BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Niezła sztuka - newsy - ECPv6.18.4.1//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Niezła sztuka - newsy
X-ORIGINAL-URL:https://news.niezlasztuka.net
X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Niezła sztuka - newsy
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20220327T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20221030T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20230326T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20231029T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20240331T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20241027T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20250330T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20251026T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20260329T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20261025T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20270328T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20271031T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20251227
DTEND;VALUE=DATE:20260601
DTSTAMP:20260126T100115Z
CREATED:20260126T100115Z
LAST-MODIFIED:20260126T100115Z
UID:10001168-1766793600-1780271999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Światło. Praktyki odporności
DESCRIPTION:Wystawa Światło. Praktyki odporności \nWystawa Światło. Praktyki odporności to opowieść o tym jak światło\, to fizyczne i to metaforyczne\, kształtuje naszą percepcję\, emocje i wewnętrzną siłę. To fundamentalne arché – źródło życia i energii\, prawdy i poznania – prowadzi nas przez ekspozycję\, w której zapraszamy do refleksji nad tym\, gdzie szukamy wewnętrznej siły i jak budujemy własną odporność. Wystawa przypomina\, że człowiek od zawsze potrafił dostosować się do zmieniających się warunków. Szukał światła nawet w ciemności\, odnajdywał sens\, kreował nowe formy życia i sztuki. Budowanie odporności jest codzienną praktyką\, która pozwala nam przetrwać i iść dalej. Prezentowane prace eksplorują obecność światła w obrazie jako narzędzia budowania kompozycji\, tonu i charakteru\, ale także jako symbolu nadziei\, wytrwałości i przemiany. \nInspiracją dla tematu wystawy jest obraz Jerzego Tchórzewskiego Człowiek i światło z 1956 roku. Dzieło to powstało niedługo po II wojnie światowej\, w okresie „odwilży”. Obraz nabiera więc wymiaru metafory odrodzenia\, zarówno artystycznego\, jak i egzystencjalnego. Eksplodująca gwiazda\, która pojawia się w dziele\, staje się znakiem nadziei oraz nowej energii twórczej. Jerzy Tchórzewski zaliczany jest do najciekawszych indywidualności polskiej sztuki drugiej połowy XX wieku. Jego malarstwo emanuje dramatyzmem i ekspresją – rozświetlone ognie\, pulsujące płomienie\, iskrzące się błyskawice czy drgające\, elektryczne linie rozdzierają powierzchnię płótna\, nadając obrazom spektakularny charakter. Dynamiczne i świetlne walory sprawiły\, że Tchórzewski zapisał się w historii jako artysta\, który potrafił połączyć doświadczenie zniszczenia z wizją duchowej oraz twórczej odnowy. Mieczysław Porębski tak pisał o percepcji malarstwa artysty: „Światło\, które stworzył Jerzy Tchórzewski różni się od wszystkich świateł\, do których przyzwyczaiło się nasze postrzeganie i które zostały usankcjonowane w obrazach\, z jakimi zdarzało się nam mieć do czynienia. Jest to światło infracerebralne. Nie oświetla ono realnych przedmiotów i nie podporządkowuje się pospolitym prawom barwnej