BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN CALSCALE:GREGORIAN METHOD:PUBLISH X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy BEGIN:VTIMEZONE TZID:Europe/Warsaw BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20250330T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20251026T010000 END:STANDARD BEGIN:DAYLIGHT TZOFFSETFROM:+0100 TZOFFSETTO:+0200 TZNAME:CEST DTSTART:20260329T010000 END:DAYLIGHT BEGIN:STANDARD TZOFFSETFROM:+0200 TZOFFSETTO:+0100 TZNAME:CET DTSTART:20261025T010000 END:STANDARD END:VTIMEZONE BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250910 DTEND;VALUE=DATE:20260706 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20250630T131752Z LAST-MODIFIED:20250630T131752Z UID:26511-1757462400-1783295999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Pokaz w Galerii Sztuki XX wieku. Olga Boznańska DESCRIPTION:Olga Boznańska\, Autoportret | 1906\nW tym roku przypada 160-lecie urodzin i 85-lecie śmierci Olgi Boznańskiej (1865–1940) – obie rocznice Muzeum Narodowe w Warszawie zdecydowało się uczcić pokazem blisko trzydziestu prac malarki z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. \nOlga Boznańska zaliczana jest do grona najwybitniejszych artystek europejskich. Córka Francuzki i Polaka\, urodziła się w Krakowie. Edukację artystyczną rozpoczęła w 1884 roku w rodzinnym mieście\, na Wydziale Artystycznym Wyższych Kursów dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego. W 1885 roku wyjechała do Monachium\, gdzie zapisała się do prywatnej pracowni Carla Kricheldorfa\, uczęszczała również na zajęcia do Wilhelma Dürra. W Monachium prowadziła bogate życie towarzyskie\, skupione wokół pracowni Józefa Brandta oraz artystów niemieckich. Od 1889 roku miała własne atelier. W 1898 roku została członkinią prestiżowego Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Zachęcona powodzeniem\, w tym samym roku osiadła w Paryżu\, gdzie bez reszty oddała się sztuce. W czasach\, gdy kobiet nie przyjmowano na wyższe uczelnie artystyczne\, Boznańska do perfekcji opanowała malarskie rzemiosło\, wypracowała własny styl\, aktywnie uczestniczyła w życiu wystawienniczym. Zdobyła powszechne uznanie jako portrecistka\, z upodobaniem podejmowała także temat martwej natury. Boznańska nie malowała w plenerze\, całe jej życie koncentrowało się wokół pracowni. Letnie miesiące spędzała w Krakowie\, gdzie tworzyła w jej rodzinnym domu przy ulicy Wolskiej 21. \nPracownie Boznańskiej obrosły legendą – tam odbywały się spotkania towarzyskie w międzynarodowym gronie\, tam powstawały charakterystyczne\, ekspresyjne w formie portrety psychologiczne\, które przyniosły jej światową sławę. W Paryżu artystka prowadziła również działalność dydaktyczną: od 1908 roku uczyła w prywatnej Académie de la Grande Chaumière\, udzielała także korekt malarskich w swej pracowni. Regularnie uczestniczyła w życiu wystawienniczym. Przez 32 lata brała udział w paryskim Salonie Société nationale des beaux-arts. Została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Trzy zakupione przez rząd francuski obrazy Boznańskiej należą dziś do zbiorów Musée d’Orsay w Paryżu i – przy okazji ogłoszenia przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Boznańską patronką roku 2025 – do końca roku jubileuszowego będą eksponowane w tym muzeum. \nPrezentacja wybranych prac artystki w ramach ekspozycji stałej Muzeum w Galerii Sztuki XIX Wieku. \n\nPokaz w Galerii Sztuki XX wieku.\nOlga Boznańska \n10 września 2025 r. – 5 lipca 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Warszawie | Galeria Sztuki XIX Wieku\nKuratorka: Renata Higersberger URL:https://news.niezlasztuka.net/event/pokaz-w-galerii-sztuki-xx-wieku-olga-boznanska/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Warszawie\, Al. Jerozolimskie 3\, Warszawa\, 00-495\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/06/boznanska_-_glowne_-_olga_boznanska_autoportretmXR5oa6vrGuYqcOKaaQ.jpg GEO:52.2315849;21.024704 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Warszawie Al. Jerozolimskie 3 Warszawa 00-495 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Al. Jerozolimskie 3:geo:21.024704,52.2315849 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250912 DTEND;VALUE=DATE:20260831 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20250905T093702Z LAST-MODIFIED:20260115T114149Z UID:26812-1757635200-1788134399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Heliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre DESCRIPTION:Heliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre\nHeliogramy autorstwa Nicolasa Grospierre’a zostaną zaprezentowane na wystawie czasowej w Sali Salomona w Pałacu na Wyspie. Powstałe z siły światła\, koloru i materii prace wypełnią puste pola po zniszczonych w czasie II wojny światowej obrazach Marcello Bacciarellego. \nWielkoformatowe malowidła w Sali Salomona zostały wykonane przez Marcello Bacciarellego w latach 1788-1793 jako część ikonograficznego programu króla Stanisława Augusta. Na ścianach i sklepieniu nadworny malarz przedstawił sceny z historii biblijnego króla Salomona. To właśnie od niego pochodzi nazwa majestatycznego wnętrza. \nPrzedstawienia z życia słynącego z mądrości starotestamentowego władcy miały wymiar symboliczny – były manifestem królewskich reform i dążeń. Dobry władca\, jak wówczas uważano\, podobnie jak Salomon\, powinien kierować się w swych rządach nie tylko cnotą mądrości i wynikającą z niej sprawiedliwością\, lecz także dbać o dobrobyt kraju i utrzymanie pokoju. Stanisław August\, stawiając sobie za wzór biblijnego władcę\, pragnął osiągnąć podobne cele. Ukazanie Świątyni Jerozolimskiej\, do której Salomon zmierza z orszakiem niosącym Arkę\, symbolizowało Konstytucję 3 maja – największe dokonanie rządów Stanisława Augusta. W obrazach Marcello Bacciarellego przewijała się też gorzka autorefleksja dotyczącą losów reformy i sytuacji politycznej w przededniu ostatniego rozbioru Polski. \nZarówno plafon\, jak i naścienne malowidła w Sali Salomona zostały całkowicie zniszczone wskutek pożaru\, który Niemcy wzniecili w Pałacu na Wyspie\, opuszczający Łazienki Królewskie w 1944 r. Od lat 60. XX w.\, gdy odnowiony po wojennych zniszczeniach zabytek otwarto dla publiczności\, dwie wielkie złocone ramy\, plafon i pola faset pozostawały puste. \nHeliogramy w Sali Salomona \nHeliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre\nPo licznych debatach w gronie ekspertów m.in. z zakresu historii sztuki i konserwacji\, poświęconych rekonstrukcji dekoracji malarskich w Sali Salomona\, Muzeum Łazienki Królewskie postanowiło zaprosić współczesnych twórców\, by podjęli próbę odkrywania na nowo artystycznych oraz ideowych wizji Stanisława Augusta. \nProjekt inicjują prace autorstwa Nicolasa Grospierre’a. Zmieniające się pod wpływem słońca heliogramy\, które wypełnią puste pola po zniszczonych przez ogień obrazach Marcello Bacciarellego\, odzwierciedlają\, jak podkreśla artysta\, „zarówno obecność\, jak i nieobecność\, trwałość i nietrwałość (…)\, stanowią pomost między tym co fizyczne\, a tym\, co metafizyczne\, między tym\, co widzimy\, a tym\, co pozostaje poza granicami naszej percepcji”. \nHeliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre\nSą to prace na wielu płaszczyznach pełne symboli\, począwszy od siły słońca\, które kreowało na nich wzory\, gdy były wystawione na jego działanie w łazienkowskich ogrodach. Heliogramy to również efekt dialogu między licznymi społecznościami\, zarówno wokół\, jak i w Muzeum. Połączyły zaangażowanie wielu osób z genialnymi wizjami artysty. \n\nNicolas Grospierre (ur. 1975) – fotograf architektury\, artysta posługujący się fotografią jako narzędziem twórczym. Dorastał we Francji\, w Polsce mieszka od 1999 r. Zanim zajął się fotografią\, studiował nauki polityczne i socjologię w Paryżu i Londynie. Jako fotograf koncentruje się na projektach dokumentalnych; interesuje go również problematyka konceptualna. W pracach dokumentalnych często podejmuje wątek pamięci zbiorowej i nadziei związanych z modernistyczną architekturą\, gdy towarzyszące jej utopie straciły na sile i znaczeniu. W pracach konceptualnych buduje sytuację gry prowadzonej z widzem\, do której jest on wciągany za pomocą atrakcyjnych\, wręcz zmysłowych obrazów oraz instalacji. \n\nHeliogramy w Sali Salomona.\nW poszukiwaniu światła. Nicolas Grospierre \n12 września 2025 – 30 sierpnia 2026\nŁazienki Królewskie w Warszawie | Pałac na Wyspie URL:https://news.niezlasztuka.net/event/heliogramy-w-sali-salomona-w-poszukiwaniu-swiatla-nicolas-grospierre/ LOCATION:Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie\, ul. Agrykola 1\, Warszawa\, 00-460\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/09/heliogramy-w-sali-salomona.jpg GEO:52.2188005;21.0269127 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie ul. Agrykola 1 Warszawa 00-460 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Agrykola 1:geo:21.0269127,52.2188005 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20250921 DTEND;VALUE=DATE:20260701 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20250903T120147Z LAST-MODIFIED:20250905T065747Z UID:26766-1758412800-1782863999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Szukalski. The Selfborn / Samorodny DESCRIPTION:Wystawa Szukalski: The Selfborn / Samorodny\nPrawie niemożliwym jest nie zbłądzić wśród meandrów wyobraźni Szukalskiego\, gdy historia jego życia i twórczości narzuca widzowi swe szalone tempo. \nStanisław Szukalski sam siebie nazwał SAMORODNYM\, zatem prezentowana wystawa stała nie mogła przyjąć innego tytułu niż „Szukalski: The Selfborn / Samorodny”. Szukalski nie zdawał się na przypadek. W niepojęty wręcz sposób kierował swym losem\, uparcie trzymając się prawd\, które rodził jego umysł. Z wrodzoną swadą przewidział również\, że\, dopiero po swojej śmierci zostanie doceniona jego sztuka i osoba. \n\n \n \n \n \n \n Szukalski with Imploration | 1914\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n \n \n \n \n \n Monument to a Miner with helper | 1939\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n\nChcąc opowiedzieć Jego historię należy pozostać otwartym i pozwolić płynąć narracji Stacha z Warty. Wystawa ma na celu uwrażliwić zarówno na geniusz jego rzemiosła\, jak i należycie zaprezentować jego wręcz nieograniczoną wyobraźnię. By Szukalski nie zawieruszył się wśród licznych kart historii\, chcemy do piedestału na jaki zasługuje\, dobudować schody. Chcemy sprawić by sztuka stała się realnie dostępna i poszerzała horyzonty postrzeganej przez nas wszystkich rzeczywistości. \nStanisław Szukalski\, Popiersie gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego | 1955\, fot. https://szukalski-museum.org/\nW tym celu udało nam się zgromadzić bogatą kolekcję dzieł sztuki oraz zabytków będących świadectwem życia i twórczości Stanisława Szukalskiego\, pochodzących zarówno z czasów jego buntowniczej młodości\, jak i nieustępliwego schyłku życia. \nW muzeum zwiedzający ma okazję podziwiać m.in. ponad 50 rzeźb różnorodnego formatu\, liczne medale i monety projektu Szukalskiego\, ponad 300 obrazów – będących nie tylko reprodukcjami\, ale i oryginałami prac Stanisława Szukalskiego\, czołowych członków Szczepu Rogate Serce oraz pierwszej małżonki Mistrza\, Helen Walker. \nPonadto\, prezentujemy zabytkowe zdjęcia i listy\, unikatowe publikacje\, wyjątkową kolekcję narzędzi rzeźbiarskich\, którymi posługiwał się Stach z Warty oraz oryginalne insygnia Szczepu „Rogate Serce”. \nOwocem zręcznych dłoni i wnikliwego umysłu Szukalskiego było blisko 1000 dzieł stworzonych przez 94 lata życia – w tym około 80 lat oficjalnej aktywności artystycznej\, a ich Twórca niezaprzeczalnie był świadkiem ogromnych transformacji jakie przechodziła otaczająca go rzeczywistość. ~ Emilia Kochanowska \n\n \n \n \n \n \n Stanisław Szukalski\, Atlantea a.k.a.. Man and tought/ Atlantea a.k.a. Człowiek i Myśl | 1919\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n \n \n \n \n \n Stanisław Szukalski\, Prorok | 1919\, fot. https://szukalski-museum.org/\n \n \n\n\nSzukalski: The Selfborn / Samorodny\nWYSTAWA STAŁA \nOtwarcie Muzeum: 21 września 2025 r.\nMuzeum Stanisława Szukalskiego w Gdyni\nDyrektor muzeum: Krzysztof Ziemann\nKuratorka: Emilia Kochanowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szukalski-the-selfborn-samorodny/ LOCATION:Muzeum Stanisława Szukalskiego w Gdyni\, Orłowska 53\, Gdynia\, 81-522\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/09/Plakat_Otwarcie-Muzeum-Szukalskiego1.jpg GEO:54.479348037333;18.553030830418 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Stanisława Szukalskiego w Gdyni Orłowska 53 Gdynia 81-522 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Orłowska 53:geo:18.553030830418,54.479348037333 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251114 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20251106T091017Z LAST-MODIFIED:20251106T091017Z UID:27104-1763078400-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Hans Memling. Ultimum iudicium. Lech Majewski DESCRIPTION:Wystawa Hans Memling. Ultimum iudicium. Lech Majewski\nJak ceniony artysta może przetworzyć słynne dzieło innego artysty? A jeśli ten artysta to Lech Majewski\, a dzieło to „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga? 14 listopada o 18.00 Muzeum Narodowe w Gdańsku w dawnym kapitularzu klasztoru franciszkanów rozpoczyna prezentację tryptyku wideofresków\, który pozwala spojrzeć na nowo na dobrze znany obraz. \nTo\, że „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga inspiruje\, nikogo nie dziwi. Nawet jeśli chwilowo nie można go oglądać ze względu na szereg badań\, którym jest poddawany w przygotowaniu do ponownej ekspozycji w grudniu 2026 roku\, na różny sposób można z nim obcować poprzez twórczość innych artystów. Niedawno w Teatrze Wybrzeże mieliśmy premierę „Memling\, czyli historia końca świata” w reżyserii znanej z wizualnej wyobraźni Agaty Dudy-Gracz\, a w wyjątkowej scenerii Oddziału Sztuki Dawnej Muzeum Narodowego mogliśmy oglądać kolekcję mody „Psychostatis” Magdaleny Arłukiewicz i Jadwigi Możdżer w oprawie muzycznej Leszka Możdżera\, Igora Korejwo i Łukasza Staniszewskiego. \n– Wielokrotnie usiłowałem przyjrzeć się tryptykowi\, ale zawsze był w pancernej skrzyni. Pamiętam moją frustrację kilkanaście lat temu\, gdy przyjechałem z kamerą nakręcić na swój użytek zbliżenia potępionych i ułaskawionych postaci\, które Memling tak fenomenalnie namalował. Odbiłem się wtedy od ściany\, owej szklanej ściany ochronnej gabloty\, rodzaju lustra\, w którym przeglądały się twarze zwiedzających oraz lampy pomieszczenia. Usiadłem na ławce i zastanawiałem się\, jak mogę przebić się przez szklaną barierę – być może jest taki moment\, w którym ogromna gablota zostaje zdjęta dla renowacji obrazu – opowiada Lech Majewski\, ceniony międzynarodowy artysta o ogromnym dorobku twórczym\, poeta\, malarz\, pisarz i reżyser filmowy\, teatralny i operowy. \nTaki moment przyszedł podczas pandemii Covid19\, kiedy tryptyk został wyjęty z gabloty\, aby sprawdzić jego stan. Artysta mógł wreszcie przyjrzeć się za pośrednictwem obiektywu kamery szczegółom obrazu. Korzystając przez kolejne lata z zarejestrowanych materiałów\, Lech Majewski stworzył narrację o przejmującej wizji Sądu Ostatecznego\, uzupełnioną o efekty animacji i dźwięku. \n– Powstała w ten sposób współczesna Biblia Pauperum\, której ożywiona forma jeszcze dobitniej przybliża historie zawarte w obrazie ponad 550 lat temu. Wodząc oczami po detalach tryptyku w ślad za ruchem kamery\, widz odkrywa na nowo tajniki skomplikowanej i wielowątkowej historii w nim zawartej – komentuje dyrektor Muzeum Narodowego w Gdańsku Piotr Stasiowski. \nWideofresk będzie prezentowany w kapitularzu w Oddziale Sztuki Dawnej Muzeum Narodowego. Ta szczególna przestrzeń dawnego klasztoru franciszkańskiego pełni ważną rolę w odbiorze dzieła\, które ma formę tryptyku\, zgodnie z układem oryginalnego obrazu. W centralnym planie przedstawiony jest Chrystus ukazany na złotym tle\, zasiadający na tęczy\, ze stopami spoczywającymi na złotej sferze. Poniżej Archanioł Michał stoi pośród rozległej równiny\, oddzielając dusze błogosławione od potępionych. Po lewej stronie błogosławieni wstępują do Królestwa Niebieskiego\, a po prawej demony porywają potępionych do piekła. „Sąd Ostateczny”\, który przez wieki doczekał się wielu opracowań i analiz naukowych\, tym razem przedstawiony w formie wideofresku staje się przystępny dla każdego odbiorcy\, odkrywając swoje piękno i grozę. \n– W 2001 roku we współpracy z Biennale w Palagraziussi w Wenecji otwarta została wystawa moich prac wideo La Camera dei Caprioli. Krytyka włoska\, pisząc o „ulotnych ruchomych obrazach płynących na ścianach Oratorio Palagraziussi” nazwała je „videofresco” i tak już zostało\, tworząc łuk pomiędzy starą techniką malarską\, a technologią współczesną – wyjaśnia pochodzenie pojęcia wideofresk Lech Majewski. \nOtwarciu prezentacji będzie towarzyszyło spotkanie z Lechem Majewskim\, które odbędzie się w sobotę 15 listopada o godz. 12.00. Artysta opowie m.in. o swoich motywacjach i inspiracjach do stworzenia filmowej adaptacji najważniejszego obrazu z kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku. Na pewno podzieli się też swoją wiedzą\, korzystając z wieloletniego doświadczenia prowadzenia wykładów na temat ukrytego języka symboli. \n\nHans Memling. Ultimum iudicium. Lech Majewski \nWernisaż: 14 listopada 2025 r.