BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN CALSCALE:GREGORIAN METHOD:PUBLISH X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy BEGIN:VTIMEZONE TZID:Europe/Warsaw BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20250330T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20251026T010000 END:STANDARD BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20260329T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20261025T010000 END:STANDARD END:VTIMEZONE BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250523 DTEND;VALUE=DATE:20260330 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20250523T144838Z LAST-MODIFIED:20260504T080418Z UID:26317-1747958400-1774828799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Muminki: drzwi są zawsze otwarte DESCRIPTION:Wystawa Muminki: drzwi są zawsze otwarte\nMuzeum Kinematografii w Łodzi zaprasza od 23 maja na wystawę „Muminki: drzwi są zawsze otwarte”. Jej tytuł to jednocześnie hasło jubileuszu Moomin80. Bo Muminki mają już 80 lat\, jeśli liczyć od pierwszej opublikowanej historii\, której są bohaterami. \nMuzeum Kinematografii ma szczególnie dobry powód\, by świętować 80-lecie Muminków. Studio Małych Form Filmowych Se-Ma-For w Łodzi w latach 1977–1982 zrealizowało serial animowany Opowiadania Muminków na podstawie książek Tove Jansson. W kolekcji Muzeum znajdują się oryginalne lalki półpłaskie\, które zagrały w animacji. \nProdukcję serialu w Łodzi poprzedził sukces czytelniczy książek Tove Jansson w Polsce. Jako pierwsza została wydana część chronologicznie trzecia – W Dolinie Muminków w 1964 r. Książki wspaniale przetłumaczyły z języka szwedzkiego Irena Szuch-Wyszomirska i Teresa Chłapowska. \nW latach 70. i 80. XX wieku poszczególne tomy ukazywały się w fantastycznie wysokich nakładach 50 tys. egzemplarzy. \nOdcinek pilotażowy polskiej animowanej adaptacji Muminków\, Wiosna w Dolinie\, był gotowy w 1977 r. Tove Jansson zależało na wysokiej jakości artystycznej filmów. Scenariusze kolejnych epizodów serialu Opowiadania Muminków pisane w Se-Ma-Forze były wysyłane pocztą do Helsinek. Tove i Lars Jansson wprowadzali poprawki i odsyłali uwagi. \nWystawa Muminki: drzwi są zawsze otwarte\nMuminki i Tove Jansson \nMałe trolle i duża powódź ukazały się w Finlandii w 1945 r. Pierwsza\, niewielkich rozmiarów książka zapoczątkowała cykl złożony z dziewięciu części; ostatnia\, Dolina Muminków w listopadzie\, ukazała się w 1970 r. Znają je czytelnicy na całym świecie\, zostały przetłumaczone na ponad 60 języków. \nW Dolinie Muminków ceni się takie wartości jak przyjaźń\, rodzina\, miłość\, życzliwość\, wolność\, tolerancja i umiłowanie przygody. \nWystawa Muminki: drzwi są zawsze otwarte to pierwsza w Polsce duża ekspozycja przedstawiająca świat Doliny Muminków oraz obecność Muminków w polskiej kulturze – od pierwszych książek wydanych po polsku 60 lat temu przez unikalną polską serię filmów animowanych o Muminkach po kulturę fanowską i polski Moomin art. \n\nMuminki: drzwi są zawsze otwarte \n23 maja 2025 – 29 marca 2026 rok\nMuzeum Kinematografii w Łodzi\nKuratorki: Marzena Bomanowska\, Zuzanna Woźniak-Keppe\nProjekt i identyfikacja wizualna: Lotne Studio\nProdukcja wystawy: Rafał Andrzejczak\, Jędrzej Hejduk\, Grzegorz Steć\nWykonanie: Ferwor URL:https://news.niezlasztuka.net/event/muminki-drzwi-sa-zawsze-otwarte/ LOCATION:Muzeum Kinematografii w Łodzi\, pl. Zwycięstwa 1\, Łódź\, 90-312\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/05/MKL_Muminki_Grafiki.jpg GEO:51.7596813;19.4742118 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Kinematografii w Łodzi pl. Zwycięstwa 1 Łódź 90-312 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=pl. Zwycięstwa 1:geo:19.4742118,51.7596813 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250802 DTEND;VALUE=DATE:20260330 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20250613T145701Z LAST-MODIFIED:20250716T143346Z UID:26428-1754092800-1774828799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Olga Boznańska i… malarstwo polskie XIX i początku XX wieku z kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku DESCRIPTION:Wystawa Olga Boznańska i… malarstwo polskie XIX i początku XX wieku z kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku\nMuzeum Narodowe w Gdańsku przegląda magazyny i wyciąga z nich dawno niewidziane przez naszą publiczność dzieła\, gromadzone w zbiorach przez dziesiątki lat. Pragniemy pokazywać je w ramach serii „Kolekcja” – szeregu wystaw czasowych organizowanych w naszych różnych oddziałach. Tym razem mamy ogromną przyjemność zaprezentować bezcenny zbiór malarstwa z przełomu XIX i XX wieku z kolekcji Oddziału Sztuki Nowoczesnej\, Pałacu Opatów w Oliwie. \nW zbiorach Muzeum znajduje się niewielki\, lecz niezwykły w swojej warstwie artystycznej zbiór malarstwa polskiego XIX i początku XX wieku\, który trafił tu wskutek zmian geopolitycznych. Dopiero po 1945 roku Muzeum Narodowe w Gdańsku (wówczas jako Muzeum Pomorskie) zaczęło gromadzić obrazy artystów polskich. Pierwsze dzieła były darami Ministerstwa Kultury i Sztuki\, a działania te miały podłoże natury ideologicznej – chodziło o stworzenie wizerunku Gdańska jako miasta polskiego. W ten sposób budowano nową tożsamość miasta\, niejako wtórnie uzupełniając jego muzealne zasoby o dokonania rodzimych twórczyń i twórców. To\, co przede wszystkim łączy tę kolekcję\, to znane i chętnie oglądane dzieła najważniejszych narodowych malarek i malarzy. \nBezpośrednim impulsem do prezentacji tej kolekcji jest również fakt\, że Patronką roku 2025 jest Olga Boznańska. W naszych zbiorach nie mogło zabraknąć obrazów jednej z najważniejszych przedstawicielek sztuki portretu i modernizmu. To właśnie postać tej wybitnej artystki i jej twórczość stała się bezpośrednią inspiracją do naszej opowieści o malarstwie polskim przełomu wieków. \nWystawa Olga Boznańska i… malarstwo polskie XIX i początku XX wieku z kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku\nWystawa skupia się na dorobku artystów\, którzy trwale wpisali się w kanon sztuki narodowej. Prace zgromadzone w gdańskim Muzeum reprezentują szerokie spektrum stylów i nurtów: od romantyzmu\, poprzez realizm i symbolizm\, aż po Młodą Polskę\, ukazując bogactwo i różnorodność sztuki tego okresu. Każde z prezentowanych dzieł to nie tylko arcydzieło samo w sobie\, ale także świadectwo epoki\, która obfitowała w przemiany społeczne\, kulturowe i artystyczne. \nNa wystawie będzie można podziwiać dzieła takich twórczyń i twórców jak: wspomniana już Olga Boznańska\, której portrety do dziś fascynują psychologiczną głębią\, czy Piotr Michałowski\, którego sceny batalistyczne i dynamiczne portrety konne są kwintesencją malarstwa romantycznego. Mistrzowski symbolizm odnajdziemy w obrazach Jacka Malczewskiego. Na wystawie znajdą się też płótna Stanisława Wyspiańskiego z jego niezrównaną dynamiczną kreską\, oraz entuzjastów intensywnej plamy barwnej\, jak u Józefa Pankiewicza\, Juliana Fałata\, Władysława Ślewińskiego czy Wojciecha Weissa. \nEkspozycję wzbogacą unikatowe fotografie z początku XX wieku\, pochodzące ze zbiorów Gdańskiej Galerii Fotografii. Prace Jana Bułhaka\, jednego z pionierów polskiej fotografii artystycznej\, Stanisława Filiberta Fleury’ego oraz Tadeusza Rzący nie tylko dokumentują minioną epokę\, ale również same w sobie stanowią dzieła sztuki. Ich obecność pozwala na głębsze zrozumienie kontekstu wizualnego czasów\, w których powstawało prezentowane malarstwo. \nCałość ekspozycji zamknie klamra narracyjna w postaci wideoartu i obrazów Katarzyny Swinarskiej\, które świadomie wchodzą w dialog z postacią Olgi Boznańskiej. Tworzą one fascynującą perspektywę skłaniającą do refleksji nad ponadczasowością sztuki. \n\nOlga Boznańska i… malarstwo polskie XIX i początku XX wieku\nz kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku \nCzas trwania: 2 sierpnia 2025 r. – 29 marca 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Nowoczesnej w Gdańsku\nKuratorka: Małgorzata Paszylka-Glaza (Dział Kolekcja Sztuki Nowoczesnej\, Oddział Sztuki Nowoczesnej MNG)\nWspółpraca kuratorska: Marta Cyuńczyk (Dział Organizacji Wystaw)\, Kacper Nadolski (Dział Teatralny\, Oddział Sztuki Nowoczesnej) URL:https://news.niezlasztuka.net/event/olga-boznanska-i-malarstwo-polskie-xix-i-poczatku-xx-wieku-z-kolekcji-muzeum-narodowego-w-gdansku/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Nowoczesnej\, ul. Cystersów 18\, Gdańsk\, Pomorskie\, 80-330 \, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/07/olga-boznanska-gdansk.png GEO:54.4110081;18.5571058 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Nowoczesnej ul. Cystersów 18 Gdańsk Pomorskie 80-330 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Cystersów 18:geo:18.5571058,54.4110081 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250910 DTEND;VALUE=DATE:20260706 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20250630T131752Z LAST-MODIFIED:20250630T131752Z UID:26511-1757462400-1783295999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Pokaz w Galerii Sztuki XX wieku. Olga Boznańska DESCRIPTION:Olga Boznańska\, Autoportret | 1906\nW tym roku przypada 160-lecie urodzin i 85-lecie śmierci Olgi Boznańskiej (1865–1940) – obie rocznice Muzeum Narodowe w Warszawie zdecydowało się uczcić pokazem blisko trzydziestu prac malarki z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. \nOlga Boznańska zaliczana jest do grona najwybitniejszych artystek europejskich. Córka Francuzki i Polaka\, urodziła się w Krakowie. Edukację artystyczną rozpoczęła w 1884 roku w rodzinnym mieście\, na Wydziale Artystycznym Wyższych Kursów dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego. W 1885 roku wyjechała do Monachium\, gdzie zapisała się do prywatnej pracowni Carla Kricheldorfa\, uczęszczała również na zajęcia do Wilhelma Dürra. W Monachium prowadziła bogate życie towarzyskie\, skupione wokół pracowni Józefa Brandta oraz artystów niemieckich. Od 1889 roku miała własne atelier. W 1898 roku została członkinią prestiżowego Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Zachęcona powodzeniem\, w tym samym roku osiadła w Paryżu\, gdzie bez reszty oddała się sztuce. W czasach\, gdy kobiet nie przyjmowano na wyższe uczelnie artystyczne\, Boznańska do perfekcji opanowała malarskie rzemiosło\, wypracowała własny styl\, aktywnie uczestniczyła w życiu wystawienniczym. Zdobyła powszechne uznanie jako portrecistka\, z upodobaniem podejmowała także temat martwej natury. Boznańska nie malowała w plenerze\, całe jej życie koncentrowało się wokół pracowni. Letnie miesiące spędzała w Krakowie\, gdzie tworzyła w jej rodzinnym domu przy ulicy Wolskiej 21. \nPracownie Boznańskiej obrosły legendą – tam odbywały się spotkania towarzyskie w międzynarodowym gronie\, tam powstawały charakterystyczne\, ekspresyjne w formie portrety psychologiczne\, które przyniosły jej światową sławę. W Paryżu artystka prowadziła również działalność dydaktyczną: od 1908 roku uczyła w prywatnej Académie de la Grande Chaumière\, udzielała także korekt malarskich w swej pracowni. Regularnie uczestniczyła w życiu wystawienniczym. Przez 32 lata brała udział w paryskim Salonie Société nationale des beaux-arts. Została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Trzy zakupione przez rząd francuski obrazy Boznańskiej należą dziś do zbiorów Musée d’Orsay w Paryżu i – przy okazji ogłoszenia przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Boznańską patronką roku 2025 – do końca roku jubileuszowego będą eksponowane w tym muzeum. \nPrezentacja wybranych prac artystki w ramach ekspozycji stałej Muzeum w Galerii Sztuki XIX Wieku. \n\nPokaz w Galerii Sztuki XX wieku.\nOlga Boznańska \n10 września 2025 r. – 5 lipca 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Warszawie | Galeria Sztuki XIX Wieku\nKuratorka: Renata Higersberger URL:https://news.niezlasztuka.net/event/pokaz-w-galerii-sztuki-xx-wieku-olga-boznanska/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Warszawie\, Al. Jerozolimskie 3\, Warszawa\, 00-495\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/06/boznanska_-_glowne_-_olga_boznanska_autoportretmXR5oa6vrGuYqcOKaaQ.jpg GEO:52.2315849;21.024704 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Warszawie Al. Jerozolimskie 3 Warszawa 00-495 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Al. Jerozolimskie 3:geo:21.024704,52.2315849 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250912 DTEND;VALUE=DATE:20260831 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20250905T093702Z LAST-MODIFIED:20260115T114149Z UID:26812-1757635200-1788134399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Heliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre DESCRIPTION:Heliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre\nHeliogramy autorstwa Nicolasa Grospierre’a zostaną zaprezentowane na wystawie czasowej w Sali Salomona w Pałacu na Wyspie. Powstałe z siły światła\, koloru i materii prace wypełnią puste pola po zniszczonych w czasie II wojny światowej obrazach Marcello Bacciarellego. \nWielkoformatowe malowidła w Sali Salomona zostały wykonane przez Marcello Bacciarellego w latach 1788-1793 jako część ikonograficznego programu króla Stanisława Augusta. Na ścianach i sklepieniu nadworny malarz przedstawił sceny z historii biblijnego króla Salomona. To właśnie od niego pochodzi nazwa majestatycznego wnętrza. \nPrzedstawienia z życia słynącego z mądrości starotestamentowego władcy miały wymiar symboliczny – były manifestem królewskich reform i dążeń. Dobry władca\, jak wówczas uważano\, podobnie jak Salomon\, powinien kierować się w swych rządach nie tylko cnotą mądrości i wynikającą z niej sprawiedliwością\, lecz także dbać o dobrobyt kraju i utrzymanie pokoju. Stanisław August\, stawiając sobie za wzór biblijnego władcę\, pragnął osiągnąć podobne cele. Ukazanie Świątyni Jerozolimskiej\, do której Salomon zmierza z orszakiem niosącym Arkę\, symbolizowało Konstytucję 3 maja – największe dokonanie rządów Stanisława Augusta. W obrazach Marcello Bacciarellego przewijała się też gorzka autorefleksja dotyczącą losów reformy i sytuacji politycznej w przededniu ostatniego rozbioru Polski. \nZarówno plafon\, jak i naścienne malowidła w Sali Salomona zostały całkowicie zniszczone wskutek pożaru\, który Niemcy wzniecili w Pałacu na Wyspie\, opuszczający Łazienki Królewskie w 1944 r. Od lat 60. XX w.