do połowy XIX wieku” będzie dostępna od 6 maja 2023 (sobota) do 5 maja 2024. Kuratorem wystawy jest Patrycja Gwoździewicz\, kierownik Działu Sztuki i Rzemiosła Artystycznego gliwickiego Muzeum. Wystawa powstała we współpracy z prof. dr hab. Wojciechem Kowalskim – kolekcjonerem\, autorem katalogów oraz publikacji naukowych o fajansach z wytwórni europejskich\, prawnikiem\, profesorem na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego\, wieloletnim pełnomocnikiem Ministra Spraw Zagranicznych do spraw restytucji dóbr kultury. \nNa wystawie zostaną pokazane unikatowe wyroby z manufaktur śląskich w Raciborzu\, Glinicy i Tułowicach\, z ośrodków na Słowacji\, Holicza oraz tzw. fajanse habańskie. Bogato reprezentowane będą także manufaktury angielskie (Wedgwood)\, holenderskie (Delft\, Haarlem)\, niemieckie (Ansbach\, Berlin\, Bayreuth\, Erfurt\, Hanau\, Magdeburg) oraz francuskie (Creil\, Montreaux) i włoskie. Zwiedzających z pewnością zachwycą naczynia o najróżniejszych formach (np. na pasztet – w kształcie kaczki i zająca lub maselniczki imitujące przepiórki)\, a przede wszystkim – bogato zdobione dzbanki\, dzbany\, dzbanuszki\, czarki\, talerze\, wazy\, półmiski\, kałamarze\, świeczniki\, czajniczki oraz… blisko 100 kufli (także z cennej kamionki böttgerowskiej). Wszystkie wymienione tworzą sztukę stołu i jednocześnie świadczą o upodobaniach ludzi sprzed 200-300 lat. Co jednak sprawia\, że nawet kolejne pokolenia zachwycają się biało – błękitnymi wzorami o dalekowschodnim rodowodzie? Czy porowatość może być przyjemna w dotyku? Jak rozróżnić fajans zwykły od delikatnego? Odpowiedzi na te pytania będzie można znaleźć na wystawie. \n„Ceramika towarzyszyła człowiekowi od najdawniejszych czasów. Potrzeba ozdabiania naczyń pojawiła się już w najstarszych kulturach. Nie sposób oprzeć się urokowi gliny barwnie ozdobionej i szkliwionej\, a następnie wypalonej w piecu. Jakże inne jest brzmienie czerepu naczynia fajansowego od porcelanowego! Bogactwo form\, dekoracji\, pokonywanie trudności technologicznych\, eksperymentowanie z masą\, szkliwem\, podążanie za modą na Daleki Wschód\, zachwyt nad rodzimą fauną i florą – to wszystko sprawia\, że twórca naczyń fajansowych był nie tylko technologiem\, ale i artystą\, a czasami bywał nawet… poetą” – mówi Patrycja Gwoździewicz\, kurator wystawy. \nKuratorka: Patrycja Gwoździewicz URL:https://news.niezlasztuka.net/event/fajanse-ze-zbiorow-muzeum-w-gliwicach-od-xvii-do-polowy-xix-wieku/ LOCATION:Muzeum w Gliwicach | Willa Caro\, ul. Dolnych Wałów 8a\, Gliwice\, 44-100\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2024/03/Fajanse.jpg GEO:50.2954693;18.6673232 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum w Gliwicach | Willa Caro ul. Dolnych Wałów 8a Gliwice 44-100 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Dolnych Wałów 8a:geo:18.6673232,50.2954693 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230510 DTEND;VALUE=DATE:20231211 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230525T150055Z LAST-MODIFIED:20230525T150055Z UID:22475-1683676800-1702252799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Maria Stangret. Gra w Miejsca DESCRIPTION:Wystawa Maria Stangret. Gra w Miejsca\nUważała się za malarkę\, znana jest przede wszystkim jako wybitna aktorka Teatru Cricot 2\, w wolnych chwilach pisała. Poszczególne nurty jej twórczości płynęły oddzielnie\, wymagając innych\, niezwiązanych z sobą miejsc. Jako malarka potrzebowała stałej przestrzeni do pracy – własnej pracowni. Działalność aktorki wymagała podróżowania\, zakładania tymczasowych siedzib w różnych krajach i na różnych kontynentach. Jako pisarka zajmowała się powieścią – pisała w domu wykorzystując chwile pomiędzy innymi zajęciami. Wszystkie jej twórcze role składają się na jedną barwną osobowość. \n\n \n \n \n \n \n Fotografie z mieszkania Marii Stangret i Tadeusza Kantora przy ul. Spokojnej w Krakowie oraz ich domu w Hucisku. Fot. Korta Studio\, dzięki uprzejmości Lecha Stangreta\n \n \n \n \n \n \n \n Fotografie z mieszkania Marii Stangret i Tadeusza Kantora przy ul. Spokojnej w Krakowie oraz ich domu w Hucisku. Fot. Korta Studio\, dzięki uprzejmości Lecha Stangreta\n \n \n\nGra w miejsca to gra w odnajdywanie śladów Marii Stangret w miejscach\, które zajmowała. Na wystawie przywołujemy te miejsca – dzięki nim artystka wychodzi z cienia\, zajmuje należną jej pozycję w naszej pamięci. \nKuratorka: Magdalena Ujma\nWspółpraca kuratorska i koordynacja: Kamil Kuitkowski URL:https://news.niezlasztuka.net/event/maria-stangret-gra-w-miejsca/ LOCATION:Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka\, ul. Nadwiślańska 2/4\, Kraków\, 30-527\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/05/Stangret-maria.png GEO:50.047147202563;19.951081145435 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka ul. Nadwiślańska 2/4 Kraków 30-527 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Nadwiślańska 2/4:geo:19.951081145435,50.047147202563 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230527 DTEND;VALUE=DATE:20240101 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230711T182630Z LAST-MODIFIED:20230904T142818Z UID:22708-1685145600-1704067199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Sztuka przemijania. Chopinowi - Duda-Gracz DESCRIPTION:Wystawa Sztuka przemijania. Chopinowi – Duda-Gracz\nNiezwykłe zespolenie malarstwa oraz muzyki. \nJednym z istotniejszych akcentów tegorocznej Nocy Muzeów będzie inauguracja nowego\, na kulturalnej mapie naszego miasta\, miejsca służącego w głównej mierze promocji sztuk wizualnych\, ale również popularyzacji kultury w szerokim rozumieniu. Mowa o Galerii Pałacyk\, która mieścić się będzie w zabytkowej willi przy ulicy M. Skłodowskiej 6. Jeszcze do niedawna budynek ten znany był z odbywających się tam ceremonii ślubów cywilnych\, zwany Pałacem Ślubów. Po zakończonym niedawno remoncie na parterze tego budynku powstała galeria sztuki. Ofertę programową Galerii Pałacyk przygotowywać oraz realizować będzie zespół Muzeum Historycznego w Lubinie. \nPropozycją otwierającą działalność Galerii Pałacyk będzie wystawa malarstwa Jerzego Dudy-Gracza – jednego z bardziej rozpoznawalnych twórców polskiej areny plastycznej drugiej połowy XX w. Od soboty 27 maja br. w dwóch salach zobaczyć będzie można ekspozycję pt. „Sztuka przemijania. Chopinowi – Duda-Gracz”. Wystawa jest częścią niezwykłego projektu\, artystycznego\, którego zamysłem było zilustrowanie wszystkich kompozycji muzycznych Fryderyka Chopina. Temu monumentalnemu cyklowi artysta poświęcił cztery ostatnie lata swojego życia – obrazy powstawały w latach 1999–2003. W tym czasie namalował niespełna prawie trzysta kompozycji inspirowanych muzyką niezaprzeczalnie najwybitniejszego polskiego kompozytora i pianisty. Jerzy Duda-Gracz tworzył obrazy odwiedzając dziesiątki polskich miejscowości\, w ten sposób poszukując pejzaży najbliższych jego rozumieniu muzyki Chopina. Malując kolejne dzieła studiował też korespondencję\, rękopisy i literaturę poświęconą kompozytorowi oraz słuchał jego utworów. Motywem scalającym wszystkie obrazy cyklu jest pejzaż – potraktowany często symbolicznie\, przy użyciu barw ograniczonych do odcieni szarości\, brązu\, błękitu\, skłaniający do zadumy – nostalgiczny. \nWystawa Sztuka przemijania. Chopinowi – Duda-Gracz\nOtwarciu wystawy towarzyszyć będzie koncert – utwory Fryderyka Chopina wykona duet muzyków – Piotr Gładki (skrzypce) i Joanna Steczek (fortepian). Dzięki temu interpretacja „namalowanych” przez Dudę-Gracza Mazurków\, Polonezów\, Walców\, Sonat niewątpliwie nabierze wielowymiarowego znaczenia. Zapraszamy! \nMuzeum Historyczne w Lubinie | Galeria Pałacyk URL:https://news.niezlasztuka.net/event/sztuka-przemijania-chopinowi-duda-gracz/ LOCATION:Muzeum Historyczne w Lubinie | Galeria Pałacyk\, Marii Skłodowskiej - Curie 6\, Lubin\, 59-300\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/07/chopin-gracz.png GEO:51.400831586287;16.201353779672 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Historyczne w Lubinie | Galeria Pałacyk Marii Skłodowskiej - Curie 6 Lubin 59-300 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Marii Skłodowskiej - Curie 6:geo:16.201353779672,51.400831586287 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230617 DTEND;VALUE=DATE:20231218 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230612T154714Z LAST-MODIFIED:20230612T154714Z UID:22545-1686960000-1702857599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Niedenthal DESCRIPTION:Wystawa Niedenthal\nMuzeum Miasta Łodzi pokazuje dorobek wybitnego fotografa Chrisa Niedenthala\, podsumowująca 50 lat jego działalności jako fotoreportera. Ekspozycja „NIEDENTHAL” prezentuje ponad 200 zdjęć z liczącego setki tysięcy zdjęć archiwum autora\, zarówno tych mniej znanych\, jak i te ikoniczne\, bez których nie da się opowiedzieć o tym fotografie legendzie. Uzupełnieniem są tez liczne artefakty: oryginalne okładki magazynu „Time”\, artykuły ze zdjęciami\, koperty zaadresowane do zagranicznych redakcji i aparaty fotograficzne\, którymi się posługiwał. Chris Niedenthal urodził się w 1950 roku w Londynie\, w rodzinie polskich emigrantów. \nSwój pierwszy aparat dostał od rodziców\, gdy miał 11 lat jako prezent za dobrze zdany egzamin. Dzięki dwóm wujkom\, których odwiedzał w czasie wakacji w Polsce\, rozwinął pasje fotografii. W wieku 23 lat przyjechał na kilka miesięcy do Polski i został tu na stałe. Pracował jako fotoreporter prasowy\, początkowo był wolnym strzelcem i dokumentował Polskę Gierka. W 1978 roku rozpoczął blisko pięcioletnią współprace z „Newsweekiem”. \nW 1978 roku\, tuz po wyborze Karola Wojtyły na papieża\, Chris Niedenthal był pierwszym fotoreporterem\, który zrealizował reportaż w jego rodzinnym mieście\, Wadowicach. W kolejnym roku\, podczas pielgrzymki papieża do ojczyzny\, wykonał zdjęcie\, które trafiło na okładkę „Newsweeka”. Niedenthal był także – wraz z angielskim dziennikarzem\, Michaelem Dobbsem – pierwszym zagranicznym fotoreporterem wpuszczonym do Stoczni Gdańskiej podczas strajku w 1980 roku. 14 grudnia 1981\, w drugim dniu stanu wojennego\, zrobił jedno ze swoich najsłynniejszych zdjęć: wóz opancerzony SKOT na tle kina Moskwa z banerem reklamującym film Czas apokalipsy. W 1984 roku „Newsweek” po raz pierwszy wysłał Niedenthala poza Polskę: fotografował w Budapeszcie\, Pradze i Moskwie. Od stycznia 1985 został fotoreporterem „Time” na Europe Wschodnia. 11 sierpnia 1986 ukazał się numer „Time” ze zdjęciem Jánosa Kádára na okładce\, za które Chris Niedenthal otrzymał World Press Photo w kategorii „People in the News”. W następnym roku z cała rodzina przeprowadził się na ponad sześć lat do Wiednia\, w którym mieściło się biuro „Time” na Europe Wschodnia. Ponownie do Polski wrócił w 1993 roku. W kolejnych latach był autorem kilku bardzo ważnych społecznie projektów ekspozycyjnych: „Tabu. Portrety nieportretowanych” i „PracujeMy” – o dzieciach i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualna. W 2001 roku wspólnie z Tadeuszem Rolke zrealizowali wystawę „Sąsiadka” (o relacjach polsko-żydowskich i tolerancji wobec „obcych”)\, która została pokazana w Zachęcie. W lutym 2008 zaprezentował wystawę „Listy do syna” – portrety matek i ich dzieci z zespołem Downa. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/niedenthal/ LOCATION:Muzeum Miasta Łodzi\, Ogrodowa 15\, Łódź\, 91-065\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/06/Niedenthal.jpg GEO:51.778731;19.45111 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Miasta Łodzi Ogrodowa 15 Łódź 91-065 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Ogrodowa 15:geo:19.45111,51.778731 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230617 DTEND;VALUE=DATE:20240304 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230619T123329Z LAST-MODIFIED:20230904T142751Z UID:22635-1686960000-1709510399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Chopinowi Duda-Gracz DESCRIPTION:Wystawa Chopinowi Duda-Gracz\n(…) wesoły jestem zewnątrz\, szczególniej między swoimi (…)\, ale w środku coś mnie morduje – jakieś przeczucia\, niepokoje\, sny albo bezsenność – tęsknota – obojętność – chęć życia\, a w moment chęć śmierci – jakiś słodki pokój\, jakieś odrętwienie\, nieprzytomność umysłu\, a czasem dokładna pamięć mnie dręczy. Kwaśno mi\, gorzko\, słono\, jakaś szkaradna mieszanina uczuć mną miota! \n[fragment listu Fryderyka Chopina do Tytusa Woyciechowskiego\, 25 XII 1825\, cyt. za: Korespondencja Fryderyka Chopina\, tom 1\, oprac. B.E. Sydow\, Państwowy Instytut Wydawniczy\, Warszawa 1955\, s. 210] \nJerzy Duda-Gracz często rozmyślał nad ideami\, historiami\, tradycjami i epokami\, które dobiegają końca. Trwał w zadumie nad światem\, który się zmienia i który nieuchronnie odchodzi. Tego samego doświadczał\, słuchając muzyki Fryderyka Chopina. Wrażenie wspólnoty odczuć i wzajemnego oddziaływania do dzisiaj jest bardzo czytelne w pracach z cyklu Chopinowi Duda-Gracz. W swoistym dialogu\, który trwa poza czasem. \nCykl dedykowany Fryderykowi Chopinowi jest dziełem wyjątkowym – jedynym na świecie przykładem tak monumentalnego malarskiego myślenia\, niespotykanego w skali nie tylko sztuki polskiej\, ale i światowej. To również wybitny przykład synestezji\, czyli „równoczesnego postrzegania”\, w wyniku którego odbieranie wrażeń jednym zmysłem automatycznie wywołuje odczucie poprzez inny zmysł. Ten rozbudowany cykl obrazów to jedyna plastyczna interpretacja zarówno utworów znanych\, jak i tych zaginionych. To ponad 300 prac – pełnych rytmu\, kolorów\, dynamizmu\, światła\, czułości i szczególnej wrażliwości na naturę – obrazujących 295 utworów jednego z najbardziej cenionych polskich kompozytorów. Wśród nich znajduje się kilkadziesiąt prac (dokładnie 