\, godz. 18:00\nSpotkanie z Lechem Majewskim: 15 listopada 2025 r.\, godz. 12:00\nMuzeum Narodowe w Gdański | Oddział Sztuki Dawnej URL:https://news.niezlasztuka.net/event/hans-memling-ultimum-iudicium-lech-majewski/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Dawnej\, Toruńska 1\, Gdańsk\, 80-822 CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/11/MNG_MAJEWSKI_memling.jpg GEO:54.3454255;18.6468928 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Gdańsku | Oddział Sztuki Dawnej Toruńska 1 Gdańsk 80-822;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Toruńska 1:geo:18.6468928,54.3454255 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251121 DTEND;VALUE=DATE:20260504 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20251229T173736Z LAST-MODIFIED:20260121T120301Z UID:27230-1763683200-1777852799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kwestia kobieca. 1550–2025 DESCRIPTION:Betty Tompkins\, Women Words Painting (Artemisia Gentileschi #2) | 2024. Dzięki uprzejmości artystki i P·P·O·W\, Nowy Jork. © Betty Tompkins. Fot. Ian Edquist\nPrzygotowana przez kuratorkę i historyczkę sztuki Alison M. Gingeras wystawa polemizuje z mitem nieobecności artystek w sztuce. Składająca się z dziewięciu części opowieść wizualna stanowi świadectwo trwałej i dynamicznej działalności twórczej kobiet przez ostatnie 500 lat. Wyłaniający się zbiór blisko 200 prac – zarówno dzieła najnowsze\, jak i obrazy artystek renesansowych\, barokowych i dziewiętnastowiecznych – to propozycja wielowiekowej wizualnej historii kobiecego „uwłasnowolnienia”. \nEkspozycja podważa przyjęty pogląd\, że kobiety-artystki przed XX wiekiem były rzadkimi wyjątkami. Pokazuje\, że choć często niedoceniane i działające wbrew różnym zakazom społecznym\, kobiety nieustannie realizowały swoją twórczą misję: zdeterminowane wykorzystywały artystyczne działania\, by potwierdzić i utrwalić swoją obecność oraz ważkość swoich indywidualnych przeżyć. Celem wystawy\, obok prezentacji zróżnicowanej twórczości kobiet\, jest pokazanie siły tkwiącej w nowym podejściu do historii sztuki – takim\, które domaga się sprawiedliwości\, oddania głosu „niewidzialnym” i prowadzi do rewizji tak zwanego kanonu. \nZanim nastał nowoczesny feminizm\, była tak zwana kwestia kobieca. „La querelle des femmes” – tym sformułowaniem posługiwały się pisarki takie jak Christine de Pizan (1364–ok. 1430)\, autorka Księgi o mieście pań (Le Livre de la cité des dames\, 1405). De Pizan wyobraziła sobie alegoryczne miasto\, które przechowuje i upamiętnia historie ważnych kobiet. Jako jedna z pierwszych spisała argumenty dające odpór przekonaniom\, na których zasadzała się systemowa niechęć do kobiet\, która stanowiła normę w ówczesnych społeczeństwach europejskich. Podjęcie „kwestii kobiecej” stanowiło więc radykalny gest – pojawienie się nierozpoznanej kategorii wcześniej społeczno-politycznej\, a mianowicie kategorii „kobiety”. De Pizan i inne wczesnonowożytne filozofki kobiece wydobyły na światło dzienne związek między płcią a władzą\, kładąc podwaliny pod powstanie ruchów\, które później nazwano feministycznymi. „Kwestia kobieca” zaczęła oznaczać intelektualną i polityczną kontestację poddaństwa kobiet i stała się okrzykiem bojowym ruchów rewolucjonistek i sufrażystek. Wystawa zapożycza to sformułowanie\, określając nim prawie pięćset lat twórczości kobiet. \nMaria Baszkircewa\, W pracowni | 1881\, Dnipropetrovsk Art Museum\, Dnipro\, Ukraina\nNiejednoznaczność tytułowej „kwestii” zwraca uwagę na niejednoznaczność kategorii „kobiety”\, której przyglądają się rozmaite artystki\, a także artyści – zwłaszcza identyfikujący się jako transkobiety\, osoby nieutożsamiające się ze skryptami płci albo niebinarne. Wystawa definiuje kobiecość najpojemniej jak to możliwe\, udowadniając\, że ta wczesnofeministyczna querelle pozostaje wciąż żywa. \nWystawa ukazuje alegoryczne przedstawienia władzy\, oporu i przemocy seksualnej; przygląda się kwestii kształcenia artystycznego i dostępu do edukacji; reprezentacjom ciała i erotycznych pragnień kobiet; ikonografii macierzyństwa i wyboru reprodukcyjnego; sprawczości kobiet w okresie wojny; oraz temu\, w jaki sposób w momentach wywrotowych zmienia się rola kobiet w społeczeństwie. Kwestia kobieca 1550–2025 gromadzi prace niemal 150 artystek\, podzielone na dziewięć działów tematycznych: Niezłomne kobiety\, Moc palety\, Edukacja i kanon\, Jej własna muza\, Nadrealna jaźń\, mistyczne ja\, Artysta nieznany był kobietą\, Nie ma takiej bramy\, takiego zamka\, ani takiego rygla\, Zrodzone z kobiety\, Kobiety na wojnie. \nWystawa prezentuje przede wszystkim figuratywne prace malarskie i rzeźbiarskie\, tak\, by najlepiej zachować czytelność ciągłości kobiecego autorstwa. Jej kuratorka\, Alison M. Gingeras przyjmuje założenie\, że obraz to władza. Skupiamy się więc na narracjach wizualnych\, unaoczniających różne formy sprawczości i deklaracji tożsamości. W tej ikonograficznej podróży spotkają się dzieła podejmujące wspólne tematy z różnych epok i dyscyplin\, w tym jedne z najwcześniejszych przykładów pracy artystycznej kobiet. \nKwestia kobieca 1550–2025 to więcej niż przegląd historyczny czy bogata mozaika twórczej aktywności kobiet – to wezwanie do opracowania nowych ram historii\, widzianej z perspektywy feministycznego kontinuum i oporu. Jak pisze historyczka Mary Garrard\, „feminizm istniał zanim wiedziałyśmy\, jak go nazwać”. Dzięki wystawie jego rodowód staje się wyraźnie widoczny. \nArtystki i artyści: Ayo Akingbade\, Sofonisba Anguissola\, Maria Anto\, Evelyne Axell\, Rachel Baes\, Macena Barton\, Marie Bashkirtseff\, Marie-Guilhemine Benoist\, Anna Berent\, Maja Berezowska\, Henryka Bezler Czyżewska\, Gina Birch\, Marie Tekla Bittnerová\, Agata Bogacka\, Louise Bourgeois\, Sonia Boyce\, Olga Boznańska\, Dasha Brian & Art Project Revolution\, Lisa Brice\, Janina Broniewska\, Dominika Bujnowska\, Miriam Cahn\, Seyni Awa Camara\, Jordan Casteel\, Teofila Certowicz\, Ithell Colquhoun\, Madame du Coudray\, Somaya Critchlow\, Felicja Curyło\, Wanda Czełkowska\, Julie Dash\, Kate Diehn-Bitt\, Marlene Dumas\, Inji Efflatoun\, Tracey Emin\, Barbara Falender\, Leonor Fini\, Lavinia Fontana\, Chiara Fumai\, Katarzyna Gawłowa\, Willem Geets\, Artemisia Gentileschi\, vanessa german\, Françoise Gilot\, Alla Gorska\, Katarzyna Górna\, Jane Graverol\, Aneta Grzeszykowska\, Guerrilla Girls\, Anna Güntner\, Barbara Hammer\, Clarity Haynes\, Zuzanna Hertzberg\, Anna Hillermann\, Lubaina Himid\, Hannah Höch\, Karolina Jabłońska\, Maria Jarema\, Claudette Johnson\, Frida Kahlo\, Angelika Kauffman\, Dana Kavelina\, Mary Kelly\, Lesia Khomenko\, Kinder Album\, Stefania Konopka\, Maria Korsak\, Malga Kubiak\, Ewa Kuryluk\, Lotte Laserstein\, Maria Lassnig\, Kateryna Lysovenko\, Tamara Łempicka\, Dorothea Maetzel-Johannsen\, Genowefa Magiera\, Justyna Matysiak\, Dindga McCannon\, Łucja Mickiewicz\, Paula Modersohn-Becker\, Magdalena Moskwa\, Maina-Miriam Munsky\, Mela Muter\, Małgorzata Mycek\, Everlyn Nicodemus\, Maria Nicz-Borowiakowa\, Maria Nostitz-Wasilkowska\, Halina Ołomucka\, Paulina Ołowska\, Henry Nelson O’Neil\, Yoko Ono\, Catherine Opie\, Frida Orupabo\, Hanna Orzechowska\, Celia Paul\, Maria Pinińska-Bereś\, Leokadia Płonkowa\, Marharyta Polovinko\, Aniela Poraj-Biernacka\, Puppies Puppies (Jade Guanaro Kuriki-Olivo)\, Vlada Ralko\, Anita Rée\, Faith Ringgold\, Erna Rosenstein\, Hannah Ryggen\, Anna Sacha\, Niki de Saint Phalle\, Gela Seksztajn\, Joan Semmel\, Irena Serda-Zbigniewiczowa\, Sana Shahmuradova Tanska\, Cindy Sherman\, Agata Siemaszko\, Monica Sjöö\, Linder Sterling\, Ceija Stojka\, Iiu Susiraja\, Eva Švankmajerová\, Karina Synytsia\, Wanda Ślędzińska\, Betty Tompkins\, Charley Toorop\, Teresa Tyszkiewicz\, Andra Ursuța\, Mayken Verhulst\, Marie-Nicole Vestier-Dumont\, Élisabeth Vigée-Lebrun\, Ambera Wellmann\, Yvonne Wells\, Magdalena Więcek\, Bronisława Wilimowska\, Maria Wnęk\, Francesca Woodman\, Maria Tarnawska-Wójtowicz\, Tetiana Yablonska\, Arisa Yoshioka\, Lisa Yuskavage\, Elisabetta Zangrandi\, Fahrelnissa Zeid\, Teresa Żarnower\, anonimowe artystki i artyści. \nWięcej informacji » \n\nKwestia kobieca 1550–2025 \n21 listopada 2025 – 3 maja 2026\nMuzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\nKuratorka: Alison M. Gingeras\nWspółpraca: Ewa Klekot\, Beata Purc URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kwestia-kobieca-1550-2025/ LOCATION:Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\, Pańska 3\, Warszawa\, mazowieckie\, 00-124\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/12/kwestia-kobieca.jpg GEO:52.232655;21.002087 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie Pańska 3 Warszawa mazowieckie 00-124 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Pańska 3:geo:21.002087,52.232655 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251126 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260203T115312Z LAST-MODIFIED:20260203T115312Z UID:27381-1764115200-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Łodzianki-Inicjatorki DESCRIPTION:Wystawa Łodzianki-Inicjatorki\nWystawa Łodzianki-Inicjatorki jest pierwszą tak obszerną prezentacją kobiet\, które wraz z rozwojem miasta i historycznymi przemianami tworzyły nowe\, prekursorskie inicjatywy. \nMuzeum Miasta Łodzi w 50. rocznicę swojego istnienia i Roku Łodzianek Inicjatorek pragnie przywrócić należne im miejsce w zbiorowej pamięci. To one przecierały szlaki\, upominając się o miejsce dla kobiet w świecie zarezerwowanym przez mężczyzn. Musiały przy tym pokonywać istniejące bariery: stereotypy i ograniczenia prawne. \nNiektóre z nich urodziły się w Łodzi i były jej nieodłączną częścią przez całe życie. Inne przybyły do naszego miasta\, wnosząc swoją wiedzę i doświadczenie. Wiele z nich opuściło z czasem Łódź – ze względów osobistych lub z powodu zawirowań historii. Niezależnie jednak od tego\, jak długo tutaj mieszkały – całe życie czy kilka lat – ich działania kształtowały nasze miasto. \nEkspozycja prezentuje biografie i twórcze dokonania łodzianek\, które inicjowały\, wytyczały nowe ścieżki\, zmieniały\, tworzyły oryginalne zjawiska\, nurty\, instytucje. Ich historia obejmuje różne obszary życia społecznego\, intelektualnego i kulturalnego. Ponad 120 postaci zostało ukazanych w ujęciu chronologicznym i w podziale na cztery strefy czasowe. Odzwierciedlają one przemiany polityczne\, które miały wpływ na sytuację kobiet. Po okresie rozbioru Polski i gwałtownego rozwoju Łodzi przemysłowej\, o którym opowiadamy w pierwszej części wystawy\, przychodzi czas pracy i rozwoju\, ale także dalszej walki o prawa kobiet w niepodległej Polsce. Procesy te przerywa II wojna światowa\, która jest punktem odniesienia do opowieści w trzeciej strefie wystawy. Szczególne zaś miejsce poświęciliśmy roli Łodzianek w tworzeniu miasta po 1945 roku – o tym okresie mówi strefa czwarta. \nO bohaterkach wystawy opowiadamy poprzez obiekty\, dokumenty\, dzieła sztuki\, a także krótkie biogramy\, których celem jest ukazanie ich najistotniejszych dokonań. Każda z pokazanych lub wymienionych postaci nie tylko reprezentuje swoją epokę\, ale może stać się inspiracją dla osób żyjących współcześnie \nNie zapominamy także o współcześnie działających Łodziankach Inicjatorkach. Nie bez przyczyny nasze miasto bywa nazywane miastem kobiet. Wystawa nie jest zamkniętą listą bohaterek. Pragniemy\, by stała się zaproszeniem do odkrywania i zadawania pytań o rolę kobiet w dziejach miasta\, o pamięć\, o przemilczenia. Chcemy też\, by zachęcała do poszukiwania i odkrywania zasłużonych\, aktywnych Łodzianek w różnych środowiskach – i w historii\, i w dzisiejszym świecie. \nZgromadzone eksponaty pochodzą w dużej mierze ze zbiorów Muzeum Miasta Łodzi i w większości nie były wcześniej pokazywane. Część obiektów wypożyczono z innych instytucji – z archiwów\, uczelni\, muzeów oraz osób prywatnych. \n\nŁodzianki-Inicjatorki \n26 listopada 2025 – 31 maja 2026 r.\nMuzeum Miasta Łodzi URL:https://news.niezlasztuka.net/event/lodzianki-inicjatorki/ LOCATION:Muzeum Miasta Łodzi\, Ogrodowa 15\, Łódź\, 91-065\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/02/lodzianki-inicjatorki.png GEO:51.778731;19.45111 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Miasta Łodzi Ogrodowa 15 Łódź 91-065 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Ogrodowa 15:geo:19.45111,51.778731 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20251227 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260126T100115Z LAST-MODIFIED:20260126T100115Z UID:27313-1766793600-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Światło. Praktyki odporności DESCRIPTION:Wystawa Światło. Praktyki odporności \nWystawa Światło. Praktyki odporności to opowieść o tym jak światło\, to fizyczne i to metaforyczne\, kształtuje naszą percepcję\, emocje i wewnętrzną siłę. To fundamentalne arché – źródło życia i energii\, prawdy i poznania – prowadzi nas przez ekspozycję\, w której zapraszamy do refleksji nad tym\, gdzie szukamy wewnętrznej siły i jak budujemy własną odporność. Wystawa przypomina\, że człowiek od zawsze potrafił dostosować się do zmieniających się warunków. Szukał światła nawet w ciemności\, odnajdywał sens\, kreował nowe formy życia i sztuki. Budowanie odporności jest codzienną praktyką\, która pozwala nam przetrwać i iść dalej. Prezentowane prace eksplorują obecność światła w obrazie jako narzędzia budowania kompozycji\, tonu i charakteru\, ale także jako symbolu nadziei\, wytrwałości i przemiany. \nInspiracją dla tematu wystawy jest obraz Jerzego Tchórzewskiego Człowiek i światło z 1956 roku. Dzieło to powstało niedługo po II wojnie światowej\, w okresie „odwilży”. Obraz nabiera więc wymiaru metafory odrodzenia\, zarówno artystycznego\, jak i egzystencjalnego. Eksplodująca gwiazda\, która pojawia się w dziele\, staje się znakiem nadziei oraz nowej energii twórczej. Jerzy Tchórzewski zaliczany jest do najciekawszych indywidualności polskiej sztuki drugiej połowy XX wieku. Jego malarstwo emanuje dramatyzmem i ekspresją – rozświetlone ognie\, pulsujące płomienie\, iskrzące się błyskawice czy drgające\, elektryczne linie rozdzierają powierzchnię płótna\, nadając obrazom spektakularny charakter. Dynamiczne i świetlne walory sprawiły\, że Tchórzewski zapisał się w historii jako artysta\, który potrafił połączyć doświadczenie zniszczenia z wizją duchowej oraz twórczej odnowy. Mieczysław Porębski tak pisał o percepcji malarstwa artysty: „Światło\, które stworzył Jerzy Tchórzewski różni się od wszystkich świateł\, do których przyzwyczaiło się nasze postrzeganie i które zostały usankcjonowane w obrazach\, z jakimi zdarzało się nam mieć do czynienia. Jest to światło infracerebralne. Nie oświetla ono realnych przedmiotów i nie podporządkowuje się pospolitym prawom barwnej harmonii\, których źródłem jest słońce. Rozżarzając się na obrzeżach form\, które uparcie tkwią w podświadomości\, przebiegając fosforyzującymi pasmami po ich powierzchni\, izolując je i ograniczając\, staje się ono wykładnikiem napięcia” \nJerzy Tchórzewski\, Człowiek i światło | 1956\, Starak Collection\nRównoległym wątkiem wystawy są różnorodne praktyki budowania odporności\, rozwijane przez artystki i artystów w odpowiedzi na doświadczenia osobiste oraz historyczne. Jedną z nich jest zaczarowywanie świata – subtelne gesty\, które odnajdujemy w twórczości Janiny Kraupe-Świderskiej i Urszuli Broll\, gdzie wyobraźnia i duchowość stają się narzędziem przezwyciężania codzienności. Odporność przejawia się także poprzez aktywność fizyczną\, w ćwiczeniach\, badaniu granic ciała i wytrzymałości\, jak u Doroty Kozieradzkiej. Inni artyści zwracają się ku medytacji i