\, gdy odnowiony po wojennych zniszczeniach zabytek otwarto dla publiczności\, dwie wielkie złocone ramy\, plafon i pola faset pozostawały puste. \nHeliogramy w Sali Salomona \nHeliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre\nPo licznych debatach w gronie ekspertów m.in. z zakresu historii sztuki i konserwacji\, poświęconych rekonstrukcji dekoracji malarskich w Sali Salomona\, Muzeum Łazienki Królewskie postanowiło zaprosić współczesnych twórców\, by podjęli próbę odkrywania na nowo artystycznych oraz ideowych wizji Stanisława Augusta. \nProjekt inicjują prace autorstwa Nicolasa Grospierre’a. Zmieniające się pod wpływem słońca heliogramy\, które wypełnią puste pola po zniszczonych przez ogień obrazach Marcello Bacciarellego\, odzwierciedlają\, jak podkreśla artysta\, „zarówno obecność\, jak i nieobecność\, trwałość i nietrwałość (…)\, stanowią pomost między tym co fizyczne\, a tym\, co metafizyczne\, między tym\, co widzimy\, a tym\, co pozostaje poza granicami naszej percepcji”. \nHeliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre\nSą to prace na wielu płaszczyznach pełne symboli\, począwszy od siły słońca\, które kreowało na nich wzory\, gdy były wystawione na jego działanie w łazienkowskich ogrodach. Heliogramy to również efekt dialogu między licznymi społecznościami\, zarówno wokół\, jak i w Muzeum. Połączyły zaangażowanie wielu osób z genialnymi wizjami artysty. \n\nNicolas Grospierre (ur. 1975) – fotograf architektury\, artysta posługujący się fotografią jako narzędziem twórczym. Dorastał we Francji\, w Polsce mieszka od 1999 r. Zanim zajął się fotografią\, studiował nauki polityczne i socjologię w Paryżu i Londynie. Jako fotograf koncentruje się na projektach dokumentalnych; interesuje go również problematyka konceptualna. W pracach dokumentalnych często podejmuje wątek pamięci zbiorowej i nadziei związanych z modernistyczną architekturą\, gdy towarzyszące jej utopie straciły na sile i znaczeniu. W pracach konceptualnych buduje sytuację gry prowadzonej z widzem\, do której jest on wciągany za pomocą atrakcyjnych\, wręcz zmysłowych obrazów oraz instalacji. \n\nHeliogramy w Sali Salomona.\nW poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre \n12 września 2025 – 30 sierpnia 2026\nŁazienki Królewskie w Warszawie | Pałac na Wyspie URL:https://news.niezlasztuka.net/event/heliogramy-w-sali-salomona-w-poszukiwaniu-swiatla-nicolas-grospierre/ LOCATION:Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie\, ul. Agrykola 1\, Warszawa\, 00-460\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/09/heliogramy-w-sali-salomona.jpg GEO:52.2188005;21.0269127 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie ul. Agrykola 1 Warszawa 00-460 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Agrykola 1:geo:21.0269127,52.2188005 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250921 DTEND;VALUE=DATE:20260701 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20250903T120147Z LAST-MODIFIED:20260630T150148Z UID:26766-1758412800-1782863999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Szukalski. The Selfborn / Samorodny DESCRIPTION:Wystawa Szukalski: The Selfborn / Samorodny\nPrawie niemożliwym jest nie zbłądzić wśród meandrów wyobraźni Szukalskiego\, gdy historia jego życia i twórczości narzuca widzowi swe szalone tempo. \nStanisław Szukalski sam siebie nazwał SAMORODNYM\, zatem prezentowana wystawa stała nie mogła przyjąć innego tytułu niż „Szukalski: The Selfborn / Samorodny”. Szukalski nie zdawał się na przypadek. W niepojęty wręcz sposób kierował swym losem\, uparcie trzymając się prawd\, które rodził jego umysł. Z wrodzoną swadą przewidział również\, że\, dopiero po swojej śmierci zostanie doceniona jego sztuka i osoba. \n\n \n \n \n \n \n Szukalski with Imploration | 1914\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n \n \n \n \n \n Monument to a Miner with helper | 1939\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n\nChcąc opowiedzieć Jego historię należy pozostać otwartym i pozwolić płynąć narracji Stacha z Warty. Wystawa ma na celu uwrażliwić zarówno na geniusz jego rzemiosła\, jak i należycie zaprezentować jego wręcz nieograniczoną wyobraźnię. By Szukalski nie zawieruszył się wśród licznych kart historii\, chcemy do piedestału na jaki zasługuje\, dobudować schody. Chcemy sprawić by sztuka stała się realnie dostępna i poszerzała horyzonty postrzeganej przez nas wszystkich rzeczywistości. \nStanisław Szukalski\, Popiersie gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego | 1955\, fot. https://szukalski-museum.org/\nW tym celu udało nam się zgromadzić bogatą kolekcję dzieł sztuki oraz zabytków będących świadectwem życia i twórczości Stanisława Szukalskiego\, pochodzących zarówno z czasów jego buntowniczej młodości\, jak i nieustępliwego schyłku życia. \nW muzeum zwiedzający ma okazję podziwiać m.in. ponad 50 rzeźb różnorodnego formatu\, liczne medale i monety projektu Szukalskiego\, ponad 300 obrazów – będących nie tylko reprodukcjami\, ale i oryginałami prac Stanisława Szukalskiego\, czołowych członków Szczepu Rogate Serce oraz pierwszej małżonki Mistrza\, Helen Walker. \nPonadto\, prezentujemy zabytkowe zdjęcia i listy\, unikatowe publikacje\, wyjątkową kolekcję narzędzi rzeźbiarskich\, którymi posługiwał się Stach z Warty oraz oryginalne insygnia Szczepu „Rogate Serce”. \nOwocem zręcznych dłoni i wnikliwego umysłu Szukalskiego było blisko 1000 dzieł stworzonych przez 94 lata życia – w tym około 80 lat oficjalnej aktywności artystycznej\, a ich Twórca niezaprzeczalnie był świadkiem ogromnych transformacji jakie przechodziła otaczająca go rzeczywistość. ~ Emilia Kochanowska \n\n \n \n \n \n \n Stanisław Szukalski\, Atlantea a.k.a.. Man and tought/ Atlantea a.k.a. Człowiek i Myśl | 1919\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n \n \n \n \n \n Stanisław Szukalski\, Prorok | 1919\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n\n\nSzukalski: The Selfborn / Samorodny\nWYSTAWA STAŁA \nOtwarcie Muzeum: 21 września 2025 r.\nMuzeum Stanisława Szukalskiego w Gdyni\nDyrektor muzeum: Krzysztof Ziemann\nKuratorka: Emilia Kochanowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szukalski-the-selfborn-samorodny/ LOCATION:Muzeum Stanisława Szukalskiego w Gdyni\, Orłowska 53\, Gdynia\, 81-522\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/09/Plakat_Otwarcie-Muzeum-Szukalskiego1.jpg GEO:54.479348037333;18.553030830418 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Stanisława Szukalskiego w Gdyni Orłowska 53 Gdynia 81-522 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Orłowska 53:geo:18.553030830418,54.479348037333 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251025 DTEND;VALUE=DATE:20260330 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20251013T150838Z LAST-MODIFIED:20251013T150838Z UID:26971-1761350400-1774828799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Ha-Ga. Życie towarzysko-rysunkowe DESCRIPTION:Wystawa Ha-Ga. Życie towarzysko-rysunkowe\nWystawa „Ha-Ga. Życie towarzysko-rysunkowe” to prezentacja twórczości Anny Gosławskiej-Lipińskiej pseud. Ha-Ga\, jednej z najbardziej utalentowanych rysowniczek XX wieku\, której prace\, publikowane przez prawie czterdzieści lat w tygodniku „Szpilki”\, bawiły kolejne pokolenia czytelników. \nWystawa składa się z dwóch części. Pierwsza skierowana jest do dorosłych odbiorców\, a jej tematem są złożone relacje między kobietami i mężczyznami\, które artystka chętnie przedstawiała w swych humorystycznych rysunkach zwanych zwyczajowo hagami. Druga\, stanowiąca pomost między światem dorosłych i dzieci\, ma charakter familijny i poświęcona jest Hadze jako ilustratorce literatury dziecięcej. \nNa ekspozycji znajdzie się ponad 200 prac pochodzących z prywatnej kolekcji córki Ha-Gi Zuzanny Lipińskiej oraz ze zbiorów Muzeum Karykatury. \nKuratorami wystawy są: Agata Napiórska i Piotr Kułak. Warstwę graficzną oraz towarzyszący wystawie katalog przygotowuje Zuzanna Lipińska. \nPod koniec trwania ekspozycji planowana jest interwencja artystyczna. Przestrzeń wystawy zostanie przearanżowana\, a rysunki Ha-Gi zestawione z dziełami artystek młodego pokolenia nominowanych w dwóch dotychczasowych edycjach konkursu o nagrodę Ha-Gi\, m.in. Martyny Bolanowskiej\, Zosi Dzierżawskiej\, paplaLali czy Potato Face. Kuratorką interwencji będzie Eliza Kącka. \n\nAnna Gosławska-Lipińska (1915–1975)\, pseud. Ha-Ga – polska rysowniczka\, ilustratorka i projektantka plakatów. W latach 1935–1939 studiowała w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako rysowniczka debiutowała w „Szpilkach” w 1936 roku. Od tego czasu\, przez blisko czterdzieści lat\, prawie co tydzień publikowała w tym piśmie dwa rysunki\, z których każdy przedstawiał dialog dwóch osób ubranych zgodnie z najnowszymi trendami. \nRysunki ukazujące się w „Szpilkach” przyniosły jej ogromną popularność wśród czytelników\, o czym najlepiej świadczą jej zwycięstwa w plebiscytach na ulubionych rysowników tygodnika. Współpracowała z wieloma polskimi i zagranicznymi czasopismami\, m.in.: „Przekrój”\, „Świat”\, „Stolica”\, „L’Humanité Dimanche”\, „Eulenspiegel”\, „Krokodił”. Ilustrowała książki dla dzieci i dorosłych. Była autorką ilustracji\, m.in.: do „Świerszczyka”\, wierszy Juliana Tuwima Zosia Samosia (1947)\, Cuda i dziwy (1954)\, utworu Jana Brzechwy Opowiedział dzięcioł sowie (wspólnie z mężem Erykiem Lipińskim w 1946\, samodzielnie w 1968)\, Janiny Porazińskiej Smyku-smyku na patyku (1953)\, La Fontaine’a Bajki (1959)\, Stefanii Grodzieńskiej Rozmówki (1949)\, Władysława Boruńskiego Nie umiem grać na gitarze (1969). \nTworzyła także plakaty filmowe i okolicznościowe\, karty pocztowe\, okładki płyt i opakowań\, a ponadto projektowała kampanie reklamowe publikowane w prasie codziennej. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych karykatury i rysunku satyryczno-humorystycznego w kraju i za granicą. Otrzymała m.in. III nagrodę na II Międzynarodowym Salonie Karykatury w Montrealu (1965) oraz Złotą Szpilkę z Wawrzynem za całokształt twórczości (1971). W 1966 roku uhonorowana została Orderem Polonia Restituta. W 2008 roku w Muzeum Karykatury odbyła się jej pierwsza wystawa indywidualna zatytułowana Uwaga! Ha-Ga. W 2025 roku\, w Legnickim Centrum Kultury\, prezentowane były jej kolorowe rysunki na indywidualnej wystawie Ha-Ga w kolorze. \n\nHa-Ga. Życie towarzysko-rysunkowe \nWernisaż: 24 października 2025 r.\, godz. 18:00\nMuzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego w Warszawie\nKuratorzy: Piotr Kułak\, Agata Napiórska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/ha-ga-zycie-towarzysko-rysunkowe/ LOCATION:Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego\, ul. Kozia 11\, Warszawa\, Mazowieckie\, 00-070\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/10/Ha-Ga.-zycie-towarzysko-rysunkowe.png GEO:52.245042;21.013111 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego ul. Kozia 11 Warszawa Mazowieckie 00-070 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kozia 11:geo:21.013111,52.245042 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251114 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20251106T091017Z LAST-MODIFIED:20251106T091017Z UID:27104-1763078400-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Hans Memling. Ultimum iudicium. Lech Majewski DESCRIPTION:Wystawa Hans Memling. Ultimum iudicium. Lech Majewski\nJak ceniony artysta może przetworzyć słynne dzieło innego artysty? A jeśli ten artysta to Lech Majewski\, a dzieło to „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga? 14 listopada o 18.00 Muzeum Narodowe w Gdańsku w dawnym kapitularzu klasztoru franciszkanów rozpoczyna prezentację tryptyku wideofresków\, który pozwala spojrzeć na nowo na dobrze znany obraz. \nTo\, że „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga inspiruje\, nikogo nie dziwi. Nawet jeśli chwilowo nie można go oglądać ze względu na szereg badań\, którym jest poddawany w przygotowaniu do ponownej ekspozycji w grudniu 2026 roku\, na różny sposób można z nim obcować poprzez twórczość innych artystów. Niedawno w Teatrze Wybrzeże mieliśmy premierę „Memling\, czyli historia końca świata” w reżyserii znanej z wizualnej wyobraźni Agaty Dudy-Gracz\, a w wyjątkowej scenerii Oddziału Sztuki Dawnej Muzeum Narodowego mogliśmy oglądać kolekcję mody „Psychostatis” Magdaleny Arłukiewicz i Jadwigi Możdżer w oprawie muzycznej Leszka Możdżera\, Igora Korejwo i Łukasza Staniszewskiego. \n– Wielokrotnie usiłowałem przyjrzeć się tryptykowi\, ale zawsze był w pancernej skrzyni. Pamiętam moją frustrację kilkanaście lat temu\, gdy przyjechałem z kamerą nakręcić na swój użytek zbliżenia potępionych i ułaskawionych postaci\, które Memling tak fenomenalnie namalował. Odbiłem się wtedy od ściany\, owej szklanej ściany ochronnej gabloty\, rodzaju lustra\, w którym przeglądały się twarze zwiedzających oraz lampy pomieszczenia. Usiadłem na ławce i zastanawiałem się\, jak mogę przebić się przez szklaną barierę – być może jest taki moment\, w którym ogromna gablota zostaje zdjęta dla renowacji obrazu – opowiada Lech Majewski\, ceniony międzynarodowy artysta o ogromnym dorobku twórczym\, poeta\, malarz\, pisarz i reżyser filmowy\, teatralny i operowy. \nTaki moment przyszedł podczas pandemii Covid19\, kiedy tryptyk został wyjęty z gabloty\, aby sprawdzić jego stan. Artysta mógł wreszcie przyjrzeć się za pośrednictwem obiektywu kamery szczegółom obrazu. Korzystając przez kolejne lata z zarejestrowanych materiałów\, Lech Majewski stworzył narrację o przejmującej wizji Sądu