harmonii\, których źródłem jest słońce. Rozżarzając się na obrzeżach form\, które uparcie tkwią w podświadomości\, przebiegając fosforyzującymi pasmami po ich powierzchni\, izolując je i ograniczając\, staje się ono wykładnikiem napięcia” \nJerzy Tchórzewski\, Człowiek i światło | 1956\, Starak Collection\nRównoległym wątkiem wystawy są różnorodne praktyki budowania odporności\, rozwijane przez artystki i artystów w odpowiedzi na doświadczenia osobiste oraz historyczne. Jedną z nich jest zaczarowywanie świata – subtelne gesty\, które odnajdujemy w twórczości Janiny Kraupe-Świderskiej i Urszuli Broll\, gdzie wyobraźnia i duchowość stają się narzędziem przezwyciężania codzienności. Odporność przejawia się także poprzez aktywność fizyczną\, w ćwiczeniach\, badaniu granic ciała i wytrzymałości\, jak u Doroty Kozieradzkiej. Inni artyści zwracają się ku medytacji i wymiarowi duchowemu\, znajdując w nich przestrzeń wyciszenia i siły\, jak Koji Kamoji. Niektórzy zmagają się z samą materią sztuki: Teresa Tyszkiewicz\, wymagająca wobec siebie samej\, wbijała tysiące szpilek w powierzchnię obrazu\, czyniąc z tego gestu zarówno akt koncentracji\, jak i sprawdzian wytrwałości. Barbara Pniewska\, posługując się trudną i rzadko wybieraną techniką metaloplastyki\, realizowała kompozycje będące jednocześnie metaforą siły i ochronnym pancerzem. Jej twórczość\, kształtowana w latach 60-tych i 70-tych\, w tym także już po emigracji do Stanów Zjednoczonych\, trafiła do znaczących kolekcji\, a dziś – oglądana w prezentowanym zbiorze – jawi się jako świadectwo unikatowych poszukiwań. Pniewska potrafiła przemienić tworzywo kojarzone z przemysłową\, surową produkcją w formy organiczne\, cielesne i zmysłowe\, jednocześnie nieco mroczne\, jakby zaczerpnięte z „Metropolis” Fritza Langa. Metal w jej dziełach staje się zarazem znakiem surrealistycznej metafory\, jak i wyrazem siły\, odporności oraz odwagi twórczej. \nNa wystawie nie mogło zabraknąć klasyków i klasyczek abstrakcji geometrycznej – nurtu\, który w sposób szczególnie sugestywny ujawnia swoją istotę właśnie poprzez światło. To tu\, kolor i forma\, poddane rygorowi kompresji\, budują niezwykłą energię dzięki świetlnym załamaniom\, odbiciom i drganiom. W tym kontekście wybrzmiewają wczesne\, nieco surowe\, lecz nasycone intensywną barwą kompozycje Wojciecha Fangora. Ich prosta\, niemal emblematyczna forma jarzy się żywym\, pulsującym kolorem\, jakby próbowała uchwycić zjawisko emanacji. Obok nich pojawia się obraz Jerzego Kałuckiego\, utrzymany w nieomylnym porządku geometrii\, srogiej i radykalnej czerni\, która dzięki subtelnie projektowanym proporcjom zamienia się w rodzaj świetlnej architektury. \nDelikatne\, łagodnie wyciszone napięcie światła pobrzmiewa w kameralnych kompozycjach Anny Huskowskiej-Młynarskiej. Jej monochromatyczne wizje\, pozornie ascetyczne\, skrywają wewnętrzne układy luminacji\, jakby światło było materią\, która nie wychodzi na powierzchnię\, lecz tli się pod skórą\, pod powierzchnią płótna\, wciąż negocjując swoją obecność. \nNa pograniczu abstrakcji i konceptualizmu umieszczamy obszary Ryszarda Winiarskiego\, z wykorzystaniem lustra\, które\, jak sam pisał\, dodają jego kompozycjom dodatkowego wymiaru. Nie tylko odbijają światło\, lecz także widza\, sprawiając\, że praca staje się przestrzenią gry pomiędzy regułą a przypadkiem\, pomiędzy obecnością a znikaniem. \nBez światła nie ma pamięci – zdaje się mówić Franciszka Themerson. Z bieli jej obrazów