wymiarowi duchowemu\, znajdując w nich przestrzeń wyciszenia i siły\, jak Koji Kamoji. Niektórzy zmagają się z samą materią sztuki: Teresa Tyszkiewicz\, wymagająca wobec siebie samej\, wbijała tysiące szpilek w powierzchnię obrazu\, czyniąc z tego gestu zarówno akt koncentracji\, jak i sprawdzian wytrwałości. Barbara Pniewska\, posługując się trudną i rzadko wybieraną techniką metaloplastyki\, realizowała kompozycje będące jednocześnie metaforą siły i ochronnym pancerzem. Jej twórczość\, kształtowana w latach 60-tych i 70-tych\, w tym także już po emigracji do Stanów Zjednoczonych\, trafiła do znaczących kolekcji\, a dziś – oglądana w prezentowanym zbiorze – jawi się jako świadectwo unikatowych poszukiwań. Pniewska potrafiła przemienić tworzywo kojarzone z przemysłową\, surową produkcją w formy organiczne\, cielesne i zmysłowe\, jednocześnie nieco mroczne\, jakby zaczerpnięte z „Metropolis” Fritza Langa. Metal w jej dziełach staje się zarazem znakiem surrealistycznej metafory\, jak i wyrazem siły\, odporności oraz odwagi twórczej. \nNa wystawie nie mogło zabraknąć klasyków i klasyczek abstrakcji geometrycznej – nurtu\, który w sposób szczególnie sugestywny ujawnia swoją istotę właśnie poprzez światło. To tu\, kolor i forma\, poddane rygorowi kompresji\, budują niezwykłą energię dzięki świetlnym załamaniom\, odbiciom i drganiom. W tym kontekście wybrzmiewają wczesne\, nieco surowe\, lecz nasycone intensywną barwą kompozycje Wojciecha Fangora. Ich prosta\, niemal emblematyczna forma jarzy się żywym\, pulsującym kolorem\, jakby próbowała uchwycić zjawisko emanacji. Obok nich pojawia się obraz Jerzego Kałuckiego\, utrzymany w nieomylnym porządku geometrii\, srogiej i radykalnej czerni\, która dzięki subtelnie projektowanym proporcjom zamienia się w rodzaj świetlnej architektury. \nDelikatne\, łagodnie wyciszone napięcie światła pobrzmiewa w kameralnych kompozycjach Anny Huskowskiej-Młynarskiej. Jej monochromatyczne wizje\, pozornie ascetyczne\, skrywają wewnętrzne układy luminacji\, jakby światło było materią\, która nie wychodzi na powierzchnię\, lecz tli się pod skórą\, pod powierzchnią płótna\, wciąż negocjując swoją obecność. \nNa pograniczu abstrakcji i konceptualizmu umieszczamy obszary Ryszarda Winiarskiego\, z wykorzystaniem lustra\, które\, jak sam pisał\, dodają jego kompozycjom dodatkowego wymiaru. Nie tylko odbijają światło\, lecz także widza\, sprawiając\, że praca staje się przestrzenią gry pomiędzy regułą a przypadkiem\, pomiędzy obecnością a znikaniem. \nBez światła nie ma pamięci – zdaje się mówić Franciszka Themerson. Z bieli jej obrazów delikatnie wyłaniają się ludzkie sylwetki\, pochody postaci\, które migoczą niczym cienie dawnych wspólnot. Pełne przejmującej ciszy i kruche\, stały się świadectwem czasu\, który już nie istnieje\, lecz wciąż domaga się obecności. Themerson wyjechała do Anglii w latach trzydziestych. Podczas II wojny światowej w Treblince zginęła jej najbliższa rodzina. Powojenne prace artystki\, przechodząc przez wspomnienie pełne mroku buduje jasność\, niczym świetlne świadectwo tego\, co przeminęło\, a jednak nadal emanuje. \nMocnym tonem na wystawie wybrzmiewają sztandary Władysława Hasiora – flagi manifestu: „Sztandar pełen blasku” oraz „Sztandar błękitnej nadziei”. To emblematy wiary w ludzką kondycję\, w niespożytą wyobraźnię\, w możliwość przekraczania ograniczeń. Hasior\, szczególny głos pokolenia naznaczonego wojną\, rozumiał\, że ten\, kto przeżył pożogę\, otrzymał bezcenny dar. Z odwagą i niekiedy kontrowersyjną ostrością zestawiał przedmioty\, obrazy i metafory\, tworząc kompozycje\, które do dziś inspirują\, jako manifest dążenia do absolutnej wolności twórczej. \nW innym rejestrze duchową\, czułą\, niemal sentymentalną opowieść o naszym świecie snuje Agnieszka Polska w filmie What the sun has seen / Co słonko widziało\, tytuł zaczerpnięty z wiersza Marii Konopnickiej. Sekwencje ziemskich pejzaży oglądanych z perspektywy słońca pozwalają nabrać dystansu do naszych codziennych lęków\, niepokojów i pragnień. To stoicka próba opisania rzeczywistości\, ze wskazaniem\, na nadrzędny cel życia\, którym jest czynienie dobra\, nawet jeśli dokonuje się ono w cieniu chaosu. Film Polskiej staje się więc medytacją nad kondycją współczesnego świata\, w której światło rozświetla to\, co rzeczywiście istotne. \nNa wystawie\, której tematem jest światło\, nie mogło zabraknąć dwóch wielkich mistrzów\, dla których stało się ono nie tylko narzędziem\, lecz wręcz ontologiczną podstawą sztuki. Światło – warunek widzenia\, a więc i istnienia wszelkich sztuk wizualnych – jest tu traktowane nie jako metafora\, lecz jako fundament\, bez którego oko pozostaje ślepe\, a obraz martwy. Ten sposób myślenia najpełniej wybrzmiewa w „Teorii widzenia” Władysława Strzemińskiego\, uznawanej za fundamentalny traktat o naturze percepcji. To dlatego na wystawie prezentujemy jego kompozycje sytuujące się na styku dwóch kluczowych koncepcji artysty: rygorystycznego\, niemal ascetycznego unizmu oraz serii powidoków\, w których światło zostaje uchwycone jako doświadczenie czysto fizjologiczne\, zapis wrażenia\, echo patrzenia zatrzymane w czasie i pamięci. \nU Strzemińskiego światło jest jednak nie tylko wrażeniem\, jest również przestrzenią\, swoistą matrycą\, w której rodzi się obraz. Tę ideę kontynuował w latach pięćdziesiątych Stefan Gierowski. Zanim stał się jednym z najważniejszych poszukiwaczy koloru i światła w polskim malarstwie abstrakcyjnym\, długo próbował odnaleźć własny język. Ostatecznie to właśnie spotkanie z myślą Strzemińskiego otworzyło przed nim nowe terytorium – kosmiczną przestrzeń\, rozumianą nie jako pejzaż\, lecz jako zjawisko\, emanację energii\, napięcie pomiędzy ciemnością a rozświetleniem. Jego wczesne monochromatyczne serie z końca lat pięćdziesiątych\, powściągliwe i zarazem nasycone wewnętrzną dynamiką\, uznawane są dziś za jedno z najwybitniejszych osiągnięć w dorobku artysty. Fascynacji nimi nie krył choćby Zbigniew Herbert\, dostrzegając w tych obrazach niemal metafizyczną wizualizację nieskończoności – próbę wypowiedzenia kosmosu językiem światła. Gierowski\, analizując i kontemplując drogę Strzemińskiego\, otwierał własną\, w której światło staje się i materią\, i ideą\, i przestrzenią rodzącą obraz – a może wręcz światem\, który dopiero dzięki obrazowi staje się widzialny. \nArtystki i artyści: Zofia Artymowska\, Mirosław Bałka\, Zdzisław Beksiński\, Urszula Broll\, Tomasz Ciecierski\, Anna Cyronek-Kalinowska\, Andrzej Dłużniewski\, Wojciech Fangor\, Stefan Gierowski\, Władysław Hasior\, Anna Huskowska-Młynarska\, Jerzy Kałucki\, Koji Kamoji\, Tadeusz Kantor\, Paweł Kowalewski\, Dorota Kozieradzka\, Janina Kraupe-Świderska\, Jadwiga Maziarska\, Wiesław Michalak\, Andrzej Pawłowski\, Barbara Pniewska\, Agnieszka Polska\, Józef Robakowski\, Jadwiga Sawicka\, Antoni Starczewski\, Henryk Stażewski\, Władysław Strzemiński\, Tomasz Tatarczyk\, Jerzy Tchórzewski\, Franciszka Themerson\, Teresa Tyszkiewcz\, Ryszard Winiarski\, Teresa Żarnower \n\nŚwiatło. Praktyki odporności \n27 grudnia 2025 – 31 maja 2026\nFundacja Rodziny Staraków\nKuratorka: Ania Muszyńska\nZespół kuratorski: Magdalena Marczak-Cerońska\, Kama Kieremkampt URL:https://news.niezlasztuka.net/event/swiatlo-praktyki-odpornosci/ LOCATION:Fundacja Rodziny Staraków\, ul. Bobrowiecka 6\, Warszawa\, 00-728\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/swiatlo.jpg GEO:52.197808502017;21.048149897846 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Fundacja Rodziny Staraków ul. Bobrowiecka 6 Warszawa 00-728 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Bobrowiecka 6:geo:21.048149897846,52.197808502017 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260116 DTEND;VALUE=DATE:20260608 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260112T104900Z LAST-MODIFIED:20260224T153214Z UID:27243-1768521600-1780876799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz DESCRIPTION:Wystawa zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\nNa wystawie zaprezentowane zostaną obiekty przestrzenne z tektury falistej\, prace wykonane z bibułki tytoniowej oraz dzieła powstałe w technice papieru czerpanego. Ekspozycji towarzyszyć będzie program edukacyjny\, umożliwiający uczestnikom aktywne poznawanie możliwości i znaczenia papieru we współczesnej sztuce. \nPierwszym elementem programu są zaplanowane bezpośrednio po wernisażu warsztaty artystyczne\, podczas których uczestnicy będą zdobić fascynatory – eleganckie\, fantazyjne ozdoby na głowę\, stanowiące alternatywę dla kapelusza. Warsztaty poprowadzi autorka wystawy\, Agnieszka Andruszkiewicz. Liczba miejsc na warsztaty jest ograniczona. Zapisy prowadzone są pod numerem telefonu: 74 862 74 26. Dla uczestników przewidziana jest niespodzianka. \n\n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n\nAgnieszka Andruszkiewicz – artystka\, projektantka; absolwentka Instytutu Papiernictwa i Poligrafii Politechniki Łódzkiej. W 2017 roku obroniła doktorat z zakresu sztuk projektowych na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. \nW swojej twórczości wykorzystuje medium\, jakim jest papier: papier czerpany\, papier niebielony\, papier parafinowany\, papier tissue\, bibułka tytoniowa\, karton oraz tektura falista. W jej rękach każdy produkt i półprodukt papierniczy generuje nowe jakości twórcze. \n\n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n\n\n„PAPIER – lekki\, cienki\, łatwy do zniszczenia i właśnie za jego pośrednic­twem myśl opuszcza nasz umysł i staje się rzeczywistością\, dlatego papier zaczyna istnieć dopiero wtedy\, gdy wchodzi w relację z człowiekiem. \nZrozumieć papier to zobaczyć w nim coś więcej niż strukturę włóknistą\, to zaprosić go do współpracy. I choć jest kruchy\, można go łatwo podrzeć\, spalić\, zamoczyć\, to właśnie w nim utrwalamy najważniejsze wartości. Jest zawsze cierpliwy i gotowy do współpracy na wielu polach\, również na tym kreowanym przez artystę. \n\n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n \n \n \n \n \n zROZUMieć papier. Wystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz\n \n \n\nPoznając wybrany rodzaj papieru\, odkrywając jego potencjał\, wydoby­wam z niego to\, co najciekawsze i to papier prowadzi mnie do powstawa­nia nowych form obiektów przestrzennych\, które tworzone są wyłącznie poprzez dialog z wybranym rodzajem papieru\, czy wyrobu papierniczego. \nDelikatna bibułka tytoniowa miękko poddaje się wygięciom\, zapraszając światło do gry refleksów\, natomiast sztywność tektury falistej prowadzi do wyrazistej konstrukcji geometrycznej”.\n/Agnieszka Andruszkiewicz \n\nzROZUMieć papier.\nWystawa twórczości Agnieszki Andruszkiewicz \nWernisaż: 16 stycznia 2026 r.\, godz. 17:00\nMuzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju URL:https://news.niezlasztuka.net/event/zrozumiec-papier-agnieszka-andruszkiewicz/ LOCATION:Muzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju\, ul. Kłodzka 42\, Duszniki Zdrój\, 57-340\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/zrozumiec-papier-muzeum-papiernictwa.jpg GEO:50.40457766082;16.395902930457 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju ul. Kłodzka 42 Duszniki Zdrój 57-340 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kłodzka 42:geo:16.395902930457,50.40457766082 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260116 DTEND;VALUE=DATE:20260928 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260115T104728Z LAST-MODIFIED:20260115T104728Z UID:27259-1768521600-1790553599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Łukasz Stokłosa. Lśnienie DESCRIPTION:Wystawa Łukasz Stokłosa. Lśnienie\nObrazy Łukasza Stokłosy pokazujemy w otoczeniu monumentalnych dzieł Jana Matejki. Tworzą z nimi dwugłos na temat malarskiej interpretacji historii – jednego z filarów tożsamości Zamku Królewskiego. \nHistoria w Zamku \nPrzez wieki historia była źródłem wiedzy\, przestróg i wskazówek na przyszłość. Jej znajomość miała być kluczem do reformy państwa i wychowania świadomych obywateli. Do tej idei w XIX wieku odwoływał się Jan Matejko. To jego wizje kształtowały wyobrażenia kolejnych pokoleń Polaków o historii kraju – momentach jego świetności\, ale i przyczynach upadku. \nWspółczesny komentarz \nPrace Łukasza Stokłosy są współczesnym komentarzem do obecnego na ścianach Zamku malarstwa historycznego. Artysta sięga po fotograficzne kadry wnętrz dawnych rezydencji władzy\, m.in.: Ca’Rezzonico w Wenecji\, Charlottenburga\, Fontainebleau\, Wersalu\, Łazienek Królewskich\, Zamku Królewskiego w Warszawie. Przekształca je w obrazy emanujące ciszą i pustką. Przestrzenie będące dawniej centrami życia dworskiego i politycznego ukazuje jako muzealne wnętrza\, trwające poza pierwotnym kontekstem. Prowokuje do pytań o znaczenie dawnych rezydencji władzy dla naszej tożsamości. \nO artyście \nŁukasz Stokłosa urodził się w 1986 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej. Jest malarzem i absolwentem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (2010). Na koncie ma kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i zbiorowych zarówno w Polsce\, jak i na świecie. \n\nŁukasz Stokłosa. Lśnienie \n16 stycznia – 27 września 2026 r.\nZamek Królewski w Warszawie URL:https://news.niezlasztuka.net/event/lukasz-stoklosa-lsnienie/ LOCATION:Zamek Królewski w Warszawie\, Plac Zamkowy 4\, Warszawa\, 00-277\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/stoklosa-lsnienie.png GEO:52.2477251;21.0152873 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Zamek Królewski w Warszawie Plac Zamkowy 4 Warszawa 00-277 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Plac Zamkowy 4:geo:21.0152873,52.2477251 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260117 DTEND;VALUE=DATE:20260701 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260126T101052Z LAST-MODIFIED:20260126T101052Z UID:27318-1768608000-1782863999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich DESCRIPTION:Wystawa Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich\n„Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich” to pierwsza w historii tak szeroka prezentacja dorobku artystycznego tej karpackiej społeczności. Obejmuje twórców uznanych\, takich jak Andy Warhol\, Epifaniusz Drowniak (Nikifor) czy Jerzy Nowosielski oraz artystki i artystów funkcjonujących dotąd poza głównym nurtem. \nŁemkowie\, zwani także Rusinami Karpackimi\, to grupa etniczna od stuleci zamieszkująca zarówno północne\, jak i południowe stoki głównego grzbietu Karpat. Wystawa przywraca widzialność ich twórczości\, która przez lata pozostawała na marginesie dominujących narracji o sztuce europejskiej. Udowadnia\, że sztuka Łemków/Rusinów Karpackich nie jest folklorystyczną ciekawostką\, lecz żywą\, autonomiczną i wielowymiarową częścią kultury – zdolną do prowadzenia dialogu zarówno z duchowym dziedzictwem Karpat\, jak i ze współczesną estetyką. \nWystawa Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich\nIstotnym tłem tej historii są doświadczenia przymusowych migracji\, asymilacji\, obozu w Talerhofie oraz akcji „Wisła”. Pamięć o tych traumatycznych wydarzeniach powraca w pracach artystek i artystów oraz w przedmiotach codziennego użytku pochodzących z łemkowskich/rusińskich domów. W przestrzeni wystawy stają się one żywymi świadkami historii oraz znakami trwania wspólnoty\, która – mimo rozproszenia – potrafiła zachować swój język\, tożsamość i pamięć. \nEkspozycja obejmuje szeroki geograficzny kontekst – od Polski\, Słowacji\, Węgier i Serbii\, przez Czechy\, Rumunię\, Ukrainę i Chorwację\, po diasporę w Stanach Zjednoczonych. W tym świetle słynne słowa Andy’ego Warhola „I’m from nowhere” nabierają nowego sensu: mówią o tożsamości\, która potrafi trwać ponad granicami i zmieniającymi się miejscami. \nWystawa Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich\nWystawa czasowa „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich” przełamuje wieloletnią ciszę i ujawnia wykluczenia obecne w historii instytucjonalnego oglądu sztuki. Przywracając głos tym\, którym przez dekady go odmawiano\, pokazuje\, że dziedzictwo Łemków/Rusinów Karpackich nie tyle powraca\, ile konsekwentnie trwa – mimo prób jego unieważnienia i asymilacji – jako żywy element współczesnej kultury. \nLista osób artystycznych: Milan Bandurčin\, Alexandra Bodnarchuk\, Jozef Bokšaj\, Julia Chomka\, Mikulaš Dic\, Orest Dubay\, Epifaniusz Drowniak (Nikifor)\, Laura Dyczko\, Vojtech Erdélyi\, Mykołaj Fedak\, Atanaz Fedinecz\, Stefan Hapak\, Darjan Hardi\, Aleksandra Hryńczuk\, A. Jachimówna\, Maria Janko\, Bogdan Kareł\, Andrej Andrejevič Kocka\, Julijan Kolesar\, Andryj Kopcza\, Juraj Kresila\, Piotr Krynicki\, Teodor Kuziak\, Jan Łabowski\, Maria Maciejczyk\, Justyna Maksymczak\, Olena Mandićova\, Jozef Miklošík\, Dezider Milly\, Július Muška\, Jan Mychalak\, Dorota Nieznalska\, Jerzy Nowosielski\, Mychajlo Orysyk\, Anna Pałyńska\, Anna Pec\, Grzegorz Pecuch\, Paraska Płytka-Horytstvit\, Aleksandra Polańska-Hryńczuk\, Anna Pyszniak\, Michal Rebej\, Władysław Rewak\, Iwan Rusenko\, Ivan Šafranko\, Michal Sirik\, Dmytro Solynko\, Andryj Suchorski\, Katarzyna Szweda\, Joanna Śpiak-Jadłosz\, Stefan Telep\, Kamila Trochanowska\, Mirosław Trochanowski\, Tyrsus Wenhrynowicz\, Julia Warhola\, Andy Warhol\, Dawid Zdobylak. \n\nFormy obecności.