Ostatecznego\, uzupełnioną o efekty animacji i dźwięku. \n– Powstała w ten sposób współczesna Biblia Pauperum\, której ożywiona forma jeszcze dobitniej przybliża historie zawarte w obrazie ponad 550 lat temu. Wodząc oczami po detalach tryptyku w ślad za ruchem kamery\, widz odkrywa na nowo tajniki skomplikowanej i wielowątkowej historii w nim zawartej – komentuje dyrektor Muzeum Narodowego w Gdańsku Piotr Stasiowski. \nWideofresk będzie prezentowany w kapitularzu w Oddziale Sztuki Dawnej Muzeum Narodowego. Ta szczególna przestrzeń dawnego klasztoru franciszkańskiego pełni ważną rolę w odbiorze dzieła\, które ma formę tryptyku\, zgodnie z układem oryginalnego obrazu. W centralnym planie przedstawiony jest Chrystus ukazany na złotym tle\, zasiadający na tęczy\, ze stopami spoczywającymi na złotej sferze. Poniżej Archanioł Michał stoi pośród rozległej równiny\, oddzielając dusze błogosławione od potępionych. Po lewej stronie błogosławieni wstępują do Królestwa Niebieskiego\, a po prawej demony porywają potępionych do piekła. „Sąd Ostateczny”\, który przez wieki doczekał się wielu opracowań i analiz naukowych\, tym razem przedstawiony w formie wideofresku staje się przystępny dla każdego odbiorcy\, odkrywając swoje piękno i grozę. \n– W 2001 roku we współpracy z Biennale w Palagraziussi w Wenecji otwarta została wystawa moich prac wideo La Camera dei Caprioli. Krytyka włoska\, pisząc o „ulotnych ruchomych obrazach płynących na ścianach Oratorio Palagraziussi” nazwała je „videofresco” i tak już zostało\, tworząc łuk pomiędzy starą techniką malarską\, a technologią współczesną – wyjaśnia pochodzenie pojęcia wideofresk Lech Majewski. \nOtwarciu prezentacji będzie towarzyszyło spotkanie z Lechem Majewskim\, które odbędzie się w sobotę 15 listopada o godz. 12.00. Artysta opowie m.in. o swoich motywacjach i inspiracjach do stworzenia filmowej adaptacji najważniejszego obrazu z kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku. Na pewno podzieli się też swoją wiedzą\, korzystając z wieloletniego doświadczenia prowadzenia wykładów na temat ukrytego języka symboli. \n\nHans Memling. Ultimum iudicium. Lech Majewski \nWernisaż: 14 listopada 2025 r.\, godz. 18:00\nSpotkanie z Lechem Majewskim: 15 listopada 2025 r.\, godz. 12:00\nMuzeum Narodowe w Gdański | Oddział Sztuki Dawnej URL:https://news.niezlasztuka.net/event/hans-memling-ultimum-iudicium-lech-majewski/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Dawnej\, Toruńska 1\, Gdańsk\, 80-822 CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/11/MNG_MAJEWSKI_memling.jpg GEO:54.3454255;18.6468928 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Dawnej Toruńska 1 Gdańsk 80-822;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Toruńska 1:geo:18.6468928,54.3454255 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251121 DTEND;VALUE=DATE:20260504 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20251229T173736Z LAST-MODIFIED:20260504T080442Z UID:27230-1763683200-1777852799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kwestia kobieca. 1550–2025 DESCRIPTION:Betty Tompkins\, Women Words Painting (Artemisia Gentileschi #2) | 2024. Dzięki uprzejmości artystki i P·P·O·W\, Nowy Jork. © Betty Tompkins. Fot. Ian Edquist\nPrzygotowana przez kuratorkę i historyczkę sztuki Alison M. Gingeras wystawa polemizuje z mitem nieobecności artystek w sztuce. Składająca się z dziewięciu części opowieść wizualna stanowi świadectwo trwałej i dynamicznej działalności twórczej kobiet przez ostatnie 500 lat. Wyłaniający się zbiór blisko 200 prac – zarówno dzieła najnowsze\, jak i obrazy artystek renesansowych\, barokowych i dziewiętnastowiecznych – to propozycja wielowiekowej wizualnej historii kobiecego „uwłasnowolnienia”. \nEkspozycja podważa przyjęty pogląd\, że kobiety-artystki przed XX wiekiem były rzadkimi wyjątkami. Pokazuje\, że choć często niedoceniane i działające wbrew różnym zakazom społecznym\, kobiety nieustannie realizowały swoją twórczą misję: zdeterminowane wykorzystywały artystyczne działania\, by potwierdzić i utrwalić swoją obecność oraz ważkość swoich indywidualnych przeżyć. Celem wystawy\, obok prezentacji zróżnicowanej twórczości kobiet\, jest pokazanie siły tkwiącej w nowym podejściu do historii sztuki – takim\, które domaga się sprawiedliwości\, oddania głosu „niewidzialnym” i prowadzi do rewizji tak zwanego kanonu. \nZanim nastał nowoczesny feminizm\, była tak zwana kwestia kobieca. „La querelle des femmes” – tym sformułowaniem posługiwały się pisarki takie jak Christine de Pizan (1364–ok. 1430)\, autorka Księgi o mieście pań (Le Livre de la cité des dames\, 1405). De Pizan wyobraziła sobie alegoryczne miasto\, które przechowuje i upamiętnia historie ważnych kobiet. Jako jedna z pierwszych spisała argumenty dające odpór przekonaniom\, na których zasadzała się systemowa niechęć do kobiet\, która stanowiła normę w ówczesnych społeczeństwach europejskich. Podjęcie „kwestii kobiecej” stanowiło więc radykalny gest – pojawienie się nierozpoznanej kategorii wcześniej społeczno-politycznej\, a mianowicie kategorii „kobiety”. De Pizan i inne wczesnonowożytne filozofki kobiece wydobyły na światło dzienne związek między płcią a władzą\, kładąc podwaliny pod powstanie ruchów\, które później nazwano feministycznymi. „Kwestia kobieca” zaczęła oznaczać intelektualną i polityczną kontestację poddaństwa kobiet i stała się okrzykiem bojowym ruchów rewolucjonistek i sufrażystek. Wystawa zapożycza to sformułowanie\, określając nim prawie pięćset lat twórczości kobiet. \nMaria Baszkircewa\, W pracowni | 1881\, Dnipropetrovsk Art Museum\, Dnipro\, Ukraina\nNiejednoznaczność tytułowej „kwestii” zwraca uwagę na niejednoznaczność kategorii „kobiety”\, której przyglądają się rozmaite artystki\, a także artyści – zwłaszcza identyfikujący się jako transkobiety\, osoby nieutożsamiające się ze skryptami płci albo niebinarne. Wystawa definiuje kobiecość najpojemniej jak to możliwe\, udowadniając\, że ta wczesnofeministyczna querelle pozostaje wciąż żywa. \nWystawa ukazuje alegoryczne przedstawienia władzy\, oporu i przemocy seksualnej; przygląda się kwestii kształcenia artystycznego i dostępu do edukacji; reprezentacjom ciała i erotycznych pragnień kobiet; ikonografii macierzyństwa i wyboru reprodukcyjnego; sprawczości kobiet w okresie wojny; oraz temu\, w jaki sposób w momentach wywrotowych zmienia się rola kobiet w społeczeństwie. Kwestia kobieca 1550–2025 gromadzi prace niemal 150 artystek\, podzielone na dziewięć działów tematycznych: Niezłomne kobiety\, Moc palety\, Edukacja i kanon\, Jej własna muza\, Nadrealna jaźń\, mistyczne ja\, Artysta nieznany był kobietą\, Nie ma takiej bramy\, takiego zamka\, ani takiego rygla\, Zrodzone z kobiety\, Kobiety na wojnie. \nWystawa prezentuje przede wszystkim figuratywne prace malarskie i rzeźbiarskie\, tak\, by najlepiej zachować czytelność ciągłości kobiecego autorstwa. Jej kuratorka\, Alison M. Gingeras przyjmuje założenie\, że obraz to władza. Skupiamy się więc na narracjach wizualnych\, unaoczniających różne formy sprawczości i deklaracji tożsamości. W tej ikonograficznej podróży spotkają się dzieła podejmujące wspólne tematy z różnych epok i dyscyplin\, w tym jedne z najwcześniejszych przykładów pracy artystycznej kobiet. \nKwestia kobieca 1550–2025 to więcej niż przegląd historyczny czy bogata mozaika twórczej aktywności kobiet – to wezwanie do opracowania nowych ram historii\, widzianej z perspektywy feministycznego kontinuum i oporu. Jak pisze historyczka Mary Garrard\, „feminizm istniał zanim wiedziałyśmy\, jak go nazwać”. Dzięki wystawie jego rodowód staje się wyraźnie widoczny. \nArtystki i artyści: Ayo Akingbade\, Sofonisba Anguissola\, Maria Anto\, Evelyne Axell\, Rachel Baes\, Macena Barton\, Marie Bashkirtseff\, Marie-Guilhemine Benoist\, Anna Berent\, Maja Berezowska\, Henryka Bezler Czyżewska\, Gina Birch\, Marie Tekla Bittnerová\, Agata Bogacka\, Louise Bourgeois\, Sonia Boyce\, Olga Boznańska\, Dasha Brian & Art Project Revolution\, Lisa Brice\, Janina Broniewska\, Dominika Bujnowska\, Miriam Cahn\, Seyni Awa Camara\, Jordan Casteel\, Teofila Certowicz\, Ithell Colquhoun\, Madame du Coudray\, Somaya Critchlow\, Felicja Curyło\, Wanda Czełkowska\, Julie Dash\, Kate Diehn-Bitt\, Marlene Dumas\, Inji Efflatoun\, Tracey Emin\, Barbara Falender\, Leonor Fini\, Lavinia Fontana\, Chiara Fumai\, Katarzyna Gawłowa\, Willem Geets\, Artemisia Gentileschi\, vanessa german\, Françoise Gilot\, Alla Gorska\, Katarzyna Górna\, Jane Graverol\, Aneta Grzeszykowska\, Guerrilla Girls\, Anna Güntner\, Barbara Hammer\, Clarity Haynes\, Zuzanna Hertzberg\, Anna Hillermann\, Lubaina Himid\, Hannah Höch\, Karolina Jabłońska\, Maria Jarema\, Claudette Johnson\, Frida Kahlo\, Angelika Kauffman\, Dana Kavelina\, Mary Kelly\, Lesia Khomenko\, Kinder Album\, Stefania Konopka\, Maria Korsak\, Malga Kubiak\, Ewa Kuryluk\, Lotte Laserstein\, Maria Lassnig\, Kateryna Lysovenko\, Tamara Łempicka\, Dorothea Maetzel-Johannsen\, Genowefa Magiera\, Justyna Matysiak\, Dindga McCannon\, Łucja Mickiewicz\, Paula Modersohn-Becker\, Magdalena Moskwa\, Maina-Miriam Munsky\, Mela Muter\, Małgorzata Mycek\, Everlyn Nicodemus\, Maria Nicz-Borowiakowa\, Maria Nostitz-Wasilkowska\, Halina Ołomucka\, Paulina Ołowska\, Henry Nelson O’Neil\, Yoko Ono\, Catherine Opie\, Frida Orupabo\, Hanna Orzechowska\, Celia Paul\, Maria Pinińska-Bereś\, Leokadia Płonkowa\, Marharyta Polovinko\, Aniela Poraj-Biernacka\, Puppies Puppies (Jade Guanaro Kuriki-Olivo)\, Vlada Ralko\, Anita Rée\, Faith Ringgold\, Erna Rosenstein\, Hannah Ryggen\, Anna Sacha\, Niki de Saint Phalle\, Gela Seksztajn\, Joan Semmel\, Irena Serda-Zbigniewiczowa\, Sana Shahmuradova Tanska\, Cindy Sherman\, Agata Siemaszko\, Monica Sjöö\, Linder Sterling\, Ceija Stojka\, Iiu Susiraja\, Eva Švankmajerová\, Karina Synytsia\, Wanda Ślędzińska\, Betty Tompkins\, Charley Toorop\, Teresa Tyszkiewicz\, Andra Ursuța\, Mayken Verhulst\, Marie-Nicole Vestier-Dumont\, Élisabeth Vigée-Lebrun\, Ambera Wellmann\, Yvonne Wells\, Magdalena Więcek\, Bronisława Wilimowska\, Maria Wnęk\, Francesca Woodman\, Maria Tarnawska-Wójtowicz\, Tetiana Yablonska\, Arisa Yoshioka\, Lisa Yuskavage\, Elisabetta Zangrandi\, Fahrelnissa Zeid\, Teresa Żarnower\, anonimowe artystki i artyści. \nWięcej informacji » \n\nKwestia kobieca 1550–2025 \n21 listopada 2025 – 3 maja 2026\nMuzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\nKuratorka: Alison M. Gingeras\nWspółpraca: Ewa Klekot\, Beata Purc URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kwestia-kobieca-1550-2025/ LOCATION:Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\, Pańska 3\, Warszawa\, mazowieckie\, 00-124\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/12/kwestia-kobieca.jpg GEO:52.232655;21.002087 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie Pańska 3 Warszawa mazowieckie 00-124 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Pańska 3:geo:21.002087,52.232655 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251126 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260203T115312Z LAST-MODIFIED:20260203T115312Z UID:27381-1764115200-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Łodzianki-Inicjatorki DESCRIPTION:Wystawa Łodzianki-Inicjatorki\nWystawa Łodzianki-Inicjatorki jest pierwszą tak obszerną prezentacją kobiet\, które wraz z rozwojem miasta i historycznymi przemianami tworzyły nowe\, prekursorskie inicjatywy. \nMuzeum Miasta Łodzi w 50. rocznicę swojego istnienia i Roku Łodzianek Inicjatorek pragnie przywrócić należne im miejsce w zbiorowej pamięci. To one przecierały szlaki\, upominając się o miejsce dla kobiet w świecie zarezerwowanym przez mężczyzn. Musiały przy tym pokonywać istniejące bariery: stereotypy i ograniczenia prawne. \nNiektóre z nich urodziły się w Łodzi i były jej nieodłączną częścią przez całe życie. Inne przybyły do naszego miasta\, wnosząc swoją wiedzę i doświadczenie. Wiele z nich opuściło z czasem Łódź – ze względów osobistych lub z powodu zawirowań historii. Niezależnie jednak od tego\, jak długo tutaj mieszkały – całe życie czy kilka lat – ich działania kształtowały nasze miasto. \nEkspozycja prezentuje biografie i twórcze dokonania łodzianek\, które inicjowały\, wytyczały nowe ścieżki\, zmieniały\, tworzyły oryginalne zjawiska\, nurty\, instytucje. Ich historia obejmuje różne obszary życia społecznego\, intelektualnego i kulturalnego. Ponad 120 postaci zostało ukazanych w ujęciu chronologicznym i w podziale na cztery strefy czasowe. Odzwierciedlają one przemiany polityczne\, które miały wpływ na sytuację kobiet. Po okresie rozbioru Polski i gwałtownego rozwoju Łodzi przemysłowej\, o którym opowiadamy w pierwszej części wystawy\, przychodzi czas pracy i rozwoju\, ale także dalszej walki o prawa kobiet w niepodległej Polsce. Procesy te przerywa II wojna światowa\, która jest punktem odniesienia do opowieści w trzeciej strefie wystawy. Szczególne zaś miejsce poświęciliśmy roli Łodzianek w tworzeniu miasta po 1945 roku – o tym okresie mówi strefa czwarta. \nO bohaterkach wystawy opowiadamy poprzez obiekty\, dokumenty\, dzieła sztuki\, a także krótkie biogramy\, których celem jest ukazanie ich najistotniejszych dokonań. Każda z pokazanych lub wymienionych postaci nie tylko reprezentuje swoją epokę\, ale może stać się inspiracją dla osób żyjących współcześnie \nNie zapominamy także o współcześnie działających Łodziankach Inicjatorkach. Nie bez przyczyny nasze miasto bywa nazywane miastem kobiet. Wystawa nie jest zamkniętą listą bohaterek. Pragniemy\, by stała się zaproszeniem do odkrywania i zadawania pytań o rolę kobiet w dziejach miasta\, o pamięć\, o przemilczenia. Chcemy też\, by zachęcała do poszukiwania i odkrywania zasłużonych\, aktywnych Łodzianek w różnych środowiskach – i w historii\, i w dzisiejszym świecie. \nZgromadzone eksponaty pochodzą w dużej mierze ze zbiorów Muzeum Miasta Łodzi i w większości nie były wcześniej pokazywane. Część obiektów wypożyczono z innych instytucji – z archiwów\, uczelni\, muzeów oraz osób prywatnych. \n\nŁodzianki-Inicjatorki \n26 listopada 2025 – 31 maja 2026 r.