41) nawiązujących do utworów utraconych\, znanych tylko ze wzmianek w korespondencji czy z enigmatycznych opisów. Są one niczym półprzezroczyste sztandary\, tworzone techniką eksperymentalną na bawełnie\, płótnie\, lnie\, muślinie i innych dostępnych artyście materiałach. Były one przez artystę przypalane\, polewane kwasem\, celowo destruowane i brudzone\, czego efektem jest poczucie nierealności przedstawienia oraz wrażenie zanikania. Sztandary tracą materialność i niemal się rozpadają\, a jednak na wietrze mogą falować i tańczyć. Na niektórych można rozpoznać postacie lub kształty\, na innych – zaledwie powidoki\, cienie\, pojedyncze dźwięki lub abstrakcyjne kompozycje. Nieprzypadkowa jest ich forma\, nawiązująca do elementów występujących w dziełach z wcześniejszego cyklu Obrazy jurajskie\, przy tworzeniu którego Jerzy Duda-Gracz po raz pierwszy zetknął się z tematem przemijania. \nwięcej informacji>> \nKurator: Agata Duda-Gracz\, Andrzej Holeczko-Kiehl \nMuzyka Fryderyka Chopina towarzysząca wystawie w wykonaniu Janusza Olejniczaka pochodzi z płyt Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina\, wydanych w serii światowej premiery dzieł wszystkich Chopina na instrumentach historycznych The Real Chopin oraz serii Koncertów zatrzymanych w czasie\, będących rejestracją wydarzeń artystycznych festiwali Chopin i jego Europa. www.nifc.pl URL:https://news.niezlasztuka.net/event/chopinowi-duda-gracz/ LOCATION:Muzeum Śląskie w Katowicach\, ul. T. Dobrowolskiego 1\, Katowice\, 40-205\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/06/Chopin.png GEO:50.263513;19.034888 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Śląskie w Katowicach ul. T. Dobrowolskiego 1 Katowice 40-205 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. T. Dobrowolskiego 1:geo:19.034888,50.263513 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230623 DTEND;VALUE=DATE:20240108 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230416T122310Z LAST-MODIFIED:20241121T104719Z UID:22079-1687478400-1704671999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Matejko. Malarz i historia DESCRIPTION:Wystawa Matejko. Malarz i historia\nWśród malarzy polskich nie ma chyba powszechniej znanego artysty niż Jan Matejko. Jego obrazy towarzyszą kolejnym pokoleniom Polek i Polaków\, przynajmniej od rozpoczęcia przez nich edukacji historycznej\, choć wtedy jedynie w postaci reprodukcji. \nNie będzie przesady w stwierdzeniu\, że twórczość Matejki ukształtowała wyobrażenia o najsłynniejszych wydarzeniach z historii narodu polskiego. „Bitwa pod Grunwaldem” tego artysty jest najmocniej wpisanym we wspólną świadomość polskim obrazem. \n\n \n \n \n \n \n Jan Matejko\, Rejtan – upadek Polski | 1866\, własność Zamku Królewskiego w Warszawie\, fot. materiały prasowe\n \n \n \n \n \n \n \n Jan Matejko\, Kazanie Skargi | 1864\, własność Zamku Królewskiego w Warszawie\, fot. materiały prasowe\n \n \n\nJan Matejko\, Bolesław Chrobry przy Złotej Bramie w Kijowie | 1884\, fot. materiały prasowe\nJan Matejko jednak nie tylko opowiadał o polskich\, w większości\, dziejach\, ale czynił to w sposób\, który zdumiewał widzów zarówno w Krakowie czy Warszawie\, jak i w Wiedniu czy Paryżu. „Skarga” i „Rejtan” witane były w stolicy Francji jako znak odrodzenia wielkiego malarstwa historycznego\, które w drugiej połowie XIX w. przechodziło niewątpliwy kryzys. Ale twórczość Matejki bynajmniej nie była jedynie odnowieniem dawnych\, choćby najświetniejszych formuł\, lecz propozycją nowej\, autorskiej koncepcji obrazowana „dziejowego wypadku”\, tworzącej opowieść\, w której także i dzisiaj możemy się przeglądać\, kiedy pytamy „skąd nasz ród”\, dlaczego trwamy jako wspólnota już ponad tysiąc lat\, a także dostrzegając i starając się zrozumieć zjawiska dla tego trwania niebezpieczne. \nWystawa „Matejko. Malarz i historia” przybliży to fascynujące oblicze sztuki krakowskiego artysty\, prezentując zarówno wspomniane obrazy wielkiego cyklu historycznego\, jak i dziesiątki prac mniejszych formatem\, ale doniosłych treścią (w tym pochodzących ze zbiorów prywatnych oraz zagranicznych)\, a także szkice i rekwizyty wykorzystywane w procesie twórczym – w sumie ponad trzysta dzieł ukazujących bogactwo tych dokonań. Przypomni także o społecznych zasługach Matejki\, gromadząc liczne świadectwa wdzięczności i uznania kierowane na jego ręce. \nKurator: Prof. UAM dr. hab. Michał Haake\nAranżacja wystawy: Magdalena Paleczny\nKoordynator: Olga Pawlak URL:https://news.niezlasztuka.net/event/matejko-malarz-i-historia/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny\, al. 3 Maja 1\, Kraków\, 30-062\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/04/Matejko.-Malarz-i-historia.jpg GEO:50.060472;19.923779 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny al. 3 Maja 1 Kraków 30-062 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=al. 3 Maja 1:geo:19.923779,50.060472 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230630 DTEND;VALUE=DATE:20231113 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230612T153718Z LAST-MODIFIED:20230926T100020Z UID:22530-1688083200-1699833599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Włodzimierz Tetmajer. Siła barw i temperamentu DESCRIPTION:Włodzimierz Wystawa Tetmajer. Siła barw i temperamentu\nPałac Krzysztofory\, oddział Muzeum Krakowa\, zaprasza na wystawę czasową „Włodzimierz Tetmajer. Siła barw i temperamentu”. Jest to ekspozycja monograficzna – przekrojowa prezentacja twórczości artystycznej – pierwsza tego typu i tej skali wystawa twórczości Włodzimierza Tetmajera (1861–1923). \n\n \n \n \n \n \n Włodzimierz Tetmajer\, Święto Matki Boskiej Zielnej | 1907 r.\, własność prywatna\, fot. Artur Milewski\n\n \n \n \n \n \n \n \n Włodzimierz Tetmajer\, Obieranie ziemniaków\, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu\, fot. Witalis Szołtys\n\n \n \n \n \n \n \n \n Włodzimierz Tetmajer\, Scena na ganku dworu w Bronowicach\, Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie\, fot. z zasobów Muzeum Literatury im. A. Mickiewicza w Warszawie\n \n \n\nDominująca część ekspozycji poświęcona jest malarstwu – uwzględniając zarówno malarstwo sztalugowe\, jak i monumentalne. Obejmuje obrazy olejne\, szkice do obrazów oraz projekty do polichromii i ilustracji. W przestrzeni wystawienniczej wydzielono aneksy tematyczne\, poświęcone odpowiednio tematom: wątek biograficzny\, działalność na polu etnograficznym\, działalność ilustratorska\, działalność polityczna. \nWystawa prezentowana z okazji setnej rocznicy śmierci Włodzimierza Tetmajera wpisuje się w szerszy kontekst obchodów o zasięgu ogólnokrajowym. Rok 2023 został ogłoszony przez Senat Rzeczpospolitej Polskiej rokiem Włodzimierza Tetmajera\, artysty malarza czołowego przedstawiciela Młodej Polski\, polityka i działacza niepodległościowego. Dopełnienie wystawy stanowią wydarzenia muzealne towarzyszące ekspozycji. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wlodzimierz-tetmajer-sila-barw-i-temperamentu/ LOCATION:Muzeum Krakowa\, Rynek Główny 35\, Kraków\, 31-011\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/06/Wlodzimierz-Tetmajer-Scena-na-ganku-dworu-w-Bronowicach.jpg GEO:50.06219;19.9360499 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Krakowa Rynek Główny 35 Kraków 31-011 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Rynek Główny 35:geo:19.9360499,50.06219 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230707 DTEND;VALUE=DATE:20240101 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230703T141211Z LAST-MODIFIED:20241121T104712Z UID:22660-1688688000-1704067199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Oblicza plakatu. Kolekcja Ireny Hochman i Tadeusza Mysłowskiego DESCRIPTION:Oblicza plakatu wystawa w Muzeum Narodowym w Lublinie\nPlakat\, jako komunikat odwołujący się do współistnienia słowa i obrazu\, jest narzędziem opartym na grze znaczeń\, które uruchamia wyobraźnię\, zmuszając do odczytywania znaków-symboli i poszukiwania nowych sensów. Mimo transformacji formalnych medium\, przemian społecznych i ekonomicznych\, zmian w estetyce przestrzeni publicznej i rozwoju mediów elektronicznych nie stracił swojej mocy\, ekspresji i siły publicznego oddziaływania. Odnosząca się do istoty plakatu definicja sformułowana przez wybitnego plakacistę i teoretyka sztuki Adolfa Mouron Cassandra\, określająca go jako wizualny telegram\, pozostaje ciągle aktualna. Bez względu na charakter i odmienność środków graficznych\, rozpiętych między oszczędnym znakiem i lapidarnością przekazu a bogactwem pikturalnej materii i anegdotą\, „sztuka ulicy” jest wciąż jedną z ważnych form komunikacji wizualnej. \nPrezentowane na wystawie plakaty stanowią część kolekcji sztuki współczesnej zebranej przez Irenę Hochman i Tadeusza Mysłowskiego – wywodzących się z Lublina marszandki i artysty\, którzy swoje życie związali z Nowym Jorkiem. Obiekty\, nazywane przez Tadeusza Mysłowskiego kwiatami ulicy\, pochodzą przede wszystkim z przypadających na lata 60. ubiegłego wieku czasów studiów artysty w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Stanowią interesujący dokument epoki\, w który wpisuje się fenomen tak zwanej polskiej szkoły plakatu. Kolejny etap budowania zbioru zainicjował wyjazd do Nowego Jorku w 1970 roku. Ulice polskich miast\, zapamiętane jako „galeria” zapewniająca stałą obecność sztuki w codziennym życiu niezależnie od statusu społecznego\, zastąpiły wizyty w galeriach sztuki i muzeach\, do dziś pozostające jednym z rytuałów osobistego doświadczania miasta przez Kolekcjonerów. \nWystawa Oblicza plakatu. Kolekcja Ireny Hochman i Tadeusza Mysłowskiego\nStrukturę wystawy tworzy sześć stref odwołujących się do wątków tematycznych. Prezentowane w nich plakaty dają szeroki przegląd tendencji obecnych w tej dyscyplinie sztuki. Ekspozycja sygnalizuje różnorodność medium\, rysujące się analogie formalne i wzajemne zależności\, a także cechy odrębne\, które budują ten niejednolity\, wielowymiarowy konglomerat. \nWystawę dedykujemy Szymonowi Bojce – wybitnemu historykowi i krytykowi sztuki\, znawcy plakatu\, badaczowi twórczości artystów polskich w USA\, wykładowcy Rhode Island School of Design w Providence. Prywatnie – dobremu duchowi i przyjacielowi Tadeusza Mysłowskiego\, z którym przez długie lata pozostawał w symbiotycznym układzie wspólnych idei i myślenia o sztuce. \nWystawa czynna 7 lipca – 31 grudnia 2023 r. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/oblicza-plakatu-kolekcja-ireny-hochman-i-tadeusza-myslowskiego/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Lublinie\, ul. Zamkowa 9\, Lublin\, 20-117\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/08/oblicza-plakatu.jpg GEO:51.2509674;22.5721382 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Lublinie ul. Zamkowa 9 Lublin 20-117 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Zamkowa 9:geo:22.5721382,51.2509674 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230714 DTEND;VALUE=DATE:20240115 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230724T134927Z LAST-MODIFIED:20230724T134927Z UID:22741-1689292800-1705276799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Szaleństwo rokoka! Fascynacja rokokiem na Śląsku (XVIII–XXI w.) DESCRIPTION:Volker Hermes\, Hidden Anonymous (Silesian I) | 2023\n \n \n \n \n \n \n \n Volker Hermes\, Hidden Anonymous (Silesian II) | 2023\n \n \n\nPonad 500 dzieł sztuki – od malarstwa\, rzeźby i grafiki\, poprzez złotnictwo\, meble\, porcelanę\, ubiory i akcesoria mody aż po fotografie i instalacje wideo – zaprezentowanych zostało na pierwszej w historii muzealnictwa wystawie poświęconej sztuce rokokowej i neorokokowej na Śląsku. Ekspozycję uzupełniają prace współczesnych artystów\, dla których rokoko jest źródłem inspiracji. Jest to wielka afirmacja stylu\, który w dalszym ciągu fascynuje i zaskakuje. \nSztuka rokoka na Śląsku – na jego historycznym obszarze obejmującym także tereny znajdujące się dzisiaj w Czechach – była pochodną zmian politycznych\, jakie nastąpiły w tej części Europy w połowie XVIII w. Skutki trzech wojen śląskich (1740–1763) doprowadziły do przejścia Śląska pod panowanie pruskie. \nRokoko wyrażało się bogactwem nowej\, oryginalnej ornamentyki idącej w parze z usubtelnieniem wyrobów\, nadawaniu im mniejszych rozmiarów\, bardziej intymnych\, wyrafinowanych\, przytulnych i gabinetowych. Wyobraźnię artystów wypełniają fantazyjne rocaille\, mające jakoby swoim kształtem przypominać muszle\, ale zbudowane także z elementów tzw. kogucich grzebieni\, postrzępionych i rozchwianych morskich fal\, ślimaków\, korali „skrzydeł nietoperza”\, pierzastych wici roślinnych\, subtelnych dekoracji kwiatowych i kratki regencyjnej. \nW sztuce rokoka dawano upust fantazji i imaginacji\, idącym w parze z finezją\, lekkością i delikatną kruchością. Tematy antyheroiczne\, idylli\, sztucznych fête galante (wytworna zabawa)\, wątki pastoralne i orientalne\, przedstawienia karnawałowej teatralności\, reprezentacyjności konkurującej z intymnością życia prywatnego – zapełniły wyobraźnie artystów. \nJohann Georg Platzer\, Alegoria muzyki | ok. 1730 r.\nOzdobą wystawy są dzieła malarzy i rzeźbiarzy śląskiego rokoka: F. A. Schefflera\, Canutusa\, J. G. Ernsta\, F. A. Sebastiniego\, A. Dorazila\, J. A. Lachela i J. G. Lehnerta. Wiele z tych prac na co dzień zdobi wnętrza śląskich kościołów\, zaprezentowanie ich obok siebie w przestrzeni muzealnej jest okazją do porównań\, analiz i odkrycia tej wspaniałej\, a ciągle mało znanej twórczości. \nNie zabrakło dzieł wybitnych artystów europejskiego rokoka\, m.in. Pesne’a\, Platzera i Coccorante’a\, pochodzących z dawnych śląskich kolekcji. A dla podkreślenia europejskiego kontekstu rokoka na Śląsku dopełniają tę prezentację obrazy Tiepola\, Watteau\, Maulbertscha i Tisch­beina. \nŻyrandol pałacowy\, ok. 1760 r.