delikatnie wyłaniają się ludzkie sylwetki\, pochody postaci\, które migoczą niczym cienie dawnych wspólnot. Pełne przejmującej ciszy i kruche\, stały się świadectwem czasu\, który już nie istnieje\, lecz wciąż domaga się obecności. Themerson wyjechała do Anglii w latach trzydziestych. Podczas II wojny światowej w Treblince zginęła jej najbliższa rodzina. Powojenne prace artystki\, przechodząc przez wspomnienie pełne mroku buduje jasność\, niczym świetlne świadectwo tego\, co przeminęło\, a jednak nadal emanuje. \nMocnym tonem na wystawie wybrzmiewają sztandary Władysława Hasiora – flagi manifestu: „Sztandar pełen blasku” oraz „Sztandar błękitnej nadziei”. To emblematy wiary w ludzką kondycję\, w niespożytą wyobraźnię\, w możliwość przekraczania ograniczeń. Hasior\, szczególny głos pokolenia naznaczonego wojną\, rozumiał\, że ten\, kto przeżył pożogę\, otrzymał bezcenny dar. Z odwagą i niekiedy kontrowersyjną ostrością zestawiał przedmioty\, obrazy i metafory\, tworząc kompozycje\, które do dziś inspirują\, jako manifest dążenia do absolutnej wolności twórczej. \nW innym rejestrze duchową\, czułą\, niemal sentymentalną opowieść o naszym świecie snuje Agnieszka Polska w filmie What the sun has seen / Co słonko widziało\, tytuł zaczerpnięty z wiersza Marii Konopnickiej. Sekwencje ziemskich pejzaży oglądanych z perspektywy słońca pozwalają nabrać dystansu do naszych codziennych lęków\, niepokojów i pragnień. To stoicka próba opisania rzeczywistości\, ze wskazaniem\, na nadrzędny cel życia\, którym jest czynienie dobra\, nawet jeśli dokonuje się ono w cieniu chaosu. Film Polskiej staje się więc medytacją nad kondycją współczesnego świata\, w której światło rozświetla to\, co rzeczywiście istotne. \nNa wystawie\, której tematem jest światło\, nie mogło zabraknąć dwóch wielkich mistrzów\, dla których stało się ono nie tylko narzędziem\, lecz wręcz ontologiczną podstawą sztuki. Światło – warunek widzenia\, a więc i istnienia wszelkich sztuk wizualnych – jest tu traktowane nie jako metafora\, lecz jako fundament\, bez którego oko pozostaje ślepe\, a obraz martwy. Ten sposób myślenia najpełniej wybrzmiewa w „Teorii widzenia” Władysława Strzemińskiego\, uznawanej za fundamentalny traktat o naturze percepcji. To dlatego na wystawie prezentujemy jego kompozycje sytuujące się na styku dwóch kluczowych koncepcji artysty: rygorystycznego\, niemal ascetycznego unizmu oraz serii powidoków\, w których światło zostaje uchwycone jako doświadczenie czysto fizjologiczne\, zapis wrażenia\, echo patrzenia zatrzymane w czasie i pamięci. \nU Strzemińskiego światło jest jednak nie tylko wrażeniem\, jest również przestrzenią\, swoistą matrycą\, w której rodzi się obraz. Tę ideę kontynuował w latach pięćdziesiątych Stefan Gierowski. Zanim stał się jednym z najważniejszych poszukiwaczy koloru i światła w polskim malarstwie abstrakcyjnym\, długo próbował odnaleźć własny język. Ostatecznie to właśnie spotkanie z myślą Strzemińskiego otworzyło przed nim nowe terytorium – kosmiczną przestrzeń\, rozumianą nie jako pejzaż\, lecz jako zjawisko\, emanację energii\, napięcie pomiędzy ciemnością a rozświetleniem. Jego wczesne monochromatyczne serie z końca lat pięćdziesiątych\, powściągliwe i zarazem nasycone wewnętrzną dynamiką\, uznawane są dziś za jedno z najwybitniejszych osiągnięć w dorobku artysty. Fascynacji nimi nie krył choćby Zbigniew Herbert\, dostrzegając w tych obrazach niemal metafizyczną wizualizację nieskończoności – próbę wypowiedzenia