\nMuzeum Miasta Łodzi URL:https://news.niezlasztuka.net/event/lodzianki-inicjatorki/ LOCATION:Muzeum Miasta Łodzi\, Ogrodowa 15\, Łódź\, 91-065\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/02/lodzianki-inicjatorki.png GEO:51.778731;19.45111 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Miasta Łodzi Ogrodowa 15 Łódź 91-065 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Ogrodowa 15:geo:19.45111,51.778731 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251227 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260126T100115Z LAST-MODIFIED:20260126T100115Z UID:27313-1766793600-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Światło. Praktyki odporności DESCRIPTION:Wystawa Światło. Praktyki odporności \nWystawa Światło. Praktyki odporności to opowieść o tym jak światło\, to fizyczne i to metaforyczne\, kształtuje naszą percepcję\, emocje i wewnętrzną siłę. To fundamentalne arché – źródło życia i energii\, prawdy i poznania – prowadzi nas przez ekspozycję\, w której zapraszamy do refleksji nad tym\, gdzie szukamy wewnętrznej siły i jak budujemy własną odporność. Wystawa przypomina\, że człowiek od zawsze potrafił dostosować się do zmieniających się warunków. Szukał światła nawet w ciemności\, odnajdywał sens\, kreował nowe formy życia i sztuki. Budowanie odporności jest codzienną praktyką\, która pozwala nam przetrwać i iść dalej. Prezentowane prace eksplorują obecność światła w obrazie jako narzędzia budowania kompozycji\, tonu i charakteru\, ale także jako symbolu nadziei\, wytrwałości i przemiany. \nInspiracją dla tematu wystawy jest obraz Jerzego Tchórzewskiego Człowiek i światło z 1956 roku. Dzieło to powstało niedługo po II wojnie światowej\, w okresie „odwilży”. Obraz nabiera więc wymiaru metafory odrodzenia\, zarówno artystycznego\, jak i egzystencjalnego. Eksplodująca gwiazda\, która pojawia się w dziele\, staje się znakiem nadziei oraz nowej energii twórczej. Jerzy Tchórzewski zaliczany jest do najciekawszych indywidualności polskiej sztuki drugiej połowy XX wieku. Jego malarstwo emanuje dramatyzmem i ekspresją – rozświetlone ognie\, pulsujące płomienie\, iskrzące się błyskawice czy drgające\, elektryczne linie rozdzierają powierzchnię płótna\, nadając obrazom spektakularny charakter. Dynamiczne i świetlne walory sprawiły\, że Tchórzewski zapisał się w historii jako artysta\, który potrafił połączyć doświadczenie zniszczenia z wizją duchowej oraz twórczej odnowy. Mieczysław Porębski tak pisał o percepcji malarstwa artysty: „Światło\, które stworzył Jerzy Tchórzewski różni się od wszystkich świateł\, do których przyzwyczaiło się nasze postrzeganie i które zostały usankcjonowane w obrazach\, z jakimi zdarzało się nam mieć do czynienia. Jest to światło infracerebralne. Nie oświetla ono realnych przedmiotów i nie podporządkowuje się pospolitym prawom barwnej harmonii\, których źródłem jest słońce. Rozżarzając się na obrzeżach form\, które uparcie tkwią w podświadomości\, przebiegając fosforyzującymi pasmami po ich powierzchni\, izolując je i ograniczając\, staje się ono wykładnikiem napięcia” \nJerzy Tchórzewski\, Człowiek i światło | 1956\, Starak Collection\nRównoległym wątkiem wystawy są różnorodne praktyki budowania odporności\, rozwijane przez artystki i artystów w odpowiedzi na doświadczenia osobiste oraz historyczne. Jedną z nich jest zaczarowywanie świata – subtelne gesty\, które odnajdujemy w twórczości Janiny Kraupe-Świderskiej i Urszuli Broll\, gdzie wyobraźnia i duchowość stają się narzędziem przezwyciężania codzienności. Odporność przejawia się także poprzez aktywność fizyczną\, w ćwiczeniach\, badaniu granic ciała i wytrzymałości\, jak u Doroty Kozieradzkiej. Inni artyści zwracają się ku medytacji i wymiarowi duchowemu\, znajdując w nich przestrzeń wyciszenia i siły\, jak Koji Kamoji. Niektórzy zmagają się z samą materią sztuki: Teresa Tyszkiewicz\, wymagająca wobec siebie samej\, wbijała tysiące szpilek w powierzchnię obrazu\, czyniąc z tego gestu zarówno akt koncentracji\, jak i sprawdzian wytrwałości. Barbara Pniewska\, posługując się trudną i rzadko wybieraną techniką metaloplastyki\, realizowała kompozycje będące jednocześnie metaforą siły i ochronnym pancerzem. Jej twórczość\, kształtowana w latach 60-tych i 70-tych\, w tym także już po emigracji do Stanów Zjednoczonych\, trafiła do znaczących kolekcji\, a dziś – oglądana w prezentowanym zbiorze – jawi się jako świadectwo unikatowych poszukiwań. Pniewska potrafiła przemienić tworzywo kojarzone z przemysłową\, surową produkcją w formy organiczne\, cielesne i zmysłowe\, jednocześnie nieco mroczne\, jakby zaczerpnięte z „Metropolis” Fritza Langa. Metal w jej dziełach staje się zarazem znakiem surrealistycznej metafory\, jak i wyrazem siły\, odporności oraz odwagi twórczej. \nNa wystawie nie mogło zabraknąć klasyków i klasyczek abstrakcji geometrycznej – nurtu\, który w sposób szczególnie sugestywny ujawnia swoją istotę właśnie poprzez światło. To tu\, kolor i forma\, poddane rygorowi kompresji\, budują niezwykłą energię dzięki świetlnym załamaniom\, odbiciom i drganiom. W tym kontekście wybrzmiewają wczesne\, nieco surowe\, lecz nasycone intensywną barwą kompozycje Wojciecha Fangora. Ich prosta\, niemal emblematyczna forma jarzy się żywym\, pulsującym kolorem\, jakby próbowała uchwycić zjawisko emanacji. Obok nich pojawia się obraz Jerzego Kałuckiego\, utrzymany w nieomylnym porządku geometrii\, srogiej i radykalnej czerni\, która dzięki subtelnie projektowanym proporcjom zamienia się w rodzaj świetlnej architektury. \nDelikatne\, łagodnie wyciszone napięcie światła pobrzmiewa w kameralnych kompozycjach Anny Huskowskiej-Młynarskiej. Jej monochromatyczne wizje\, pozornie ascetyczne\, skrywają wewnętrzne układy luminacji\, jakby światło było materią\, która nie wychodzi na powierzchnię\, lecz tli się pod skórą\, pod powierzchnią płótna\, wciąż negocjując swoją obecność. \nNa pograniczu abstrakcji i konceptualizmu umieszczamy obszary Ryszarda Winiarskiego\, z wykorzystaniem lustra\, które\, jak sam pisał\, dodają jego kompozycjom dodatkowego wymiaru. Nie tylko odbijają światło\, lecz także widza\, sprawiając\, że praca staje się przestrzenią gry pomiędzy regułą a przypadkiem\, pomiędzy obecnością a znikaniem. \nBez światła nie ma pamięci – zdaje się mówić Franciszka Themerson. Z bieli jej obrazów delikatnie wyłaniają się ludzkie sylwetki\, pochody postaci\, które migoczą niczym cienie dawnych wspólnot. Pełne przejmującej ciszy i kruche\, stały się świadectwem czasu\, który już nie istnieje\, lecz wciąż domaga się obecności. Themerson wyjechała do Anglii w latach trzydziestych. Podczas II wojny światowej w Treblince zginęła jej najbliższa rodzina. Powojenne prace artystki\, przechodząc przez wspomnienie pełne mroku buduje jasność\, niczym świetlne świadectwo tego\, co przeminęło\, a jednak nadal emanuje. \nMocnym tonem na wystawie wybrzmiewają sztandary Władysława Hasiora – flagi manifestu: „Sztandar pełen blasku” oraz „Sztandar błękitnej nadziei”. To emblematy wiary w ludzką kondycję\, w niespożytą wyobraźnię\, w możliwość przekraczania ograniczeń. Hasior\, szczególny głos pokolenia naznaczonego wojną\, rozumiał\, że ten\, kto przeżył pożogę\, otrzymał bezcenny dar. Z odwagą i niekiedy kontrowersyjną ostrością zestawiał przedmioty\, obrazy i metafory\, tworząc kompozycje\, które do dziś inspirują\, jako manifest dążenia do absolutnej wolności twórczej. \nW innym rejestrze duchową\, czułą\, niemal sentymentalną opowieść o naszym świecie snuje Agnieszka Polska w filmie What the sun has seen / Co słonko widziało\, tytuł zaczerpnięty z wiersza Marii Konopnickiej. Sekwencje ziemskich pejzaży oglądanych z perspektywy słońca pozwalają nabrać dystansu do naszych codziennych lęków\, niepokojów i pragnień. To stoicka próba opisania rzeczywistości\, ze wskazaniem\, na nadrzędny cel życia\, którym jest czynienie dobra\, nawet jeśli dokonuje się ono w cieniu chaosu. Film Polskiej staje się więc medytacją nad kondycją współczesnego świata\, w której światło rozświetla to\, co rzeczywiście istotne. \nNa wystawie\, której tematem jest światło\, nie mogło zabraknąć dwóch wielkich mistrzów\, dla których stało się ono nie tylko narzędziem\, lecz wręcz ontologiczną podstawą sztuki. Światło – warunek widzenia\, a więc i istnienia wszelkich sztuk wizualnych – jest tu traktowane nie jako metafora\, lecz jako fundament\, bez którego oko pozostaje ślepe\, a obraz martwy. Ten sposób myślenia najpełniej wybrzmiewa w „Teorii widzenia” Władysława Strzemińskiego\, uznawanej za fundamentalny traktat o naturze percepcji. To dlatego na wystawie prezentujemy jego kompozycje sytuujące się na styku dwóch kluczowych koncepcji artysty: rygorystycznego\, niemal ascetycznego unizmu oraz serii powidoków\, w których światło zostaje uchwycone jako doświadczenie czysto fizjologiczne\, zapis wrażenia\, echo patrzenia zatrzymane w czasie i pamięci. \nU Strzemińskiego światło jest jednak nie tylko wrażeniem\, jest również przestrzenią\, swoistą matrycą\, w której rodzi się obraz. Tę ideę kontynuował w latach pięćdziesiątych Stefan Gierowski. Zanim stał się jednym z najważniejszych poszukiwaczy koloru i światła w polskim malarstwie abstrakcyjnym\, długo próbował odnaleźć własny język. Ostatecznie to właśnie spotkanie z myślą Strzemińskiego otworzyło przed nim nowe terytorium – kosmiczną przestrzeń\, rozumianą nie jako pejzaż\, lecz jako zjawisko\, emanację energii\, napięcie pomiędzy ciemnością a rozświetleniem. Jego wczesne monochromatyczne serie z końca lat pięćdziesiątych\, powściągliwe i zarazem nasycone wewnętrzną dynamiką\, uznawane są dziś za jedno z najwybitniejszych osiągnięć w dorobku artysty. Fascynacji nimi nie krył choćby Zbigniew Herbert\, dostrzegając w tych obrazach niemal metafizyczną wizualizację nieskończoności – próbę wypowiedzenia kosmosu językiem światła. Gierowski\, analizując i kontemplując drogę Strzemińskiego\, otwierał własną\, w której światło staje się i materią\, i ideą\, i przestrzenią rodzącą obraz – a może wręcz światem\, który dopiero dzięki obrazowi staje się widzialny. \nArtystki i artyści: Zofia Artymowska\, Mirosław Bałka\, Zdzisław Beksiński\, Urszula Broll\, Tomasz Ciecierski\, Anna Cyronek-Kalinowska\, Andrzej Dłużniewski\, Wojciech Fangor\, Stefan Gierowski\, Władysław Hasior\, Anna Huskowska-Młynarska\, Jerzy Kałucki\, Koji Kamoji\, Tadeusz Kantor\, Paweł Kowalewski\, Dorota Kozieradzka\, Janina Kraupe-Świderska\, Jadwiga Maziarska\, Wiesław Michalak\, Andrzej Pawłowski\, Barbara Pniewska\, Agnieszka Polska\, Józef Robakowski\, Jadwiga Sawicka\, Antoni Starczewski\, Henryk Stażewski\, Władysław Strzemiński\, Tomasz Tatarczyk\, Jerzy Tchórzewski\, Franciszka Themerson\, Teresa Tyszkiewcz\, Ryszard Winiarski\, Teresa Żarnower \n\nŚwiatło. Praktyki odporności \n27 grudnia 2025 – 31 maja 2026\nFundacja Rodziny Staraków\nKuratorka: Ania Muszyńska\nZespół kuratorski: Magdalena Marczak-Cerońska\, Kama Kieremkampt URL:https://news.niezlasztuka.net/event/swiatlo-praktyki-odpornosci/ LOCATION:Fundacja Rodziny Staraków\, ul. Bobrowiecka 6\, Warszawa\, 00-728\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/swiatlo.jpg GEO:52.197808502017;21.048149897846 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Fundacja Rodziny Staraków ul. Bobrowiecka 6 Warszawa 00-728 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Bobrowiecka 6:geo:21.048149897846,52.197808502017 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260110 DTEND;VALUE=DATE:20260330 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260115T111024Z LAST-MODIFIED:20260115T111024Z UID:27270-1768003200-1774828799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Ludwik Fiedorowicz. Wczoraj/Dziś DESCRIPTION:Wystawa Ludwik Fiedorowicz. Wczoraj/ Dziś\nGaleria Stara Łaźnia w Zawierciu zaprasza na wystawę prac Ludwika Fiedorowicza\, którego projekty na trwałe wpisały się w kanon klasyki polskiego szkła\, stając się świadectwem mistrzostwa formy i ponadczasowej elegancji. \n„Wczoraj” to odsłona kultowych dzieł z drugiej połowy XX w.\, kiedy to projektant współpracował z kilkoma hutami szkła\, projektując tzw. „masówkę”. Te projekty są dziś rozchwytywane przez kolekcjonerów i znawców. Galeria pokaże dzieła z kolekcji samego projektanta\, który od lat skrupulatnie ją powiększa i kompletuje. \nWystawa Ludwik Fiedorowicz Wczoraj/Dziś będzie miała 2 odsłony\, pierwszą poświęconą projektom powstałym do 1992 roku i drugą\, na której pokazane zostaną nowe prace artysty. \nWernisaż wystawy „Wczoraj” odbędzie się 10 stycznia 2026 r. o godz. 16:00\, wystawy „Dziś” 21 lutego 2026 r. o godz. 16:00. \nLudwik Fiedorowicz\, Cardidae | lata 70. XX w.\, zdj. Olek Iwaszkiewicz\nLudwik Fiedorowicz ukończył w 1973 roku studia na Wydziale Szkła Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu\, obecnie Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta. Rok później nawiązał współpracę z Hutą Szkła Gospodarczego „Hortensja” w Piotrkowie Trybunalskim. W następnych latach związany był z Hutą Szkła Gospodarczego w Ząbkowicach\, dziś będących dzielnicą Dąbrowy Górniczej. Od 1975 roku pełnił tam funkcję projektanta\, a w latach 1975–1979 pracował również w oddziale huty w Siemianowicach Śląskich. Pod koniec lat 70. XX wieku rozpoczął współpracę z kolejnym zakładem w Ząbkowicach – Hutą Szkła Artystycznego „Staszic” w Dąbrowie Górniczej\, gdzie objął stanowisko kierownika artystycznego i pozostawał aktywny zawodowo do 1992 roku. Po 20-letniej przerwie powrócił do projektowania i tworzenia. \n\nLudwik Fiedorowicz. Wczoraj/Dziś \n„Wczoraj”: 10 stycznia – 15 lutego 20256 r.