\, Niemcy\, Poczdam-Berlin\nWśród pokazywanych zabytków znajdują się też bezcenne relikty z dawnego wyposażenia wrocławskiego Pałacu Królewskiego: meble\, obrazy i przykłady słynnego fryderycjańskiego serwisu porcelanowego zwanego Breslauer Stadtschloss. Największą jednak atrakcją są rokokowe zwierciadło z XVIII w. i żyrandol\, który do końca wojny zdobił jedną z komnat pałacu\, a które odzyskały swój blask dzięki gruntownej konserwacji przeprowadzonej przez MNWr specjalnie na potrzeby tej wystawy. \n\n \n \n \n \n \n Suknia typu robe a la francaise | ok. 1748 r.\, Śląsk / Francja; Muzeum Narodowe w Warszawie\n \n \n \n \n \n \n \n Suknia trzyczęściowa\, Śląsk (Oleśnica) | ok. 1730\, Muzeum Narodowe w Warszawie\n \n \n\nZ Muzeum Narodowego w Warszawie wypożyczone zostały m.in. XVIII-wieczne stroje pochodzące ze Śląska\, wśród nich niezwykle cenny haftowany komplet kobiecy z zamku w Oleśnicy – jeden z dwóch na świecie tej klasy zabytków. \nWyborne przykłady rokokowego rzemiosła artystycznego w postaci złotnictwa\, metaloplastyki\, medalierstwa\, meblarstwa\, szkła i ceramiki pokazują\, jak powszechne było zauroczenie na Śląsku nową stylistyką. Wystawa odkrywa też oryginalne wnętrze neorokokowej kaplicy z pałacu w Konarach k. Strzelina\, która na czas wystawy w całości została zdemontowana ze stałego miejsca i przeniesiona do sali muzealnej. \nCelem wystawy jest pokazanie do tej pory niedostrzeganego\, niedocenianego i pomijanego zjawiska w sztuce regionu\, demonstracja zmian stylistycznych\, które miały miejsce na Śląsku od lat 30. po schyłek XVIII w.\, oraz przypomnienie ponownej fascynacji w XIX w. i początków następnego stulecia\, a wreszcie szukanie odpowiedzi na pytanie\, czy ta stylistyka interesuje i fascynuje współczesnych. \nAnna Orbaczewska\, Untitled\, after The Happy Accidents by Jean-Honore Fragonard | 2021\, Galeria lokal_30\nDwie instalacje przygotowane specjalnie na tę ekspozycję przez współczesnych artystów Roberta Sochackiego i Olafa Brzeskiego rozpoczynają i kończą rokokową opowieść. Dzieła innych współczesnych twórców reinterpretują sztukę rokokową i wchodzą z nią w dialog. Autorzy prac: AES+F\, Paweł Althamer\, Olaf Brzeski\, Tadeusz Brzozowski\, Volker Hermes\, Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz / Thierre Mugler\, Łukasz Karolkiewicz\, Valery Katsuba / Vladik Monroe\, Katarzyna Kozyra\, Anna Orbaczewska\, Maria Pinińska-Bereś\, Yvonne Roeb\, Robert Sochacki\, Łukasz Stokłosa\, Alina Szapocznikow. \nPokazywane dzieła wypożyczono z ponad 30 muzeów (m.in. z Muzeum Narodowego w Warszawie i Krakowie\, Zamku Królewskiego na Wawelu\, Muzeum Pałacu Króla Jana II w Wilanowie\, Muzeum Zamkowego w Pszczynie)\, instytucji kościelnych (m.in. kościołów w Głogówku i Krzeszowie) i kolekcji prywatnych. \nWystawa jest dostępna dla różnych grup odbiorców. Przy wybranych obiektach umieszczone zostały informacje w PJM oraz kody QR do ściągania nagrań audiodeskrypcji. Do kilkunastu dzieł stworzone zostały pomoce dotykowe dla osób z niepełnosprawnością wzroku. \nEkspozycji będzie towarzyszył katalog. \nKuratorzy wystawy: zespół MNWr (koordynator: Piotr Oszczanowski) URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szalenstwo-rokoka-fascynacja-rokokiem-na-slasku-xviii-xxi-w/ LOCATION:Muzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł\, ul. Wystawowa 1\, Wrocław\, 51-618\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/07/Rokoko_VH_Hidden_Anonymous_Silesian_kobieta.jpg GEO:51.1082478;17.0758624 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł ul. Wystawowa 1 Wrocław 51-618 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Wystawowa 1:geo:17.0758624,51.1082478 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230722 DTEND;VALUE=DATE:20240226 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230807T122150Z LAST-MODIFIED:20231016T133333Z UID:22804-1689984000-1708905599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Sainer. Kol∞r DESCRIPTION:Wystawa Sainer. Kol∞r\nInspirują go dokonania polskich kolorystów i mistrzów pejzażu\, wyznacza jednak własną drogę formalnych poszukiwań. Przetwarza je twórczo\, uwzględniając to\, w jaki sposób współcześnie konsumujemy treści wizualne – szybko\, w dużym natłoku bodźców i obrazów. Zestawia ze sobą różne języki formalne\, buduje wielostopniowe kompozycje\, eksperymentuje z kolorem\, poszukuje relacji między malarstwem a muzyką. \nSainer\nSainer\, czyli Przemysław Blejzyk (1988)\, zyskał międzynarodowy rozgłos jeszcze przed ukończeniem studiów na Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Wraz z Mateuszem Gapskim\, Beztem\, jako Etam Cru\, zrealizował kilkadziesiąt murali na całym świecie. Jego wielkoformatowe obrazy ulokowane w przestrzeniach miast cechują się oryginalnym stylem\, czerpiącym z estetyki komiksu\, ilustracji\, filmów anime i klasycznego malarstwa. Opracowane z dużą szczegółowością postacie\, zanurzone w barwnym świecie realizmu magicznego\, zyskały popularność i stały się wzorem chętnie naśladowanym w muralizmie. \nOd 2016 roku artysta\, znużony tworzeniem drobiazgowych portretów\, w poszukiwaniu nowych wyzwań zwraca się w stronę pejzażu i malarstwa plenerowego. Czerpiąc inspirację z otaczającego go widzialnego świata\, koncentruje się na kompozycji oraz stosunku form i koloru. Stopniowo portret i detal wypierane są przez coraz bardziej syntetycznie ujęte pejzaż i plamę barwną. Gdy osiągnie zamierzony efekt swoich formalnych eksperymentów\, wychodzi ze strefy komfortu i rusza dalej. I zabiera nas w tę podróż ze sobą. \nKuratorka: Agata Abramowicz\nKoordynacja: Agata Abramowicz\nIdentyfikacja wizualna i opracowanie graficzne: Patryk Hardziej\nAranżacja: Dorota Terlecka\, Denis Durtsev / Biuro Kreacja\nWykonanie aranżacji: Agencja Reklamowa Pixella \nObiekty prezentowane na wystawie pochodzą ze zbiorów Przemysława Blejzyka\, kolekcji Dictador Art Masters\, kolekcji Pawła Kita\, kolekcji prywatnej oraz ze zbiorów Muzeum Narodowego w Gdańsku. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/sainer-kol%e2%88%9er/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Nowoczesnej\, ul. Cystersów 18\, Gdańsk\, Pomorskie\, 80-330 \, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/08/SAINER.png GEO:54.4110081;18.5571058 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Nowoczesnej ul. Cystersów 18 Gdańsk Pomorskie 80-330 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Cystersów 18:geo:18.5571058,54.4110081 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230728 DTEND;VALUE=DATE:20231127 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230706T112614Z LAST-MODIFIED:20230926T100023Z UID:22691-1690502400-1701043199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Marzyciele epoki industrialnej. Malarstwo w Gdańsku w XIX wieku DESCRIPTION:Marzyciele epoki industrialnej. Malarstwo w Gdańsku w XIX wieku\nTego lata Muzeum Narodowe w Gdańsku zaprasza na prawdziwe święto sztuki. Wystawa Marzyciele epoki industrialnej…  powstała z marzeń\, które grupa pasjonatów zaczęła snuć prawie dwieście lat temu. \nXIX wiek\, epoka industrialna\, to czas gwałtownych zmian\, postępu i wynalazków takich jak maszyna parowa czy rower. Fascynował i pozwolił wierzyć w nieograniczone możliwości człowieka. Z drugiej strony budziły się obawy o zagubienie tradycji\, duchowości i pamięci o przeszłości. Stąd też pojawiła się dbałość o zachowanie jej pamiątek i marzenie o stworzeniu świątyni sztuki\, które udało się spełnić 150 lat temu\, gdy otwarto Muzeum Miejskie w Gdańsku. \nMarzyciele epoki industrialnej. Malarstwo w Gdańsku w XIX wieku\nPodobnie jak to miało miejsce wówczas\, zaprezentowane zostaną dzieła wspaniałych artystów\, takich jak między innymi Wilhelm von Schadow\, Theodor Hildebrandt\, Józef Simmler\, Wilhelm August Stryowski\, Eduard Hildebrandt\, ze zbiorów własnych oraz Muzeum Narodowego w Warszawie\, Muzeum Narodowego w Poznaniu\, Muzeum Narodowego we Wrocławiu\, Muzeum Sztuki w Łodzi\, Muzeum Gdańska\, Narodowego Muzeum Morskiego. Oprócz malarstwa pokazane zostaną rzeźby\, hafty\, ceramika i orientalia ze zbiorów Muzeum Narodowego w Gdańsku\, większość tych obiektów publiczność zobaczy po raz pierwszy. \nAranżacja jest nowoczesną reinterpretacją projektów dawnych wystaw i ogłoszeń prasowych. Do wystawy zostanie wydany przewodnik po wystawie online oraz przewodnik w formie gazety dla najmłodszych zwiedzających\, zaplanowano też szereg wydarzeń towarzyszących. Ekspozycji będzie także towarzyszyć publikacja katalogu malarstwa gdańskiego XIX wieku ze zbiorów Muzeum Narodowego w Gdańsku. \nWernisaż: 28.07.2023 o godz. 18.00\, wstęp wolny \n\nKuratorka: Magdalena Mielnik\nKoordynatorka: Gabriela Brdej\nWspółpraca kuratorska: Lech Łopuski\, Maja Mociewicz\, Magdalena Podgórzak\, Beata Sztyber\, Anna Zielińska\nKoordynacja prac konserwatorskich: Marzena Kłossowska\, Małgorzata Wojewódzka\nKonserwacja: Joanna Didik\, Anna Górna\, Marzena Kłossowska\, Anna Pankanin\, Beata Ruszczyk\, Kamila Ślefarska\, Małgorzata Wojewódzka\, Anna Żychska\nProjekt aranżacji: Biuro Kreacja – Dorota Terlecka\, Natalia Fierka\nIdentyfikacja wizualna i opracowanie graficzne: Ania Witkowska\nRedakcja i korekta: Edyta Chrzanowska\, Lucyna Jachym / e-DYTOR\nRedakcja i korekta tekstów obcojęzycznych: Kateryna Brodovska\, Anna Moroz-Darska\, Colin Phillips\nWypożyczenia: Marta Wołyńska\nKoordynacja transportów: Anna Wojdat-Zielińska\nKoordynacja montażu: Paweł Powirski\nKoordynacja promocji: Klaudia Ficak\nEdukacja: Kamila Glazer\nWspółpraca: Daniel Starzyński\, Sekcja – Stolarnia Działu Infrastruktury Muzealnej URL:https://news.niezlasztuka.net/event/marzyciele-epoki-industrialnej-malarstwo-w-gdansku-w-xix-wieku/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Zielona Brama\, ul. Długi Targ 24\, Gdańsk\, 80-828\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/07/malarstwo-gdanskie.jpg GEO:54.3479752;18.6556218 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Zielona Brama ul. Długi Targ 24 Gdańsk 80-828 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Długi Targ 24:geo:18.6556218,54.3479752 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230728 DTEND;VALUE=DATE:20231113 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230807T122723Z LAST-MODIFIED:20230904T142729Z UID:22806-1690502400-1699833599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:KULmiNACJE. Najcenniejsze dzieła sztuki ze zbiorów Muzeum KUL DESCRIPTION:Na wystawie zobaczymy dzieła z XIX i XX wieku\, takich mistrzów polskich\, jak\, m.in.: Piotr Michałowski\, Jan Matejko\, Józef Pankiewicz\, Włodzimierz Tetmajer\, Leon Wyczółkowski\, Jacek Malczewski\, Józef Rapacki\, Stanisław Noakowski\, Stanisław Kamocki\, Tymon Niesiołowski i inni. Ale nie tylko. Oprócz polskiego malarstwa\, grafiki\, rysunku i akwareli\, znalazły się tu również przykłady europejskiego malarstwa i grafiki z XVII i XVIII wieku. \nJerzy Turnau\, Kwiat jabłoni | 1918\, Muzeum KUL\nEkspozycję uzupełniają liczne wyroby rzemiosła artystycznego\, głównie porcelany\, z najsłynniejszych manufaktur – w Miśni\, Wiedniu\, Berlinie oraz szkła – ze śląskich i czeskich wytwórni. \nKurator wystawy: Roland Kozłowski\nKoordynator wystawy: Anna Majda-Baranowska\nWspółpraca: Jakub Gąsecki\, Genowefa Jankowska\, Michał Burzyński\, Katarzyna Tarkowska\nOrganizatorzy: Muzeum Historyczne Skierniewic im. Jana Olszewskiego\, Muzeum Katolickiego Uniwersytetu\, Lubelskiego Jana Pawła II\, Łódzki Dom Kultury\, Miasto Skierniewice \nWystawa została objęta patronatem honorowym Marszałka Województwa Łódzkiego\, Prezydenta Miasta Skierniewice i Biskupa Łowickiego. \nWystawa KULmiNACJE. Najcenniejsze dzieła sztuki ze zbiorów Muzeum KUL URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kulminacje-najcenniejsze-dziela-sztuki-ze-zbiorow-muzeum-kul/ LOCATION:Muzeum Historyczne Skierniewic\, ul. Stefana Batorego 64 J\, Skierniewice\, 96-100\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/08/jerzy-turnau-kwiat-jabloni-muzeum-kul.jpg GEO:51.951119;20.142406 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Historyczne Skierniewic ul. Stefana Batorego 64 J Skierniewice 96-100 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Stefana Batorego 64 J:geo:20.142406,51.951119 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230801 DTEND;VALUE=DATE:20240122 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230724T130453Z LAST-MODIFIED:20230724T130453Z UID:22730-1690848000-1705881599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Sześć dni stworzenia DESCRIPTION:Wyobrażenie Boga stwarzającego Kosmos – system planetarny znany z obserwacji astronomicznych. Miedzioryt z wielotomowego dzieła o wszelkich aspektach przyrody świata.Georges Louis Leclerc de Buffon\, Histoire Naturelle […] T. 1. A Paris\, Chez Pankoucke\, et á Liege\, chez C. Plompteux\, 1769.Biblijny opis stworzenia Nieba i Ziemi zajmuje 31 wersetów pierwszego rozdziału pierwszej księgi – Bereszit\, po łacinie: Genesis\, w polskim tłumaczeniu: Księga Rodzaju. Lakoniczność tego opisu pobudzała literacką wyobraźnię ludzi już w starożytności\, a od średniowiecza stała się kanwą dla wizualizacji etapów początków Świata. \nWe wczesnych edycjach Biblii znajdujemy wyobrażenia Boga w akcie tworzenia: wskazującego palcem na materializującą się Ziemię\, Słońce i gwiazdy oraz rośliny\, zwierzęta i pierwszego człowieka. Plastyczne przedstawienia początku Świata osadzone były w krajobrazie znanym i twórcom\, i odbiorcom. Świat\, znany Europejczykom\, rozszerzał się w powszechnym odczuciu od czasu wielkich odkryć geograficznych\, od końca XV wieku. Poznawano wówczas rozległość mórz\, nowe lądy oraz odmienną od europejskiej szatę roślinną i egzotyczną