kosmosu językiem światła. Gierowski\, analizując i kontemplując drogę Strzemińskiego\, otwierał własną\, w której światło staje się i materią\, i ideą\, i przestrzenią rodzącą obraz – a może wręcz światem\, który dopiero dzięki obrazowi staje się widzialny. \nArtystki i artyści: Zofia Artymowska\, Mirosław Bałka\, Zdzisław Beksiński\, Urszula Broll\, Tomasz Ciecierski\, Anna Cyronek-Kalinowska\, Andrzej Dłużniewski\, Wojciech Fangor\, Stefan Gierowski\, Władysław Hasior\, Anna Huskowska-Młynarska\, Jerzy Kałucki\, Koji Kamoji\, Tadeusz Kantor\, Paweł Kowalewski\, Dorota Kozieradzka\, Janina Kraupe-Świderska\, Jadwiga Maziarska\, Wiesław Michalak\, Andrzej Pawłowski\, Barbara Pniewska\, Agnieszka Polska\, Józef Robakowski\, Jadwiga Sawicka\, Antoni Starczewski\, Henryk Stażewski\, Władysław Strzemiński\, Tomasz Tatarczyk\, Jerzy Tchórzewski\, Franciszka Themerson\, Teresa Tyszkiewcz\, Ryszard Winiarski\, Teresa Żarnower \n\nŚwiatło. Praktyki odporności \n27 grudnia 2025 – 31 maja 2026\nFundacja Rodziny Staraków\nKuratorka: Ania Muszyńska\nZespół kuratorski: Magdalena Marczak-Cerońska\, Kama Kieremkampt
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/swiatlo-praktyki-odpornosci/
LOCATION:Fundacja Rodziny Staraków\, ul. Bobrowiecka 6\, Warszawa\, 00-728\, Polska
CATEGORIES:wystawa
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2026/01/swiatlo.jpg
GEO:52.197808502017;21.048149897846
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Fundacja Rodziny Staraków ul. Bobrowiecka 6 Warszawa 00-728 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Bobrowiecka 6:geo:21.048149897846,52.197808502017
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20240210
DTEND;VALUE=DATE:20240413
DTSTAMP:20240429T111446Z
CREATED:20240429T111446Z
LAST-MODIFIED:20240429T111446Z
UID:10000883-1707523200-1712966399@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Jak przyjemnie się bawimy
DESCRIPTION:Wystawa Jak przyjemnie się bawimy\nNierzeczywiste\, pełne niepowściągliwych wizji malarstwo. Odwołania do podświadomych lęków\, snów\, halucynacji\, baśni i mitów oraz inspiracja twórczością dzieci i rekonstrukcje nieoczywistych i niejednoznacznych stanów psychicznych człowieka. To znana nam wszystkim klasyczna definicja surrealizmu\, fundamentalnego kierunku który pojawił się w Europie na początku ubiegłego wieku\, zmieniając spojrzenie na sztukę. Współcześnie nadal fascynuje zarówno artystów\, jak i odbiorców. Naszą wyobraźnię pobudza imaginarium Salvadora Dalí\, mrok i tajemnica Maxa Ernsta\, surowość i mistyka René Magritte. W polskiej sztuce najsłynniejszą surrealistką była Erna Rosenstein\, malarka i poetka\, twórczyni wysublimowanych i aluzyjnych niewielkich obrazów – precjozów. \nNajnowsza wystawa w Spectra Art Space „Jak przyjemnie się bawimy” powstała w kontekście okrągłej rocznicy 100-lecia ogłoszenia przez André Bretona „Manifestu surrealizmu” i założenie Biura Poszukiwań Surrealistycznych w 1924 roku\, skupia się jednak na innej czołowej postaci nurtu. Powracamy bowiem do twórczości poety i krytyka sztuki Guillaume’a Apollinaire’a\, aby bliżej przyjrzeć się refleksji samego twórcy terminu „surrealizm”. Apollinaire użył po raz pierwszy nowego słowa prywatnie\, w liście do przyjaciela w marcu 1917 roku\, ponownie kilka miesięcy później w opisie własnego przedstawienia teatralnego „Les Mamelles de Tirésias”: \nChcąc nacechować mój dramat\, posłużyłem się neologizmem\, który można mi chyba wybaczyć\, gdyż