\n„Dziś”: 21 lutego – 29 marca 2026 r. \nGaleria Stara Łaźnia w Zawierciu\nKurator: Karolina Kindler-Skowronek URL:https://news.niezlasztuka.net/event/ludwik-fiedorowicz-wczoraj-dzis/ LOCATION:Galeria Stara Łaźnia w Zawierciu\, Bohaterów Westerplatte 2\, Zawiercie\, 42-400\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/fiedorowicz.jpg GEO:50.4903429;19.4244387 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Stara Łaźnia w Zawierciu Bohaterów Westerplatte 2 Zawiercie 42-400 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Bohaterów Westerplatte 2:geo:19.4244387,50.4903429 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260116 DTEND;VALUE=DATE:20260608 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260112T104900Z LAST-MODIFIED:20260612T150629Z UID:27243-1768521600-1780876799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz DESCRIPTION:Wystawa zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\nNa wystawie zaprezentowane zostaną obiekty przestrzenne z tektury falistej\, prace wykonane z bibułki tytoniowej oraz dzieła powstałe w technice papieru czerpanego. Ekspozycji towarzyszyć będzie program edukacyjny\, umożliwiający uczestnikom aktywne poznawanie możliwości i znaczenia papieru we współczesnej sztuce. \nPierwszym elementem programu są zaplanowane bezpośrednio po wernisażu warsztaty artystyczne\, podczas których uczestnicy będą zdobić fascynatory – eleganckie\, fantazyjne ozdoby na głowę\, stanowiące alternatywę dla kapelusza. Warsztaty poprowadzi autorka wystawy\, Agnieszka Andruszkiewicz. Liczba miejsc na warsztaty jest ograniczona. Zapisy prowadzone są pod numerem telefonu: 74 862 74 26. Dla uczestników przewidziana jest niespodzianka. \n\n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n\nAgnieszka Andruszkiewicz – artystka\, projektantka; absolwentka Instytutu Papiernictwa i Poligrafii Politechniki Łódzkiej. W 2017 roku obroniła doktorat z zakresu sztuk projektowych na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. \nW swojej twórczości wykorzystuje medium\, jakim jest papier: papier czerpany\, papier niebielony\, papier parafinowany\, papier tissue\, bibułka tytoniowa\, karton oraz tektura falista. W jej rękach każdy produkt i półprodukt papierniczy generuje nowe jakości twórcze. \n\n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n\n\n„PAPIER – lekki\, cienki\, łatwy do zniszczenia i właśnie za jego pośrednic­twem myśl opuszcza nasz umysł i staje się rzeczywistością\, dlatego papier zaczyna istnieć dopiero wtedy\, gdy wchodzi w relację z człowiekiem. \nZrozumieć papier to zobaczyć w nim coś więcej niż strukturę włóknistą\, to zaprosić go do współpracy. I choć jest kruchy\, można go łatwo podrzeć\, spalić\, zamoczyć\, to właśnie w nim utrwalamy najważniejsze wartości. Jest zawsze cierpliwy i gotowy do współpracy na wielu polach\, również na tym kreowanym przez artystę. \n\n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n\nPoznając wybrany rodzaj papieru\, odkrywając jego potencjał\, wydoby­wam z niego to\, co najciekawsze i to papier prowadzi mnie do powstawa­nia nowych form obiektów przestrzennych\, które tworzone są wyłącznie poprzez dialog z wybranym rodzajem papieru\, czy wyrobu papierniczego. \nDelikatna bibułka tytoniowa miękko poddaje się wygięciom\, zapraszając światło do gry refleksów\, natomiast sztywność tektury falistej prowadzi do wyrazistej konstrukcji geometrycznej”.\n/Agnieszka Andruszkiewicz \n\nzROZUMieć papier.\nWystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz \nWernisaż: 16 stycznia 2026 r.\, godz. 17:00\nMuzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju URL:https://news.niezlasztuka.net/event/zrozumiec-papier-agnieszka-andruszkiewicz/ LOCATION:Muzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju\, ul. Kłodzka 42\, Duszniki Zdrój\, 57-340\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/zrozumiec-papier-muzeum-papiernictwa.jpg GEO:50.40457766082;16.395902930457 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju ul. Kłodzka 42 Duszniki Zdrój 57-340 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kłodzka 42:geo:16.395902930457,50.40457766082 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260116 DTEND;VALUE=DATE:20260928 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260115T104728Z LAST-MODIFIED:20260115T104728Z UID:27259-1768521600-1790553599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Łukasz Stokłosa. Lśnienie DESCRIPTION:Wystawa Łukasz Stokłosa. Lśnienie\nObrazy Łukasza Stokłosy pokazujemy w otoczeniu monumentalnych dzieł Jana Matejki. Tworzą z nimi dwugłos na temat malarskiej interpretacji historii – jednego z filarów tożsamości Zamku Królewskiego. \nHistoria w Zamku \nPrzez wieki historia była źródłem wiedzy\, przestróg i wskazówek na przyszłość. Jej znajomość miała być kluczem do reformy państwa i wychowania świadomych obywateli. Do tej idei w XIX wieku odwoływał się Jan Matejko. To jego wizje kształtowały wyobrażenia kolejnych pokoleń Polaków o historii kraju – momentach jego świetności\, ale i przyczynach upadku. \nWspółczesny komentarz \nPrace Łukasza Stokłosy są współczesnym komentarzem do obecnego na ścianach Zamku malarstwa historycznego. Artysta sięga po fotograficzne kadry wnętrz dawnych rezydencji władzy\, m.in.: Ca’Rezzonico w Wenecji\, Charlottenburga\, Fontainebleau\, Wersalu\, Łazienek Królewskich\, Zamku Królewskiego w Warszawie. Przekształca je w obrazy emanujące ciszą i pustką. Przestrzenie będące dawniej centrami życia dworskiego i politycznego ukazuje jako muzealne wnętrza\, trwające poza pierwotnym kontekstem. Prowokuje do pytań o znaczenie dawnych rezydencji władzy dla naszej tożsamości. \nO artyście \nŁukasz Stokłosa urodził się w 1986 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej. Jest malarzem i absolwentem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (2010). Na koncie ma kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i zbiorowych zarówno w Polsce\, jak i na świecie. \n\nŁukasz Stokłosa. Lśnienie \n16 stycznia – 27 września 2026 r.\nZamek Królewski w Warszawie URL:https://news.niezlasztuka.net/event/lukasz-stoklosa-lsnienie/ LOCATION:Zamek Królewski w Warszawie\, Plac Zamkowy 4\, Warszawa\, 00-277\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/stoklosa-lsnienie.png GEO:52.2477251;21.0152873 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Zamek Królewski w Warszawie Plac Zamkowy 4 Warszawa 00-277 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Plac Zamkowy 4:geo:21.0152873,52.2477251 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260117 DTEND;VALUE=DATE:20260701 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260126T101052Z LAST-MODIFIED:20260126T101052Z UID:27318-1768608000-1782863999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich DESCRIPTION:Wystawa Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich\n„Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich” to pierwsza w historii tak szeroka prezentacja dorobku artystycznego tej karpackiej społeczności. Obejmuje twórców uznanych\, takich jak Andy Warhol\, Epifaniusz Drowniak (Nikifor) czy Jerzy Nowosielski oraz artystki i artystów funkcjonujących dotąd poza głównym nurtem. \nŁemkowie\, zwani także Rusinami Karpackimi\, to grupa etniczna od stuleci zamieszkująca zarówno północne\, jak i południowe stoki głównego grzbietu Karpat. Wystawa przywraca widzialność ich twórczości\, która przez lata pozostawała na marginesie dominujących narracji o sztuce europejskiej. Udowadnia\, że sztuka Łemków/Rusinów Karpackich nie jest folklorystyczną ciekawostką\, lecz żywą\, autonomiczną i wielowymiarową częścią kultury – zdolną do prowadzenia dialogu zarówno z duchowym dziedzictwem Karpat\, jak i ze współczesną estetyką. \nWystawa Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich\nIstotnym tłem tej historii są doświadczenia przymusowych migracji\, asymilacji\, obozu w Talerhofie oraz akcji „Wisła”. Pamięć o tych traumatycznych wydarzeniach powraca w pracach artystek i artystów oraz w przedmiotach codziennego użytku pochodzących z łemkowskich/rusińskich domów. W przestrzeni wystawy stają się one żywymi świadkami historii oraz znakami trwania wspólnoty\, która – mimo rozproszenia – potrafiła zachować swój język\, tożsamość i pamięć. \nEkspozycja obejmuje szeroki geograficzny kontekst – od Polski\, Słowacji\, Węgier i Serbii\, przez Czechy\, Rumunię\, Ukrainę i Chorwację\, po diasporę w Stanach Zjednoczonych. W tym świetle słynne słowa Andy’ego Warhola „I’m from nowhere” nabierają nowego sensu: mówią o tożsamości\, która potrafi trwać ponad granicami i zmieniającymi się miejscami. \nWystawa Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich\nWystawa czasowa „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich” przełamuje wieloletnią ciszę i ujawnia wykluczenia obecne w historii instytucjonalnego oglądu sztuki. Przywracając głos tym\, którym przez dekady go odmawiano\, pokazuje\, że dziedzictwo Łemków/Rusinów Karpackich nie tyle powraca\, ile konsekwentnie trwa – mimo prób jego unieważnienia i asymilacji – jako żywy element współczesnej kultury. \nLista osób artystycznych: Milan Bandurčin\, Alexandra Bodnarchuk\, Jozef Bokšaj\, Julia Chomka\, Mikulaš Dic\, Orest Dubay\, Epifaniusz Drowniak (Nikifor)\, Laura Dyczko\, Vojtech Erdélyi\, Mykołaj Fedak\, Atanaz Fedinecz\, Stefan Hapak\, Darjan Hardi\, Aleksandra Hryńczuk\, A. Jachimówna\, Maria Janko\, Bogdan Kareł\, Andrej Andrejevič Kocka\, Julijan Kolesar\, Andryj Kopcza\, Juraj Kresila\, Piotr Krynicki\, Teodor Kuziak\, Jan Łabowski\, Maria Maciejczyk\, Justyna Maksymczak\, Olena Mandićova\, Jozef Miklošík\, Dezider Milly\, Július Muška\, Jan Mychalak\, Dorota Nieznalska\, Jerzy Nowosielski\, Mychajlo Orysyk\, Anna Pałyńska\, Anna Pec\, Grzegorz Pecuch\, Paraska Płytka-Horytstvit\, Aleksandra Polańska-Hryńczuk\, Anna Pyszniak\, Michal Rebej\, Władysław Rewak\, Iwan Rusenko\, Ivan Šafranko\, Michal Sirik\, Dmytro Solynko\, Andryj Suchorski\, Katarzyna Szweda\, Joanna Śpiak-Jadłosz\, Stefan Telep\, Kamila Trochanowska\, Mirosław Trochanowski\, Tyrsus Wenhrynowicz\, Julia Warhola\, Andy Warhol\, Dawid Zdobylak. \n\nFormy obecności.\nSztuka Łemków/Rusinów Karpackich \n17 stycznia – 30 czerwca 2026 r.\nPaństwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie\nKurator: dr Michał Szymko URL:https://news.niezlasztuka.net/event/formy-obecnosci-sztuka-lemkow-rusinow-karpackich/ LOCATION:Państwowe Muzeum Etnograficzne\, Kredytowa 1\, Warszawa\, mazowieckie\, 00-056\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/formy.png GEO:52.2382155;21.0116582 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Państwowe Muzeum Etnograficzne Kredytowa 1 Warszawa mazowieckie 00-056 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Kredytowa 1:geo:21.0116582,52.2382155 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260118 DTEND;VALUE=DATE:20260824 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260120T103856Z LAST-MODIFIED:20260531T093717Z UID:27282-1768694400-1787529599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kisling. W sercu Montparnasse’u DESCRIPTION:Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nW Galerii Sztuki Akademii Lubrańskiego\, po wielkim sukcesie wystawy Ecole de Paris w 2023 roku\, powraca temat paryskiej bohemy i wybitnego krakowskiego artysty\, który zamieszkał i tworzył nad Sekwaną. Mojżesz Kisling to jeden z czołowych reprezentantów École de Paris skupiającej przybyłych z Europy Środowo-Wschodniej artystów żydowskiego pochodzenia… Na wystawie będziemy mogli zobaczyć 38 dzieł Kislinga oraz 26 dzieł wybitnych twórców z Montparnasse’u\, wśród nich: Amedeo Modigliani\, Jules Pascin\, Mela Muter\, Szymon Mondzain\, Tamara de Lempicka\, Jean Cocteau czy Józef Pankiewicz. \nParyska pracownia Kislinga stała się miejscem spotkań środowisk artystycznych – odwiedzali go m.in. Guillaume Apollinaire\, Marc Chagall\, Amedeo Modigliani\, Jules Pascin\, André Salmon\, Chaim Soutine. Dzięki swym towarzyskim koligacjom i finansowym sukcesom zdobył miano „księcia Montparnasse’u. Poznań długie lata czekał na tak smakowitą prezentację dzieł Mojżesza Kislinga. Współorganizatorem wystawy jest Villa La Fleur. \nWystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nUrodzony na żydowskim Kazimierzu w 1891 roku Mojżesz Kisling przeszedł niezwykłą drogę od studenta Krakowskiej ASP do jednego z bardziej prominentnych artystów Paryża. Łącząc w sobie otwartość wobec ludzi oraz pracowitość\, Kisling stał się w krótkim czasie jedną z centralnych postaci artystycznego życia epoki – sercem Montparnasse’u. \nUczeń Józefa Pankiewicza przybył do Paryża w 1911 roku\, wówczas kształtowała się awangardowa paryska Bohema artystyczna\, przenosząca się ze wzgórza Montmartre na Montparnasse. Kisling dojrzewał artystycznie w otoczeniu i bliskości wielkich malarzy – Amedeo Modiglianiego czy Pabla Picassa\, podejmując twórczy dialog ze spuścizną Paula Cézanne’a. Jego kompozycje zdradzały zainteresowanie geometryzacją i problemami konstrukcji przestrzennej\, a także eksperymentowaniem z zastosowaniem perspektywy. \nWystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nW międzywojniu Kisling dzielił swój czas między wielkomiejskim życiem Paryża z jego kawiarniami La Rotonde i Du Dôme a rozlicznymi wyjazdami na południe Francji. Południowe enklawy: Saint-Tropez\, Sanary-sur-Mer czy Marsylia stały się dla niego przestrzenią duchowego oddechu i artystycznej przemiany. W tym szczególnym świetle śródziemnomorskiego blasku\, które rozświetla kolory\, odnalazł radość istnienia (joie de vivre)\, którą następnie manifestował na swych płótnach. \nWażne miejsce w jego œuvre zajmował człowiek. Malował rozliczne portrety\, kompozycje figuralne oraz akty\, ukazując postacie z klasycznym umiłowaniem piękna\, ale i z łagodnością\, czułością i współczuciem. Upodobanie w różnokolorowych draperiach oraz podkreślanie migdałowatego wykroju oczu nadawały jego portretom eleganckiego uroku\, w delikatnej stylizacji łączącej klasyczny umiar z nowoczesną wrażliwością. \n\n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n\nObok portretów Kisling umieścił wysoko w swoim malarstwie akt. W aktach odnajdywał pełnię swojej zmysłowej wrażliwości i realizował dążenie do harmonii formy. Ciało kobiety