faunę. Sporządzono szereg opisów i map nowych lądów i udokumentowano graficznie ich florę i faunę oraz cuda natury. Wyobrażenia etapów stworzenia Świata zamieszczane w różnych edycjach Biblii zostały na wystawie skonfrontowane z wizualną dokumentacją realnego Świata z zamieszkującymi go roślinami\, zwierzętami i ludźmi. \nKurator: Agnieszka Perzanowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szesc-dni-stworzenia/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Pawilon Józefa Czapskiego\, Piłsudzkiego 12\, Kraków\, 30-062 CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/07/6_dni_stworzenia.jpg GEO:50.0600312;19.9300036 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Pawilon Józefa Czapskiego Piłsudzkiego 12 Kraków 30-062;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Piłsudzkiego 12:geo:19.9300036,50.0600312 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230811 DTEND;VALUE=DATE:20231211 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230807T121712Z LAST-MODIFIED:20230807T121712Z UID:22801-1691712000-1702252799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Odd Nerdrum. Malarz Północy DESCRIPTION:Wystawa Odd Nerdrum. Malarz Północy\nCentrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski zaprasza na wystawę Odda Nerdruma Malarz Północy. \nPozostający pod silnym wpływem klasycznych twórców\, takich jak Rembrandt czy Caravaggio\, Odd Nerdrum (ur. 1944) jest jednym z najlepszych malarzy norweskich od czasów Edwarda Muncha (1864–1944). Wydarzeniem\, które go ukształtowało\, było zobaczenie obrazu Rembrandta Sprzysiężenie Claudiusa Civilisa w Narodowym Muzeum Sztuk Pięknych w Sztokholmie. Wrażenie\, jakie ten obraz na nim wywarł\, określiło jego dalszą drogę artystyczną w opozycji do tego\, jak sztukę pojmują jego współcześni. „Krótko mówiąc\, wymalowałem sobie izolację”\, przyznał później. Jednak izolacja od współczesnych oznacza jednocześnie bycie w towarzystwie dawnych mistrzów. I tak\, na jego malarstwo wywarli wpływ także Masaccio\, Tycjan\, Pieter Bruegel\, Jean-François Millet oraz\, co mniej oczywiste\, Johann Heinrich Füssli czy Lars Hertervig. \nObecnie prace Odda Nerdruma znajdują się w najważniejszych kolekcjach świata – w Galerii Narodowej w Oslo\, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej Astrupa Fearnleya w Oslo\, w Muzeum i Ogrodzie Rzeźby Hirshhorna w Waszyngtonie\, w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku\, w Nowoorleańskim Muzeum Sztuki\, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w San Diego i w Centrum Sztuki Walkera w Minneapolis. \nTwórczość Nerdruma jest próbą odbudowania relacji z tradycją malarstwa\, przerwaną w drugiej połowie XIX wieku\, kiedy to w sztuce ogłoszono pochwałę nowości i zaczęto jej gorączkowo poszukiwać. Jednym z wymiarów tego poszukiwania było awangardowe zerwanie z tradycją i potępienie jej jako czegoś nieprzystającego do współczesnego czasu. Negując takie podejście\, Nerdrum niejako naprawia awangardowe pęknięcie. W 1998 roku Nerdrum ogłosił „ruch kiczu” (ang. „Kitsch Movement”)\, nawiązując do koncepcji Hansa Reimanna\, mówiącej o tym\, że termin „kicz” powstał w połowie XIX wieku w pracowniach artystycznych w Monachium po to\, by móc odrzucić wcześniejszą kulturę i zrobić w ten sposób miejsce dla nowej sztuki. Identyfikując się z pojęciem kiczu\, Nerdrum nie tyle deprecjonuje swoje malarstwo\, ile odrzuca istnienie przeciwstawnych kategorii kiczu i nowoczesności/awangardy jako fałszywych biegunów\, które w powszechnym ujęciu określają dzisiejszy świat sztuki. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/odd-nerdrum-malarz-polnocy/ LOCATION:Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski\, ul. Jazdów 2\, Warszawa\, 00-467\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/08/Odd-Nerdrum.png GEO:52.219503;21.030741 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski ul. Jazdów 2 Warszawa 00-467 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Jazdów 2:geo:21.030741,52.219503 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230908 DTEND;VALUE=DATE:20231111 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230908T152109Z LAST-MODIFIED:20230926T100028Z UID:22959-1694131200-1699660799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Nie tylko folklor. Kilimy cepeliowskie z kolekcji Dominika Antoszczyka DESCRIPTION:Wystawa Nie tylko folklor. Kilimy cepeliowskie z kolekcji Dominika Antoszczyka\nPrzygotowana przez Muzeum Regionalne w Brzezinach ekspozycja jest efektem współpracy z prywatnym kolekcjonerem – historykiem sztuki\, Dominikiem Antoszczykiem\, który udostępnił placówce 42 polskie kilimy cepeliowskie z lat 60.-80. XX wieku oraz jeden kilim z okresu międzywojennego. To premierowa prezentacja fragmentu jego kolekcji\, tworzonej od 2020 roku i obejmującej ponad 300 pozycji. \nNastępne wystawy gromadzonych przez Dominika Antoszczyka polskich kilimów z XX wieku (taki jest zakres tej kolekcji) planowane są w kolejnych polskich muzeach i galeriach\, każda będzie miała autorską aranżację i inny zestaw tkanin – za ich wybór i opracowanie merytoryczne odpowiada Małgorzata Wróblewska Markiewicz\, krytyk i historyk sztuki\, znawca polskiej tkaniny artystycznej\, starszy kustosz i wieloletni kierownik Działu Tkaniny Artystycznej w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi\, kurator wystaw. Dla brzezińskiego muzeum wybrała kameralny\, choć reprezentacyjny dla drugiej połowy XX wieku zestaw tkanin. Warto przypomnieć\, że kilim w wyposażaniu polskich wnętrz ma wielowiekową tradycję – ocieplał i dekorował domostwa\, świątynie\, budynki użyteczności publicznej. Najpierw dworski i chłopski\, później manufakturowy i rzemieślniczy\, a wreszcie artystyczny. Po II wojnie\, w zmienionych realiach politycznych\, kilimy wytwarzały spółdzielnie\, zrzeszone w powstałej w 1949 roku Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego „Cepelia”. Z tego ostatniego okresu działalności „Cepelii” pochodzą pokazywane w Brzezinach tkaniny\, autorstwa takich sław jak Roman Orszulski\, Wanda Kossecka\, Maria Bujakowa\, Helena i Stefan Gałkowscy\, Krystyna Szczepanowska\, Maria Domańska\, Aleksandra Lewińska\, Maria Janowska\, Ewa Januszkowska\, Jolanta Banaszkiewicz\, Piotr Grabowski\, Teresa Zydroń. \n(…) – Kilimy\, jak i inne wyroby cepeliowskie\, kojarzone są zwykle z silnie eksponowanym tzw. pierwiastkiem ludowym\, zarówno w warstwie formalnej (rodzaje motywów i sposób ich stylizacji\, zestawienia kolorystyczne) jak i wykonawczej (gruba\, często luźno przędziona wełna). Z dzisiejszej perspektywy warto się przyjrzeć jakie ów styl tzw. folk miał oblicza. W latach 50. rzeczywiście w repertuarze ornamentów dominowały zapożyczone ze sztuki ludowej sylwetowe kogutki\, kurki\, rózgi\, kwiatki\, drzewka\, acz potrafiły przybierać prawie geometryczną formę. Z początkiem kolejnego 10-lecia nastąpiło przełamanie tradycyjnego modelu kilimu\, opartego na kompozycji wypełnionej rytmicznie motywami\, obramowanej pasem bordiury. Pojawiają się tematy-obrazy\, które wcześniej występowały w kilimach sporadycznie\, a mianowicie: krajobrazy\, przedstawienia miejskiej architektury oraz postaci ludzi i zwierząt. Bywają rozpatrywane w kontekście „tajnej mowy pejzażu”\, uwarunkowań społeczno-politycznych oraz aspiracji narodowych. Ludowe wątki z powodzeniem trwały w rozbudowanych scenach narracyjnych ukazujących obrzędy i zwyczaje\, barwne jarmarki oraz sylwetki wiejskich muzykantów czy dziewcząt w regionalnych strojach\, zobrazowanych w konwencji nawiązującej zazwyczaj do sztuki naiwnej – pisze Małgorzata Wróblewska Markiewicz w folderze towarzyszącym wystawie. \nWernisaż:  8 września 2023r.\,  godz. 18.00\nKurator: Małgorzata Wróblewska Markiewicz\nWspółpraca: Bogusława Tyralska (Muzeum Regionalne w Brzezinach)\, Dominik Antoszczyk\, Monika Nowakowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/nie-tylko-folklor-kilimy-cepeliowskie-z-kolekcji-dominika-antoszczyka/ LOCATION:Muzeum Regionalne w Brzezinach\, ul. Piłsudskiego 49\, Brzeiny\, 95-060\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/nie-tylko-folklor-klimy.jpg GEO:51.79924385768;19.745061877841 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Regionalne w Brzezinach ul. Piłsudskiego 49 Brzeiny 95-060 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Piłsudskiego 49:geo:19.745061877841,51.79924385768 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230909 DTEND;VALUE=DATE:20231204 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230904T140959Z LAST-MODIFIED:20230904T140959Z UID:22944-1694217600-1701647999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Obietnica szczęścia. Maria Papa Rostkowska DESCRIPTION:Wystawa Obietnica szczęścia. Maria Papa Rostkowska\n„Tworzę sztukę szczęśliwą” – mówiła Maria Papa Rostkowska\, jedna z ciekawszych rzeźbiarek XX w.\, której marmurowe rzeźby zaprezentowane zostaną na wystawie czasowej w Starej Oranżerii. \n„Rzeźba – najpełniejsza forma sztuki” \nEkspozycja powstała dzięki współpracy z rodziną Marii Papy Rostkowskiej i objęta została honorowym patronatem Ambasady Włoch oraz Francji. Wystawę tworzy 25 marmurowych rzeźb artystki\, wśród których są takie dzieła\, jak „Duży Anioł”\, „Gaja”\, „Jednorożec”\, „Ptak szczęścia” czy „Pocałunek”. Wykonana z białego marmuru „Obietnica szczęścia”\, również wchodząca w skład ekspozycji\, została podarowana Muzeum Łazienki Królewskie przez syna artystki\, Nicolasa Rostkowskiego. \nW prezentowanych dziełach rzeźbiarka poruszyła tak istotne tematy\, jak: miłość\, macierzyństwo i waleczność; przywołała też symboliczne postaci anioła\, wojownika\, ptaka\, Pegaza oraz Wenus. „Rzeźba jest dla mnie najpełniejszą formą sztuki. Rzeźba współczesna\, niefiguratywna pozwala na odkrywanie rzeczywistości\, która jest w nas samych\, a to co innego niż kopiowanie natury” – mówiła Maria Papa Rostkowska. \nChoć formalnie jej rzeźby zmierzają w stronę abstrakcji i aluzyjności\, pozostają konkretne i łatwe do odczytania. Zarówno aspekt formalny\, jak i przekazywane treści sytuują prace Marii Papy Rostkowskiej w przekraczającej granice epok tradycji rzeźby klasycznej\, stanowiącej trzon XVIII-wiecznej kolekcji Stanisława Augusta. Zestawienie w przestrzeni Starej Oranżerii powstałych w kamieniu dzieł artystki z królewskimi gipsami i marmurami otwiera dialog\, który toczy się z pominięciem kontekstów historycznych i stylistycznych. Do głosu dochodzi rzeźbiarski warsztat\, a głównymi argumentami są materiał\, sposób jego wykończenia oraz relacja artystycznej formy z przestrzenią. \n  \nWystawa Obietnica szczęścia. Maria Papa Rostkowska\nMaria Papa Rostkowska (1923-2008)\, z wykształcenia malarka i projektantka\, spełnienie twórcze i międzynarodową rozpoznawalność osiągnęła w rzeźbie. W czasie wojny uczyła się w Żeńskiej Szkole Rysunku Budowlanego im. Jastrzębowskiego w Warszawie\, pod której nazwą\, ze względów konspiracyjnych\, krył się bogaty program edukacyjny\, obejmujący m.in. takie przedmioty\, jak: projektowanie\, rysunek\, grafika czy formy architektoniczne. Pochodzące z tego okresu prace artystki spłonęły podczas powstania warszawskiego. W 1943 r. malarka wyszła za mąż za Ludwika  Rostkowskiego\, z którym w czasie okupacji ratowała Żydów z warszawskiego getta\, a jako żołnierka aktywnie uczestniczyła w walkach\, za co została odznaczona Orderem Wojennym Virtuti Militari. W 1945 r. urodził się jedyny syn pary\, Mikołaj Zbigniew Rostkowski.  Od 1950 r. artystka zawodowo związała się z Akademią Sztuk Pięknych w Sopocie i Warszawie\, pełniąc obowiązki asystentki w pracowni prof. Janusza Strzałeckiego. Brała wówczas udział w najważniejszych wystawach zbiorowych i festiwalach sztuki w Polsce\, prezentując głównie malarskie portrety (lata 1950-57). Istotny w życiu artystki okazał się wyjazd do Paryża w 1957 r. i ślub z Giuseppe Antonim Leonardem Papą (używającym pseudonimu „Gualtieri Papa di San Lazzaro”)\, sycylijskim pisarzem\, dziennikarzem\, krytykiem sztuki\, wydawcą pisma artystycznego „XXe Siécle”. Podczas wspólnych wakacji we włoskiej Albisoli Maria Papa Rostkowska podjęła pierwsze próby rzeźby w ceramice; tworzyła talerze i reliefy oraz abstrakcyjne formy przestrzenne. Od tego czasu to właśnie rzeźba pochłonęła ją bez reszty. Od końca lat 50. eksperymentowała z terakotą i odlewami z brązu oraz brała udział w licznych wystawach zbiorowych we Francji i Włoszech. Pierwsza wystawa indywidualna artystki miała miejsce w 1961 r. w mediolańskiej Galleria del Naviglio. Przełomem w jej twórczości była pierwsza praca w kamieniu w 1966 r. W tym samym roku otrzymała prestiżową nagrodę Fundacji Williama i Nomy Copleyów\, dzięki poparciu Hansa Arpa i Lucio Fontany. Od tej pory rzeźbiła już niemal wyłącznie w marmurze. Trzydzieści lat spędziła we Włoszech w Pietrasanta\, w  okolicach Carrary\, znanej ze złóż wyjątkowej jakości marmurów\, gdzie pracowała w swoim studio w Marbrerie Henraux. Rzeźbiła bezpośrednio w materiale\, więc ostateczny kształt pracy wyznaczał proces twórczy\, a nie szczegółowo opracowany wstępny model. Artystka wykonywała zarówno mniejsze formy\, jak i monumentalne kompozycje\, prezentowane w przestrzeniach publicznych. Jej rzeźby brały udział w około stu wystawach w Europie (m.in. salony paryskie\, Rawenna\, Mediolan\, Warszawa)\, a także poza nią (Japonia). Maria Papa Rostkowska wykonała w sumie ponad 300 prac w kamieniu. Część z nich znajduje się obecnie w kolekcjach muzealnych i prywatnych na całym świecie\, m.in. w Polsce\, Szwajcarii\, Stanach Zjednoczonych oraz we Francji i Włoszech. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/obietnica-szczescia-maria-papa-rostkowska/ LOCATION:Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie\, ul. Agrykola 1\, Warszawa\, 00-460\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/maria-papa-rostkowska.jpg GEO:52.2188005;21.0269127 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie ul. Agrykola 1 Warszawa 00-460 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Agrykola 1:geo:21.0269127,52.2188005 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230915 DTEND;VALUE=DATE:20231216 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230703T152254Z LAST-MODIFIED:20241121T104649Z UID:22670-1694736000-1702684799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Obraz Złotego Wieku DESCRIPTION:Giovanni Jacopo Caraglio\, Bona Sforza – kamea | 1554\, Metropolitan Museum of Art\, Nowy Jork\nJuż tej jesieni niemal 450 unikatowych eksponatów z 13 krajów świata zagości w Zamku Królewskim na Wawelu\, by przypomnieć renesansowy rozkwit kultury i sztuki pod panowaniem Zygmunta I Starego i Zygmunta Augusta. \nW Krakowie zaprezentowane zostaną znamienite zabytki z kolekcji publicznych\, kościelnych i prywatnych. Wystawę uświetnią nie tylko znane powszechnie i wielokrotnie eksponowane dzieła sztuki\, ale też wiele obiektów nowo odkrytych\, mało znanych lub dotąd w Polsce niepokazywanych. \nPierwsze zabytki przeznaczone na wystawę\, wymagające zabiegów konserwatorskich\, trafiły na Wawel już w listopadzie 2021 roku. Prace nad nimi były prowadzone w kilku zespołach. W maju 2022 roku Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przyznało Zamkowi Królewskiemu na Wawelu dotację na przeprowadzenie konserwacji i renowacji unikatowych obrazów sztalugowych na podobraziach drewnianych\, a także płaskorzeźb\, rękopisów i starodruków. \nObraz złotego wieku\nSpektakularną przemianę konserwatorską przeszło niemal sto eksponatów. Najbardziej pracochłonne były działania przy wotywnym obrazie Tron Łaski z kościoła parafialnego pw. Świętej Trójcy w Jordanowie\, przeprowadzone w Pracowni Konserwacji Malarstwa na Wawelu. Po dwóch latach żmudnych prac konserwatorskich spod wielu warstw przemalowań ukazała się najstarsza zachowana kompozycja malarska. \nObraz Złotego Wieku\nPrzez trzy miesiące królewską rezydencję na Wawelu zapełni kilkaset dzieł sprowadzonych z całego świata\, m.in. z Bodleian Library w Oksfordzie\, British Library w Londynie\, Metropolitan Museum w Nowym Jorku\, Luwru w Paryżu\, Muzeum Narodowego w Pradze czy Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/obraz-zlotego-wieku/ LOCATION:Zamek Królewski na Wawelu\, Wawel 5\, Kraków\, Małopolskie\, 31-001\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/obraz-zlotego-wieku.jpg GEO:50.05416;19.935439 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Zamek Królewski na Wawelu Wawel 5 Kraków Małopolskie 31-001 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Wawel 5:geo:19.935439,50.05416 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230915 DTEND;VALUE=DATE:20240129 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230830T113913Z LAST-MODIFIED:20241121T104733Z UID:22885-1694736000-1706486399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność DESCRIPTION:Wystawa „Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność” poświęcona jest roli kobiet w największym zrywie narodowym XIX wieku – Powstaniu Styczniowym\, którego 160. rocznicę obchodzimy w 2023. \nCzarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\nEkspozycja przygotowana w Muzeum Pana Tadeusza (Oddziale Zakładu Narodowego im. Ossolińskich) składa się z dwóch części: pierwszą poświęcono udziałowi kobiet polskich w Powstaniu Styczniowym\, druga odnosi się do czasów nam bliższych – rewolucyjnych zrywów kobiet okresu „Solidarności” w Polsce. Wystawa przypomina o znaczącym zaangażowaniu Polek – tytułowych patriotek\, które masowo i z zapałem walczyły o wolność. \nOpozycjonistki „Solidarności” były spadkobierczyniami uczestniczek Powstania Styczniowego i wiele się od nich nauczyły. Pomimo różnicy epok dzielącej wydarzenia lat 1863 i 1981 postawy kobiet w walce o suwerenność kraju pozostały niezmienne. Za wszelką cenę\, często z narażeniem życia i zdrowia\, sprzeciwiały się panującej władzy. Były prześladowane\, bite\, więzione\, szantażowane i zastraszane. Ukrywały spiskowców\, organizowały zbiórki jedzenia – były kurierkami\, łączniczkami\, sanitariuszkami. \nCzarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. Adriana Myśliwiec\nKobiety Powstania Styczniowego w ramach masowego protestu politycznego przywdziały żałobne stroje\, nosiły tak zwaną „czarną biżuterię”: broszki\, naszyjniki\, bransolety\, kolczyki. Biżuterię wykorzystywano do celów propagandowych i wykonywano z tanich\, ogólnie dostępnych materiałów. Na ekspozycji pokazano proces wejścia czarnej biżuterii do kanonu symboliki patriotycznej\, ukształtowanej w latach 1861–1864\, wznowionej w czasie I wojny światowej\, stanowiącej symbolikę Odrodzonej Polski\, noszonej podczas II wojny\, a także w okresie „Solidarności”. \n\n \n \n \n \n \n Montaż ekspozycji Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. A. Myśliwiec\n \n \n \n \n \n \n \n Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. A. Niedźwiecki\n \n \n \n \n \n \n \n Montaż ekspozycji Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. A. Myśliwiec\n \n \n \n \n \n \n \n Montaż ekspozycji Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. A. Myśliwiec\n \n \n\nW latach 80. XX wieku internowane kobiety w geście sprzeciwu haftowały lub wyszywały na swetrach\, koszulach\, skarpetach czy szalikach symbole „Solidarności”. Powstawały ręcznie wyrabiane krzyżyki z orzełkami w koronie\, medaliony\, pierścionki\, bransolety\, różańce. \n\n \n \n \n \n \n Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. Adriana Myśliwiec\n \n \n \n \n \n \n \n Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. A. Niedźwiecki\n \n \n \n \n \n \n \n Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. Adriana Myśliwiec\n \n \n\nW narrację ekspozycji wpleciono krótkie życiorysy i dokonania tak barwnych postaci jak autorki pamiętników Emilia ze Szwarców Heurichowa oraz jej córka Teodora z Heurichów Kiślańska\, powieściopisarka Eliza Orzeszkowa\, uczestniczka wielu manifestacji patriotycznych Anna Henryka Pustowójtówna\, działaczka społeczna Zofia Romanowiczówna\, a także autorka opracowania „Ciche bohaterki” Maria Bruchnalska. Nie sposób nie wspomnieć również o kobietach takich jak Joanna Lenartowicz\, Jadwiga Kryńska\, Janina Drabowska\, Wanda Kołodziejczyk czy Grażyna Kuroń\, które straciły życie lub zdrowie w wyniku działań służb PRL. \nNa wystawie oprócz eksponatów ze zbiorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich zobaczymy obiekty wypożyczone z prywatnej kolekcji Wojciecha Postuły – antykwariusza\, pasjonata historii Polski\, miłośnika pamiątek historycznych – oraz ze zbiorów Jacka Dehnela – pisarza\, kolekcjonera fotografii\, tłumacza. Na ekspozycji znajdą się również: rekonstrukcja sukni żałobnej wykonana przez Elżbietę Dunin-Wąsowicz oraz kopie chorągwi z okresu Powstania Styczniowego wykorzystywane przez oddziały powstańcze lub niesione na czele procesji i demonstracji – przedmioty te prezentujemy dzięki uprzejmości Zamku Królewskiego w Warszawie – Muzeum. \n\n \n \n \n \n \n Montaż ekspozycji Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. A. Myśliwiec\n \n \n \n \n \n \n \n Montaż ekspozycji Czarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. A. Myśliwiec\n \n \n\nNa wystawie będzie można przyjrzeć się nie tylko czarnej biżuterii (pierścienie\, naszyjniki\, bransolety\, broszki)\, ale i elementom stroju żałobnego\, biżuterii patriotycznej z przełomu XIX i XX wieku\, modlitewnikom\, drukom ulotnym\, rękopisom\, fotografiom\, drzeworytom\, akwarelom. Zaprezentujemy również dokumenty filmowe z udziałem więźniarek politycznych z okresu „Solidarności”; unikalne zdjęcia z demonstracji; odzież i biżuterię patriotyczną oraz piosenki w wykonaniu internowanych „gołdapianek”. Materiały zostały pozyskane między innymi z Europejskiego Centrum Solidarności\, Ośrodka „Pamięć i Przyszłość”\, z Ośrodka KARTA oraz od prywatnych właścicieli: Apolonii Dwurnik\, Bogny Janiec. \nCzarna sukienka. Patriotki w walce o wolność\, fot. Adriana Myśliwiec\nKuratorkami wystawy są Małgorzata Orzeł\, Magdalena Sozańska\, Magdalena Sudoł. Kuratorką części wystawy poświęconej czasom „Solidarności” jest Marta Dzido. \nW programie wydarzeń towarzyszącym wystawie znajdą się między innymi oprowadzania\, warsztaty haftu zaangażowanego\, warsztaty graficzne oraz warsztaty tworzenia biżuterii dla dzieci i młodzieży\, pokazy filmowe\, wykład popularyzatorski pt. „Piątki”\, „Entuzjastki”\, „Kumy” „Klaudynki”\, „Komitety niewiast” – Polki w Powstaniu Styczniowym oraz debata poświęcona patriotkom. \n15 września 2023–28 stycznia 2024\nwernisaż: 15 września 2023\, godzina 17.00 (wstęp wolny)\nwystawa dostępna dla publiczności od 16 września 2023 URL:https://news.niezlasztuka.net/event/czarna-sukienka-patriotki-w-walce-o-wolnosc/ LOCATION:Muzeum Pana Tadeusza\, Rynek 6\, Wrocław\, 50-106\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/08/czarna-sukienka-patriotki-w-walce-o-wolnosc.jpg GEO:51.110366;17.0302839 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Pana Tadeusza Rynek 6 Wrocław 50-106 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Rynek 6:geo:17.0302839,51.110366 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230915 DTEND;VALUE=DATE:20240101 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230908T154007Z LAST-MODIFIED:20230921T110411Z UID:22975-1694736000-1704067199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Marek Żuławski. Malarstwo z kolekcji Muzeum Uniwersyteckiego DESCRIPTION:Wystawa Marek Żuławski. Malarstwo z kolekcji Muzeum Uniwersyteckiego\nMalarz\, krytyk sztuki i pisarz – był malowniczą postacią londyńskiego emigracyjnego środowiska artystycznego i obok Józefa Hermana\, Stanisława Frenkla i Feliksa Topolskiego\, najbardziej znanym polskim malarzem w Wielkiej Brytanii. Umierając w 1985 roku w Londynie\, gdzie przebywał od roku 1937\, miał za sobą życie pełne wystaw\, odkryć i sukcesów niemal niedostępnych emigrantom. Gdy zjawił się nad Tamizą\, Anglia była artystyczną prowincją\, a cudzoziemscy artyści uważani byli za niewychowanych natrętów. W czasie wojny Żuławski dał się poznać jako speaker i autor audycji o sztuce w polskiej sekcji BBC\, zaprojektował wówczas najsłynniejszy plakat wojenny „Poland First to Fight”. Marek odszukał swoją drogę w malarstwie w czasach\, kiedy Anglia podnosiła się z ruin\, a ludzie byli pełni optymizmu wobec zadań czekających człowieka powojennego. Jego pozycja artystyczna w Londynie umocniła się gdy zrealizował fresk dla pawilonu wystawowego Festival of Britain (1951). Inne zamówienia publiczne oraz kilkaset wystaw w renomowanych galeriach londyńskich\, największych muzeach i galeriach w Polsce tylko potwierdziły to uznanie. \nDoceniany i kupowany – nie cierpiał na brak pracy. Jego obrazy znajdują się we wszystkich większych zbiorach sztuki współczesnej w Polsce i w wielu kolekcjach europejskich. Był postacią niezwykłą i kontrowersyjną; z wyglądu przypominał bohaterów sienkiewiczowskich: wysoki\, postawny\, o pięknych rysach\, nacechowanych powagą i charakterem. Traktował życie z nonszalancją; sztukę i pisarstwo ze śmiertelną powagą. Od urodzenia w rodzinie pisarzy\, reżyserów\, podróżników\, taterników\, polityków i malarzy\, poniekąd skazany był na wielkość. \n\n \n \n \n \n \n Marek Żuławski\, fot. materiały prasowe organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Marek Żuławski\, fot. materiały prasowe organizatora\n \n \n\nUrodzony w Rzymie – syn znanego pisarza i dramaturga\, po maturze w Toruniu\, gdzie matka prowadziła pensjonat „Zofijówka” na Bydgoskim Przedmieściu\, wstąpił na Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie i został uczniem Felicjana Kowarskiego. Po studiach przebywał za granicą\, podróżując po Włoszech i Francji\, gdzie zetknął się z dziełami wczesnej fazy postimpresjonizmu. Od akademickiego dramatycznego realizmu\, zmierzał ku ekspresji kolorystycznej i wyrazistym formom o mocnym konturze. Zachwyciło go malarstwo religijne formami monumentalnymi i hieratycznymi\, i uwiodły ściany kościołów i przestronnych budynków\, lecz malując Chrystusa zachował nie tylko posągowość i spokój postaci\, bliskie mozaikom bizantyjskich kościołów\, ale potrafił z surowej gry barw wydobyć ciszę i modlitwę. \nW malarstwie pozostał wierny sztuce figuratywnej\, etycznie zaangażowanej\, której centralnym tematem był człowiek. Humanizm Żuławskiego głosił godność człowieka jako istoty społecznej\, człowieka walczącego i kochającego\, człowieka uciśnionego i prześladowanego. Często czerpał natchnienie ze źródeł biblijnych i mitów; cykle graficzne o Gilgameszu głosiły godność kondycji człowieka w zmaganiach z przeciwnościami losu. Pod względem stylu był niezależny i samodzielny; malował z rozmachem\, lecz powściągliwie – poświęcając większą uwagę ogólnemu zarysowi kompozycji niż układowi kolorystycznemu. \nCzłowiek w ujęciu Żuławskiego\, z przedwojennego postimpresjonistycznego delikatnego punktu światła\, ewoluował w stronę homo vitruviano\, form geometrycznych\, aż do mięsistego antropoida o imponującym wyposażeniu. W końcu na jego miejsce pojawił się mężczyzna dojrzały\, obdarzony nie tylko kośćcem i mięśniami\, ale bogato wypełniony trzewiami\, przebity światłem emanującym z wnętrza. Dawniejszy powściągliwy\, raczej suchy w smaku koloryt\, podkreślający społeczny i emocjonalny charakter płócien\, nabrał soczystości i werwy\, zmysłowej siły i uproszczonego do granic nadmiaru. \nW ostatnich latach życia wzmogła się w nim wiara religijna\, a myśli wybiegały poza granice bytu doczesnego. Znalazło to także swoje odbicie w malarstwie\, które stało się spełnione i pogodzone ze Stwórcą. Przyczyniło się do tego szczęśliwe małżeństwo i narodziny syna\, osieroconego w trzecim roku życia. \nZbyt rzadko wystawiał w Toruniu\, z którego wyszedł w świat sztuki. Żuławscy od dawna mieszkali w Zakopanem\, lecz po śmierci ojca\, na fali patriotycznego zrywu ku północnym odzyskanym rubieżom kraju\, Kazimiera Żuławska\, matka Marka\, zadecydowała o przeprowadzce i podróży do Torunia. Latem 1921 r. zakupiła posiadłość przy ulicy Bydgoskiej 26 i założyła pensjonat na wzór zakopiański\, tworząc w nim klimat sprzyjający zabawie i intelektualnej dyskusji. Na cześć babki willa na Bydgoskim Przedmieściu została nazwana „Zofijówką”. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/marek-zulawski-malarstwo-z-kolekcji-muzeum-uniwersyteckiego/ LOCATION:Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu” w Toruniu\, ul. Wały gen. Sikorskiego 13\, Toruń\, 87-100\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/zulawski-malarstwo.jpg GEO:53.012110406862;18.600875615647 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu” w Toruniu ul. Wały gen. Sikorskiego 13 Toruń 87-100 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Wały gen. Sikorskiego 13:geo:18.600875615647,53.012110406862 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230916 DTEND;VALUE=DATE:20231218 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230908T150645Z LAST-MODIFIED:20241121T104653Z UID:22956-1694822400-1702857599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:11. Triennale Sztuki Sacrum. Ja i Ty / Ja – Ono DESCRIPTION:Wystawa 11. Triennale Sztuki Sacrum. Ja i Ty / Ja – Ono\nTriennale Sztuki Sacrum jest jednym z ważniejszych wydarzeń wystawienniczych Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie\, wspartym wieloletnią już historią i tradycją. W ramach Triennale\, organizowanego od 1991 roku\, zaprezentowanych było kilkadziesiąt wystaw\, z udziałem wielu pokoleń artystów\, wystaw podejmujących ważne tematy i udokumentowanych katalogami i innymi publikacjami. Triennale ewoluowało\, zmieniało swój charakter\, a jego przekaz z każda edycją wykraczał poza tradycyjne pojmowanie sztuki określanej jako sakralna. Dziś możemy mówić o wystawach problemowych odnoszących się do doświadczeń człowieka współczesnego. \n\n \n \n \n \n \n Lilya Nebera\, Alarm powietrzny\n \n \n \n \n \n \n \n Katarzyna Kukuła\, Mc Donald\n \n \n\nTemat 11. Triennale Sztuki Sacrum „Ja i Ty / Ja – Ono” podejmuje temat szeroko rozumianych RELACJI. Inspiracją była filozofia dialogu Martina Bubera i to z niej wywodzą się dwa podstawowe wątki wystawy: Ja i Ty jako relacje podmiotowe\, dialogiczne oraz Ja – Ono jako zależności uprzedmiatawiające; monologiczne. W wykładni Bubera relacje powstają w trzech\, fundamentalnych sferach doświadczeń człowieka: życia z przyrodą\, życia z ludźmi\, życia z Nadzwyczajnym. Same zaś relacje ustanawiają w każdej z tych sfer pewien stan wspólnoty lub stan bycia obok.\nPrzygotowując tę wielowątkową ekspozycję kuratorki\, wspierane przez Radę Programową Triennale\, dokonały wyboru dzieł zarówno klasyków polskiej sztuki współczesnej\, jak i artystów najmłodszego pokolenia. Warto odnotować także udział młodych artystek ukraińskich. Będące prawem \, ale i odpowiedzialnością kuratorek zestawienia dzieł tworzą liczne tropy i wątki do odczytania\, a przede wszystkim pole do refleksji dla odbiorców\, w tym m.in. nurt ekologiczny\, nurt empatii oraz wyobcowania\, nurt mistycyzmu\, nieskończoności\, wieczności.\nDzieła pochodzą od Autorów oraz z kolekcji Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu\, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku\, Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie\, Muzeum Sztuki w Łodzi\, Galerii Propaganda\, Fundacji Sztuki Polskiej ING\, Kolekcji mBanku m jak malarstwo. \n\n \n \n \n \n \n Darek Pala\, Future seashell\n \n \n \n \n \n \n \n Maciej Bieniasz\, Ławki synagogalne\n \n \n\nWystawie towarzyszy katalog\, a jej rozwinięciem i integralną częścią jest przegląd filmów odpowiadających wątkom wystawy (kino OKF Iluzja\, seanse z prelekcją w środy\, w terminie trwania wystawy). \nArtyści: Zuzanna Bartoszek\, Stan Barański\, Marcin Berdyszak\, Kiejstut Bereźnicki\, Maciej Bieniasz\, Karolina Breguła\, Krystyna Brzechwa\, Tatiana Czekalska\, Andrzej Desperak\, Piotr Desperak\, Kinga Flasza\, Jacek Gaj\, Leszek Golec\, Anna Grzymała\, Zuzanna Janin\, Emilia Jechna\, Stanisław Zbigniew Kamieński\, Janusz Knorowski\, Mirosław Koprowski\, Mariusz Kruk\, Katarzyna Kukuła\, Tomasz Kulka\, Yana Makukh\, Krzysztof Kamil Malewicz\, Tomasz Man\, Olena Matoshniuk\, Tomasz Michałowski\, Lilya Nebera\, Katarzyna Olma\, Paulina Ortenburger\, Darek Pala\, Cyryl Polaczek\, Józej Romasz\, Patryk Różycki\, Justyna Rybak\, Zbigniew Rybczyński\, Mirosław Sikorski\, Łukasz Skąpski\, Leszek Sobocki\, Jerzy Filip Sztuka\, Andrzej Tobis\, Jacek Waltoś\, Zdzisław Wiatr\, Julianna Wińczyk\, Julia Woronowicz\, Joanna Woś \n* * *\n/Wernisaż wystawy poprzedzi wydarzenie towarzyszące – projekcja filmu w reżyserii Józefa Romasza pt. „Jak tańczy mój czas”\, 2022. Film o łyżwiarzach tańczących na lodzie jest opowieścią o pasji tańca\, o poznawaniu siebie i świata przez ciało. Lodowisko staje się swoistą sceną\, na której przenikają się różne emocje\, budują i kończą relacje. Seans w sali kina OKF Iluzja o godz. 15.00/ URL:https://news.niezlasztuka.net/event/11-triennale-sztuki-sacrum-ja-i-ty-ja-ono/ LOCATION:Miejska Galeria Sztuki w Częstochowie\, Al. Najświętszej Maryi Panny 64\, Częstochowa\, 42-217\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/triennale-sztuki-sacrum.jpg GEO:50.813022324074;19.10598548235 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Miejska Galeria Sztuki w Częstochowie Al. Najświętszej Maryi Panny 64 Częstochowa 42-217 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Al. Najświętszej Maryi Panny 64:geo:19.10598548235,50.813022324074 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230920 DTEND;VALUE=DATE:20231218 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20231002T135333Z LAST-MODIFIED:20241121T104656Z UID:23143-1695168000-1702857599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:O dzieleniu. Sztuka na granicy (polsko-niemieckiej) DESCRIPTION:Wystawa O dzieleniu. Sztuka na granicy (polsko-niemieckiej)\nBorder art – sztuka powstająca na granicy \nGranice są konstruowane przez ludzi i dla ludzi; mają moc wykluczania i wskazywania\, kto jest tym Innym\, tym Obcym\, który musi pozostać poza linią podziału. Powstają poprzez rysowanie linii na mapach w miejscach wskazanych przez tych\, którzy są aktualnie przy władzy. Stanowią efekt współpracy rządzących polityków i kartografów. Tzw. granice naturalne nie istnieją – mimo że często przebiegają na rzekach czy pasmach górskich. \nNie dziwi więc\, że artyści i artystki czują potrzebę kwestionowania granic i kontrolujących je organów. W ten właśnie sposób narodził się nurt zwany border art\, który jest definiowany jako sztuka powstająca na granicy\, wobec granicy\, a także przeciwko granicy. Samo pojęcie border art powstało w latach 80. XX w. jako określenie sztuki zorientowanej na tematykę granicy amerykańsko-meksykańskiej. Z czasem termin ten zaczął być stosowany do opisu wszelkich działań artystycznych związanych z granicami\, niezależnie od użytych mediów i gatunków artystycznych. \n\n \n \n \n \n \n Ewa Kulesza\, Inercja | 2020\, wł. artystki\n \n \n \n \n \n \n \n Georgia Krawiec\, 8 miesięcy\, 3 tygodnie\, 5 dni | 2019\, wł. artystki\n \n \n\n„Dzielenie” jako punkt wyjścia \nCelem wystawy „O dzieleniu…” jest prezentacja dzieł sztuki współczesnej oraz tych z XIX w.\, które z dzisiejszej perspektywy również mogą być przypisane do nurtu border art. Dobór prac wynika z dwóch założeń naszej strategii kuratorskiej. Po pierwsze chodzi o pokazanie sztuki niezwykle aktualnej w dzisiejszych czasach\, odnoszącej się do kluczowych wyzwań współczesności i poddającej refleksji granice państwowe w czasach wielkich fal migracyjnych. Twórczość ta zostanie usytuowana w kontekście XIX-wiecznych dzieł\, które również poruszają problematykę granic państw narodowych\, powstałych w końcu XVIII stulecia. Po drugie interesuje nas kontekst bardziej określony geopolitycznie\, a mianowicie koncentrujemy się na tych dziełach sztuki\, które odnoszą się do kwestii związanych z granicą polsko-niemiecką po 1990 r.\, a więc po podpisaniu traktatu granicznego między Polską a Niemcami. Granicę między obydwoma państwami uobecniają jednak nie tylko wybrane przez kuratorki dzieła sztuki\, lecz również element aranżacji wystawy\, autorstwa Ramana Tratsiuka\, który włącza się w budowanie symbolicznych znaczeń. Układ ściany w patio odtwarza bowiem przebieg owej granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej. \nArtur Grottger\, Pochód na Sybir | 1866\, wł. Muzeum Narodowego w Poznaniu\nSztuka odnosząca się do konkretnej granicy polsko-niemieckiej i jej skomplikowanej historii jest zatem prezentowana na tle dzieł analizujących status i kondycję granic w ogólności. Granice w ramach wystawy są traktowane jako znaki pamięci\, które z kolei wiążą się ze zbiorowymi i indywidualnymi wspomnieniami\, traumami i marzeniami. W kontekście wystawy podwójne znaczenie terminu „dzielenie” (jako rozdzielanie\, lecz także wspólne posiadanie i doświadczanie) zostanie potraktowane jako punkt wyjścia do rozumienia granicy i regionu granicznego nie tylko jako politycznej i terytorialnej linii podziału\, lecz także jako strefy wymiany i potencjalnego współdziałania. \nW ramach wystawy pokazane zostaną głównie dzieła artystek i artystów z Polski i Niemiec\, lecz również z Palestyny (Taysir Batnij) czy Ukrainy (Vitalii Shupliak). Prace te wykorzystują różnorodne media: od malarstwa\, poprzez obiekty i instalacje\, po wideo. Sztuka przekroczy również granicę samego gmachu Muzeum Narodowego i znajdzie się w przestrzeni publicznej Poznania\, wychodząc do mieszkanek i mieszkańców miasta: w trakcie wernisażu oraz przez pierwsze trzy dni trwania wystawy zaprezentowane zostaną interaktywne projekty „Mobilistan” Manafa Halbouni i Christiana Manssa\, „Mobile Art Space” Heike Gallmeier oraz „Wędrująca boja” Anne Peschken i Marka Arsky’ego. Będzie można dostać obywatelstwo jedynego mobilnego państwa na świecie\, obejrzeć auto\, którym Gallmeier odbyła podróż wzdłuż granicy polsko-niemieckiej\, i odpowiedzieć na pytania dotyczące tego\, co „poniemieckie” w Poznaniu. \n\n \n \n \n \n \n Paweł Susid\, Afryka wschodnia (z cyklu Mapy polityczne) | 1982\, wł. artysty\n \n \n \n \n \n \n \n Roland Stratmann\, Kraj/ Land | 2020\, wł. Artysty\n \n \n\nArtyści i artystki: Taysir Batniji\, Erdmann Ludwig Blau\, Natalia Brandt\, Franciszek Wincenty Faliński\, Diana Fiedler\, Heike Gallmeier\, Maksymilian Gierymski\, Artur Grottger\, Manaf Halbouni\, Jerzy Hejnowicz\, Sven Johne\, Celina Kanunnikava\, Fabian Knecht\, Simona Koch\, Jerzy Kosałka\, Piotr C. Kowalski\, Georgia Krawiec\, Paweł Kula\, Ewa Kulesza\, Michael Kurzwelly\, Dominik Lejman\, Jan Lewicki\, Edmund Lindenbaum\, Władysław Aleksander Malecki\, Christian Manss\, Iga Martin\, Anne Peschken & Marek Arsky\, Paul Pfarr\, Antoni Piotrowski\, Anna Płotnicka\, Sophia Pompéry\, Witold Pruszkowski\, Sonia Rammer\, Carl Gottlieb Rasp\, Joachim Richau\, Szymon Rogiński\, Jadwiga Sawicka\, Roland Schefferski\, Vitalii Shupliak\, Łukasz Skąpski\, Roland Stratmann\, Paweł Susid\, Marc Tobias Winterhagen\, Georg Benedikt Wunder \nKuratorki: Burcu Dogramaci\, Marta Smolińska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/o-dzieleniu-sztuka-na-granicy-polsko-niemieckiej/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Poznaniu\, Aleje Marcinkowskiego 9\, Poznań\, 61-745\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/10/O-dzieleniu.-Sztuka-na-granicy-polsko-niemieckiej.png GEO:52.4081612;16.9295319 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Poznaniu Aleje Marcinkowskiego 9 Poznań 61-745 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Aleje Marcinkowskiego 9:geo:16.9295319,52.4081612 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230921 DTEND;VALUE=DATE:20240401 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230926T165745Z LAST-MODIFIED:20230926T165745Z UID:23104-1695254400-1711929599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Teraźniejszość czasu przyszłego DESCRIPTION:Wystawa Teraźniejszość czasu przyszłego\nNa początku sierpnia 1923 roku powstało dzisiejsze Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy\, wówczas jak Muzeum Miejskie. Mieściło się w budynku byłej Miejskiej Kasy Oszczędnościowej przy Starym Rynku 2. Specjalna jubileuszowa wystawa opowie o 100 latach dzielenia się kulturą i nie tylko wyłącznie w kronikarskim porządku. \n100 lat dzielenia się kulturą – na trzech piętrach \nDokładnie sto lat temu\, 5 sierpnia 1923 roku\, otwarto w naszym mieście nową placówkę kulturalną\, która działa do dziś. Pierwszym dyrektorem magistrat mianował ks. Jana Kleina\, który uporządkował zbiory gromadzone dotąd przez Towarzystwo Historyczne Obwodu Noteckiego\, przechowywane na chórze poklasztornego kościoła Klarysek. \nTen historyczny fakt MOB świętował 21 września br.