rzadko je wymyślam; ukułem przymiotnik nadrealistyczny [fr. sur- réaliste]\, który wcale nie oznacza symboliczny (…). Kiedy człowiek chciał naśladować chód\, stworzył koło\, które wcale nie przypomina nogi. Tak też ów człowiek wymyślił surrealizm\, wtedy jednak sam jeszcze o tym nie wiedział (…) Wolałem jednak dać upust owej fantazji\, która jest moim sposobem interpretowania natury\, fantazji\, która – zależnie od dnia – ujawnia się z większą lub mniejszą dozą melancholii\, satyry czy liryzmu\, lecz zawsze – na ile mnie stać – ze zdrowym rozsądkiem\, w którym zawiera się niekiedy dość nowatorstwa\, by szokować i oburzać\, lecz który odsłoni się ludziom uczciwym. ~ Guillime Apollinaire\nprzedmowa do Cycków Tyrezjasza\, [w:] Teatr Apollinaire’a\, tłum. A. Włoczewska\, Kraków 2015\, s. 241 \nWystawę „Jak przyjemnie się bawimy” tworzą dzieła\, które nie kwalifikują się wprost jako surrealistyczne\, choć wyrastają z jego tradycji\, energii i estetyki. Cechują je nietypowe zestawienia przedmiotów\, deformacje i metamorfozy. Łączą elementy nowej figuracji i naturalizmu z umownością wykorzystanych podtekstów. Prowokują i zaskakują. Zawieszają tajemnicę\, wyzwolone z konieczności naśladowania natury. Jednak nie wynikają z podświadomych decyzji ich twórców\, przeciwnie są efektem intencjonalnych wyborów. Artystki i artyści z determinacją czerpią z niezrównanego bogactwa motywów i technik nadrealizmu\, jego nieoczywistości\, w jednym celu – zbudowaniu uwierającej atmosfery „ciszy przed burzą”. Podobnie jak słynny\, prezentowany na wystawie kaligram Apollinaire’a z 1914 roku „Krawat i Zegarek”\, powstały u progu nadchodzących światowych zmian\, których nie wszyscy jego współcześni byli świadomi. Gdy rzeczywistość staje się nieprzewidywalna\, a przyszłość niejasna\, bywa że pragniemy uciec w iluzję. Zatrzymać na moment czas i poddać się ulotnym wrażeniom nierealnych światów\, pobudzając wyobraźnię\, wystawiając na próbę granice własnej percepcji. Czy jednak nie warto\, za Apollinairem\, pozostać wytrwale świadomym. Przecież zawsze ”Jest już za 5 wreszcie”. \nWystawa prezentuje dzieła wyłącznie z kolekcji Anny i Jerzego Staraków. \nArtystki i artyści: Maria Anto\, Ewa Ciepielewska\, Ryszard Grzyb\, Izabella Gustowska\, Władysław Hasior\, Tadeusz Kantor\, Paweł Kowalewski\, Ewa Kuryluk\, Alfred Lenica\, Marcin Maciejowski\, Kazimierz Mikulski\, Jarosław Modzelewski\, Zdzisław Nitka\, Teresa Pągowska\, Marek Sobczyk\, Jerzy Tchórzewski\, Ryszard Woźniak\, Andrzej Wróblewski \nKuratorka: Ania Muszyńska
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/jak-przyjemnie-sie-bawimy/
LOCATION:Fundacja Rodziny Staraków\, ul. Bobrowiecka 6\, Warszawa\, 00-728\, Polska
CATEGORIES:wystawa
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2024/04/jak-przyjemnie-sie-bawimy.jpeg
GEO:52.197808502017;21.048149897846
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Fundacja Rodziny Staraków ul. Bobrowiecka 6 Warszawa 00-728 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Bobrowiecka 6:geo:21.048149897846,52.197808502017
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20230923
DTEND;VALUE=DATE:20240101
DTSTAMP:20231113T175126Z
CREATED:20231009T132642Z
LAST-MODIFIED:20231113T175126Z
UID:10000765-1695427200-1704067199@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Szczeliny istnienia. Teresa Rudowicz | Alina Szapocznikow