w jego obrazach jest lśniące jak emalia\, gładkie\, pełne wewnętrznego blasku. Fascynację kobiecym ciałem dzielił ze swoim przyjacielem Amedeo Modiglianim\, ale gdy u niego nagość jest tajemnicza i melancholijna\, u Kislinga promieniuje światłem\, umiarem o delikatnym wschodnim aromacie. \nPodczas liczącego zaledwie 62 lata życia Kisling namalował kilka tysięcy płócien – portretów\, aktów\, pejzaży\, martwych natur i kwiatów – w których klasyczna formuła splatała się pięknem porządku\, ekspresyjna zmysłowość z dekoracyjnym umiarem. \nMontparnasse zdobył szczególną popularność w dwudziestoleciu międzywojennym\, głównie poprzez napływ obcokrajowców – artystów\, pisarzy i intelektualistów – których przyciągały liczne kawiarnie artystyczne\, prywatne akademie oraz bogata oferta pracowni. W takich warunkach uformowała się międzynarodowa wspólnota twórcza\, znana dziś jako École de Paris – nazwana tak na łamach czasopisma „Comœdia” w 1925 roku przez francuskiego krytyka André Warnoda. Termin ten odnosił się do artystów cudzoziemskiego pochodzenia – często także o żydowskich korzeniach\, którzy wnieśli olbrzymi wkład w rozwój sztuki I połowy XX wieku. \n\n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n\nKisling\, będący jedną z centralnych postaci École de Paris\, łączył różne kręgi artystyczne i towarzyskie – zarówno środowisko obcokrajowców\, jak i twórców francuskich. Migracyjne doświadczenie łączyło go z Henrykiem Haydenem\, Ludwikiem Marcoussisem\, Szymonem Mondzainem\, Tadeuszem Makowskim i Eugeniuszem Zakiem. Wielką estymą zawsze darzył swojego profesora Józefa Pankiewicza. Otwarta pracownia Kislinga stała się miejscem spotkań artystów i intelektualistów międzynarodowego pokroju: bywali tam Jean Cocteau\, Max Jacob\, Maurice Utrillo\, Pablo Picasso\, Amedeo Modigliani\, Chaim Soutine\, Jules Pascin oraz Tsuguharu Foujita. Do grona jego bliskich znajomych należeli również dawni fowiści\, tacy jak André Derain czy Maurice de Vlaminck. Kisling był podziwiany przez Tamarę Łempicką\, z którą dzielił zainteresowania klasycznym obrazowaniem w dobie nawrotu do porządku (Le retour à l’ordre). \nWystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nPodobnie jak Kislinga\, tak wielu artystów z kręgu „Szkoły paryskiej” z Henrykiem Epsteinem i Melą Muter między innymi – ukształtował nie tylko Paryż\, ale także rozliczne podróże po Francji\, od Bretanii po Prowansję. To szczególne napięcie między doświadczeniem nowoczesnej metropolii a światłem\, kolorem i rytmem natury stało się jednym z kluczowych elementów ich malarstwa i istotnym wymiarem doświadczenia École de Paris. \n\nKisling. W sercu Montparnasse’u. \n19 stycznia – 23 sierpnia 2026 r.\nGaleria Sztuki Akademii Lubrańskiego – Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu\nKurator: Artur Winiarski URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kisling-w-sercu-montparnasseu/ LOCATION:Galeria Sztuki Akademii Lubrańskiego\, ul. Lubrańskiego 1\, Poznań\, 61-108\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/plakat-Kisling48x68-plakat-druk-1-scaled.jpg GEO:52.412674598186;16.946973084817 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Sztuki Akademii Lubrańskiego ul. Lubrańskiego 1 Poznań 61-108 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Lubrańskiego 1:geo:16.946973084817,52.412674598186 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260122 DTEND;VALUE=DATE:20260329 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260108T143739Z LAST-MODIFIED:20260108T143739Z UID:27237-1769040000-1774742399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Igor Przybylski. Niebezpieczne połączenie DESCRIPTION:Igor Przybylski\, Big red | 2024\n„Stała na stacji lokomotywa… Z malarstwem Igora Przybylskiego zetknąłem się po raz pierwszy gdy obejrzałem przypadkiem w telewizji reportaż o chłopaku zafascynowanym lokomotywami\, który swą pasję malarską urzeczywistniał\, malując tabor kolejowy. Bohaterem filmu był Igor\, który swej młodzieńczej fascynacji pozostał wierny do dziś. Coś w tym niekrótkim dokumencie przemówiło do mnie\, może po części dlatego\, że mój ojciec był maszynistą – jako dziecko nielegalnie użyłem gwizdka lokomotywy na stacji Lębork i\, jakby tego było mało\, sam dorzuciłem szuflę węgla do kotła parowozu. \nMalowanie lokomotyw to nie jest wyłącznie czynność o charakterze estetyczno-użytkowym\, to złożony proces\, rytuał\, za którym stoi tradycja\, a za nią przepisy i szukająca w nich dla siebie miejsca pomysłowość oraz wyobraźnia osób pokrywających farbą metalowe powierzchnie mocarnej machiny. Zapewne na widok parowozu sam Michał Anioł ochoczo chwyciłby za pędzel\, a że był do tego stworzony\, przekonują stroje Gwardii Watykańskiej\, które wedle tradycji miał zaprojektować. Wściekle żółte pasy umundurowania szwajcarów przypominają jako żywo lokomotywy\, których jaskrawa\, papuzia kolorystyka ma ostrzegać przed niebezpieczeństwem wpadnięcia pod rozpędzoną na torach maszynę. Nie dziwi więc\, że młodego artystę lokomotywy mogły ująć swym pięknem. \nIgor Przybylski\, DB 182-016 | 2014\nIgora Przybylskiego poznałem osobiście w roku 2007\, podczas pleneru zorganizowanego w toskańskim Vellano przez Krzysztofa Musiała dla uczniów i przyjaciół Jarosława Modzelewskiego. Już wówczas wiedziałem\, że Igor studiował w pracowni profesora Modzelewskiego razem z moją przyszłą żoną\, Antoniną Grzegorzewską. Po wystawie poplenerowej twórczość Igora śledziłem przez lata trochę z bocznego toru\, niemniej z uwagą. Tak tu wyliczam kolejne „stacje” spotkań z malarzem\, aby doprowadzić nasz „skład” do Galerii aTAK\, w której prezentujemy obrazy Igora Przybylskiego z dwóch ostatnich dziesięcioleci. Igor jest artystą wszechstronnym: maluje\, fotografuje\, kręci filmy\, para się sztuką performansu. Tytuł jednej z jego ostatnich indywidualnych wystaw: Polska jest wszędzie można by zamienić na: „kolej jest wszędzie”. To semantyczne przerzucenie w szerszy\, a zarazem ukierunkowany obszar malarskich poszukiwań artysty wydaje jak najbardziej usprawiedliwione\, Igor Przybylski bowiem stąpa od lat po jednej i tej samej ziemi: nieważne czy polskiej\, czeskiej\, włoskiej\, czy jeszcze innej.” ~ Jerzy Wojciechowski\, Kolej rzeczy (fragment wstępu z katalogu wystawy). \nIgor Przybylski. 201e-955 | 2007\n\nIgor Przybylski. Niebezpieczne połączenie \n22 stycznia – 28 marca 2026 r.\nGaleria aTAK\nKurator: Katarzyna Włodarska\nTeksty w katalogu: Jerzy Wojciechowski\, Agnieszka Maria Wasieczko URL:https://news.niezlasztuka.net/event/igor-przybylski-niebezpieczne-polaczenie/ LOCATION:Galeria aTAK\, ul. Mazowiecka 11/38\, Warszawa\, 00-052\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/13_Big-red.jpg GEO:52.248451414432;21.173821985761 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria aTAK ul. Mazowiecka 11/38 Warszawa 00-052 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Mazowiecka 11/38:geo:21.173821985761,52.248451414432 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260206 DTEND;VALUE=DATE:20260525 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260203T134137Z LAST-MODIFIED:20260203T134137Z UID:27386-1770336000-1779667199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Wyczółkowski na Wawelu – wystawa prac Leona Wyczółkowskiego z kolekcji Zamku Królewskiego na Wawelu DESCRIPTION:Wystawa Wyczółkowski na Wawelu\nLeon Wyczółkowski przez ponad 30 lat mieszkał i pracował w Krakowie. Był wnikliwym obserwatorem miasta i aktywnym uczestnikiem życia artystycznego. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmowało wzgórze wawelskie: odzyskany z rąk austriackich i stopniowo odnawiany zamek oraz pełna pamiątek po polskich królach i bohaterach katedra. Artysta utrwalił je w licznych pracach malarskich i graficznych\, które stanowią świadectwo fascynacji historią i duchem miejsca\, zmiennym światłem i ulotnymi wrażeniami. \nNa wystawie „Wyczółkowski na Wawelu” oprócz prac o motywach wawelskich można podziwiać także\, niepokazywane na co dzień publiczności\, wspaniałe pastele: „Krajobraz tatrzański”\, „Cerkiew św. Jana w Jaremczu” oraz „Dziewczynę wiejską w żółtej chuście”\, które powstały na początku XX wieku\, podczas bliższych (do podkrakowskich wsi) i dalszych wojaży artysty na Huculszczyznę i do Zakopanego. \n\nWyczółkowski na Wawelu –\nwystawa prac Leona Wyczółkowskiego z kolekcji Zamku Królewskiego na Wawelu \n6 lutego – 24 maja 2026\nMuzeum Okręgowe w Bydgoszczy | Dom Leona Wyczółkowskiego\nKuratorka: dr Anna Ziemlewska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wyczolkowski-na-wawelu/ LOCATION:Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy | Dom Leona Wyczółkowskiego\, ul. Mennica 7\, Bydgoszcz\, 85-112\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/02/wyczolkowski-na-wawelu.jpg GEO:53.12216365005;17.995240429547 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy | Dom Leona Wyczółkowskiego ul. Mennica 7 Bydgoszcz 85-112 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Mennica 7:geo:17.995240429547,53.12216365005 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260210 DTEND;VALUE=DATE:20261019 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260112T112915Z LAST-MODIFIED:20260115T105056Z UID:27252-1770681600-1792367999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Miłość DESCRIPTION:Miłość w Muzeum Narodowym w Kielcach\nWystawa zatytułowana Miłość wpisuje się w cykl przygotowywanych przez MNKi ekspozycji\, które poświęcone są zagadnieniom głęboko wnikającym w ludzką emocjonalność i jednocześnie z tej emocjonalności wynikającym. Zapoczątkowała go w 2012 roku wystawa Czas\, kolejną był Strach (2019–2020)\, po nich\, jako swoiste podsumowanie\, zaplanowano ekspozycję poświęconą miłości. \nMiłość towarzyszy ludziom od zawsze\, niemal od zawsze jest też jedną z najważniejszych bohaterek sztuki\, jest wreszcie tą\, dzięki której tworzenie w ogóle jest możliwe. Wielowymiarowość tego uczucia sprawia\, że niezliczone są wręcz sposoby jej obrazowania. Inaczej bowiem należy przedstawić Caritas czy Agape\, inaczej miłość macierzyńską\, inaczej wreszcie miłość między dwojgiem ludzi\, której symbolem są często postacie zaczerpnięte z mitologii – Eros i jego rzymski odpowiednik – Amor\, Kupido\, Anteros\, Afrodyta utożsamiana z rzymską Wenus (Wenerą)\, Himeros\, Potos\, by wymienić tych bardziej znanych bohaterów greckich czy rzymskich mitów. \nPlanowana wystawa będzie zatem wędrówką przez bogaty świat mitologii\, Biblii\, literatury\, ale też alegorii\, personifikacji\, symboli\, aż po wątki rodzajowe ściśle związane z przeżywaniem tego uczucia. Trzon ekspozycji będzie stanowiło malarstwo\, uzupełni je rzeźba i wyroby rzemiosła artystycznego. Przewidywany układ ma dać sposobność do zaprezentowania możliwie szerokiego wachlarza zarówno rodzajów miłości\, jak i sposobów jej obrazowania w różnych epokach. \n\nMiłość \n10 lutego – 18 października 2026\nMuzeum Narodowe w Kielcach | Dawny Pałac Biskupów Krakowskich\nKuratorka: Joanna Kaczmarczyk\nKoordynatorka: Anna Sychowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/milosc/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Kielcach\, pl. Zamkowy 1\, Kielce\, 25-010\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/milosc_wwystawa_kielce.jpg GEO:50.8691028;20.6274147 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Kielcach pl. Zamkowy 1 Kielce 25-010 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=pl. Zamkowy 1:geo:20.6274147,50.8691028 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260213 DTEND;VALUE=DATE:20260706 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20251013T152105Z LAST-MODIFIED:20260115T113645Z UID:26976-1770940800-1783295999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Młodopolska Grupa Pięciu. Zapomniani buntownicy DESCRIPTION:Mieczysław Jakimowicz\, Przeczucie | 1907\, Muzeum Narodowe w Krakowie\nWystawa krakowskiej Grupy Pięciu jest pierwszą w historii muzealnictwa ekspozycją poświęconą działalności istniejącego niespełna dwa i pół roku (październik 1905 – luty 1908) młodopolskiego ugrupowania od czasu wspólnych inicjatyw jego członków na początku XX stulecia. Tę niemal całkowicie zapomnianą dzisiaj grupę tworzyli Leopold Gottlieb\, Witold Wojtkiewicz\, Wlastimil Hofman\, Mieczysław Jakimowicz i Jan Rembowski. \nWystawa upamiętnia 120. rocznicę zawiązania ugrupowania nazywanego także Grupą „Norwid” i koncentruje się na dokonaniach absolwentów krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych\, których młodzieńcza twórczość była odpowiedzią na pojawiające się w sztuce europejskiej tendencje awangardowe. Ich wystąpienie przybrało formę otwartego buntu przeciwko Towarzystwu Artystów Polskich „Sztuka” oraz skostniałym regułom akademickim hołdującym realizmowi i ujawniło kierunek zainteresowań artystów późnej fazy sztuki młodopolskiej skupionych na ukazywaniu wewnętrznych przeżyć jednostki i stanów emocjonalnych\, torując tym samym drogę ku wczesnemu ekspresjonizmowi oraz symbolizmowi nastroju. I to stanowi fenomen Grupy Pięciu: młodzi twórcy\, u progu karier artystycznych\, starali się zmienić oblicze zastanej sztuki\, kierując swoje zainteresowania poza narzuconą sztuce polskiej tego okresu misję posłannictwa narodowego\, patriotycznego czy społecznego. Przeciwstawili się celowości sztuki i odeszli od nałożonych zadań umoralniających czy utylitarnych. Swoją działalnością wpisali się w nurt przemian nowoczesnej sztuki europejskiej\, dla której charakterystyczny był „ekspresywistyczny” sposób myślenia promujący ludzką podmiotowość i jej dążenie do nieograniczonego\, bezpośredniego uzewnętrzniania ja. \nPrezentacja dokonań Grupy Pięciu poprzez specjalnie dobrane sekwencje dzieł ma na celu ukazanie kierunków rozwoju sztuki późnego okresu młodopolskiego i skłonić do zgłębiania zagadnień nurtujących młodych artystów działających równolegle z uznanymi za wybitne osobowości twórcami będącymi dzisiaj „wizytówką” Młodej Polski. Z założenia wystawa ma charakter monograficzno-problemowy. A zatem z jednej strony ma przybliżyć poszczególnych artystów jako twórcze indywidualności\, których połączyła nieogłoszona manifestem (bo tego nigdy nie sformułowano)\, ale wspólna – ze względu na koleżeńskie i przyjacielskie relacje – idea poszukiwania „własnych dróg dla wypowiedzenia swych myśli”. Z drugiej zaś strony ekspozycja ukaże tematy i motywy wiodące\, które ujawniły się zarówno w okresie działalności grupy\, jak i w czasach poprzedzających jej powstanie oraz po jej rozpadzie. Stąd zakres chronologiczny pokazywanych – w dużej części po raz pierwszy – dzieł obejmować będzie okres od około 1900 roku aż po lata pierwszej wojny światowej. To rozszerzenie granic czasowych ma na celu pełniejszą prezentację dokonań młodych adeptów sztuki i uchwycenia procesów zachodzących w kształtowaniu ich postaw twórczych. Dodatkowo wystawa wzbogacona zostanie pracami artystów\, którzy czasowo związani byli z Grupą Pięciu (Tymon Niesiołowski\, Henryk Hochman\, Henryk Glicenstein\, Bronisława Rychter-Janowska) lub z nią sympatyzowali (Xawery Dunikowski). \n\nMłodopolska Grupa Pięciu.