\nSztuka Łemków/Rusinów Karpackich \n17 stycznia – 30 czerwca 2026 r.\nPaństwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie\nKurator: dr Michał Szymko URL:https://news.niezlasztuka.net/event/formy-obecnosci-sztuka-lemkow-rusinow-karpackich/ LOCATION:Państwowe Muzeum Etnograficzne\, Kredytowa 1\, Warszawa\, mazowieckie\, 00-056\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/formy.png GEO:52.2382155;21.0116582 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Państwowe Muzeum Etnograficzne Kredytowa 1 Warszawa mazowieckie 00-056 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Kredytowa 1:geo:21.0116582,52.2382155 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260118 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260120T103856Z LAST-MODIFIED:20260402T093501Z UID:27282-1768694400-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kisling. W sercu Montparnasse’u DESCRIPTION:Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nW Galerii Sztuki Akademii Lubrańskiego\, po wielkim sukcesie wystawy Ecole de Paris w 2023 roku\, powraca temat paryskiej bohemy i wybitnego krakowskiego artysty\, który zamieszkał i tworzył nad Sekwaną. Mojżesz Kisling to jeden z czołowych reprezentantów École de Paris skupiającej przybyłych z Europy Środowo-Wschodniej artystów żydowskiego pochodzenia… Na wystawie będziemy mogli zobaczyć 38 dzieł Kislinga oraz 26 dzieł wybitnych twórców z Montparnasse’u\, wśród nich: Amedeo Modigliani\, Jules Pascin\, Mela Muter\, Szymon Mondzain\, Tamara de Lempicka\, Jean Cocteau czy Józef Pankiewicz. \nParyska pracownia Kislinga stała się miejscem spotkań środowisk artystycznych – odwiedzali go m.in. Guillaume Apollinaire\, Marc Chagall\, Amedeo Modigliani\, Jules Pascin\, André Salmon\, Chaim Soutine. Dzięki swym towarzyskim koligacjom i finansowym sukcesom zdobył miano „księcia Montparnasse’u. Poznań długie lata czekał na tak smakowitą prezentację dzieł Mojżesza Kislinga. Współorganizatorem wystawy jest Villa La Fleur. \nWystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nUrodzony na żydowskim Kazimierzu w 1891 roku Mojżesz Kisling przeszedł niezwykłą drogę od studenta Krakowskiej ASP do jednego z bardziej prominentnych artystów Paryża. Łącząc w sobie otwartość wobec ludzi oraz pracowitość\, Kisling stał się w krótkim czasie jedną z centralnych postaci artystycznego życia epoki – sercem Montparnasse’u. \nUczeń Józefa Pankiewicza przybył do Paryża w 1911 roku\, wówczas kształtowała się awangardowa paryska Bohema artystyczna\, przenosząca się ze wzgórza Montmartre na Montparnasse. Kisling dojrzewał artystycznie w otoczeniu i bliskości wielkich malarzy – Amedeo Modiglianiego czy Pabla Picassa\, podejmując twórczy dialog ze spuścizną Paula Cézanne’a. Jego kompozycje zdradzały zainteresowanie geometryzacją i problemami konstrukcji przestrzennej\, a także eksperymentowaniem z zastosowaniem perspektywy. \nWystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nW międzywojniu Kisling dzielił swój czas między wielkomiejskim życiem Paryża z jego kawiarniami La Rotonde i Du Dôme a rozlicznymi wyjazdami na południe Francji. Południowe enklawy: Saint-Tropez\, Sanary-sur-Mer czy Marsylia stały się dla niego przestrzenią duchowego oddechu i artystycznej przemiany. W tym szczególnym świetle śródziemnomorskiego blasku\, które rozświetla kolory\, odnalazł radość istnienia (joie de vivre)\, którą następnie manifestował na swych płótnach. \nWażne miejsce w jego œuvre zajmował człowiek. Malował rozliczne portrety\, kompozycje figuralne oraz akty\, ukazując postacie z klasycznym umiłowaniem piękna\, ale i z łagodnością\, czułością i współczuciem. Upodobanie w różnokolorowych draperiach oraz podkreślanie migdałowatego wykroju oczu nadawały jego portretom eleganckiego uroku\, w delikatnej stylizacji łączącej klasyczny umiar z nowoczesną wrażliwością. \n\n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n\nObok portretów Kisling umieścił wysoko w swoim malarstwie akt. W aktach odnajdywał pełnię swojej zmysłowej wrażliwości i realizował dążenie do harmonii formy. Ciało kobiety w jego obrazach jest lśniące jak emalia\, gładkie\, pełne wewnętrznego blasku. Fascynację kobiecym ciałem dzielił ze swoim przyjacielem Amedeo Modiglianim\, ale gdy u niego nagość jest tajemnicza i melancholijna\, u Kislinga promieniuje światłem\, umiarem o delikatnym wschodnim aromacie. \nPodczas liczącego zaledwie 62 lata życia Kisling namalował kilka tysięcy płócien – portretów\, aktów\, pejzaży\, martwych natur i kwiatów – w których klasyczna formuła splatała się pięknem porządku\, ekspresyjna zmysłowość z dekoracyjnym umiarem. \nMontparnasse zdobył szczególną popularność w dwudziestoleciu międzywojennym\, głównie poprzez napływ obcokrajowców – artystów\, pisarzy i intelektualistów – których przyciągały liczne kawiarnie artystyczne\, prywatne akademie oraz bogata oferta pracowni. W takich warunkach uformowała się międzynarodowa wspólnota twórcza\, znana dziś jako École de Paris – nazwana tak na łamach czasopisma „Comœdia” w 1925 roku przez francuskiego krytyka André Warnoda. Termin ten odnosił się do artystów cudzoziemskiego pochodzenia – często także o żydowskich korzeniach\, którzy wnieśli olbrzymi wkład w rozwój sztuki I połowy XX wieku. \n\n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n \n \n \n \n \n Wystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\n \n \n\nKisling\, będący jedną z centralnych postaci École de Paris\, łączył różne kręgi artystyczne i towarzyskie – zarówno środowisko obcokrajowców\, jak i twórców francuskich. Migracyjne doświadczenie łączyło go z Henrykiem Haydenem\, Ludwikiem Marcoussisem\, Szymonem Mondzainem\, Tadeuszem Makowskim i Eugeniuszem Zakiem. Wielką estymą zawsze darzył swojego profesora Józefa Pankiewicza. Otwarta pracownia Kislinga stała się miejscem spotkań artystów i intelektualistów międzynarodowego pokroju: bywali tam Jean Cocteau\, Max Jacob\, Maurice Utrillo\, Pablo Picasso\, Amedeo Modigliani\, Chaim Soutine\, Jules Pascin oraz Tsuguharu Foujita. Do grona jego bliskich znajomych należeli również dawni fowiści\, tacy jak André Derain czy Maurice de Vlaminck. Kisling był podziwiany przez Tamarę Łempicką\, z którą dzielił zainteresowania klasycznym obrazowaniem w dobie nawrotu do porządku (Le retour à l’ordre). \nWystawa Kisling. W sercu Montparnasse’u\nPodobnie jak Kislinga\, tak wielu artystów z kręgu „Szkoły paryskiej” z Henrykiem Epsteinem i Melą Muter między innymi – ukształtował nie tylko Paryż\, ale także rozliczne podróże po Francji\, od Bretanii po Prowansję. To szczególne napięcie między doświadczeniem nowoczesnej metropolii a światłem\, kolorem i rytmem natury stało się jednym z kluczowych elementów ich malarstwa i istotnym wymiarem doświadczenia École de Paris. \n\nKisling. W sercu Montparnasse’u. \n19 stycznia – 31 maja 2026 r.\nGaleria Sztuki Akademii Lubrańskiego – Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu\nKurator: Artur Winiarski URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kisling-w-sercu-montparnasseu/ LOCATION:Galeria Sztuki Akademii Lubrańskiego\, ul. Lubrańskiego 1\, Poznań\, 61-108\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/plakat-Kisling48x68-plakat-druk-1-scaled.jpg GEO:52.412674598186;16.946973084817 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Sztuki Akademii Lubrańskiego ul. Lubrańskiego 1 Poznań 61-108 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Lubrańskiego 1:geo:16.946973084817,52.412674598186 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260206 DTEND;VALUE=DATE:20260525 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260203T134137Z LAST-MODIFIED:20260203T134137Z UID:27386-1770336000-1779667199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Wyczółkowski na Wawelu – wystawa prac Leona Wyczółkowskiego z kolekcji Zamku Królewskiego na Wawelu DESCRIPTION:Wystawa Wyczółkowski na Wawelu\nLeon Wyczółkowski przez ponad 30 lat mieszkał i pracował w Krakowie. Był wnikliwym obserwatorem miasta i aktywnym uczestnikiem życia artystycznego. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmowało wzgórze wawelskie: odzyskany z rąk austriackich i stopniowo odnawiany zamek oraz pełna pamiątek po polskich królach i bohaterach katedra. Artysta utrwalił je w licznych pracach malarskich i graficznych\, które stanowią świadectwo fascynacji historią i duchem miejsca\, zmiennym światłem i ulotnymi wrażeniami. \nNa wystawie „Wyczółkowski na Wawelu” oprócz prac o motywach wawelskich można podziwiać także\, niepokazywane na co dzień publiczności\, wspaniałe pastele: „Krajobraz tatrzański”\, „Cerkiew św. Jana w Jaremczu” oraz „Dziewczynę wiejską w żółtej chuście”\, które powstały na początku XX wieku\, podczas bliższych (do podkrakowskich wsi) i dalszych wojaży artysty na Huculszczyznę i do Zakopanego. \n\nWyczółkowski na Wawelu –\nwystawa prac Leona Wyczółkowskiego z kolekcji Zamku Królewskiego na Wawelu \n6 lutego – 24 maja 2026\nMuzeum Okręgowe w Bydgoszczy | Dom Leona Wyczółkowskiego\nKuratorka: dr Anna Ziemlewska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wyczolkowski-na-wawelu/ LOCATION:Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy | Dom Leona Wyczółkowskiego\, ul. Mennica 7\, Bydgoszcz\, 85-112\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/02/wyczolkowski-na-wawelu.jpg GEO:53.12216365005;17.995240429547 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy | Dom Leona Wyczółkowskiego ul. Mennica 7 Bydgoszcz 85-112 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Mennica 7:geo:17.995240429547,53.12216365005 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260210 DTEND;VALUE=DATE:20261019 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260112T112915Z LAST-MODIFIED:20260115T105056Z UID:27252-1770681600-1792367999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Miłość DESCRIPTION:Miłość w Muzeum Narodowym w Kielcach\nWystawa zatytułowana Miłość wpisuje się w cykl przygotowywanych przez MNKi ekspozycji\, które poświęcone są zagadnieniom głęboko wnikającym w ludzką emocjonalność i jednocześnie z tej emocjonalności wynikającym. Zapoczątkowała go w 2012 roku wystawa Czas\, kolejną był Strach (2019–2020)\, po nich\, jako swoiste podsumowanie\, zaplanowano ekspozycję poświęconą miłości. \nMiłość towarzyszy ludziom od zawsze\, niemal od zawsze jest też jedną z najważniejszych bohaterek sztuki\, jest wreszcie tą\, dzięki której tworzenie w ogóle jest możliwe. Wielowymiarowość tego uczucia sprawia\, że niezliczone są wręcz sposoby jej obrazowania. Inaczej bowiem należy przedstawić Caritas czy Agape\, inaczej miłość macierzyńską\, inaczej wreszcie miłość między dwojgiem ludzi\, której symbolem są często postacie zaczerpnięte z mitologii – Eros i jego rzymski odpowiednik – Amor\, Kupido\, Anteros\, Afrodyta utożsamiana z rzymską Wenus (Wenerą)\, Himeros\, Potos\, by wymienić tych bardziej znanych bohaterów greckich czy rzymskich mitów. \nPlanowana wystawa będzie zatem wędrówką przez bogaty świat mitologii\, Biblii\, literatury\, ale też alegorii\, personifikacji\, symboli\, aż po wątki rodzajowe ściśle związane z przeżywaniem tego uczucia. Trzon ekspozycji będzie stanowiło malarstwo\, uzupełni je rzeźba i wyroby rzemiosła artystycznego. Przewidywany układ ma dać sposobność do zaprezentowania możliwie szerokiego wachlarza zarówno rodzajów miłości\, jak i sposobów jej obrazowania w różnych epokach. \n\nMiłość \n10 lutego – 18 października 2026\nMuzeum Narodowe w Kielcach | Dawny Pałac Biskupów Krakowskich\nKuratorka: Joanna Kaczmarczyk\nKoordynatorka: Anna Sychowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/milosc/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Kielcach\, pl. Zamkowy 1\, Kielce\, 25-010\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/milosc_wwystawa_kielce.jpg GEO:50.8691028;20.6274147 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Kielcach pl. Zamkowy 1 Kielce 25-010 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=pl. Zamkowy 1:geo:20.6274147,50.8691028 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260213 DTEND;VALUE=DATE:20260706 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20251013T152105Z LAST-MODIFIED:20260115T113645Z UID:26976-1770940800-1783295999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Młodopolska Grupa Pięciu. Zapomniani buntownicy DESCRIPTION:Mieczysław Jakimowicz\, Przeczucie | 1907\, Muzeum Narodowe w Krakowie\nWystawa krakowskiej Grupy Pięciu jest pierwszą w historii muzealnictwa ekspozycją poświęconą działalności istniejącego niespełna dwa i pół roku (październik 1905 – luty 1908) młodopolskiego ugrupowania od czasu wspólnych inicjatyw jego członków na początku XX stulecia. Tę niemal całkowicie zapomnianą dzisiaj grupę tworzyli Leopold Gottlieb\, Witold Wojtkiewicz\, Wlastimil Hofman\, Mieczysław Jakimowicz i Jan Rembowski. \nWystawa upamiętnia 120. rocznicę zawiązania ugrupowania nazywanego także Grupą „Norwid” i koncentruje się na dokonaniach absolwentów krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych\, których młodzieńcza twórczość była odpowiedzią na pojawiające się w sztuce europejskiej tendencje awangardowe. Ich wystąpienie przybrało formę otwartego buntu przeciwko Towarzystwu Artystów Polskich „Sztuka” oraz skostniałym regułom akademickim hołdującym realizmowi i ujawniło kierunek zainteresowań artystów późnej fazy sztuki młodopolskiej skupionych na ukazywaniu wewnętrznych przeżyć jednostki i stanów emocjonalnych\, torując tym samym drogę ku wczesnemu ekspresjonizmowi oraz symbolizmowi nastroju. I to stanowi fenomen Grupy Pięciu: młodzi twórcy\, u progu karier artystycznych\, starali się zmienić oblicze zastanej sztuki\, kierując swoje zainteresowania poza narzuconą sztuce polskiej tego okresu misję posłannictwa narodowego\, patriotycznego czy społecznego. Przeciwstawili się celowości sztuki i odeszli od nałożonych zadań umoralniających czy utylitarnych. Swoją działalnością wpisali się w nurt przemian nowoczesnej sztuki europejskiej\, dla której charakterystyczny był „ekspresywistyczny” sposób myślenia promujący ludzką podmiotowość i jej dążenie do nieograniczonego\, bezpośredniego uzewnętrzniania ja. \nPrezentacja dokonań Grupy Pięciu poprzez specjalnie dobrane sekwencje dzieł ma na celu ukazanie kierunków rozwoju sztuki późnego okresu młodopolskiego i skłonić do zgłębiania zagadnień nurtujących młodych artystów działających równolegle z uznanymi za wybitne osobowości twórcami będącymi dzisiaj „wizytówką” Młodej Polski. Z założenia wystawa ma charakter monograficzno-problemowy. A zatem z jednej strony ma przybliżyć poszczególnych artystów jako twórcze indywidualności\, których połączyła nieogłoszona manifestem (bo tego nigdy nie sformułowano)\, ale wspólna – ze względu na koleżeńskie i przyjacielskie relacje – idea poszukiwania „własnych dróg dla wypowiedzenia swych myśli”. Z drugiej zaś strony ekspozycja ukaże tematy i motywy wiodące\, które ujawniły się zarówno w okresie działalności grupy\, jak i w czasach poprzedzających jej powstanie oraz po jej rozpadzie. Stąd zakres chronologiczny pokazywanych – w dużej części po raz pierwszy – dzieł obejmować będzie okres od około 1900 roku aż po lata pierwszej wojny światowej. To rozszerzenie granic czasowych ma na celu pełniejszą prezentację dokonań młodych adeptów sztuki i uchwycenia procesów zachodzących w kształtowaniu ich postaw twórczych. Dodatkowo wystawa wzbogacona zostanie pracami artystów\, którzy czasowo związani byli z Grupą Pięciu (Tymon Niesiołowski\, Henryk Hochman\, Henryk Glicenstein\, Bronisława Rychter-Janowska) lub z nią sympatyzowali (Xawery Dunikowski). \n\nMłodopolska Grupa Pięciu.