Leonardiana w kolekcjach polskich w Wilanowie

BWA w Kielcach, Jolanta Królikowska, Okna czasu, Wystawa, Niezła sztuka

Jolanta Królikowska – Okna czasu

Soter Jaxa-Małachowski, Łódź rybacka na plaży, malarstwo marynistyczne, sztuka polska, Niezła sztuka

Soter Jaxa-Małachowski. Pejzaże morskie

Hasior. Wystawa ze zbiorów Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem

Jan Matejko z Lwowskiej Narodowej Galerii Sztuki, Muzeum Narodowego w Warszawie oraz kolekcji prywatnych

Powroty. Szwajcarska kolekcja Zbigniewa Mikulskiego

Wyspiański. Posłowie

Dźwięki pierwotne

Martyna Wójcik-Śmierska ilustracja

Słownik dobrych łodzianizmów. Interpretują polscy ilustratorzy

Spętany Pegaz. Pokaz obrazu „Pegaz wśród kwiatów” z kolekcji MNP

Ładowanie Wydarzenia

← Wróć do Wydarzeń

Państwowe Muzeum Etnograficzne


Muzeum Etnograficzne w Warszawie


W 2008 r. Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie obchodziło jubileusz 120-lecia swojego istnienia. Niewiele instytucji etnograficznych może pochwalić się taką rocznicą. To najstarsze w Polsce i jedno z największych muzeów etnograficznych w Europie powstało w 1888 r. Pierwsze kroki jego założycieli nie były łatwe. Zabory i upadek powstania styczniowego to wydarzenia, które przekreśliły narodowo – wyzwoleńcze marzenia Polaków, ale jednocześnie otworzyły nową kartę w dziejach tego kraju zwaną epoką pozytywizmu. Z okresem tym nierozerwalnie wiąże się rozwój nauk społecznych, do których zaliczana jest współczesna etnografia. Z inicjatywy Jana Maurycego Kamińskiego i Jana Karłowicza w 1886 r. zawiązał się komitet organizacyjny, którego staraniem w dwa lata później otwarto Muzeum Etnograficzne przy ówczesnym ogrodzie zoologicznym. Do takiego usytuowania zbiorów przyczyniły się przepisy carskie, które pozwalały na organizowanie wystaw tylko przy instytucjach już istniejących, oraz wciąż żywa tradycja klasyfikowania antropologii i etnografii jako integralnych części „historii naturalnej”, jak również zdobywające wówczas coraz większe wpływy deterministyczne koncepcje antropogeografii. Muzeum otrzymało pomieszczenia w pałacyku przy ulicy Bagatela, a kustoszem placówki został Stanisław Ciszewski, późniejszy kierownik pierwszej polskiej katedry etnografii na Uniwersytecie Lwowskim. Energiczne działania twórców Muzeum, liczne przekazy darczyńców oraz egzotyczne kolekcje ofiarowywane przez polskich podróżników zadecydowały o szybkim rozwoju placówki. Niestety, początkowe sukcesy skończyły się wraz z bankructwem i likwidacją Warszawskiego Ogrodu Zoologicznego. By udaremnić wywiezienie kolekcji do Petersburga, gdzie miał powstać oddział polski przy Muzeum Carskim, założyciele Muzeum na własny koszt wykupili zbiory. Zostały one przeniesione do pałacyku Frascati przy ul. Wiejskiej. Po stanowczym sprzeciwie władz carskich wobec ponownej legalizacji Muzeum zrezygnowano z nazwy „muzeum” i w 1892 r. w gmachu przy Krakowskim Przedmieściu 17 otwarto „Stałą wystawę etnograficzną”. To ponowne upublicznienie zbiorów zbiegło się w czasie z powrotem Leopolda Janikowskiego z Afryki (udział w wyprawie Stefana Szolc-Rogozińskiego) i przekazaniem do Muzeum zbiorów afrykańskich. Przekaz ten wiąże się z historią polskiej kolonii w Kamerunie, gdzie przez chwilę Polsce, której oficjalnie nie było na mapie Europy, udało się zrealizować aspiracje kolonialne.

 

Nadchodzące Wydarzenia

  • Nie znaleziono żadnych wyników.