\nZapomniani buntownicy \n13 lutego – 5 lipca 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Krakowie\nKuratorka: Irena Buchenfeld\nKoordynatorka wystawy: Ewelina Zając URL:https://news.niezlasztuka.net/event/mlodopolska-grupa-pieciu-zapomniani-buntownicy/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny\, al. 3 Maja 1\, Kraków\, 30-062\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/10/Mieczyslaw-Jakimowicz-Przeczucie-1907-Muzeum-Narodowe-w-Krakowie.png GEO:50.060472;19.923779 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny al. 3 Maja 1 Kraków 30-062 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=al. 3 Maja 1:geo:19.923779,50.060472 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260213 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260224T142510Z LAST-MODIFIED:20260224T142510Z UID:27417-1770940800-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Rafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż DESCRIPTION:Wystawa Rafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż\nMuzeum im. Jacka Malczewskiego od lutego do maja 2026 roku zaprezentuje wystawę poświęconą Rafałowi Malczewskiemu\, zatytułowaną „Rafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż”. \nBędzie to pierwsza w naszym Muzeum tak bogata w treści ekspozycja prac Rafała\, skupiająca się na jego twórczości związanej z tematyką sportów zimowych\, pejzaży górskich\, rozrywek kurortowych oraz często w niej obecnych wątków humorystycznych. \nPunktem wyjścia będzie Zakopane lat dwudziestych i trzydziestych\, w czasie kiedy kuracjusze\, wczasowicze\, przybysze i tubylcy zachłysnęli się wolnością. Nowe sposoby spędzania wolnego czasu\, odkrycie rożnych sportów zimowych\, ale także moda na dancingi\, jazz\, gry karciane. Prezentację prac Rafała Malczewskiego wzbogacą dzieła twórców Rafałowi współczesnych\, z którymi artysta się przyjaźnił lub których twórczość mieści się w orbicie hasła Narty -Dansing – Brydż. \nOprócz dzieł Malczewskiego\, pragniemy zaprezentować twórczość wybitnych\, współczesnych Rafałowi artystów: Leona Chwistka\, Stanisława Ignacego Witkiewicza\, Zofii Stryjeńskiej\, Władysława Skoczylasa\, Augusta Zamoyskiego\, rzeźbiarzy i grafików skupionych wokół zakopiańskiej Szkoły Przemysłu Drzewnego. Prezentację wzbogacą plakaty\, rzemiosło artystyczne oraz realia z epoki. \n\nRafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż \n13 lutego 2025 – 31 maja 2026 r.\nMuzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu\nKuratorka wystawy: Magdalena Nosowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/rafal-malczewski-narty-dansing-brydz/ LOCATION:Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu\, Rynek 11\, Radom\, 26-600\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/02/Narty__dansing__brydz.jpg GEO:51.402634;21.142157 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu Rynek 11 Radom 26-600 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Rynek 11:geo:21.142157,51.402634 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260220 DTEND;VALUE=DATE:20260405 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260126T120429Z LAST-MODIFIED:20260319T124453Z UID:27356-1771545600-1775347199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Krystyna Wojtyna-Drouet. Ja dla siebie nie istnieję DESCRIPTION:Krystyna Wojtyna-Drouet w pracowni | lata 60. XX w.\, fotografia z archiwum artystki\nIndywidualna prezentacja Krystyny Wojtyny-Drouet to efekt wieloletniej\, głęboko intuicyjnej relacji artystki z materią i rzemiosłem. Zaprezentowane tkaniny gobelinowe\, szkice\, receptury barwierskie oraz archiwalia ukazują procesualny charakter jej pracy\, oparty na uważnej obserwacji i improwizacji. Ważnym akcentem ekspozycji jest Uliczka z 1962 roku – dzieło stanowiące przełom w jej karierze i w historii polskiej szkoły tkaniny. \nPrace Wojtyny-Drouet wynikają z czułej obserwacji świata z perspektywy artystki wrażliwej na wrażenia i emocje. Mają przynosić odbiorcom radość porównywalną z tą\, jaką sama odczuwa tkając. Dla artystki rzemiosło jest sposobem zamieszkiwania świata\, performowanym powtarzaniem cyklu naciągania osnowy\, barwienia wełny\, codziennego tkania i zdejmowania gotowych gobelinów z warsztatu. \nPrace ze zbiorów: Muzeum Narodowego w Warszawie\, Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi\, Muzeum Żydów Polskich POLIN w Warszawie\, Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce oraz kolekcji artystki. \n\nKrystyna Wojtyna-Drouet (ur.1926) – artystka wizualna\, przedstawicielka pierwszego pokolenia polskiej szkoły tkaniny. W latach 1946-1953 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom obroniła w 1953 roku u prof. Eleonory Plutyńskiej. Od roku 1962 uczestniczyła w I\, IV i V Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie. W 1975 roku wzięła udział w Międzynarodowym Triennale Tkaniny w Łodzi\, a w 1978 roku w Międzynarodowym Quadriennale Sztuki Dekoracyjnej w Erfurcie. Jej prace były wystawiane Polsce i za granicą\, m.in. w Oslo\, Lipsku\, Buenos Aires\, Hawanie\, Chicago i Kairze. Stworzyła ponad 320 tkanin. Gobeliny jej autorstwa znajdują się m. in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie\, Musees d’Angers we Francji\, Philadelphia Museum of Art w Stanach Zjednoczonych oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. \n\nKrystyna Wojtyna-Drouet.\nJa dla siebie nie istnieję \n20 lutego – 4 kwietnia 2026 r.\nZachęta – Narodowa Galeria Sztuki\nKurator: Jędrzej Zakrzewski\nOsoby artystyczne: Krystyna Wojtyna-Drouet\, Alexander Cabeza-Trigg\, Agnieszka Grodzińska\, Maria Oblicka URL:https://news.niezlasztuka.net/event/krystyna-wojtyna-drouet-ja-dla-siebie-nie-istnieje/ LOCATION:Zachęta. Narodowa Galeria Sztuki\, pl. Małachowskiego 3\, Warszawa\, 00-916\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/krystyna-wojtyna.jpg GEO:52.239433717186;21.011824912192 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Zachęta. Narodowa Galeria Sztuki pl. Małachowskiego 3 Warszawa 00-916 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=pl. Małachowskiego 3:geo:21.011824912192,52.239433717186 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260224 DTEND;VALUE=DATE:20261001 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20251205T093238Z LAST-MODIFIED:20251205T093238Z UID:27195-1771891200-1790812799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Przy fortepianie. Odsłona II DESCRIPTION:Wystawa Przy fortepianie. Odsłona II\n„Atma”\, miejsce związane z kompozytorem Karolem Szymanowskim\, przestrzeń\, która jest przesiąknięta muzyką i regularnie nią rozbrzmiewa\, stanowi znakomite „tło” dla wspaniałych dzieł malarskich przełomu XIX i XX wieku\, obrazujących piękny i bardzo wdzięczny motyw Przy fortepianie. \nNa wybranych do pokazu obrazach panuje przede wszystkim atmosfera skupienia i nastrój kontemplacji. Nikt i nic nie zakłóca kameralności i harmonii tych chwil\, kiedy zaczyna rozbrzmiewać dźwięk fortepianu (czy pianina). Te niezwykłe instrumenty\, zachwycają nie tylko swoim eleganckim kształtem\, ale całą gamą symbolicznych treści. Budzą różnorodne emocje\, namiętności\, reminiscencje\, kreują przestrzeń do rozmaitych interpretacji\, ucieleśniają klasę i kulturę\, często przywołują nostalgię. \nFortepian przeszedł ciekawą drogę\, od luksusowego „mebla” dla arystokracji\, do domów klasy średniej\, stając się „narzędziem społecznym” przez wiele epok. Do dziś fortepian postrzegany jest jako symbol statusu społecznego i pozycji kulturowej. „Przedmiot” ten często umieszczany w obrazach na pierwszym planie\, skupiając naszą uwagę\, koncentruje ją z reguły na postaci grającej na nim\, czy choćby znajdującym się przy nim. \nDruga odsłona wystawy prezentuje wyjątkowo oryginalne dzieła\, na których możemy zobaczyć postaci kobiece oddające się muzycznej refleksji przy fortepianie. Począwszy od niezwykłego salonowego obrazu Przy fortepianie Stanisława Lentza. W ciemnym\, mrocznym wnętrzu na pierwszym planie widzimy ubraną na biało kobietę z dłońmi na klawiaturze\, spoglądającą z uwagą w nuty rozłożone na instrumencie. Przy niej zasłuchany w melodii siedzi mężczyzna. Podobna salonowa scena rozgrywa się na drugim obrazie\, ale już o bardziej rozjaśnionej kolorystyce. To dzieło Stanisława Dębickiego\, Doktor Dwernicki z żoną przy fortepianie. Postać kobieca\, siedząca przy instrumencie\, również skoncentrowana jest na zapisie nutowym i dźwiękach muzyki. Mężczyzna siedzący tuż obok pochyla głowę nad lekturą książki. Kolejną postacią kobiecą\, grającą na fortepianie\, jest córka artysty Włodzimierza Tetmajera – sportretowana w obrazie Stara piosenka. Wnętrze mroczne\, oświetlone tylko świeczką przymocowaną do pianina\, zdaje się być wypełnione muzyką. Natomiast Portret żony przy fortepianie Zbigniewa Pronaszki ukazuje kobietę\, która też stoi przy fortepianie\, elegancka\, dostojna\, ale jednocześnie znakomicie z tym instrumentem harmonizująca. \nDodatkowo pokaz został wzbogacony o dzieła twórców współczesnych. Wizerunek sławnego kompozytora PE. Bronisława Schlabsa\, odnoszący się do postaci Krzysztofa Pendereckiego oraz cudownie dźwięczny obraz Karola Pustelnika – Kompozycja muzyczna\, gdzie wokół wirujących\, rozproszonych barw\, widoczne są klawiatury. Patrząc na te obrazy\, niemal słyszymy muzykę. Dostrzegamy ją poprzez kolory i formy. Światło\, a także lekkość i dźwięczność\, rytm kształtów\, widoczne w tych dziełach\, sprawiają\, że nikt z odbiorców nie ma wątpliwości\, iż są przesiąknięte muzyką. Wraz z grającymi na instrumencie pochylamy wzrok\, by skupić się na ułożonych na klawiaturze dłoniach i czekamy na pierwsze akordy\, aby nasycić nimi swą duszę. \nW tej niezwykłej willi regularnie można słuchać gry na fortepianie\, koncertowym Schimmelu. Służy on podczas koncertów kameralnych organizowanych w muzeum. Na ekspozycji\, w gabinecie kompozytora znajduje się pianino (należało do doktora Olgierda Sokołowskiego\, zakopiańskiego lekarza\, który leczył muzyka)\, na którym grał Karol Szymanowski. Od momentu opuszczenia rodzinnej Tymoszówki\, kompozytor nie miał własnego instrumentu. Komponował na pianinach wynajętych. W „Atmie” pracował początkowo przy instrumencie marki Pertoff\, dzierżawionym od Franciszki Kulpińskiej\, właścicielki pensjonatu Gerlach na Krupówkach. Pianino Gebrüder Stingl K. u. K. Hof Clavier -Fabrikanten zostało przekazane do Muzeum Narodowego w Krakowie przez doktor Julię Sokołowską w 1975 roku. \n\nPrzy fortepianie. Odsłona II \n24 lutego – 30 września 2026 r.\nMuzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem URL:https://news.niezlasztuka.net/event/przy-fortepianie-odslona-ii/ LOCATION:Muzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem\, ul. Kasprusie 19\, Zakopane\, 34-500\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/12/02-b-001173-001-a-e_detail.jpg GEO:49.292554;19.948478 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem ul. Kasprusie 19 Zakopane 34-500 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kasprusie 19:geo:19.948478,49.292554 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260301 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260126T112502Z LAST-MODIFIED:20260402T093537Z UID:27342-1772323200-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Wschód słońca na Zachodzie DESCRIPTION:Koji Kamoji\, Kamień\, wiatr\, woda i linia | 2023\nPrezentacja twórczości trzech współczesnych artystów urodzonych w Japonii\, którzy na początku swojej kariery przeprowadzili się do Europy – Koji Kamoji (ur. 1935)\, Yoshio Nakajima (ur. 1940) i Keiji Uematsu (ur. 1947). Wykształceni w Japonii\, lecz tworzący w innym kręgu kulturowym\, stali się ważnymi przedstawicielami współczesnej sceny artystycznej. \n\n \n \n \n \n \n Koji Kamoji\n \n \n \n \n \n \n \n Koji Kamoji\n \n \n\nPomimo tętniącej życiem awangardowej – obecnie legendarnej – japońskiej sceny artystycznej lat 50. i 60. XX w. wielu początkujących twórców zdecydowało się wyemigrować z Japonii do Europy czy Stanów Zjednoczonych. Kamoji\, Nakajima i Uematsu wyjechali z rodzinnego kraju w okresie zimnej wojny i osiedlili się w różnych miejscach i kontekstach geopolitycznych: Polska – Szwecja – Niemcy (NRD). \nKeiji Uematsu\, One Stone | 2019\nZ artystycznego punktu widzenia wszystkich trzech łączy zainteresowanie filozofią i naturą\, a także genealogia sztuki konceptualnej i zainteresowanie działaniami site specific z wykorzystaniem przestrzeni wystawienniczej\, jednak praktyka artystyczna każdego z nich jest inna. \nWystawa obejmuje różne media – od malarstwa\, rysunku i rzeźby\, poprzez film i fotografię\, aż po performans. \nKeiji Uematsu\, Vertical Position | 1973-2015\n\nWschód słońca na Zachodzie\nKoji Kamoji\, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu \n1 marca – 31 maja 2026 r.\nMuzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł\nKuratorzy wystawy: Iwona Dorota Bigos (PL)\, Akiko Kasuja (JP)\, Martin Schibli (SE) URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wschod-slonca-na-zachodzie/ LOCATION:Muzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł\, ul. Wystawowa 1\, Wrocław\, 51-618\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/koji-kamoji-kamien-wiatr-woda-i-linia-2023.jpg GEO:51.1082478;17.0758624 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł ul. Wystawowa 1 Wrocław 51-618 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Wystawowa 1:geo:17.0758624,51.1082478 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260314 DTEND;VALUE=DATE:20261001 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260126T110505Z LAST-MODIFIED:20260126T110505Z UID:27339-1773446400-1790812799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Plakat polski. Kolekcja DESCRIPTION:Teodor Axentowicz\, Plakat II Wystawy Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” | 1898 r.\nMuzeum Plakatu w Wilanowie powraca! Od młodopolskich plakatów\, po nowoczesne projekty graficzne – kolekcja plakatu polskiego to blisko 36 000 obiektów. Po raz pierwszy w historii pierwszego na świecie muzeum plakatu będą one prezentowane w ramach wystawy stałej. \nZe względu na kruchą naturę papieru ekspozycja będzie zmieniać się co trzy miesiące. Opowieść jednak pozostanie ta sama. To historia przemian społecznych\, kulturowych i politycznych\, które pozostawiły swój ślad na plakatach. \nWystawa będzie podzielona na sześć rozdziałów: od czasów Młodej Polski\, poprzez reklamę artystyczną dwudziestolecia międzywojennego\, powojenną propagandę\, artystyczny fenomen polskiej szkoły plakatu\, po nowoczesne projektowanie graficzne. \nMuzeum Plakatu wraca na mapę Warszawy po kilkuletniej przerwie\, w trakcie której przeszło gruntowną modernizację. Nowa aranżacja została zaprojektowana przez Syfon Studio. \nEkspozycji towarzyszyć będzie przygotowana przez Kubę Sowińskiego bogato ilustrowana publikacja. To kompendium wiedzy o polskim plakacie oraz historii Muzeum Plakatu w Wilanowie. \n\nPlakat polski. Kolekcja\nWystawa stała \nOd 14 marca 2026 r. \nMuzeum Plakatu w Wilanowie\nZespół kuratorski: Izabela Iwanicka Dzierżawska\, Mariusz Knorowski\, Aleksandra Oleksiak\, Bożena Pysiewicz\, Michał Warda URL:https://news.niezlasztuka.net/event/plakat-polski-kolekcja/ LOCATION:Muzeum Plakatu w Wilanowie\, ul. St. Kostki Potockiego 10/16\, Warszawa\, 02-958\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/teodor_axentowiczmXR5oa6vrGuYqcOKaaQ.jpg GEO:52.164008;21.088106 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Plakatu w Wilanowie ul. St. Kostki Potockiego 10/16 Warszawa 02-958 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. St. Kostki Potockiego 10/16:geo:21.088106,52.164008 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260320 DTEND;VALUE=DATE:20260824 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260126T102944Z LAST-MODIFIED:20260324T120821Z UID:27321-1773964800-1787529599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Szapocznikow. Osobista DESCRIPTION:Alina Szapocznikow\, Piersi | 1966-68\, Muzeum Narodowe we Wrocławiu\nW Galerii Sztuki Polskiej XX+XXI zaprezentowana zostanie twórczość jednej z najważniejszych polskich rzeźbiarek okresu powojennego. Pionierską – zarówno w kontekście eksperymentów z materią rzeźbiarską\, jak i sztuki kobiecej. Wystawa Szapocznikow. Osobista po raz pierwszy gromadzi w jednym miejscu wszystkie prace Aliny Szapocznikow znajdujące się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie. Skupioną na emocjach narrację dopełnia kilka dzieł z kolekcji m.in. Muzeum Narodowego we Wrocławiu czy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. \nTwórczość Szapocznikow\, rozwijana w drugiej połowie XX wieku\, radykalnie poszerzyła rozumienie medium rzeźbiarskiego. Artystka sięgała po nowe\, często niekonwencjonalne materiały\, takie jak poliester czy poliuretan\, dzięki czemu nie tylko rozwinęła język rzeźby\, lecz także zakwestionowała tradycyjne wyobrażenia o jej formie i trwałości. Od 1963 roku Szapocznikow mieszkała i pracowała w Paryżu. Tam wypracowała autorski\, rozpoznawalny styl artystyczny. \nAlina Szapocznikow\, Koński ogon (Głowa Meksykanki) | między 1955-1956\, Muzeum Narodowe w Krakowie\nOd początku wierna rzeźbie i doskonale rozumiejąca jej język\, Alina Szapocznikow była zafascynowana w równej mierze biologizmem ludzkiego ciała\, jak i materią rzeźbiarską. Brutalne formy jej prac: poszarpane\, zdeformowane sylwetki oraz naturalizm jej odlewów z poliestru odznaczają się silną ekspresją. Rzeźbiarka zaczynała jednak od stylistyki właściwej socrealizmowi\, interpretując ją całkowicie po swojemu. Z czasem bardzo daleko odeszła od socrealistycznej konwencji. Swoją twórczością przepracowywała bolesną pamięć o wydarzeniach II wojny światowej – była nastoletnią więźniarką obozów koncentracyjnych\, w wyniku Holokaustu straciła część bliskich. W 1969 roku otrzymała diagnozę raka piersi – odtąd w odważny\, niespotykany wcześniej w sztuce sposób\, bezpośrednio i szczerze odwoływała się do swojej choroby. \n\n \n \n \n \n \n Alina Szapocznikow\, Faruk (Faraon) | 1964\, Muzeum Narodowe w Krakowie\n \n \n \n \n \n \n \n Alina Szapocznikow\, Buła | 1965\, Muzeum Narodowe w Krakowie\n \n \n \n \n \n \n \n Alina Szapocznikow\, Bukiet (I) | 1964\, Muzeum Narodowe w Krakowie\n \n \n\nMimo tych dramatycznych doświadczeń\, w swoich dziełach starała się podkreślać zmysłowe i erotyczne aspekty ludzkiej egzystencji. W centrum twórczości Aliny Szapocznikow pozostaje ciało\, które jest przekaźnikiem zarówno dramatycznych historii\, jak i zmysłowej przyjemności. Ciało – własne i ciało obce; twarz\, z której jak w Zielniku można wyczytać całe spektrum emocji i głębię symboliki. Jej sztuka podlegała ewolucji\, lecz jedno pozostało niezmienne: zawsze pragnęła oddać w rzeźbie radości i tragedie życia. \nJej wczesne prace\, wyzwolone spod socrealistycznego dyktatu\, jeszcze przedstawiające\, figuralne – były manifestem młodości pokolenia\, które przeżyło II wojnę światową. Szybko jednak zwróciła się ku poszukiwaniom ekspresyjnej formy zaczerpniętej z cielesności i biologii\, lecz odległej od realistycznego ujęcia. \nOdkrycie nowych\, syntetycznych tworzyw pozwoliło jej przekazać w artystycznej formie prawdę o człowieku. Wrażliwe na kształt dłonie Aliny Szapocznikow formowały łatwe do odczytania\, choć nigdy odtwórcze\, doznanie żywego ciała będącego przekaźnikiem uczuć. W jednym z ostatnich tekstów nazwała ludzkie ciało strefą całkowicie erogenną. \nWystawa Szapocznikow. Osobista\, fot. Muzeum Narodowe w Krakowie\nCiało występuje u niej w różnych rolach – zmysłowego fetyszu\, naturalistycznego studium\, ekspresyjnego symbolu człowieczeństwa. Bywa atrakcyjne\, ale też odpychające. Często jest fragmentaryczne\, uszkodzone\, okaleczone. \nZ wewnętrznej potrzeby kontaktu z materią tworzyła dzieła dające wrażenie spontaniczności\, lecz doskonale przemyślane i skonstruowane. Rzeźbiła przeciw nietrwałości ludzkiego życia. \nEkspozycja w Gmachu Głównym MNK ma zadziałać na widza niemal haptycznie – mimo niemożności dotknięcia dzieł ma stworzyć wrażenie cielesnej bliskości. Niewielka\, nastrojowo oświetlona przestrzeń prezentacji rzeźb pozwala na prawdziwie osobisty kontakt odbiorców z wrażliwością Aliny Szapocznikow. \nWystawa Szapocznikow. Osobista\, fot. Muzeum Narodowe w Krakowie\n\nSzapocznikow. Osobista \n20 marca – 23 sierpnia 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Krakowie\nKuratorka: Agata Małodobry\nKoordynatorka: Gabriela Kuleczko\nAranżacja: Marta Staszków URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szapocznikow-osobista/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny\, al. 3 Maja 1\, Kraków\, 30-062\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/03/alina-szapocznikow-xxii-0419-800x1200-1.jpg GEO:50.060472;19.923779 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny al. 3 Maja 1 Kraków 30-062 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=al. 3 Maja 1:geo:19.923779,50.060472 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260320 DTEND;VALUE=DATE:20260629 DTSTAMP:20260727T204004 CREATED:20260319T144928Z LAST-MODIFIED:20260630T150045Z UID:27468-1773964800-1782691199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Maria Jarema. Pęknięty modernizm DESCRIPTION:Maria Jarema\, Penetracje I | 1957\, Muzeum Sztuki\, Łódź\nWystawa Maria Jarema. Pęknięty modernizm proponuje nowe spojrzenie na twórczość jednej z najbardziej oryginalnych postaci polskiej sztuki nowoczesnej okresu międzywojennego i powojennego. Ukończyła studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 1935 roku\, wcześnie dołączyła do zaangażowanego politycznie środowiska awangardowego\, odrzucającego normy akademickie. Była współzałożycielką Grupy Krakowskiej\, ugrupowania o istotnym znaczeniu dla rodzącego się pokolenia modernistów. W latach 1934–1939 współpracowała również z prowadzonym przez jej brata Józefa eksperymentalnym teatrem Cricot\, w którym zajmowała się scenografią\, kostiumami\, lalkarstwem i grą sceniczną. \nPortret artystki. Archiwum rodziny artystki\n  \nOd początku kariery artystycznej Jarema identyfikowała się z międzynarodowym nurtem modernizmu\, przejmując język wspólny dla abstrakcji postkubistycznej i czerpiąc z surrealizmu i ekspresjonizmu. W okresie powojennym radykalnie domagała się wolności artystycznej. Łącząc charakterystyczną dla surrealizmu koncentrację na cielesności i autoekspresji z dążeniem do formalnej autonomii sztuki abstrakcyjnej\, Jarema od 1949 roku rozpoczęła eksperymenty z techniką monotypii\, odmawiając podporządkowania się dyktatom realizmu socjalistycznego i pozostając na emigracji wewnętrznej do 1954 roku. To właśnie technika monotypii umożliwiała jej wyrażanie podmiotu jako całości\, obejmując także to\, co pozornie niemożliwe do pogodzenia – obszary pęknięć i rozdarć\, naznaczone zarówno napięciami wewnętrznymi\, jak i zewnętrznymi. Kuratorzy określają wypracowany przez nią idiom mianem „pękniętego modernizmu”. Twórczość artystki można czytać jako badanie różnych sytuacji\, w jakich znajduje się ciało i podmiot: od doświadczenia jednostki\, przez relacje między dwojgiem ludzi\, rodzinę\, aż po funkcjonowanie w szerszej wspólnocie. Wystawa jest zaaranżowana według tej narastającej skali – jednostka\, para\, rodzina\, zbiorowość – pokazując\, jak w obrazach ciała ujawniają się napięcia społeczne oraz procesy rozpadu i pęknięcia podmiotu. Prezentuje również prace polskich\, francuskich\, szwajcarskich i włoskich artystów\, z którymi pozostawała w polemicznym dialogu. \nMaria Jarema\, Głowy | 1953\, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\nPóźne cykle prac Jaremy – Wyrazy\, Penetracje i Filtry – najpełniej odsłaniają jej „pęknięty modernizm”. Warstwy monotypii splatają się tu z malarskimi\, przejrzystymi formami\, geometrycznymi i organicznymi\, tworząc drgające struktury przestrzenne\, które sugerują bardziej ruch niż przedstawienie. Ta perspektywa pozwala interpretować twórczość Jaremy jako próbę stworzenia nowego języka relacji ze światem\, opartego na współzależności i wzajemnym oddziaływaniu ciał\, sił i życiodajnej materii. Artystka jawi się tym samym jako wytrwała architektka płynnych form\, która w obliczu stopniowego rozkładu życia publicznego i wyniszczającej jej własny organizm białaczki była w stanie nadać wibrującemu\, niestabilnemu tworzywu znaczenie – oporu i pola eksperymentu wyobraźni. \n\n \n \n \n \n \n Maria Jarema\, Wyrazy | 1954\, Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy\n \n \n \n \n \n \n \n Maria Jarema\, Wyrazy 8\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n \n \n\nWystawa umożliwia głębsze zrozumienie indywidualnej praktyki i procesu twórczego Jaremy\, prezentując jej twórczość razem z pracami polskich\, francuskich\, szwajcarskich i włoskich artystów\, których podziwiała i z których dorobkiem się mierzyła. Nie godziła się jednak na rezygnację z własnego głosu. Doskonale rozumiała\, że „bez deformacji\, transpozycji\, metafory\, abstrakcji – nie jesteśmy dzisiaj w stanie objąć i wyrazić narastających konfliktów uczuć i spraw”. \nMaria Jarema\, Portret | 1942\, Muzeum Narodowe w Warszawie\nWystawa prezentuje prace ze wszystkich okresów twórczości Marii Jaremy. Po raz pierwszy w historii wystawiennictwa\, Pęknięty modernizm obejmuje także niemal cały księgozbiór artystki\, na który składają się katalogi wystaw\, tomiki poezji\, portfolia artystów i czasopisma – materiały zbierane w czasie trzech długich pobytów w Paryżu\, wymieniane z przyjaciółmi w Polsce lub podarowane artystce przez brata Józefa. Zbiory te ułatwiają zarysowanie intelektualnej i artystycznej biografii artystki bezkompromisowej\, nieustannie głodnej doświadczeń i bodźców intelektualnych\, zmarłej przedwcześnie w wieku pięćdziesięciu lat. \nArtyści i artystki: Maria Jarema oraz Jean-Michel Atlan\, Jean Deyrolle\, Gillo Dorfles\, Maurice Estève\, Hans Hartung\, Jean Hélion\, Berta Grünberg\, Józef Jarema\, Tadeusz Kantor\, Alfred Manessier\, André Masson\, Henri Matisse\, Erna Rosenstein\, Jonasz Stern\, Pierre Tal-Coat\, Sophie Taeuber-Arp i Jean Arp\, Jean Tinguely\, Victor Vasarely\, Zygmunt Waliszewski\, Eugeniusz Waniek\, Henryk Wiciński. \n\nMaria Jarema. Pęknięty modernizm \n20 marca – 28 czerwca 2026 r.\nMuzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie \nKuratorzy: Éric de Chassey\, Natalia Sielewicz URL:https://news.niezlasztuka.net/event/maria-jarema-pekniety-modernizm/ LOCATION:Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\, Pańska 3\, Warszawa\, mazowieckie\, 00-124\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/03/Jarema-Penetracje-I-1957-Muzeum-Sztuki-Lodz.jpg GEO:52.232655;21.002087 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie Pańska 3 Warszawa mazowieckie 00-124 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Pańska 3:geo:21.002087,52.232655 END:VEVENT END:VCALENDAR