DESCRIPTION:Wystawa Szczeliny istnienia. Teresa Rudowicz | Alina Szapocznikow\nNajnowsza wystawa w Spectra Art Space zwraca nasz radar w stronę sztuki wrażliwego spojrzenia i uważnego odczuwania – w stronę twórczości dwóch wyjątkowych artystek – Teresy Rudowicz i Aliny Szapocznikow. Kobiet jednego pokolenia\, mistrzyń formy przestrzennej\, rysunku i kolażu. W tym dialogu towarzyszy im Jolanta Brach – Czaina – filozofka\, feministka\, autorka kultowego zbioru esejów „Szczeliny istnienia” z 1992 roku\, uważanych za jedne z najważniejszych tekstów filozoficznych XX wieku. Autorka wytycza ścieżkę refleksji towarzyszącej wystawie. Jej rozważania prowadzą nas przez powszechne aktywności\, takie jak codzienne „krzątactwo”. Zagląda w zakamarki i prześwietla szczeliny odsłaniając najgłębsze sensy istnienia. Nadrzędnym przekazem filozofki jest przekonanie\, że bez względu na naszą świadomość\, wartość życia ujawnia się w drobiazgach. Chwile\, które wydają się być pozbawione głębszego znaczenia\, okazują się nieodzowne dla budowania indywidualnej refleksji\, dla stwarzania własnego „Ja”. \nPodobnie sztuka assamblażu Teresy Rudowicz\, podnosi do rangi podmiotu drobiazgi codzienności\, przedmioty\, skrawki listów\, precjoza\, fragmenty dawnych pism\, kostiumy\, kobiecą bieliznę. Nadaje im wymiar egzystencjalny i metafizyczny. W swoich dziełach artystka łączyła elementy malarskie i kolaż\, wykorzystując różnorodne faktury i nieoczywiste zestawienia. Jej prace emanują harmonią\, tajemnicą i osobistą mitologią\, która przekształca znaczenie użytych przedmiotów tworząc nowe sensy. \nW pokrewny sposób Alina Szapocznikow eksperymentowała z nietypowymi materiałami\, jak poliuretan\, czy poliester\, zatapiając w nich na przykład fotografie\, czy bliskie przedmioty codziennego użytku. Stworzyła mocną\, osobistą i odważną opowieść o kobiecym ciele. Zarówno tym w pełni dojrzałego piękna\, jak i tym niszczonym nieuleczalną chorobą. Nigdy nie afirmując deklaratywnie feminizmu\, tak silnie odczytywana w dziełach artystki perspektywa przyniosła jej międzynarodowe rozpoznanie. Jej prace znajdują się w najważniejszych kolekcjach sztuki współczesnej na świecie\, między innymi w Paryżu\, Londynie\, Nowym Jorku\, czy Los Angeles. Szczególną rolę odegrała tu wystawa „Sculpture Undone” w Museum of Modern Art w Nowym Jorku\, na przełomie 2012/2013 roku. Co warte podkreślenia\, Teresa Rudowicz debiutowała w nowojorskim muzeum znacznie wcześniej – podczas słynnej wystawy „Fifteen Polish Painters” w 1961 roku. W tym samym roku\, także w MoMie\, jej prace pokazano na znaczącej i definiującej nową formę artystyczną prezentacji „The Art of Assemblage”\, zestawione z dziełami najważniejszych przedstawicieli i przedstawicielek tego nurtu. \nKuratorka wystawy Ania Muszyńska świadomie wybrała ikoniczną postać Aliny Szapocznikow jako punkt wyjścia\, aby w sposób sugestywny przyciągnąć uwagę publiczności i skupić ją na dziełach Teresy Rudowicz. Jej twórczość\, bogata w kontekst historyczny i intelektualny\, stanowi integralny element dziedzictwa awangardowej sztuki polskiej i wymaga uważnej i współczesnej reinterpretacji. \nAlina Szapocznikow i Teresa Rudowicz były nie tylko wybitnymi artystkami swojej epoki\, ale także odważnymi pionierkami. Ich twórczość stanowiła rewolucję w sposobie wyrażania doświadczeń kobiet poprzez sztukę – eksploracji cielesności i erotyki. W ten sposób stały się symbolami i ikonami swojego pokolenia i czasu gwałtownych przemian lat 60-tych i 70-tych XX wieku\, które wyznaczyły feministyczną perspektywę\, nie tylko w sztuce.