\nZapomniani buntownicy \n13 lutego – 5 lipca 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Krakowie\nKuratorka: Irena Buchenfeld\nKoordynatorka wystawy: Ewelina Zając URL:https://news.niezlasztuka.net/event/mlodopolska-grupa-pieciu-zapomniani-buntownicy/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny\, al. 3 Maja 1\, Kraków\, 30-062\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/10/Mieczyslaw-Jakimowicz-Przeczucie-1907-Muzeum-Narodowe-w-Krakowie.png GEO:50.060472;19.923779 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny al. 3 Maja 1 Kraków 30-062 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=al. 3 Maja 1:geo:19.923779,50.060472 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260213 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260224T142510Z LAST-MODIFIED:20260224T142510Z UID:27417-1770940800-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Rafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż DESCRIPTION:Wystawa Rafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż\nMuzeum im. Jacka Malczewskiego od lutego do maja 2026 roku zaprezentuje wystawę poświęconą Rafałowi Malczewskiemu\, zatytułowaną „Rafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż”. \nBędzie to pierwsza w naszym Muzeum tak bogata w treści ekspozycja prac Rafała\, skupiająca się na jego twórczości związanej z tematyką sportów zimowych\, pejzaży górskich\, rozrywek kurortowych oraz często w niej obecnych wątków humorystycznych. \nPunktem wyjścia będzie Zakopane lat dwudziestych i trzydziestych\, w czasie kiedy kuracjusze\, wczasowicze\, przybysze i tubylcy zachłysnęli się wolnością. Nowe sposoby spędzania wolnego czasu\, odkrycie rożnych sportów zimowych\, ale także moda na dancingi\, jazz\, gry karciane. Prezentację prac Rafała Malczewskiego wzbogacą dzieła twórców Rafałowi współczesnych\, z którymi artysta się przyjaźnił lub których twórczość mieści się w orbicie hasła Narty -Dansing – Brydż. \nOprócz dzieł Malczewskiego\, pragniemy zaprezentować twórczość wybitnych\, współczesnych Rafałowi artystów: Leona Chwistka\, Stanisława Ignacego Witkiewicza\, Zofii Stryjeńskiej\, Władysława Skoczylasa\, Augusta Zamoyskiego\, rzeźbiarzy i grafików skupionych wokół zakopiańskiej Szkoły Przemysłu Drzewnego. Prezentację wzbogacą plakaty\, rzemiosło artystyczne oraz realia z epoki. \n\nRafał Malczewski. Narty\, dansing\, brydż \n13 lutego 2025 – 31 maja 2026 r.\nMuzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu\nKuratorka wystawy: Magdalena Nosowska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/rafal-malczewski-narty-dansing-brydz/ LOCATION:Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu\, Rynek 11\, Radom\, 26-600\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/02/Narty__dansing__brydz.jpg GEO:51.402634;21.142157 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu Rynek 11 Radom 26-600 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Rynek 11:geo:21.142157,51.402634 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260224 DTEND;VALUE=DATE:20261001 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20251205T093238Z LAST-MODIFIED:20251205T093238Z UID:27195-1771891200-1790812799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Przy fortepianie. Odsłona II DESCRIPTION:Wystawa Przy fortepianie. Odsłona II\n„Atma”\, miejsce związane z kompozytorem Karolem Szymanowskim\, przestrzeń\, która jest przesiąknięta muzyką i regularnie nią rozbrzmiewa\, stanowi znakomite „tło” dla wspaniałych dzieł malarskich przełomu XIX i XX wieku\, obrazujących piękny i bardzo wdzięczny motyw Przy fortepianie. \nNa wybranych do pokazu obrazach panuje przede wszystkim atmosfera skupienia i nastrój kontemplacji. Nikt i nic nie zakłóca kameralności i harmonii tych chwil\, kiedy zaczyna rozbrzmiewać dźwięk fortepianu (czy pianina). Te niezwykłe instrumenty\, zachwycają nie tylko swoim eleganckim kształtem\, ale całą gamą symbolicznych treści. Budzą różnorodne emocje\, namiętności\, reminiscencje\, kreują przestrzeń do rozmaitych interpretacji\, ucieleśniają klasę i kulturę\, często przywołują nostalgię. \nFortepian przeszedł ciekawą drogę\, od luksusowego „mebla” dla arystokracji\, do domów klasy średniej\, stając się „narzędziem społecznym” przez wiele epok. Do dziś fortepian postrzegany jest jako symbol statusu społecznego i pozycji kulturowej. „Przedmiot” ten często umieszczany w obrazach na pierwszym planie\, skupiając naszą uwagę\, koncentruje ją z reguły na postaci grającej na nim\, czy choćby znajdującym się przy nim. \nDruga odsłona wystawy prezentuje wyjątkowo oryginalne dzieła\, na których możemy zobaczyć postaci kobiece oddające się muzycznej refleksji przy fortepianie. Począwszy od niezwykłego salonowego obrazu Przy fortepianie Stanisława Lentza. W ciemnym\, mrocznym wnętrzu na pierwszym planie widzimy ubraną na biało kobietę z dłońmi na klawiaturze\, spoglądającą z uwagą w nuty rozłożone na instrumencie. Przy niej zasłuchany w melodii siedzi mężczyzna. Podobna salonowa scena rozgrywa się na drugim obrazie\, ale już o bardziej rozjaśnionej kolorystyce. To dzieło Stanisława Dębickiego\, Doktor Dwernicki z żoną przy fortepianie. Postać kobieca\, siedząca przy instrumencie\, również skoncentrowana jest na zapisie nutowym i dźwiękach muzyki. Mężczyzna siedzący tuż obok pochyla głowę nad lekturą książki. Kolejną postacią kobiecą\, grającą na fortepianie\, jest córka artysty Włodzimierza Tetmajera – sportretowana w obrazie Stara piosenka. Wnętrze mroczne\, oświetlone tylko świeczką przymocowaną do pianina\, zdaje się być wypełnione muzyką. Natomiast Portret żony przy fortepianie Zbigniewa Pronaszki ukazuje kobietę\, która też stoi przy fortepianie\, elegancka\, dostojna\, ale jednocześnie znakomicie z tym instrumentem harmonizująca. \nDodatkowo pokaz został wzbogacony o dzieła twórców współczesnych. Wizerunek sławnego kompozytora PE. Bronisława Schlabsa\, odnoszący się do postaci Krzysztofa Pendereckiego oraz cudownie dźwięczny obraz Karola Pustelnika – Kompozycja muzyczna\, gdzie wokół wirujących\, rozproszonych barw\, widoczne są klawiatury. Patrząc na te obrazy\, niemal słyszymy muzykę. Dostrzegamy ją poprzez kolory i formy. Światło\, a także lekkość i dźwięczność\, rytm kształtów\, widoczne w tych dziełach\, sprawiają\, że nikt z odbiorców nie ma wątpliwości\, iż są przesiąknięte muzyką. Wraz z grającymi na instrumencie pochylamy wzrok\, by skupić się na ułożonych na klawiaturze dłoniach i czekamy na pierwsze akordy\, aby nasycić nimi swą duszę. \nW tej niezwykłej willi regularnie można słuchać gry na fortepianie\, koncertowym Schimmelu. Służy on podczas koncertów kameralnych organizowanych w muzeum. Na ekspozycji\, w gabinecie kompozytora znajduje się pianino (należało do doktora Olgierda Sokołowskiego\, zakopiańskiego lekarza\, który leczył muzyka)\, na którym grał Karol Szymanowski. Od momentu opuszczenia rodzinnej Tymoszówki\, kompozytor nie miał własnego instrumentu. Komponował na pianinach wynajętych. W „Atmie” pracował początkowo przy instrumencie marki Pertoff\, dzierżawionym od Franciszki Kulpińskiej\, właścicielki pensjonatu Gerlach na Krupówkach. Pianino Gebrüder Stingl K. u. K. Hof Clavier -Fabrikanten zostało przekazane do Muzeum Narodowego w Krakowie przez doktor Julię Sokołowską w 1975 roku. \n\nPrzy fortepianie. Odsłona II \n24 lutego – 30 września 2026 r.\nMuzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem URL:https://news.niezlasztuka.net/event/przy-fortepianie-odslona-ii/ LOCATION:Muzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem\, ul. Kasprusie 19\, Zakopane\, 34-500\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/12/02-b-001173-001-a-e_detail.jpg GEO:49.292554;19.948478 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Karola Szymanowskiego w willi Atma w Zakopanem ul. Kasprusie 19 Zakopane 34-500 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Kasprusie 19:geo:19.948478,49.292554 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260301 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260126T112502Z LAST-MODIFIED:20260402T093537Z UID:27342-1772323200-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Wschód słońca na Zachodzie DESCRIPTION:Koji Kamoji\, Kamień\, wiatr\, woda i linia | 2023\nPrezentacja twórczości trzech współczesnych artystów urodzonych w Japonii\, którzy na początku swojej kariery przeprowadzili się do Europy – Koji Kamoji (ur. 1935)\, Yoshio Nakajima (ur. 1940) i Keiji Uematsu (ur. 1947). Wykształceni w Japonii\, lecz tworzący w innym kręgu kulturowym\, stali się ważnymi przedstawicielami współczesnej sceny artystycznej. \n\n \n \n \n \n \n Koji Kamoji\n \n \n \n \n \n \n \n Koji Kamoji\n \n \n\nPomimo tętniącej życiem awangardowej – obecnie legendarnej – japońskiej sceny artystycznej lat 50. i 60. XX w. wielu początkujących twórców zdecydowało się wyemigrować z Japonii do Europy czy Stanów Zjednoczonych. Kamoji\, Nakajima i Uematsu wyjechali z rodzinnego kraju w okresie zimnej wojny i osiedlili się w różnych miejscach i kontekstach geopolitycznych: Polska – Szwecja – Niemcy (NRD). \nKeiji Uematsu\, One Stone | 2019\nZ artystycznego punktu widzenia wszystkich trzech łączy zainteresowanie filozofią i naturą\, a także genealogia sztuki konceptualnej i zainteresowanie działaniami site specific z wykorzystaniem przestrzeni wystawienniczej\, jednak praktyka artystyczna każdego z nich jest inna. \nWystawa obejmuje różne media – od malarstwa\, rysunku i rzeźby\, poprzez film i fotografię\, aż po performans. \nKeiji Uematsu\, Vertical Position | 1973-2015\n\nWschód słońca na Zachodzie\nKoji Kamoji\, Yoshio Nakajima i Keiji Uematsu \n1 marca – 31 maja 2026 r.\nMuzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł\nKuratorzy wystawy: Iwona Dorota Bigos (PL)\, Akiko Kasuja (JP)\, Martin Schibli (SE) URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wschod-slonca-na-zachodzie/ LOCATION:Muzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł\, ul. Wystawowa 1\, Wrocław\, 51-618\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/koji-kamoji-kamien-wiatr-woda-i-linia-2023.jpg GEO:51.1082478;17.0758624 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe we Wrocławiu | Pawilon Czterech Kopuł ul. Wystawowa 1 Wrocław 51-618 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Wystawowa 1:geo:17.0758624,51.1082478 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260314 DTEND;VALUE=DATE:20261001 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260126T110505Z LAST-MODIFIED:20260126T110505Z UID:27339-1773446400-1790812799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Plakat polski. Kolekcja DESCRIPTION:Teodor Axentowicz\, Plakat II Wystawy Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” | 1898 r.\nMuzeum Plakatu w Wilanowie powraca! Od młodopolskich plakatów\, po nowoczesne projekty graficzne – kolekcja plakatu polskiego to blisko 36 000 obiektów. Po raz pierwszy w historii pierwszego na świecie muzeum plakatu będą one prezentowane w ramach wystawy stałej. \nZe względu na kruchą naturę papieru ekspozycja będzie zmieniać się co trzy miesiące. Opowieść jednak pozostanie ta sama. To historia przemian społecznych\, kulturowych i politycznych\, które pozostawiły swój ślad na plakatach. \nWystawa będzie podzielona na sześć rozdziałów: od czasów Młodej Polski\, poprzez reklamę artystyczną dwudziestolecia międzywojennego\, powojenną propagandę\, artystyczny fenomen polskiej szkoły plakatu\, po nowoczesne projektowanie graficzne. \nMuzeum Plakatu wraca na mapę Warszawy po kilkuletniej przerwie\, w trakcie której przeszło gruntowną modernizację. Nowa aranżacja została zaprojektowana przez Syfon Studio. \nEkspozycji towarzyszyć będzie przygotowana przez Kubę Sowińskiego bogato ilustrowana publikacja. To kompendium wiedzy o polskim plakacie oraz historii Muzeum Plakatu w Wilanowie. \n\nPlakat polski. Kolekcja\nWystawa stała \nOd 14 marca 2026 r. \nMuzeum Plakatu w Wilanowie\nZespół kuratorski: Izabela Iwanicka Dzierżawska\, Mariusz Knorowski\, Aleksandra Oleksiak\, Bożena Pysiewicz\, Michał Warda URL:https://news.niezlasztuka.net/event/plakat-polski-kolekcja/ LOCATION:Muzeum Plakatu w Wilanowie\, ul. St. Kostki Potockiego 10/16\, Warszawa\, 02-958\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/teodor_axentowiczmXR5oa6vrGuYqcOKaaQ.jpg GEO:52.164008;21.088106 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Plakatu w Wilanowie ul. St. Kostki Potockiego 10/16 Warszawa 02-958 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. St. Kostki Potockiego 10/16:geo:21.088106,52.164008 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260320 DTEND;VALUE=DATE:20260824 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260126T102944Z LAST-MODIFIED:20260324T120821Z UID:27321-1773964800-1787529599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Szapocznikow. Osobista DESCRIPTION:Alina Szapocznikow\, Piersi | 1966-68\, Muzeum Narodowe we Wrocławiu\nW Galerii Sztuki Polskiej XX+XXI zaprezentowana zostanie twórczość jednej z najważniejszych polskich rzeźbiarek okresu powojennego. Pionierską – zarówno w kontekście eksperymentów z materią rzeźbiarską\, jak i sztuki kobiecej. Wystawa Szapocznikow. Osobista po raz pierwszy gromadzi w jednym miejscu wszystkie prace Aliny Szapocznikow znajdujące się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie. Skupioną na emocjach narrację dopełnia kilka dzieł z kolekcji m.in. Muzeum Narodowego we Wrocławiu czy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. \nTwórczość Szapocznikow\, rozwijana w drugiej połowie XX wieku\, radykalnie poszerzyła rozumienie medium rzeźbiarskiego. Artystka sięgała po nowe\, często niekonwencjonalne materiały\, takie jak poliester czy poliuretan\, dzięki czemu nie tylko rozwinęła język rzeźby\, lecz także zakwestionowała tradycyjne wyobrażenia o jej formie i trwałości. Od 1963 roku Szapocznikow mieszkała i pracowała w Paryżu. Tam wypracowała autorski\, rozpoznawalny styl artystyczny. \nAlina Szapocznikow\, Koński ogon (Głowa Meksykanki) | między 1955-1956\, Muzeum Narodowe w Krakowie\nOd początku wierna rzeźbie i doskonale rozumiejąca jej język\, Alina Szapocznikow była zafascynowana w równej mierze biologizmem ludzkiego ciała\, jak i materią rzeźbiarską. Brutalne formy jej prac: poszarpane\, zdeformowane sylwetki oraz naturalizm jej odlewów z poliestru odznaczają się silną ekspresją. Rzeźbiarka zaczynała jednak od stylistyki właściwej socrealizmowi\, interpretując ją całkowicie po swojemu. Z czasem bardzo daleko odeszła od socrealistycznej konwencji. Swoją twórczością przepracowywała bolesną pamięć o wydarzeniach II wojny światowej – była nastoletnią więźniarką obozów koncentracyjnych\, w wyniku Holokaustu straciła część bliskich. W 1969 roku otrzymała diagnozę raka piersi – odtąd w odważny\, niespotykany wcześniej w sztuce sposób\, bezpośrednio i szczerze odwoływała się do swojej choroby. \n\n \n \n \n \n \n Alina Szapocznikow\, Faruk (Faraon) | 1964\, Muzeum Narodowe w Krakowie\n \n \n \n \n \n \n \n Alina Szapocznikow\, Buła | 1965\, Muzeum Narodowe w Krakowie\n \n \n \n \n \n \n \n Alina Szapocznikow\, Bukiet (I) | 1964\, Muzeum Narodowe w Krakowie\n \n \n\nMimo tych dramatycznych doświadczeń\, w swoich dziełach starała się podkreślać zmysłowe i erotyczne aspekty ludzkiej egzystencji. W centrum twórczości Aliny Szapocznikow pozostaje ciało\, które jest przekaźnikiem zarówno dramatycznych historii\, jak i zmysłowej przyjemności. Ciało – własne i ciało obce; twarz\, z której jak w Zielniku można wyczytać całe spektrum emocji i głębię symboliki. Jej sztuka podlegała ewolucji\, lecz jedno pozostało niezmienne: zawsze pragnęła oddać w rzeźbie radości i tragedie życia. \nJej wczesne prace\, wyzwolone spod socrealistycznego dyktatu\, jeszcze przedstawiające\, figuralne – były manifestem młodości pokolenia\, które przeżyło II wojnę światową. Szybko jednak zwróciła się ku poszukiwaniom ekspresyjnej formy zaczerpniętej z cielesności i biologii\, lecz odległej od realistycznego ujęcia. \nOdkrycie nowych\, syntetycznych tworzyw pozwoliło jej przekazać w artystycznej formie prawdę o człowieku. Wrażliwe na kształt dłonie Aliny Szapocznikow formowały łatwe do odczytania\, choć nigdy odtwórcze\, doznanie żywego ciała będącego przekaźnikiem uczuć. W jednym z ostatnich tekstów nazwała ludzkie ciało strefą całkowicie erogenną. \nWystawa Szapocznikow. Osobista\, fot. Muzeum Narodowe w Krakowie\nCiało występuje u niej w różnych rolach – zmysłowego fetyszu\, naturalistycznego studium\, ekspresyjnego symbolu człowieczeństwa. Bywa atrakcyjne\, ale też odpychające. Często jest fragmentaryczne\, uszkodzone\, okaleczone. \nZ wewnętrznej potrzeby kontaktu z materią tworzyła dzieła dające wrażenie spontaniczności\, lecz doskonale