\, wystawą czasową na trzech piętrach Galerii Sztuki Nowoczesnej\, ekspozycją podzieloną na dziesięć odsłon\, ukazujących kolejne dekady funkcjonowania bydgoskiej instytucji oraz następujących w niej zmian. A wszystko to przedstawione na tle społeczno-historycznym regionu\, Polski i świata. \n– Układ wystawy nie będzie tylko chronologiczną narracją\, nawiązującą w do historii muzeum\, choć nie pominiemy wielu lat istnienia pewnych elementów – powiedział dr Wacław Kuczma dyrektor muzeum. – Koncentrujemy się raczej na emocjonalnym i wrażeniowym obrazie wartości\, którą posiada w sobie ta stuletnia\, bydgoska instytucja. Artefakty\, nasze zbiory opowiedzą ciekawą i pełną zdarzeń przestrzeń stu lat. Odniesiemy się do jej znaczenia i rangi w historii Regionu Kujawsko-Pomorskiego\, naszego kraju\, a może i Europy. Badania prowadzone przez pracowników muzeum dotykają poza regionalnej przestrzeni. Nie istniejemy przecież w próżni. Zanurzamy się w otchłani wielokulturowości\, przenikania i kształtowania intelektualnej. \n\n \n \n \n \n \n Wystawa Teraźniejszość czasu przyszłego\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Teraźniejszość czasu przyszłego\n \n \n\nDyrektor Kuczma zapowiada też w ramach wystawy „zestawienie siły odziaływania sztuki współczesnej\, dawnej ze zjawiskami urodzonymi w prehistorii”. Prezentacja kolejnych dziesięcioleci jest utrzymana w podobnej konwencji\, zmienne są tylko proporcje ukazanych zagadnień\, zgodnie z procesem rozwoju instytucji. W aranżacji plastycznej uwzględniono problematykę i estetykę każdej dekady. \nCelem ekspozycji jest zaprezentowanie stuletniej historii Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy oraz różnorodności i wielowymiarowości zbiorów tworzonych przez specjalistów z wielu dziedzin. Nasza strategia rozwoju opiera się na misji gromadzenia\, badania\, chronienia i przybliżania przeszłości dla dalszego budowania tożsamości mieszkańców Bydgoszczy\, Kujaw i Pomorza czy Wielkopolski\, a w szerszym kontekście – Polski\, Europy i świata. Dzisiejsze Muzeum jest wielodziałową instytucją kultury\, jedną z największych i najważniejszych placówek muzealnych w województwie kujawsko-pomorskim. Kontekst regionalny na wystawie podkreśla prezentacja działań prowadzonych przez muzeum na rzecz dziedzictwa kulturowego\, m.in. regionów etnograficznych: Kujaw\, Pałuk\, Krajny\, Kociewia\, Borów Tucholskich i Kaszub. Znajduje to odzwierciedlenie także w aranżacji plastycznej”. \n– Obecnie nasze muzeum staje się instytucją wielokontekstową\, a skoro tak\, to siłą rzeczy wystawę przygotowali kuratorzy z różnymi doświadczeniami zawodowymi; począwszy od nestorów\, poprzez kustoszy tworzących instytucję w ostatnich kilku dekadach\, aż do młodych asystentów i adiunktów – podkreśla dyrektor Kuczma. – Serdecznie zapraszam od obejrzenia naszej niezwykłej historii będącej częścią bydgoskich dziejów. \nKurator: dr Wacław Kuczma URL:https://news.niezlasztuka.net/event/terazniejszosc-czasu-przyszlego/ LOCATION:Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy | Galeria Sztuki Nowoczesnej\, ul. Mennica 8\, Bydgoszcz\, Kujawsko-pomorskie\, 85-112\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/Terazniejszosc-czasu-przyszlego.jpg GEO:53.1220822;17.9972951 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy | Galeria Sztuki Nowoczesnej ul. Mennica 8 Bydgoszcz Kujawsko-pomorskie 85-112 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Mennica 8:geo:17.9972951,53.1220822 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230922 DTEND;VALUE=DATE:20240108 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20231009T133213Z LAST-MODIFIED:20231009T133213Z UID:23200-1695340800-1704671999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Chigiri-e\, czyli jak po japońsku kunsztownie drzeć papier. Prace Ogawa Yumi – czar i magia papieru washi DESCRIPTION:Wystawa Chigiri-e\, czyli jak po japońsku kunsztownie drzeć papier. Prace Ogawa Yumi – czar i magia papieru washi\nMuzeum Sztuki Dalekiego Wschodu w Kamienicy pod Gwiazdą\, oddział Muzeum Okręgowego w Toruniu\, ma zaszczyt zaprosić Państwa na nową wystawę pt. \,\,Chigiri-e\, czyli jak po japońsku kunsztownie drzeć papier. Prace Ogawa Yumi – czar i magia papieru washi”\, której wernisaż odbędzie się 22 września 2023 r. o godz. 17.00. Wystawa będzie udostępniona dla zwiedzających od 23 września br do 7 stycznia 2024 roku. \nChigiri-e (ちぎり絵) jest rękodziełem typowo japońskim. Technika ta wykorzystuje kolorowy papier\, który drze się w taki sposób\, by kawałki tworzyły obrazy. Efekt finalny przypomina akwarelę. Technika ta powstała w okresie Heian (794 – 1185). Wtedy łączono ją z kaligrafią. Papier\, który się wykorzystuje przy tworzeniu prac to japoński washi. Chigiri-e jest popularną formą rękodzieła. Technikę tę wykorzystuje się do tworzenia zarówno abstrakcyjnych\, jak i realistycznych prac. Tematami realistycznych przedstawień są kacho-ga (ptaki i kwiaty)\, ale i sceny rodzajowe oraz pejzaże. Najczęściej używanym w tej technice papierem jest ręcznie robiony\, wysokiej jakości tengujoshi. Ze względu na to\, że jest wytrzymały\, niemal przezroczysty i cienki\, znajduje również zastosowanie do napraw i renowacji obrazów i innych dzieł sztuki. Do tej pory sztuki chigiri-e nie prezentowano na wystawach w Polsce. \n\n \n \n \n \n \n Wystawa Chigiri-e\, czyli jak po japońsku kunsztownie drzeć papier. Prace Ogawa Yumi – czar i magia papieru washi\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Chigiri-e\, czyli jak po japońsku kunsztownie drzeć papier. Prace Ogawa Yumi – czar i magia papieru washi\n \n \n\nNa wystawie w Kamienicy pod Gwiazdą zaprezentowane zostaną prace Yumiko Ogawa\, ps.art. Yumi (1942-2003)\, urodzonej w Sebato (obecna cześć miasta Himeji)\, w prowincji Hyogo. Swoje prace prezentowała na wielu wystawach w Japonii. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/chigiri-e-czyli-jak-po-japonsku-kunsztownie-drzec-papier-prace-ogawa-yumi-czar-i-magia-papieru-washi/ LOCATION:Muzeum Okręgowe w Toruniu\, Rynek Staromiejski 1\, Toruń\, 87-100\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/10/Chigiri-e.jpg GEO:53.0105252;18.6043705 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Okręgowe w Toruniu Rynek Staromiejski 1 Toruń 87-100 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Rynek Staromiejski 1:geo:18.6043705,53.0105252 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230923 DTEND;VALUE=DATE:20240101 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20231009T132642Z LAST-MODIFIED:20231113T175126Z UID:23195-1695427200-1704067199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Szczeliny istnienia. Teresa Rudowicz | Alina Szapocznikow DESCRIPTION:Wystawa Szczeliny istnienia. Teresa Rudowicz | Alina Szapocznikow\nNajnowsza wystawa w Spectra Art Space zwraca nasz radar w stronę sztuki wrażliwego spojrzenia i uważnego odczuwania – w stronę twórczości dwóch wyjątkowych artystek – Teresy Rudowicz i Aliny Szapocznikow. Kobiet jednego pokolenia\, mistrzyń formy przestrzennej\, rysunku i kolażu. W tym dialogu towarzyszy im Jolanta Brach – Czaina – filozofka\, feministka\, autorka kultowego zbioru esejów „Szczeliny istnienia” z 1992 roku\, uważanych za jedne z najważniejszych tekstów filozoficznych XX wieku. Autorka wytycza ścieżkę refleksji towarzyszącej wystawie. Jej rozważania prowadzą nas przez powszechne aktywności\, takie jak codzienne „krzątactwo”. Zagląda w zakamarki i prześwietla szczeliny odsłaniając najgłębsze sensy istnienia. Nadrzędnym przekazem filozofki jest przekonanie\, że bez względu na naszą świadomość\, wartość życia ujawnia się w drobiazgach. Chwile\, które wydają się być pozbawione głębszego znaczenia\, okazują się nieodzowne dla budowania indywidualnej refleksji\, dla stwarzania własnego „Ja”. \nPodobnie sztuka assamblażu Teresy Rudowicz\, podnosi do rangi podmiotu drobiazgi codzienności\, przedmioty\, skrawki listów\, precjoza\, fragmenty dawnych pism\, kostiumy\, kobiecą bieliznę. Nadaje im wymiar egzystencjalny i metafizyczny. W swoich dziełach artystka łączyła elementy malarskie i kolaż\, wykorzystując różnorodne faktury i nieoczywiste zestawienia. Jej prace emanują harmonią\, tajemnicą i osobistą mitologią\, która przekształca znaczenie użytych przedmiotów tworząc nowe sensy. \nW pokrewny sposób Alina Szapocznikow eksperymentowała z nietypowymi materiałami\, jak poliuretan\, czy poliester\, zatapiając w nich na przykład fotografie\, czy bliskie przedmioty codziennego użytku. Stworzyła mocną\, osobistą i odważną opowieść o kobiecym ciele. Zarówno tym w pełni dojrzałego piękna\, jak i tym niszczonym nieuleczalną chorobą. Nigdy nie afirmując deklaratywnie feminizmu\, tak silnie odczytywana w dziełach artystki perspektywa przyniosła jej międzynarodowe rozpoznanie. Jej prace znajdują się w najważniejszych kolekcjach sztuki współczesnej na świecie\, między innymi w Paryżu\, Londynie\, Nowym Jorku\, czy Los Angeles. Szczególną rolę odegrała tu wystawa „Sculpture Undone” w Museum of Modern Art w Nowym Jorku\, na przełomie 2012/2013 roku. Co warte podkreślenia\, Teresa Rudowicz debiutowała w nowojorskim muzeum znacznie wcześniej – podczas słynnej wystawy „Fifteen Polish Painters” w 1961 roku. W tym samym roku\, także w MoMie\, jej prace pokazano na znaczącej i definiującej nową formę artystyczną prezentacji „The Art of Assemblage”\, zestawione z dziełami najważniejszych przedstawicieli i przedstawicielek tego nurtu. \nKuratorka wystawy Ania Muszyńska świadomie wybrała ikoniczną postać Aliny Szapocznikow jako punkt wyjścia\, aby w sposób sugestywny przyciągnąć uwagę publiczności i skupić ją na dziełach Teresy Rudowicz. Jej twórczość\, bogata w kontekst historyczny i intelektualny\, stanowi integralny element dziedzictwa awangardowej sztuki polskiej i wymaga uważnej i współczesnej reinterpretacji. \nAlina Szapocznikow i Teresa Rudowicz były nie tylko wybitnymi artystkami swojej epoki\, ale także odważnymi pionierkami. Ich twórczość stanowiła rewolucję w sposobie wyrażania doświadczeń kobiet poprzez sztukę – eksploracji cielesności i erotyki. W ten sposób stały się symbolami i ikonami swojego pokolenia i czasu gwałtownych przemian lat 60-tych i 70-tych XX wieku\, które wyznaczyły feministyczną perspektywę\, nie tylko w sztuce. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szczeliny-istnienia-teresa-rudowicz-alina-szapocznikow/ LOCATION:Fundacja Rodziny Staraków\, ul. Bobrowiecka 6\, Warszawa\, 00-728\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/10/szczeliny-isnienia.jpg GEO:52.197808502017;21.048149897846 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Fundacja Rodziny Staraków ul. Bobrowiecka 6 Warszawa 00-728 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Bobrowiecka 6:geo:21.048149897846,52.197808502017 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230927 DTEND;VALUE=DATE:20240219 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230912T160945Z LAST-MODIFIED:20241121T104757Z UID:23010-1695772800-1708300799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Artur Nacht-Samborski. Maski czasu DESCRIPTION:Wystawa Artur Nacht-Samborski. Maski czasu prowadzi uwagę widza ku późnemu okresowi twórczości malarza\, rozpiętemu między latami 60. a połową lat 70. XX wieku. Liczne powstałe wówczas prace artysty wyzbyte są znamion konwencjonalnej portretowości i dają się ująć terminem głowy lub maski. Wyjątkowość tych dzieł pozwala na ich wyodrębnienie z całego œuvre artysty i skonfrontowanie z jego doświadczeniem egzystencjalnym. Każdy portret – jak pisze Hans Belting – nosi maskę czasu\, który go wydał. \nWystawa Artur Nacht-Samborski. Maski czasu\nNacht-Samborski był w jednej osobie świadkiem i niedoszłą ofiarą Zagłady\, ocalonym i ocalającym innych. Dzisiejsza socjologia umieszcza go w grupie żydowskich Polaków. Wystawa – nie zawężając możliwości interpretacyjnych jego dzieła – ma za zadanie podsunąć jedną z wielu odpowiedzi na pytanie\, w jaki sposób malarz spłacał\, wedle słów jego przyjaciela Adolfa Rudnickiego\, dług wyobraźni i pamięci wobec historii. \nNacht-Samborski ukrywał i zacierał rozmaite wątki swojej biografii. Z wyjątkiem najbliższych niemal nikomu nie wspominał o swych przeżyciach z okresu Holokaustu\, a podobną dyskrecję zachowywał w odniesieniu do swych obrazów – niezbyt chętnie je pokazywał i nieczęsto wystawiał. Nie datował ich\, bardzo rzadko je sygnował i tytułował. \nPóźne obrazy pozycjonują artystę na uboczu kapistowskiego koloryzmu. Dużo częściej bywał wtedy ekspresjonistą. Tym samym obecna wystawa skupia się na wyjątkowej sile ekspresji malarza w nawiązaniu do jego niezwykłego życia (Ryszard Stanisławski). Jej linia narracyjna prowadzi od wczesnych przykładów dialogu malarza z awangardami lat 20.\, przez lata tuż powojenne i krótki epizod socrealistyczny\, po ewolucję zarysowującą zagadnienie portret przekształca się w głowę-maskę i jego apogeum – idiom całkowicie wyemancypowanej z cech indywidualnych głowy czy popiersia. To właśnie wtedy Nacht dochodzi do szczytów cierpkiej\, aforystycznej prostoty (Joanna Pollakówna). \nObecna prezentacja nawiązuje do wystawy Artur Nacht-Samborski. Z pracowni artysty. Obrazy\, rysunki\, szkice\, fotografie\, dokumenty\, zorganizowanej w Muzeum Sztuki w Łodzi w październiku i listopadzie 1989 roku z inicjatywy ówczesnego dyrektora tej instytucji Ryszarda Stanisławskiego. We wstępie do katalogu pisał on wówczas o mocno nieortodoksyjnym – w odniesieniu do dotychczasowych prezentacji twórczości malarza – zestawie prac i dokumentów archiwalnych pokazywanych w MSŁ. Miały one umożliwiać widzowi poznanie materii jego twórczości od strony olśnień\, definiujących się rozwiązań najbardziej radykalnych\, wizjonerskich\, porywających\, gdy pomyślimy o sile ekspresji i skupienia wyjątkowych w jego [Nachta] generacji decyzji plastycznych. \nZgromadzone na wystawie dzieła sztuki\, w wielu przypadkach rzadko eksponowane publicznie\, pochodzą z muzeów i kolekcji prywatnych. Prezentowane archiwalia i utensylia malarskie\, będące niegdyś własnością artysty\, znalazły się po jego śmierci w rękach spadkobierców\, przyjaciół i instytucji państwowych. \nWernisaż: 27 września 2023 r.