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/szczeliny-istnienia-teresa-rudowicz-alina-szapocznikow/
LOCATION:Fundacja Rodziny Staraków\, ul. Bobrowiecka 6\, Warszawa\, 00-728\, Polska
CATEGORIES:wystawa
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/10/szczeliny-isnienia.jpg
GEO:52.197808502017;21.048149897846
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Fundacja Rodziny Staraków ul. Bobrowiecka 6 Warszawa 00-728 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Bobrowiecka 6:geo:21.048149897846,52.197808502017
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20230128
DTEND;VALUE=DATE:20230508
DTSTAMP:20230308T185711Z
CREATED:20230308T185711Z
LAST-MODIFIED:20230308T185711Z
UID:10000634-1674864000-1683503999@news.niezlasztuka.net
SUMMARY:Niektórzy ludzie są jak wzgórza
DESCRIPTION:Wystawa Niektórzy ludzie są jak wzgórza\nNiektórzy ludzie są jak wzgórza\nKtóre się wznoszą spośród ludzi\nWidzą daleko całą przyszłość\nDużo lepiej niż teraźniejszość\nDużo ostrzej niż to co było \nfragment poematu Wzgórza Guillaume’a Apollinaire’a \n  \nWystawa Niektórzy ludzie są jak wzgórza zbudowana jest wokół najwybitniejszych postaci w kolekcji Anny i Jerzego Staraków\, a tym samym polskiej sztuki powojennej. Tytuł zaczerpnięty został z poematu „Wzgórza” Guillaume’a Apollinaire’a\, jednego z ojców nowoczesnej poezji\, wybitnego krytyka sztuki\, apologety awangardowych kierunków\, wreszcie twórcy terminu surrealizm. Poemat to profetyczna wizja nadchodzącego „nowego świata” i nowej sztuki\, świata budowanego na gruzach doświadczeń I wojny światowej\, jednocześnie przepełnionego energią tworzenia\, której owocem stała się sztuka współczesna\, z mnogością kierunków i uwolnioną do granic wyobraźnią. Bez tego doświadczenia nie byłoby sztuki\, takiej jaką znamy dziś. To tamten czas stał się fundamentem\, na którym zbudowana została jej nowa definicja i jej nowe formy odbierania i oddziaływania\, a sam Apollinaire oraz jego poemat stał się symbolem tego momentu. „Wzgórza”\, określane mianem jednego z najważniejszych tekstów XX wieku\, często bywały przywoływany w sztuce. Naszą wystawę rozpoczyna seria gwaszy Andrzeja Wróblewskiego\, ilustrujące poszczególne strofy. Poza nim na wystawie prezentujemy dzieła: Magdaleny Abakanowicz\, Jana Berdyszaka\, Jana Dobkowskiego\, Wojciecha Fangora\, Stanisława Fijałkowskiego\, Stefana Gierowskiego\, Marii Jaremy\, Tadeusza Kantora\, Katarzyny Kobro\, Ewy Kuryluk\, Danuty Lewandowskiej\, Jerzego Nowosielskiego\, Romana Opałki\, Teresy Pągowskiej\, Marii Pinińskiej-Bereś\, Erny Rosenstein\, Kajetana Sosnowskiego\, Henryka Stażewskiego\, Władysława Strzemińskiego\, Aliny Szapocznikow\, Teresy Tyszkiewicz i Ryszarda Winiarskiego. \nWystawą honorujemy wszystkie mistrzynie i mistrzów\, którzy towarzyszyli nam przez ostatnie 10 lat oraz Annę i Jerzego Staraków\, którzy dzięki zaangażowaniu\, wizji i marzeniom stworzyli jedną z najważniejszych prywatnych kolekcji powojennej sztuki w Polsce. \nArtystki i artyści: Magdalena Abakanowicz\, Jan Berdyszak\, Jan Dobkowski\, Wojciech Fangor\, Stanisław Fijałkowski\, Stefan Gierowski\, Maria Jarema\, Tadeusz Kantor\, Katarzyna Kobro\, Ewa Kuryluk\, Danuta Lewandowska\, Jerzy Nowosielski\, Roman Opałka\, Teresa Pągowska\, Maria Pinińska-Bereś\, Erna Rosenstein\, Kajetan Sosnowski\, Henryk Stażewski\, Władysław Strzemiński\, Alina Szapocznikow\, Teresa Tyszkiewicz\, Ryszard Winiarski\, Andrzej Wróblewski \nNiektórzy ludzie są jak wzgórza.\nWystawa z okazji 10-lecia Spectra Art Space \nKuratorka: Ania Muszyńska
URL:https://news.niezlasztuka.net/event/niektorzy-ludzie-sa-jak-wzgorza/
LOCATION:Fundacja Rodziny Staraków\, ul. Bobrowiecka 6\, Warszawa\, 00-728\, Polska
CATEGORIES:wystawa
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://news.niezlasztuka.net/wp-content/uploads/2023/03/niektorzy-ludzie-sa-jak-wzgorza.jpg
GEO:52.197808502017;21.048149897846
X-APPLE-STRUCTURED-LOCATION;VALUE=URI;X-ADDRESS=Fundacja Rodziny Staraków ul. Bobrowiecka 6 Warszawa 00-728 Polska;X-APPLE-RADIUS=500;X-TITLE=ul. Bobrowiecka 6:geo:21.048149897846,52.197808502017
END:VEVENT
END:VCALENDAR