przemyślane i skonstruowane. Rzeźbiła przeciw nietrwałości ludzkiego życia. \nEkspozycja w Gmachu Głównym MNK ma zadziałać na widza niemal haptycznie – mimo niemożności dotknięcia dzieł ma stworzyć wrażenie cielesnej bliskości. Niewielka\, nastrojowo oświetlona przestrzeń prezentacji rzeźb pozwala na prawdziwie osobisty kontakt odbiorców z wrażliwością Aliny Szapocznikow. \nWystawa Szapocznikow. Osobista\, fot. Muzeum Narodowe w Krakowie\n\nSzapocznikow. Osobista \n20 marca – 23 sierpnia 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Krakowie\nKuratorka: Agata Małodobry\nKoordynatorka: Gabriela Kuleczko\nAranżacja: Marta Staszków URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szapocznikow-osobista/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny\, al. 3 Maja 1\, Kraków\, 30-062\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/03/alina-szapocznikow-xxii-0419-800x1200-1.jpg GEO:50.060472;19.923779 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny al. 3 Maja 1 Kraków 30-062 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=al. 3 Maja 1:geo:19.923779,50.060472 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260320 DTEND;VALUE=DATE:20260629 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260319T144928Z LAST-MODIFIED:20260402T093549Z UID:27468-1773964800-1782691199@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Maria Jarema. Pęknięty modernizm DESCRIPTION:Maria Jarema\, Penetracje I | 1957\, Muzeum Sztuki\, Łódź\nWystawa Maria Jarema. Pęknięty modernizm proponuje nowe spojrzenie na twórczość jednej z najbardziej oryginalnych postaci polskiej sztuki nowoczesnej okresu międzywojennego i powojennego. Ukończyła studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 1935 roku\, wcześnie dołączyła do zaangażowanego politycznie środowiska awangardowego\, odrzucającego normy akademickie. Była współzałożycielką Grupy Krakowskiej\, ugrupowania o istotnym znaczeniu dla rodzącego się pokolenia modernistów. W latach 1934–1939 współpracowała również z prowadzonym przez jej brata Józefa eksperymentalnym teatrem Cricot\, w którym zajmowała się scenografią\, kostiumami\, lalkarstwem i grą sceniczną. \nPortret artystki. Archiwum rodziny artystki\n  \nOd początku kariery artystycznej Jarema identyfikowała się z międzynarodowym nurtem modernizmu\, przejmując język wspólny dla abstrakcji postkubistycznej i czerpiąc z surrealizmu i ekspresjonizmu. W okresie powojennym radykalnie domagała się wolności artystycznej. Łącząc charakterystyczną dla surrealizmu koncentrację na cielesności i autoekspresji z dążeniem do formalnej autonomii sztuki abstrakcyjnej\, Jarema od 1949 roku rozpoczęła eksperymenty z techniką monotypii\, odmawiając podporządkowania się dyktatom realizmu socjalistycznego i pozostając na emigracji wewnętrznej do 1954 roku. To właśnie technika monotypii umożliwiała jej wyrażanie podmiotu jako całości\, obejmując także to\, co pozornie niemożliwe do pogodzenia – obszary pęknięć i rozdarć\, naznaczone zarówno napięciami wewnętrznymi\, jak i zewnętrznymi. Kuratorzy określają wypracowany przez nią idiom mianem „pękniętego modernizmu”. Twórczość artystki można czytać jako badanie różnych sytuacji\, w jakich znajduje się ciało i podmiot: od doświadczenia jednostki\, przez relacje między dwojgiem ludzi\, rodzinę\, aż po funkcjonowanie w szerszej wspólnocie. Wystawa jest zaaranżowana według tej narastającej skali – jednostka\, para\, rodzina\, zbiorowość – pokazując\, jak w obrazach ciała ujawniają się napięcia społeczne oraz procesy rozpadu i pęknięcia podmiotu. Prezentuje również prace polskich\, francuskich\, szwajcarskich i włoskich artystów\, z którymi pozostawała w polemicznym dialogu. \nMaria Jarema\, Głowy | 1953\, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\nPóźne cykle prac Jaremy – Wyrazy\, Penetracje i Filtry – najpełniej odsłaniają jej „pęknięty modernizm”. Warstwy monotypii splatają się tu z malarskimi\, przejrzystymi formami\, geometrycznymi i organicznymi\, tworząc drgające struktury przestrzenne\, które sugerują bardziej ruch niż przedstawienie. Ta perspektywa pozwala interpretować twórczość Jaremy jako próbę stworzenia nowego języka relacji ze światem\, opartego na współzależności i wzajemnym oddziaływaniu ciał\, sił i życiodajnej materii. Artystka jawi się tym samym jako wytrwała architektka płynnych form\, która w obliczu stopniowego rozkładu życia publicznego i wyniszczającej jej własny organizm białaczki była w stanie nadać wibrującemu\, niestabilnemu tworzywu znaczenie – oporu i pola eksperymentu wyobraźni. \n\n \n \n \n \n \n Maria Jarema\, Wyrazy | 1954\, Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy\n \n \n \n \n \n \n \n Maria Jarema\, Wyrazy 8\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n \n \n\nWystawa umożliwia głębsze zrozumienie indywidualnej praktyki i procesu twórczego Jaremy\, prezentując jej twórczość razem z pracami polskich\, francuskich\, szwajcarskich i włoskich artystów\, których podziwiała i z których dorobkiem się mierzyła. Nie godziła się jednak na rezygnację z własnego głosu. Doskonale rozumiała\, że „bez deformacji\, transpozycji\, metafory\, abstrakcji – nie jesteśmy dzisiaj w stanie objąć i wyrazić narastających konfliktów uczuć i spraw”. \nMaria Jarema\, Portret | 1942\, Muzeum Narodowe w Warszawie\nWystawa prezentuje prace ze wszystkich okresów twórczości Marii Jaremy. Po raz pierwszy w historii wystawiennictwa\, Pęknięty modernizm obejmuje także niemal cały księgozbiór artystki\, na który składają się katalogi wystaw\, tomiki poezji\, portfolia artystów i czasopisma – materiały zbierane w czasie trzech długich pobytów w Paryżu\, wymieniane z przyjaciółmi w Polsce lub podarowane artystce przez brata Józefa. Zbiory te ułatwiają zarysowanie intelektualnej i artystycznej biografii artystki bezkompromisowej\, nieustannie głodnej doświadczeń i bodźców intelektualnych\, zmarłej przedwcześnie w wieku pięćdziesięciu lat. \nArtyści i artystki: Maria Jarema oraz Jean-Michel Atlan\, Jean Deyrolle\, Gillo Dorfles\, Maurice Estève\, Hans Hartung\, Jean Hélion\, Berta Grünberg\, Józef Jarema\, Tadeusz Kantor\, Alfred Manessier\, André Masson\, Henri Matisse\, Erna Rosenstein\, Jonasz Stern\, Pierre Tal-Coat\, Sophie Taeuber-Arp i Jean Arp\, Jean Tinguely\, Victor Vasarely\, Zygmunt Waliszewski\, Eugeniusz Waniek\, Henryk Wiciński. \n\nMaria Jarema. Pęknięty modernizm \n20 marca – 28 czerwca 2026 r.\nMuzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie \nKuratorzy: Éric de Chassey\, Natalia Sielewicz URL:https://news.niezlasztuka.net/event/maria-jarema-pekniety-modernizm/ LOCATION:Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\, Pańska 3\, Warszawa\, mazowieckie\, 00-124\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/03/Jarema-Penetracje-I-1957-Muzeum-Sztuki-Lodz.jpg GEO:52.232655;21.002087 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie Pańska 3 Warszawa mazowieckie 00-124 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Pańska 3:geo:21.002087,52.232655 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260408 DTEND;VALUE=DATE:20260501 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260402T085856Z LAST-MODIFIED:20260402T093031Z UID:27524-1775606400-1777593599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Tam\, gdzie codzienność spotyka cud. Malarstwo Krzysztofa Websa i wielkanocne rzeźby sztuki naiwnej DESCRIPTION:Wystawa Tam\, gdzie codzienność spotyka cud. Malarstwo Krzysztofa Websa i wielkanocne rzeźby sztuki naiwnej\nWystawa Tam\, gdzie codzienność spotyka cud…\, ukazuje świat widziany oczami sztuki naiwnej – świat prostych ludzi\, ich codziennych zajęć\, trosk i radości. W obrazach Krzysztofa Websa zwyczajne sceny życia nabierają szczególnego wymiaru: opowiedziane z dziecięcą szczerością i baśniową wrażliwością odsłaniają ukryte w codzienności piękno i dobro. \nTowarzyszące im rzeźby artystów nurtu sztuki naiwnej prowadzą widza ku centrum chrześcijańskiego misterium Wielkanocy – od Ostatniej Wieczerzy\, przez dramat ukrzyżowania\, po światło Zmartwychwstania. Zestawienie tych dwóch porządków ukazuje\, że doświadczenie sacrum nie istnieje poza ludzkim życiem\, lecz rodzi się w jego najprostszych gestach i przeżyciach. \nAntoni Kamiński\, Ostatnia wieczerza\, materiały organizatora\nW tej opowieści codzienność staje się przypowieścią o nadziei. W świecie prostych ludzi wiara splata się z losem człowieka\, a historia Męki i Zmartwychwstania przypomina o możliwości odnowy – o cudzie\, który może wydarzyć się pośród zwyczajnego życia. \n\n \n \n \n \n \n Krzysztof Grodzicki\, Jezus wjeżdża do Jerozolimy\, materiały organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Wojciech Nagórski\, Pieta\, materiały organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Grzegorz Król\, Modlitwa w Ogrójcu\, materiały organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Tadeusz Kacalak\, Pieta\, materiały organizatora\n \n \n\nTak o wystawie mówi kolekcjoner Maciej Balcerak: \n„Jako kolekcjoner sztuki intuicyjnej z dużą chęcią skorzystałem z możliwości współpracy z Centrum Kultury Powiatu Zgierskiego. Jej początkiem była wystawa „Opowieści tkane & rzeźbione” (styczeń 2026)\, na której zaprezentowano m. in. rzeźby wybitnych polskich artystów intuicyjnych i ludowych pochodzące z mojego zbioru „Kolekcja Sztuki Macieja Balceraka”. Duże zainteresowanie wystawą\, jak też entuzjastyczny jej odbiór przez odwiedzających skłoniły nas wspólnie do kontynuacji współpracy. Efektem tego będą kolejne\, najprawdopodobniej dwie wystawy jeszcze w 2026 roku. Najbliższa z nich\, na przełomie marca i kwietnia br. pokaże malarstwo naiwne uznanego gliwickiego twórcy – Krzysztofa Websa. Obrazom towarzyszyć będzie ekspozycja rzeźb związanych z Wielkanocą ze szczególnym uwzględnieniem tematyki pasyjnej. Ich autorami są znakomici polscy rzeźbiarze wywodzący się z nurtu sztuki intuicyjnej i ludowej: Tadeusz Kacalak\, Antoni Kamiński\, Krzysztof Grodzicki\, Grzegorz Król\, Zdzisław Słonina i Wojciech Nagórski”. \n\nKrzysztof Webs (ur. 1952 w Rudzińcu koło Gliwic) jest malarzem związanym ze śląskim środowiskiem twórców nieprofesjonalnych i jednym z rozpoznawalnych przedstawicieli polskiej sztuki naiwnej i intuicyjnej. Malarstwo Krzysztofa Websa koncentruje się na scenach z życia codziennego\, zwłaszcza związanych z kulturą i historią Śląska. Artysta przedstawia robotnicze dzielnice\, place miejskie\, obyczaje\, wydarzenia historyczne czy sceny uliczne. Jego obrazy są barwne\, narracyjne i często przypominają wizualne opowieści o wspólnocie\, pracy i codziennych rytuałach życia. Prace artysty były wielokrotnie prezentowane na wystawach\, a jedna z ważniejszych ekspozycji – przygotowana przez Muzeum Śląskie w Katowicach z okazji 35-lecia twórczości – nosiła tytuł „Pejzaże z morałem”. \n\n \n \n \n \n \n Krzysztof Webs\, Bujarowie\, materiały organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Krzysztof Webs\, Złota rybka\, materiały organizatora\n \n \n\nWystawę można zwiedzać do 30 kwietnia 2026 roku w:\nponiedziałek\, wtorek\, środa\, piątek w godzinach 10.00-18.00\nsobota 10.00-15.00\nczwartki i niedziele – wystawa nieczynna URL:https://news.niezlasztuka.net/event/tam-gdzie-codziennosc-spotyka-cud-malarstwo-krzysztofa-websa-i-wielkanocne-rzezby-sztuki-naiwnej/ LOCATION:Centrum Kultury Powiatu Zgierskiego\, ul. Długa 42\, Zgierz\, 95-100\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/gdzie-codziennosc-spotyka-cud-plakat.jpg GEO:51.8542496;19.4186453 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Centrum Kultury Powiatu Zgierskiego ul. Długa 42 Zgierz 95-100 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Długa 42:geo:19.4186453,51.8542496 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260409 DTEND;VALUE=DATE:20260506 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260401T112205Z LAST-MODIFIED:20260401T112636Z UID:27508-1775692800-1778025599@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Ogród otwarty. Wystawa prac Tomasza Zjawionego DESCRIPTION:Wystawa malarstwa Tomasza Zjawionego Ogród otwarty\nMediateka MeMo zaprasza na otwarcie\nwystawy Tomasza Zjawionego pt. Ogród otwarty.\n \nOgród od wieków stanowi przestrzeń symboli – miejsce kontemplacji\, odrodzenia i wewnętrznej refleksji. Przywołuje skojarzenia z rajem\, życiem\, miłością i płodnością\, ale także z odosobnieniem\, schronieniem i tajemnicą ludzkiej natury. Prezentowane na wystawie prace\, głównie z cyklu „Landscapes”\, ukazują krajobraz widziany przez wyobraźnię artysty – balansujący między rzeczywistością a wizją. Szczególne miejsce zajmują w nich motywy roślinne\, poprzez które artysta bada strukturę natury\, odsłaniając jej intymność oraz subtelną\, niekiedy mroczną autonomię Na wystawę składa się kilkanaście prac\, głównie z cyklu „Landscapes”\, w którym artysta bada i interpretuje motyw krajobrazu. Przedstawia go zarówno w szerokich\, syntetycznych ujęciach\, jak i w obrazach skoncentrowanych na detalu. Natura ukazana jest tu poprzez filtr wyobraźni – nieco przekształcona\, momentami baśniowa\, balansująca między rzeczywistością a wizją. W centrum zainteresowania artysty znajdują się motywy roślinne. Zagłębiając się w ich strukturę i formę\, odsłania ich intymność oraz podkreśla ich autonomiczną\, mroczną naturę\, która jest mu bardzo bliska. Roślinność staje się tu nie tylko elementem krajobrazu\, lecz także nośnikiem emocji i symbolicznych znaczeń. \n\nTomasz Zjawiony jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (2018). Uzyskał dyplom magistra z zakresu architektury wnętrz pod kierunkiem prof. Roberta Sobańskiego i malarstwa pod kierunkiem prof. Marka Saka. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa w pracowni malarstwa prof. Andrzeja Bednarczyka\, otrzymał dyplom w (2021). Zajmuje się malarstwem\, tworzy instalacje i obiekty artystyczne\, projektuje wnętrza oraz zajmuje się renowacją i konserwacją mebli drewnianych i obiektów. Mieszka i pracuje w Łodzi. \nWSTĘP BEZPŁATNY — warunkiem uczestnictwa w wydarzeniu jest posiadanie aktywnej karty do Biblioteki Miejskiej w Łodzi (fiszki). Prosimy przygotować fiszkę przed wejściem na salę. \nWięcej informacji » URL:https://news.niezlasztuka.net/event/ogrod-otwarty-tomasz-zjawiony-wystawa/ LOCATION:Mediateka MeMo\, Moniuszki 5\, Łódź\, łódzkie\, 90-101\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/04.09_tomasz_zjawiony_wernisaz_kwadrat.png GEO:51.7680199;19.4585894 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Mediateka MeMo Moniuszki 5 Łódź łódzkie 90-101 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Moniuszki 5:geo:19.4585894,51.7680199 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260410 DTEND;VALUE=DATE:20260713 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20250728T133056Z LAST-MODIFIED:20250728T133056Z UID:26621-1775779200-1783900799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Gotyk w Karpatach DESCRIPTION:Ukrzyżowanie z Feldioara\nTematem wystawy są dzieła sztuki przedstawiającej doby gotyku\, powstałe w Europie Środkowej. Około stu obrazów i rzeźb z muzeów i kościołów w jedenastu krajach uzupełnia dokumentacja fotograficzna tego co nieprzenośne – malowideł ściennych i plastyki architektonicznej. \nWystawa dostarcza materiału dowodowego dla tezy\, że adekwatne ramy przestrzenne dla badania i prezentowania sztuki gotyckiej\, jak i każdej sztuki dawnej\, definiować trzeba nie poprzez byty państwowo-prawne (całkiem szczególnie gdy opisują one naszą a nie średniowieczną rzeczywistość) tylko przez pojęcia topograficzne. Te wynikają z warunków naturalnych: z konfiguracji powierzchni\, klimatu\, szaty roślinnej i bogactw mineralnych. Jednym z takich prymarnych pojęć są Karpaty. Gdy po r. 1989 granice przestały odgradzać a przełęcze i doliny rzek górskich stały się znów – jak przez wieki – powszednim miejscem przechodnim\, podróżując „na drugą stronę” gór napotykaliśmy ustawicznie przyczyny albo skutki\, dopełnienia albo paralele do zjawisk artystycznych\, które wcześniej obserwowaliśmy po „swojej” stronie. Wystawa systematyzuje te\, intuicyjnie doświadczane „efekty déjà vu”. \nMonumentalne Krucyfiksy tęczowe\nStawiamy tezę\, że Karpaty (podobnie jak wszystkie góry) nie dzieliły tylko łączyły. Co więcej\, uważamy\, że Karpaty były nie tylko obszarem przechodnim\, korytarzem tranzytowym\, lecz także samodzielnym regionem artystycznym tzn. że na tym obszarze zachowana jest ciągłość rozwoju\, jedne dzieła sztuki dają początek kolejnym. Poprzez odpowiednie zestawienie eksponatów pokazujemy\, że po obu stronach gór