Geniusz baroku. Szymon Czechowicz (1689–1775)

Artystka. Anna Bilińska-Bohdanowicz

Kolory przemian. Malarstwo polskie z kolekcji Krzysztofa Musiała

Wyspiański. Przestrzeń studyjna

96 x Giewont

Krzysztof Powałka

Percepcja Koła

Jak we śnie! Emil Orlik w Japonii

Roman Ingarden. Filozof i fotograf

Zapiski przy sztaludze. Przyjaźnie Sienkiewicza w świecie malarskim

Ładowanie Wydarzenia

← Wróć do Wydarzeń

Pałac Prezydencki w Warszawie


Warszawa_Palac_Prezydencki


Pałac wzniesiony został w latach czterdziestych XVII wieku przez hetmana wielkiego koronnego Stanisława Koniecpolskiego i jego syna Aleksandra, według projektu Konstantyna Tencalla – nadwornego architekta króla Władysława IV.

Zaledwie kilka lat po wybudowaniu pałac przeszedł na własność rodu Lubomirskich, a w 1674 roku na prawie 150 lat trafił w ręce Radziwiłłów z linii Nieświeskiej. W latach 1768-1778 został zaadaptowany na teatr, a swoją specjalną lożę miał król Stanisław August Poniatowski.

Pałac odegrał niebagatelną rolę podczas obrad Sejmu Wielkiego, w latach 1791-1792 obradowało w nim pierwsze stronnictwo polityczne Zgromadzenia Przyjaciół Ustawy Rządowej 3 Maja. W roku 1818 został kupiony przez rząd Królestwa Kongresowego i przeznaczony na siedzibę Namiestnika. Wtedy zamieszkał tu generał Józef Zajączek. W lutym 1818 roku w pałacu, podczas koncertu zorganizowanego przez Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności, po raz pierwszy wystąpił publicznie ośmioletni wówczas Fryderyk Chopin.

Na początek XIX wieku przypada przebudowa pałacu na styl klasycystyczny, w efekcie której pałac nabrał kształtu, jaki znamy współcześnie. W 1821 roku przed frontem pałacu spoczęły dwa lwy wyrzeźbione przez Camillo Laudiniego. W roku 1852, w wyniku pożaru niemal zupełnie zniszczony został korpus główny. Prace rekonstrukcyjne nadzorował Alfons Kropiwnicki, który wcześniej, wraz z Antonio Corazzim, budował Teatr Wielki w Warszawie i odbudowywał kościół św. Karola Boromeusza na Powązkach.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r., pałac stał się siedzibą Prezesa Rady Ministrów, a skrzydła boczne zajmowały biura Kancelarii Rady Ministrów. Podczas okupacji, w latach 1941-1942, pałac przebudowano na Deutsches Haus – był to wówczas luksusowy hotel z kasynem. Nie doznawszy zniszczeń podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku oraz w czasie powstania warszawskiego, po zakończeniu II wojny światowej i usunięciu przeprowadzonych przez Niemców niekorzystnych zmian w jego architekturze, na nowo mógł wypełniać funkcje publiczne – stał się siedzibą premiera i Rady Ministrów.

W 1955 roku w pałacu podpisany został Układ Warszawski, a w grudniu 1970 – układ o normalizacji stosunków pomiędzy Polską i Republiką Federalną Niemiec. Od 6 lutego do 5 kwietnia 1989 roku w pałacu przy Krakowskim Przedmieściu toczyły się obrady „Okrągłego Stołu”, które rozpoczęły proces demokratycznych przemian ustrojowych w Polsce oraz całej Europie Środkowej i Wschodniej.

Więcej >>

Nadchodzące Wydarzenia

  • Nie znaleziono żadnych wyników.