\, godz. 18:00\nKurator: Artur Tanikowski\nKoordynacja wystawy: Magdalena Milewska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/artur-nacht-samborski-maski-czasu/ LOCATION:MS1 – Muzeum Sztuki w Łodzi\, ul. Więckowskiego 36\, Łódź\, 90-734\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/NACHT-SAMBORSKI.jpg GEO:51.7718702;19.4482877 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=MS1 – Muzeum Sztuki w Łodzi ul. Więckowskiego 36 Łódź 90-734 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Więckowskiego 36:geo:19.4482877,51.7718702 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230929 DTEND;VALUE=DATE:20240101 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230724T143107Z LAST-MODIFIED:20230724T143107Z UID:22768-1695945600-1704067199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Adam Marczyński. Liryka i forma DESCRIPTION:Adam Marczyński\, Wiosna | 1956\, Muzeum Narodowe w Krakowie\nPrezentacja ponad sześćdziesięciu prac z kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie i Muzeum Sztuki w Łodzi\, chce przybliżyć moment krystalizowania się artystycznego credo Adama Marczyńskiego\, gdzie cezurę stanowią lata 40. do połowy lat 60. XX wieku. Wystawa przygląda się twórczości powojennej artysty\, która w kolejnych latach doprowadziła go do abstrakcji geometrycznej. To doskonała okazja skonfrontowania prac malarskich artysty z subtelnymi\, wręcz poetyckimi rysunkami i znakomitymi monotypiami. Opowieść ta zamyka się na pracach przynależnych do nurtu abstrakcji geometrycznej. \nSztukę Marczyńskiego z tego okresu\, w głównej mierze determinuje kolor i forma – jej dwa główne filary. To one w znacznej mierze wyznaczały myślenie artysty o sztuce i kosmiczno-botanicznym świecie. Natura\, która w wielu pracach z tego okresu przybiera niezwykłe kształty\, pokazuje się w różnych zależnościach i relacjach. Widać ich wzajemne oddziaływania i napięcia. Artysta nieustannie się nią „bawił”\, zagłębiał się w nią\, powtarzał motywy\, nasycał je barwą bądź ograniczał do zarysu konturem. \nWystawa dobitnie pokazuje\, iż warto powracać do wielowątkowej i fascynującej twórczości Adama Marczyńskiego\, jest to też wyjątkowa okazja\, by przypomnieć najlepsze lata polskiej awangardy\, która przy immanentnej potrzebie eksperymentu i estetycznym wyrafinowaniu\, zabiegała o kreatywny kontakt z widzem\, włączanym niejednokrotnie w proces funkcjonowania dzieła sztuki. \nAdam Marczyński\, malarz i grafik urodzony 24 grudnia w 1908 roku w Krakowie\, zmarł w rodzinnym mieście w 1985 roku. W latach 1930–1936 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych\, w pracowni prof. Władysława Jarockiego i Ignacego Pieńkowskiego. Przez kilka dziesięcioleci (1945–1979) pracował jako pedagog w macierzystej Akademii\, kształcąc kolejne pokolenia artystów. \nJeszcze przed wojną związał się z awangardową i zaangażowaną społecznie I Grupą Krakowską. Po wojnie\, wraz z Marią Jaremą i Jonaszem Sternem\, był współzałożycielem reaktywowanej w roku 1957 Grupy Krakowskiej (II). URL:https://news.niezlasztuka.net/event/adam-marczynski-liryka-i-forma/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Pawilon Józefa Czapskiego\, Piłsudzkiego 12\, Kraków\, 30-062 CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/07/marczynski.jpg GEO:50.0600312;19.9300036 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Pawilon Józefa Czapskiego Piłsudzkiego 12 Kraków 30-062;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Piłsudzkiego 12:geo:19.9300036,50.0600312 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230929 DTEND;VALUE=DATE:20231224 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230925T085334Z LAST-MODIFIED:20241121T104702Z UID:23056-1695945600-1703375999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kōji Kamoji. Obym stał się tym kamieniem DESCRIPTION:Obym stał się tym kamieniem\, pod takim tytułem Galeria aTAK otwiera wystawę obrazów Kōjiego Kamojiego. Jej lejtmotywem jest kamień przyklejany przez artystę do obrazów\, pojedynczo lub w małych konstelacjach. \n\n \n \n \n \n \n Kōji Kamoji\, Bez tytułu\, z serii Średniowiecze | czas powstania nieznany\, fot. Bartosz Górka\n \n \n \n \n \n \n \n Kōji Kamoji\, Niebo | 1983\, fot. Bartosz Górka\n \n \n \n \n \n \n \n Kōji Kamoji\, z cyklu Projekty ogrodu | 2005\, fot. Bartosz Górka\n \n \n\nKiedyś\, odwiedzając obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau Kōji Kamoji zobaczył na stopniach stojącego tam kolejowego wagonu właśnie kamyki\, które upamiętniały ofiary niemieckiego ludobójstwa. Ich widok był dla niego wielkim przeżyciem. Ale kamienie na obrazach Kamojiego odwołują się też do szerszego spektrum osadzenia ich w kulturze\, japońskiej przede wszystkim\, gdzie współtworzyły one między innymi ogrody. Znalezienie dla kamieni odpowiedniego miejsca w nich było wyzwaniem dla twórców ogrodów. Kamoji podobnie jak japońscy ogrodnicy szuka więc dla kamyków właściwego miejsca na swoich obrazach. Kiedy wydaje mu się\, że je odnajduje\, czuje się szczęśliwy. \nKōji Kamoji\, Po Tsunami – Księżyc | 2011\, fot. Bartosz Górka\nNa wystawie w Galerii aTAK pokazywane są obrazy z lat 1970-2023. Zobaczyć można między innymi cykle Średniowiecze\, Tsunami\, Projekty ogrodu\, Pokazywanie owadów\, Haiku. W sumie prezentowanych jest pięćdziesiąt prac\, wiele z nich nie było dotąd pokazywanych.\n/Jerzy Wojciechowski \nWystawa od 29 września do 23 grudnia 2023\nGaleria aTAK\nWarszawa\, Mazowiecka 11\, lok. 38 URL:https://news.niezlasztuka.net/event/koji-kamoji-obym-stal-sie-tym-kamieniem/ LOCATION:Galeria aTAK\, ul. Mazowiecka 11/38\, Warszawa\, 00-052\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/koji-kamoji-6.jpg GEO:52.248451414432;21.173821985761 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria aTAK ul. Mazowiecka 11/38 Warszawa 00-052 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Mazowiecka 11/38:geo:21.173821985761,52.248451414432 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230929 DTEND;VALUE=DATE:20231201 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20230926T185433Z LAST-MODIFIED:20241121T104639Z UID:23109-1695945600-1701388799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Artur Nacht-Samborski. Wejrzenia DESCRIPTION:Artur Nacht-Samborski\, Portret kobiety z rumieńcem | 1934–1939\, własność rodziny artysty\, depozyt w Muzeum Narodowym w Poznaniu\, © spadkobiercy Artura Nachta-Samborskiego\nWystawa „Artur Nacht-Samborski. Wejrzenia” stwarza szansę spotkania z twórczością jednego z wybitniejszych malarzy polskich XX wieku. Artur Nacht-Samborski urodził się w 1898 r. w Krakowie. Od 1917 r. był studentem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie\, w pracowni prof. Wojciecha Weissa. W 1920 r. opuścił rodzinne miasto i udał się do Berlina. Zetknął się tam z kręgiem dadaistów i ekspresjonistów\, w tym Raoula Hausmanna\, Paula Klee\, Wassilija Kandinsky’ego. \nW 1923 r. wrócił do Krakowa. Dołączył do Komitetu Paryskiego (K.P.\, kapistów)\, utworzonego przez uczniów Józefa Pankiewicza. W 1924 r. zapisał się do w pracowni prof. Felicjana Szczęsnego Kowarskiego na ASP\, lecz wkrótce razem z kapistami wyjechał do Paryża. Byli w tym gronie między innymi: Jan Cybis\, Józef Czapski\, Tadeusz Piotr Potworowski\, Hanna Rudzka-Cybis\, Janina Przecławska-Strzałecka\, Janusz Strzałecki\, Zygmunt Waliszewski. Kapiści na początku lat 30. wrócili do Polski. Artur Nacht pozostał we Francji. Wrócił do kraju w początku 1939 r. Jesienią 1939 r. uciekł z rodziną z Krakowa i udał się do bezpieczniejszego miejsca\, którym na początku wojny wydawał się być Lwów. Nachtowie przetrwali sowiecką okupację. Po zajęciu miasta przez Niemców\, w czerwcu 1941 r.\, i utworzeniu getta\, rodzina artysty została w nim zamknięta. Życiowa przestrzeń Artura Nachta była nieco szersza i obejmowała teren poza granicą getta. W 1942 r.\, dzięki pomocy przyjaciół\, udało mu się wydostać ze Lwowa. Otrzymał fałszywą metrykę na nazwisko Stefan Ignacy Samborski i ukrywał się w Warszawie. W 1956 r. przybrane nazwisko artysty łącznie z rodowym stało się jego nazwiskiem oficjalnym. \nArtur Nacht-Samborski w 1946 r. został zaproszony do grona profesorów Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Gdańsku z siedzibą w Sopocie. W 1949 r. otrzymał pracę w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie\, w której nauczał do 1968 r.\, z przerwą w latach 1950–1952. Z pracowni Nachta wyszła rzesza artystów\, m. in.: Jan Lebenstein\, Jacek Sienicki\, Rajmund Ziemski\, Tomasz Żołnierkiewicz\, Janusz Lewandowski\, Koji Kamoji. W 1963 r. ostrołęczanin Stanisław Skolimowski obronił w niej dyplom z wyróżnieniem. Twórczość Artura Nachta-Samborskiego\, muskająca tradycję malarstwa europejskiego XX w.\, prosi się o dialog. Artysta umożliwia nam formalne dyskusje o malarstwie\, ale też otwiera pole do refleksji osobistych. Przemyślane kompozycje jego płócien\, frontalnie skonstruowane malarskie przekazy\, wiele nam mówią o świecie\, o tajemnicy istnienia. Artysta był w długim procesie tworzenia i stale powracał do wybranych motywów\, był im wierny. Czasami ubogi zestaw bytów\, które wprowadzał do swoich prac wystarczał mu\, by mógł wyrazić nimi złożoność istnienia. Przez całe życie bacznie obserwował otaczającą go rzeczywistość i prostymi środkami wyrażał syntezę. Jego portrety ludzi i portrety fikusów\, portrety codziennych naczyń\, którym artysta przypisuje jakieś szczególne role\, a niekiedy wręcz tworzy z nich twarze\, niosą niezwykły ładunek emocji\, zaskakują lakonicznością\, bądź obfitością środków malarskich\, za pomocą których malarz dochodzi do istoty życia\, do prawdy o nim. Stanisław Skolimowski opowiadał\, że Nacht rozstrzygając płótno\, w istocie pragnął malować tajemnicę\, która jest w życiu\, a Adolf Rudnicki napisał o poszukiwaniu przez Nachta doskonałości. Prezentacja w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce stwarza możliwość odbycia\, może nie najkrótszej i nie najłatwiejszej\, ale najlepszej z możliwych dróg rozeznania świata artysty – spotkania z jego dziełem. Dziełem do końca nierozpoznanym\, wymykającym się różnym izmom i klasyfikacjom. Dziełem odrębnym\, które ciągle ma nam coś do powiedzenia. \nObrazy wybrane na wystawę pochodzą z różnych okresów twórczości Artura Nachta-Samborskiego\, poczynając od lat 20.–30. po lata 70. XX wieku. Są one własnością Muzeum Narodowego w Poznaniu oraz rodziny artysty i innych osób\, zdeponowane w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Muzeum poznańskie jest współorganizatorem tej ekspozycji. \nWystawie towarzyszy katalog ilustrowany czterdziestoma dwiema pracami Artura Nachta-Samborskiego\, wzbogacony kilkoma fotografiami i tekstami w językach polskim i angielskim. Ich autorami są: Barbara Kalinowska\, Łukasz Kiepuszewski\, Piotr Kłoczowski\, Jacek Woźniakowski\, Anna Zelmańska-Lipnicka. Wydanie publikacji sfinansowane zostało z dotacji Samorządu Województwa Mazowieckiego. Patronat medialny nad wystawą objęło „Radio dla Ciebie”. \nWernisaż: 29 września 2023 r.\nKurator: Barbara Kalinowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/artur-nacht-samborski-wejrzenia/ LOCATION:Muzeum Kultury Kurpiowskiej\, plac gen. Józefa Bema 8\, Ostrołęka\, 07-410\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/09/nacht-samborski-1.jpg GEO:53.084704511769;21.566938120246 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Kultury Kurpiowskiej plac gen. Józefa Bema 8 Ostrołęka 07-410 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=plac gen. Józefa Bema 8:geo:21.566938120246,53.084704511769 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20230929 DTEND;VALUE=DATE:20240226 DTSTAMP:20260503T165601 CREATED:20231031T183222Z LAST-MODIFIED:20231031T183222Z UID:23324-1695945600-1708905599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Obrazy i rysunki Edmunda Strążyskiego – zakopiańskiego przyjaciela Witkacego DESCRIPTION:Wystawa Obrazy i rysunki Edmunda Strążyskiego – zakopiańskiego przyjaciela Witkacego\nNa wystawie zaprezentowane zostaną prace zakopiańskiego przyjaciela Witkacego – Edmunda Strążyskiego (1889-1973)\, który sztuką zajmował się w czasie wytchnienia od pracy pedagogicznej w ówczesnym Państwowym Liceum Technik Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem. Był doktorem filozofii\, polonistą\, studiował także chemię. \nZaprezentowane zostaną 83 obrazy i rysunki z lat 1942-1964\, wykonane na papierze. Okres powojenny był niezwykle owocnym artystyczne czasem dla Edmunda Strążyskiego. Prace te pochodzą z prywatnej kolekcji należącej do wnuka artysty\, Piotra Strążewskiego – profesora chemii na Uniwersytecie w Lyonie\, zamieszkałego we Francji. \nEdmund Strążyski rysował także w okresie międzywojennym\, kiedy razem z Witkacym mieli przyjemność wspólnie spędzać czas na wędrówkach górskich i sąsiedzkich odwiedzinach. Nie brak zachwytów Witkacego nad twórczością przyjaciela. Fascynacja była wzajemna\, gdyż w wielu pracach Edmunda Strążyskiego widoczne są odniesienia do teorii Czystej Formy\, stworzonej przez Witkacego. Z tego okresu na wystawie znajdą się cztery rysunki w formie kartek pocztowych\, wypożyczone z Galerie Berinson w Berlinie. \nWystawie towarzyszy katalog oraz film „Litymbrjon” w reżyserii Grzegorza Dubowskiego z 1988 roku poświęcony Edmundowi Strążyskiemu a nakręcony w Edmarowie – jego zakopiańskiej willi. \nKuratorka: Anna Baruk-Bejda. URL:https://news.niezlasztuka.net/event/obrazy-i-rysunki-edmunda-strazyskiego-zakopianskiego-przyjaciela-witkacego/ LOCATION:Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku\, ul. Dominikańska 5-9\, Słupsk\, 76-200\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/10/plakat_strazyski.jpg GEO:54.464407;17.0351913 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku ul. Dominikańska 5-9 Słupsk 76-200 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Dominikańska 5-9:geo:17.0351913,54.464407 END:VEVENT END:VCALENDAR