działały te same warsztaty\, dzieła sztuki przesyłane były z jednej strony Karpat na drugą podobnie jak w obu kierunkach przenikały się nowe tendencje w sztuce (ujęcia formy\, schematy ikonograficzne\, konteksty funkcjonalne). \nWystawa prezentuje zarówno nowe odkrycia\, będące rezultatem bieżących prac konserwatorskich bądź kwerend terenowych\, jak i stanowi okazję dla naocznego zweryfikowania tez atrybucyjnych postawionych dawno temu. Wykorzystujemy też możliwość scalenia – choćby chwilowego – dzieł\, których elementy zostały niegdyś rozproszone. \nPiety wapienne importowane po obu stronach Karpat\nWystawę otwiera część multimedialna\, prezentująca wizerunki dzieł sztuki przynależnych do „kultury pamięci” doby gotyku. Natomiast dzieła sztuki zgrupowane są w trzech kolejnych sekcjach. Pierwsza odnosi się do sposobu ujmowania tematów i motywów sztuki sakralnej\, wyznacza granicę między stałym repertuarem ikonografii chrześcijańskiej a tym co stanowi szczególną właściwość regionu. Kolejna sekcja wystawy poświęcona jest zadaniom sztuki przedstawiającej w dobie gotyku (nastawy ołtarzowe\, przedstawienia dewocyjne\, przedstawienia upamiętniające\, rekwizyty dramatyczne\, mikroarchitektura). Także i tu poszukujemy ujęć „endemicznych” dla obszaru Karpat. Na koniec\, w sekcji zatytułowanej „W drodze – ludzie\, dzieła sztuki\, idee” prezentujemy\, na zasadzie studiów przypadków\, kierunki rozchodzenia się inspiracji artystycznych (z jednej strony Karpat na drugą\, ze starych centrów kulturowych Europy Zachodniej – w Karpaty\, z Karpat – poprzez migracje artystów – na Zachód Europy). \nPodstawowym przesłaniem wystawy „Gotyk w Karpatach” jest propozycja zastąpienia anachronicznych klisz pojęciowych\, nową euroregionalną perspektywą narracji o sztuce przełomu średniowiecza i nowożytności. \nTyp Madonna col-bambino vispo rozpowszechniony po obu stronach Karpat\n\nGotyk w Karpatach \n10 kwietnia – 12 lipca 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Krakowie\nKurator | autor scenariusza wystawy: dr Wojciech Marcinkowski\nKoordynacja projektu: Katarzyna Pawłowska\nWspółpraca: dr Štefan Valášek URL:https://news.niezlasztuka.net/event/gotyk-w-karpatach/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny\, al. 3 Maja 1\, Kraków\, 30-062\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2025/07/Ukrzyzowanie-z-Feldioara.jpg GEO:50.060472;19.923779 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Krakowie | Gmach główny al. 3 Maja 1 Kraków 30-062 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=al. 3 Maja 1:geo:19.923779,50.060472 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260410 DTEND;VALUE=DATE:20260706 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260404T100641Z LAST-MODIFIED:20260428T074104Z UID:27553-1775779200-1783295999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Re/Wizje. Plakat filmowy polskich artystek 1954-1982 DESCRIPTION:Wystawa Re/Wizje. Plakat filmowy polskich artystek 1954-1982\nCzy plakat w Polsce drugiej połowy XX wieku był wyłącznie męską domeną? Czy w kraju\, w którym zrodziło się zjawisko określane do dziś szumnie brzmiącą nazwą „polska szkoła plakatu”\, nie było kobiet tworzących plakaty? Można odnieść takie wrażenie\, przeglądając liczne publikacje poświęcone historii polskiego plakatu i\, szerzej\, projektowaniu graficznemu. Również na wystawach jeszcze do niedawna autorki plakatów i ich prace były pomijane. Tymczasem od drugiej połowy lat czterdziestych do połowy lat sześćdziesiątych\, w okresie rozkwitu „polskiej szkoły plakatu”\, a także w kolejnych dekadach XX wieku\, plakat uprawiały artystki plastyczki – absolwentki Akademii Sztuk Pięknych warszawskiej i krakowskiej oraz wyższych szkół plastycznych w Katowicach\, Łodzi\, Poznaniu\, Gdańsku i innych miastach. W większości przypadków obroniły na swojej uczelni dyplom z plakatu (kilkanaście w pracowniach plakatu prowadzonych w warszawskiej ASP przez Henryka Tomaszewskiego i Józefa Mroszczaka). \nEwa Frysztak\, Ballada o dziewczynie\, fot. materiały organizatora\nDuża reprezentacja kobiet w plakacie okresu PRL-u i ich liczne projekty na wysokim poziomie nie znajdują jednak odzwierciedlenia w historiografii polskiego plakatu. W opracowaniach naukowych\, na wystawach i w katalogach ekspozycji poświęconych plakatowi drugiej połowy XX wieku autorki plakatów pomijane są niemal całkowicie; kiedy przestały być aktywne zawodowo\, emigrowały lub umierały – całkowicie znikały z pola sztuki i historii plakatu. Choć w ostatnich kilku latach zaczęto przełamywać ten schemat wykluczenia\, nadal wiedza o polskich artystkach tworzących plakaty i ich dorobku z czasów PRL-u jest dalece niepełna. Wystawa Re/Wizje… pozwoli zmienić – przynajmniej w pewnym zakresie ten stan rzeczy. Oprócz plakatów uznanych twórców zaprezentowane na niej będą plakaty dwudziestu jeden artystek; udokumentowana zostanie ich kariera zawodowa a biogramy znajdą się w katalogu. \nDlaczego w świetle jupiterów znajdą się właśnie plakaty filmowe a – obok autorów – ich autorki? Przywracanie dorobku artystek plakatu jest zasadne podczas ekspozycji plakatów filmowych\, ponieważ był to gatunek jeden z najbardziej wówczas popularnych\, bogato reprezentowany ciekawymi i zróżnicowanymi formalnie realizacjami. Polskie plakaty zapowiadające filmy produkowane w krajach Europy a także Azji i obu Ameryk zyskały szybko rozpoznawalność i uznanie. Plakat kulturalny\, w tym filmowy\, jako nie podlegający w tym okresie restrykcyjnej cenzurze i nieobarczony wymogiem komercyjności pozwalał grafikom na popisanie się inwencją i intelektem\, na rozwinięcie całego wachlarza rozwiązań koncepcyjno-warsztatowych od malarskich „obrazów plakatowych” do zaskakujących rozwiązań graficznych z wykorzystaniem fotografii i zastosowaniem odręcznego (autorskiego) liternictwa. Zaprezentowanie plakatów artystek zestawionych z plakatami artystów – ich nauczycieli\, kolegów\, mężów – pozwala na uzmysłowienie\, że tworzyły one na takim samym poziomie\, a ich prace są częścią historii polskiego plakatu PRL-u. \n\n \n \n \n \n \n Anna Huskowska\, Pieśń purpurowego kwiatu\, fot. materiały organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Anna Gosławska-Lipińska\, Pasterka i kominiarczyk\, fot. materiały organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Anna Huskowska\, Tajemnice alkowy\, fot. materiały organizatora\n \n \n\nPolski plakat filmowy drugiej połowy XX wieku\, co najmniej do lat osiemdziesiątych pełnił znaczącą rolę kulturotwórczą („uliczna galeria obrazów”) i edukacyjną. Prezentował wysoki poziom artystyczny (bez utraty funkcji informacyjnej) a za sprawą kilkunastu grafików zyskał międzynarodową rozpoznawalność. Trudno dziś ignorować fakt\, że autorom plakatów w krótkim czasie dorównały autorki tworzące znakomite plakaty filmowe\, teatralne\, wystawowe\, społeczne ale także propagandowe\, wśród których zdarzały się wyrafinowane formalnie. Artystki wykształcone na tych samych uczelniach co ich koledzy nie tworzyły w izolacji i tak jak oni wykonywały projekty (czasem do tego samego filmu) podlegające zasadom państwowych zleceń (a co za tym idzie – cenzurze\, ocenie komisji artystycznej itd.). \nTytuł wystawy sygnalizuje potrzebę uzupełnienia i skorygowania stanu wiedzy\, a także ponownej oceny i zmiany optyki w ocenie polskiego plakatu PRL-u\, w tym plakatu filmowego. Sygnalizuje konieczność uwzględnienia szerszej perspektywy – włączenia do „polskiej szkoły plakatu” prac autorstwa artystek z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych\, które działając w tym samym czasie co „mistrzowie” współdecydowały o jej obliczu. Ich plakaty i podejście do procesu tworzenia (wykonania zlecenia) odzwierciedlają najlepsze cechy przypisywane tzw. „polskiej szkole”: inwencję\, indywidualizm\, intelektualny charakter i realizację przy wykorzystaniu wszechstronnych umiejętności warsztatowych. Tytuł ekspozycji (i sposób jego zapisu) zawiera również sugestię\, że plakaty filmowe reprezentują autorskie wizje nasuwające się ich twórcom po obejrzeniu filmu; w wielu przypadkach są one świadectwem zaskakującego sposobu odczytania filmu i niezwykłej jego interpretacji\, która oddziałuje\, a nawet narzuca się odbiorcy plakatu. \nNa wystawie zostanie zaprezentowanych 114 plakatów filmowych z lat 1954-1982 autorstwa polskich artystek i artystów. Zapowiadają one nie tylko filmy rodzimej produkcji\, ale podejmują także próbę dialogu z kinematografią krajów całego świata. Wśród filmów\, które zapowiadają prezentowane plakaty znajdują się klasyki polskiej kinematografii (m.in. Do widzenia\, do jutra\, Kanał\, Matka Joanna od aniołów\, Niewinni czarodzieje\, Prawo i pięść\, Złoto) jak też reprezentacja filmu światowego – krajów Wschodu (m.in. Dersu Uzała\, Noc mewy\, Ballada o dziewczynie\, Czyścibuty\, Handlarze opium) i Zachodu (m.in. Śmierć w Wenecji\, Nocny kowboj\, Czarna Carmen\, Anioł zagłady\, Śmierć rowerzysty). Ekspozycja obejmie plakaty autorstwa m.in. Liliany Baczewskiej Lampert\, Hanny Bodnar\, Romana Cieślewicza\, Wojciecha Fangora\, Ewy Frysztak\, Anny Huskowskiej\, Marii Ihnatowicz\, Jolanty Karczewskiej\, Joanny Krzymuskiej-Stokowskiej\, Jana Lenicy\, Eryka Lipińskiego\, Marii Syskiej\, Waldemara Świerzego\, Henryka Tomaszewskiego\, Bronisława Zelka. Prace te są świadectwem intrygujących konceptów projektowych i zaskakujących nawiązań do zapowiadanych filmów polskich i zagranicznych\, a niekiedy ich autorską interpretacją lub swoistą recenzją w formie wizualnej metafory czy rebusu. \n\n \n \n \n \n \n Anna Huskowska\, Gdzie diabeł nie może\, fot. materiały organizatora\n \n \n \n \n \n \n \n Maria Ihnatowicz\, Noc iguany\, fot. materiały organizatora\n \n \n\nZaprezentowanie wyboru plakatów zapowiadających filmy Andrzeja Wajdy nawiązuje do ogłoszenia roku 2026 Rokiem Andrzeja Wajdy. Ekspozycja wpisuje się również w obchody Roku Ludzi Filmu Kujaw i Pomorza oraz nawiązuje do postaci Leonarda Pietraszaka\, którego rok ogłoszono w Bydgoszczy. \n\nRe/Wizje. Plakat filmowy polskich artystek 1954-1982 \nWernisaż: 9 kwietnia 2026 r.\, godz. 18:00\nWystawa czynna do 5 lipca 2026 r.\nMuzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy | Galeria Sztuki Nowoczesnej\nKuratorka: dr hab. Katarzyna Kulpińska URL:https://news.niezlasztuka.net/event/re-wizje-plakat-filmowy-polskich-artystek-1954-1982/ LOCATION:Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy | Galeria Sztuki Nowoczesnej\, ul. Mennica 8\, Bydgoszcz\, Kujawsko-pomorskie\, 85-112\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/rewizje-plakat-duzy.jpg GEO:53.1220822;17.9972951 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy | Galeria Sztuki Nowoczesnej ul. Mennica 8 Bydgoszcz Kujawsko-pomorskie 85-112 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Mennica 8:geo:17.9972951,53.1220822 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260410 DTEND;VALUE=DATE:20260713 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260407T104423Z LAST-MODIFIED:20260407T104423Z UID:27563-1775779200-1783900799@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki DESCRIPTION:Wystawa Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki\nWeiss na nowo \nOd 10 kwietnia do 17 lipca br. w Galerii Sztuki Polskiej prezentowane będą dwie odsłony pokazu prac na papierze Wojciecha Weissa. Ze względu na delikatny i wrażliwy charakter tych dzieł\, mogą być one eksponowane jedynie przez ograniczony czas. Każda z prezentacji stanowi zatem wyjątkową i rzadką okazję\, by zobaczyć obiekty na co dzień przechowywane w muzealnych magazynach. \nWojciech Weiss\, Autoportret I | 1925\, Muzeum Narodowe w Poznaniu\nChoć Weiss zapisał się w historii sztuki przede wszystkim jako wybitny malarz\, grafika zajmowała równie istotne miejsce w jego twórczości. Stanowi ona ważną część kolekcji Gabinetu Rycin i Rysunków Muzeum Narodowego w Poznaniu. Obecnie znajduje się w niej 91 prac na papierze – grafik i rysunków. Aż 70 z nich to prace nabyte w ciągu ostatnich kilku lat (2022–2024) bezpośrednio od rodziny artysty. \nPejzaż – symbol duszy – impresjonistyczne efekty \nPierwsza odsłona pokazu pt. „Pejzaż – symbol duszy – impresjonistyczne efekty” potrwa od 10 kwietnia do 31 maja. Wystawione zostaną 22 rysunki i odbitki graficzne podejmujące temat pejzażu\, powstałe od początku XX wieku po okres okupacji niemieckiej. W prezentowanych pracach pejzaż odsłania wymiar emocjonalny – od symbolicznego obrazu duszy po po subtelne wrażenia światła i zmiennych stanów natury. \n\n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Wawel-burza | 1943\, Muzeum Narodowe w Poznaniu\n \n \n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Kalwaria po burzy | 1925\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n \n \n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Mendle – zachód słońca | 1925\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n \n \n\nOsobisty stosunek artysty do pejzażu oraz jego ważne miejsce w twórczości Weissa pozwalają prześledzić jego rozwój w różnych technikach graficznych. Na wystawie zaprezentowane zostaną wczesne\, kameralne prace utrzymane w duchu przybyszewszczyzny\, wykonane w technikach metalowych\, a także interesujący zestaw drzeworytów z połowy lat 20. i początku lat 40. XX wieku. Osobną grupę stanowią monotypie powstałe w pierwszej połowie lat 30. XX wieku. Pokaz uzupełniają szkice i studia rysunkowe do wybranych kompozycji graficznych. Nigdy wcześniej prace te nie były prezentowane szerokiej publiczności! \nPortrety – autoportrety – akty – wnętrza \nDruga część pokazu pt. „Portrety – autoportrety – akty – wnętrza” będzie dostępna od 2 czerwca do 12 lipca. Tym razem zaprezentujemy przekrój uprawianych przez artystę technik graficznych poprzez kolejne popularne w jego twórczości motywy: portrety\, autoportrety\, akty oraz wnętrza z ukazanymi w nich postaciami\, czy przedmiotami codziennego użytku. Artysta eksperymentuje w nich\, analogicznie do malarstwa\, ze światłem\, przestrzenią\, grając dosłownością i iluzją. \n\n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Córka | 1943\, Muzeum Narodowe w Poznaniu\n \n \n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Bella – Assunta | 1901\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n\n \n \n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Akt przy wieczornym świetle | 1925\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n \n \n\nNajwcześniejsze z prezentowanych prac powstały w początkach XX w.\, podczas podróży Weissa do Francji i Włoch. Widać w nich wyraźne wpływy twórczości obcych malarzy\, np. Henri Toulouse-Lautreca\, czy też sztuki dawnej\, szczególnie renesansu. \nPodobnie jak w pierwszej części pokazu\, zespół odbitek graficznych uzupełnią w kilku przypadkach studia i projekty rysunkowe do kompozycji graficznych. Widzowie będą mieli niepowtarzalną okazję doświadczyć piękna prac wykonanych w tej technice. \n\n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Aneri pisząca list – Wenecja | 1925\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n \n \n \n \n \n \n \n Wojciech Weiss\, Aleja. Planty Krakowskie\, Muzeum Narodowe w Poznaniu \n \n \n\n\nWojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki \n10 kwietnia – 31 maja 2026 r.\nI odsłona | Pejzaż – symbol duszy – impresjonistyczne efekty  \n2 czerwca – 12 lipca  2026 r.\nII odsłona | Portrety – autoportrety – akty – wnętrza \nMuzeum Narodowe w Poznaniu\nKuratorka: Agnieszka Salamon-Radecka URL:https://news.niezlasztuka.net/event/wojciech-weiss-nieznane-grafiki-i-rysunki/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Poznaniu\, Aleje Marcinkowskiego 9\, Poznań\, 61-745\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/Wojciech-Weiss.-Nieznane-grafiki-i-rysunki.jpg GEO:52.4081612;16.9295319 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Poznaniu Aleje Marcinkowskiego 9 Poznań 61-745 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Aleje Marcinkowskiego 9:geo:16.9295319,52.4081612 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260415 DTEND;VALUE=DATE:20260601 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260407T100445Z LAST-MODIFIED:20260408T155414Z UID:27560-1776211200-1780271999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Paweł Matyszewski. Ukorzenianie DESCRIPTION:Wystawa Paweł Matyszewski. Ukorzenianie\n„Ukorzenianie” Pawła Matyszewskiego to wystawa w procesie – rozpięta między wnętrzem Galerii Bielskiej BWA a Ogrodem Willi Sixta. Artysta wprowadza ogród do instytucji\, jednocześnie przenosząc elementy ekspozycji do otaczającego ją żywego ekosystemu\, zacierając i przekraczając granice między tymi przestrzeniami. \nJak pisze kuratorka wystawy\, Paulina Darłak: „Ukorzenianie staje się opowieścią o cichym życiu roślin splecionym z życiem innych organizmów oraz o gestach\, które pozwalają wzrastać\, wiązać się ze sobą i trwać”. Artysta podporządkowuje się obecności roślin poprzez sadzenie\, podlewanie\, pielęgnowanie\, doglądanie\, obserwację i reagowanie. Każdy z tych gestów nabiera znaczenia jako element uważnej praktyki pracy z materią żywą – kruchą\, wymagającą wysiłku\, czasu i cierpliwości. \nPaweł Matyszewski\, Biological composition 16 | 2023-2024\nWażnym punktem odniesienia dla wystawy jest książka „Współczesna natura” Dereka Jarmana – publikacja\, która stanowi zarówno dziennik ogrodniczy\, jak i medytację nad życiem\, sztuką\, polityką oraz relacjami między ludźmi\, roślinami i przedmiotami. Jarman opisuje w niej współistnienie elementów tworzących zmienne\, wrażliwe układy – mikroekosystemy pozostające w nieustannej relacji z otoczeniem. Ten sposób myślenia\, bliski współczesnym ujęciom relacyjności i ekologii posthumanistycznej\, znajduje wyraźne odzwierciedlenie w realizacjach Matyszewskiego. \nW pracach artysty pojawiają się formy sytuujące się na pograniczu tego\, co roślinne i ludzkie. Organiczne struktury przywodzą na myśl zarówno bogactwo świata roślin\, jak i złożoność ludzkiego ciała – sieci naczyń\, tkanki czy wewnętrzne układy. Motyw roślinności funkcjonuje tu jako nośnik wielu znaczeń: od afirmacji życia\, obfitości i witalności\, po doświadczenie kruchości\, rozpadu i śmierci. W ten sposób prace Matyszewskiego układają się w opowieść o cykliczności oraz nieustannym procesie wzrostu\, przemiany i zanikania\, który obejmuje wszystkie formy życia. \nWystawa „Ukorzenianie” będzie wzbogacona o warstwę dźwiękową przygotowaną przez artystę\, Ernesta Borowskiego. \nWystawa realizowana jest w przestrzeniach Galerii Bielskiej BWA oraz Ogrodu Willi Sixta. \n\nPaweł Matyszewski. Ukorzenianie \n15 kwietnia – 31 maja 2026 r. \nWernisaż: 15 kwietnia 2026 r.\, godz. 18:00\nGaleria Bielska BWA oraz Willa Sixta\nOsoba kuratorska: Paulina Darłak\nDźwięk: Ernest Borowski URL:https://news.niezlasztuka.net/event/pawel-matyszewski-ukorzenianie/ LOCATION:Galeria Bielska BWA\, ul. 3 Maja 11\, Bielsko-Biała\, 43-300\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/pawel_matyszewski_ukorzeniania_.png GEO:49.824525285371;19.044614238146 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Bielska BWA ul. 3 Maja 11 Bielsko-Biała 43-300 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. 3 Maja 11:geo:19.044614238146,49.824525285371 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260417 DTEND;VALUE=DATE:20260914 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20251106T092907Z LAST-MODIFIED:20260415T145945Z UID:27110-1776384000-1789343999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski (1846–1926) DESCRIPTION:Leon Wyczółkowski\, Portret Ignacego hr. Korwin-Milewskiego | 1901\, Muzeum Narodowe w Krakowie\nMuzeum Narodowe w Warszawie przygotowuje wystawę poświęconą hr. Ignacemu Korwin-Milewskiemu oraz stworzonej przez niego galerii obrazów. Przypadająca w 2026 roku 180. rocznica urodzin i 100. rocznica śmierci tego zasłużonego dla kultury polskiej mecenasa i kolekcjonera dała impuls do przypomnienia jego dokonań. \nZałożeniem wystawy jest prezentacja zrekonstruowanej kolekcji\, która po śmierci hrabiego uległa rozproszeniu\, a pierwotnie liczyła około 250 obrazów. Korwin-Milewski tworzył swój zbiór z wielkim znawstwem na przestrzeni 30 lat (1880–1910). Obrazy zamawiał u malarzy polskich wykształconych w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium\, uczelni\, której sam był studentem przez pięć lat. Znajomości z poznanymi tam artystami podtrzymywał przez kolejne lata\, niektórych z nich otaczał opieką mecenasowską. \n\n \n \n \n \n \n Józef Chełmoński\, Babie lato | 1875\, Muzeum Narodowe w Warszawie\n \n \n \n \n \n \n \n Aleksander Gierymski\, Trumna chłopska | 1894\, Muzeum Narodowe w Warszawie\n \n \n \n \n \n \n \n Jan Matejko\, Stańczyk | 1862\, Muzeum Narodowe w Warszawie\n \n \n\nO poziomie artystycznym galerii tworzonej przez Korwin-Milewskiego świadczą takie arcydzieła jak: Stańczyk Matejki\, Babie lato Chełmońskiego\, Święto Trąbek czy Żydówka z cytrynami Aleksandra Gierymskiego. Jej wyjątkową część stanowił zbiór wizerunków (głównie autoportretów) artystów najbardziej cenionych przez kolekcjonera. Ich listę otwierał autoportret Jana Matejki. Wybory Korwin-Milewskiego świadczą o niebywałej umiejętności oceny wartości artystycznej nabywanych dzieł. Czas rewidujący gusta i mody jedynie ugruntował rangę kolekcji. Większość obrazów weszła na stałe do kanonu arcydzieł malarstwa polskiego. \n\nKolekcjoner.\nIgnacy Korwin-Milewski (1846–1926) \n17 kwietnia – 13 września 2026 r.\nMuzeum Narodowe w Warszawie\nKuratorka: Renata Higersberger URL:https://news.niezlasztuka.net/event/kolekcjoner-ignacy-korwin-milewski-1846-1926/ LOCATION:Muzeum Narodowe w Warszawie\, Al. Jerozolimskie 3\, Warszawa\, 00-495\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/Kolekcjoner_plakat_projekt_Adam-Glabas_Muzeum-Narodowe-w-Warszawie.jpg GEO:52.2315849;21.024704 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Narodowe w Warszawie Al. Jerozolimskie 3 Warszawa 00-495 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Al. Jerozolimskie 3:geo:21.024704,52.2315849 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260421 DTEND;VALUE=DATE:20260523 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260421T172211Z LAST-MODIFIED:20260421T172211Z UID:27638-1776729600-1779494399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Portrety pamięci. Antoni Fałat DESCRIPTION:Wystawa Portrety pamięci. Antoni Fałat\nWystawa Portrety pamięci: Antoni Fałat- malarstwo jest hołdem dla twórczości zmarłego w 2024 roku wybitnego artysty\, który przez dekady kształtował język polskiej figuracji. Ekspozycja „Portrety pamięci” stanowi unikalną okazję do zapoznania się z dziełami\, które w niezwykle sugestywny sposób odwołują się do historii i pamięci. W ramach wystawy zaprezentowane zostaną kluczowe prace artysty\, pochodzące ze zbiorów rodziny. \nWystawa stanowi unikalną okazję do obcowania z dziełami pochodzącymi bezpośrednio ze zbiorów rodziny artysty. Antoni Fałat był twórcą osobnym\, konsekwentnie realizującym własną\, niezwykle sugestywną wizję artystyczną. Jego obrazy to nie tylko kompozycje malarskie\, ale przede wszystkim głębokie komentarze do przemian współczesnego świata\, polskiego dziedzictwa oraz spraw aktualnych\, traktowanych z ogromną empatią i uważnością. \nArtysta\, absolwent warszawskiej ASP w pracowni Aleksandra Kobzdeja (dyplom z wyróżnieniem w 1969 r.)\, od początku swojej drogi angażował się w życie społeczne i artystyczne. Był inicjatorem grup „Aut” („Aut Pictura Aut Nihil”) – podkreślającej absolutny prymat malarstwa w życiu twórcy oraz „O poprawę” – postulującej silniejsze powiązanie obiegu sztuki z rzeczywistością społeczną. W 1992 roku powołał do życia Europejską Akademię Sztuk\, jedną z pierwszych niepublicznych uczelni artystycznych w Polsce\, która stała się międzynarodowym centrum kształcenia młodych talentów. Dorobek profesora Fałata jest ceniony zarówno w kraju\, jak i za granicą. Jego prace prezentowano m.in. w siedzibie ONZ w Genewie oraz w Parlamencie Europejskim w Brukseli. Artysta został uhonorowany licznymi odznaczeniami\, w tym Złotym Medalem Gloria Artis\, tytułem Zasłużony dla Warszawy\, Medalem Komisji Edukacji Narodowej. \nJego płótna\, takie jak słynny Cyklista\, Polska rodzina z końca wieku czy Wy żyjecie godnie\, a my wygodnie\, na stałe wpisały się w kanon polskiej sztuki\, znajdując miejsce w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie\, Krakowie i Gdańsku\, a także w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta i Muzeum w Gandawie. \n\nPortrety pamięci. Antoni Fałat- malarstwo \n22 kwietnia – 22 maja 2026 r.\nGaleria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej URL:https://news.niezlasztuka.net/event/portrety-pamieci-antoni-falat/ LOCATION:Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej\, Stare Miasto 19/21/21a\, Warszawa\, 00-272\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/Antoni-Falat.jpg GEO:52.24955571283;21.012473034378 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej Stare Miasto 19/21/21a Warszawa 00-272 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Stare Miasto 19/21/21a:geo:21.012473034378,52.24955571283 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260422 DTEND;VALUE=DATE:20260523 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260408T164839Z LAST-MODIFIED:20260415T140205Z UID:27598-1776816000-1779494399@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Montaż Znaczeń. Myśl Aby’ego Warburga kiedyś i dziś DESCRIPTION:Wystawa Montaż Znaczeń. Myśl Aby’ego Warburga kiedyś i dziś\nWystawa „Montaż Znaczeń. Myśl Aby’ego Warburga kiedyś i dziś” ma na celu ukazanie nowatorskiego charakteru metod badawczych tego niezwykłego historyka sztuki oraz tego\, jak rozwijana przez niego ikonologia może stać się narzędziem do analizy obrazów wykraczających poza jego pierwotny obszar zainteresowań. \nNie są to jednak badania w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Projekt Warburga przywodzi raczej na myśl wizualny układ skojarzeń\, który angażuje odbiorcę w aktywny dialog z dziełami poprzez wędrowanie spojrzeniem po powierzchni tablic. Odrzucając linearną narrację kulturową\, proponuje on fragmentaryczne zestawienia\, które po przetworzeniu przez odbiorcę\, mogą stworzyć spójną całość. Myślenie poprzez skojarzenia\, porównania oraz łączenie pozornie nieprzystających elementów to mechanizmy\, do których już na stałe przyzwyczaiła nas cyfryzacja i ten wątek staje się dziś szczególnie widoczny. \nTakie działanie z obrazem i jego treścią wiąże się z takimi trudnościami\, jakie pociąga za sobą wolność. Tworzy ono napięcie między racjonalnością wykonywanych działań\, a czysto twórczym aktem tworzenia powiązań prowadzących do wzniosłych\, ponurych\, bądź zabawnych refleksji. Wystawa urzeczywistnia te idee w formie odtworzenia części projektów\, które Warburg zawarł w swoim nieukończonym dziele Atlas Mnemosyne wraz z autorskimi projektami czerpiącymi garściami z jego metody zestawiania ze sobą obrazów. Jego działalność w tym zestawieniu doskonale łączy się ze współczesną praktyką obcowania z obrazami\, opartą na nieustannej reinterpretacji i ciągłym montażu znaczeń. \n\nMontaż Znaczeń.\nMyśl Aby’ego Warburga kiedyś i dziś \nWernisaż: 22 kwietnia 2026 r.\, godz. 17:00\nWystawa czynna do 22 maja 2026 r.\nBiblioteka Uniwersytetu Łódzkiego\, I piętro\nKuratorzy: Anna Fijałkowska i Michał Deja – studenci 3 roku Historii Sztuki UŁ URL:https://news.niezlasztuka.net/event/montaz-znaczen-mysl-abyego-warburga/ LOCATION:Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego\, Jana Matejki 32/38\, Łódź\, 90-237\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/montaz-znaczen-mysl-abyego-warburga-kiedys-i-dzis.jpeg GEO:51.774784482682;19.487472180123 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego Jana Matejki 32/38 Łódź 90-237 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=Jana Matejki 32/38:geo:19.487472180123,51.774784482682 END:VEVENT BEGIN:VEVENT DTSTART;VALUE=DATE:20260423 DTEND;VALUE=DATE:20260914 DTSTAMP:20260429T143221 CREATED:20260408T162427Z LAST-MODIFIED:20260414T092723Z UID:27586-1776902400-1789343999@news.niezlasztuka.net SUMMARY:Art Déco i Sacrum. Sztuka dekoracyjna dwudziestolecia międzywojennego DESCRIPTION:Wystawa Art Déco i Sacrum. Sztuka dekoracyjna dwudziestolecia międzywojennego\nOd 23 kwietnia Muzeum Archidiecezji Warszawskiej zaprasza na wystawę\, jakiej jeszcze nie było. \nArt Déco i Sacrum. Sztuka dekoracyjna dwudziestolecia międzywojennego to pierwsza ekspozycja w Polsce prezentująca w tak szerokim ujęciu związki nowoczesnej estetyki okresu międzywojennego z przestrzenią religijną. \nKielichy i ornaty\, pateny i ryngrafy\, medaliony\, grafiki i plakiety – przedmioty\, które na co dzień służyły liturgii – ukazują się tu jako świadectwo wyjątkowego momentu\, w którym tradycja sztuki sakralnej spotkała się z językiem modernizmu i elegancją stylu art déco. \nWładysław Skoczylas\, Matka Boska Karmiąca\, zbiory Muzeum Archidiecezji Warszawskiej\nCentralnym punktem ekspozycji będzie nigdzie wcześniej nieprezentowany komplet liturgiczny z katedry wawelskiej – ornat wraz z palką zaprojektowane przez Zofię Stryjeńską\, ikonę polskiego art déco. Na wystawie pojawi się też szopka jej autorstwa. August Zamoyski\, Henryk Kuna\, Władysław Skoczylas\, Wiktoria Goryńska\, Stanisław Ostoja-Chrostowski\, Stefan Norblin\, Jerzy Teodor Hulewicz\, Antoni Madeyski\, Janina Broniewska\, Stanisław Szukalski\, Mieczysław Kotarbiński – każde z tych nazwisk kryje w sobie rozdział o sakralnym wymiarze polskiej moderny. Do tej pory rozdział ten pozostawał niemal nieodkryty. \n\n \n \n \n \n \n Janina Broniewska\, Immaculata Conceptio Masoviensis | 1924 – 1925 r.\, \nzbiory Muzeum Narodowego w Warszawie\n \n \n \n \n \n \n \n Madonna zbójnicka\, Szkoła Zakopiańska | 1937 r. \nDzięki uprzejmości Villa La Fleur\n \n \n\nWśród eksponatów znajdą się: rzeźba Broniewskiej Immaculata Conceptio Masoviensis\, wyróżniona medalem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych\, ceramika Wandy Szrajberówny\, projekty krzyży Kotarbińskiego\, artystyczne kartki pocztowe w stylistyce art déco oraz obiekty związane ze szkołą zakopiańską. Ze zbiorów Muzeum Archidiecezji Warszawskiej pochodzi wyjątkowy obiekt bibliofilski: Pastorałki Tytusa Czyżewskiego z drzeworytami Tadeusza Makowskiego – pierwsze wydawnictwo Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Książki w Paryżu z 1925 roku\, odbite w 520 numerowanych egzemplarzach na papierze czerpanym\, okrzyknięte najpiękniejszą poetycką malowanką Bożego Narodzenia. Jej obecność wśród ornatów i rzeźb przypomina\, że sacrum w dwudziestoleciu żyło też na kartach papieru. Wiele obiektów pochodzi z prywatnych kolekcji i pierwszy raz będą one pokazywane publicznie. Pozostałe eksponaty pochodzą m.in. ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie\, Muzeum Narodowego w Krakowie\, Zamku Królewskiego na Wawelu\, Muzeum Narodowego we Wrocławiu\, Muzeum ASP w Warszawie oraz sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. \n\n \n \n \n \n \n Władysław Skoczylas\, Mała Matka Boska\, \nzbiory Muzeum Archidiecezji Warszawskiej\n \n \n \n \n \n \n \n Wiktoria Goryńska\, Gwiazda Morza | 1936 r. \nzbiory Muzeum Archidiecezji Warszawskiej\n \n \n\nChoć w sztuce sakralnej dwudziestolecia dominował historyzm\, a część duchowieństwa patrzyła na nowoczesność z rezerwą\, artyści coraz śmielej eksperymentowali z uproszczoną formą\, geometryzacją i dekoracyjnością charakterystyczną dla stylu art déco. Wybuch II wojny światowej przerwał ten obiecujący proces\, zanim zdążył on dojrzeć. Powojenna rzeczywistość i programowa niechęć nowego ustroju do Kościoła zepchnęły ten temat na margines badań naukowych i zbiorowej pamięci na kilkadziesiąt lat. \nJanina Broniewska\, Droga Krzyżowa. Stacja XIII | 1936 r.\,zbiory Muzeum Archidiecezji Warszawskiej\nImpulsem do powstania wystawy były sesje naukowe w Muzeum Mazowieckim w Płocku\, które ujawniły\, jak wiele w tej dziedzinie pozostaje do odkrycia. Art Déco i Sacrum – po ubiegłorocznej prezentacji witraży zakładu S.G. Żeleński – jest kolejnym krokiem muzeum w przywracaniu pamięci o tej epoce i zaproszeniem\, by spojrzeć na nią od nowa. To świat\, w którym nowoczesność spotyka duchowość\, a sztuka dekoracyjna staje się świadectwem ambicji i wyobraźni twórców II Rzeczypospolitej. \n\nArt Déco i Sacrum. Sztuka dekoracyjna dwudziestolecia międzywojennego \n23 kwietnia – 13 września 2026 r.\nMuzeum Archidiecezji Warszawskiej\nKuratorki: dr hab. Anna Kostrzyńska-Miłosz\, dr Agnieszka Kasprzak-Danis URL:https://news.niezlasztuka.net/event/art-deco-i-sacrum-sztuka-dekoracyjna-dwudziestolecia-miedzywojennego/ LOCATION:Muzeum Archidiecezji Warszawskiej\, ul. Dziekania 1\, Warszawa\, Mazowieckie\, 00-279\, Polska CATEGORIES:wystawa ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/04/Sacru_male_plakaty_def_B3.jpg GEO:52.248809;21.014001 X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Muzeum Archidiecezji Warszawskiej ul. Dziekania 1 Warszawa Mazowieckie 00-279 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Dziekania 1:geo:21.014001,52.248809 END:VEVENT END:VCALENDAR