Artystka. Anna Bilińska-Bohdanowicz

Punkty Widzenia. Młodzi o Triennale

Henryk Stażewski, Kompozycja, kolekcja Krzysztofa Musiała, Niezła sztuka

Kolekcja Mistrzów Krzysztofa Musiała. Przeciwne kierunki

Studiując naturę. Malarstwo Sotera Jaxy-Małachowskiego

Józef Panfil

Mrok. Listopad. Panfil

Wystawa biżuterii warszawskiej spółdzielni ORNO

Wyczółkowski – Łowca światła | premiera książek i wernisaż

Moja dusza. Oblicza kobiet w twórczości Jacka Malczewskiego

Idzie Młodość. I Grupa Krakowska

Stanisław Baj – Światło i woda

Ładowanie Wydarzenia

« Wszystkie Wydarzenia

Ja i moja sztuka to sztuka. Alfons Mazurkiewicz – malarz i nauczyciel

4 października 201927 stycznia 2020

Wystawa czynna do: 27 stycznia 2020 r.
Muzeum Współczesne Wrocław
Kurator: Andrzej Jarosz

Alfons Mazurkiewicz (1922–1975) to jedna z najważniejszych postaci powojennego środowiska artystycznego Wrocławia. Uczestnik i laureat „Arsenału”, współtwórca awangardowej „Grupy X” oraz członek Szkoły/Grupy Wrocławskiej zapamiętany został jako twórca oryginalnego malarstwa oraz nowatorskiej koncepcji „Duo-plastycyzmu”. Początkowo artysta tworzył w duchu abstrakcji geometrycznej, później zmagał się z materią malarską kształtowaną na podobieństwo miękkiego organicznego reliefu. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku, podobnie jak wielu twórców wrocławskich, zainteresował się konceptualizmem, choć jego poszukiwania dotyczyły także kwestii duchowości. Jako pedagog miejscowej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych Mazurkiewicz opracował i realizował interesujący eksperyment edukacyjny (Program Otwarty). Umożliwiał on studentom konfrontowanie się z najnowszymi nurtami sztuki i podejmowanie problemów wykraczających poza standardy uczelniane. Inspirująca w tym zakresie była postawa artystyczna i pedagogiczna Josepha Beuysa, w którym Mazurkiewicz upatrywał bratnią duszę.

 il. Andrzej Moczydłowski

il. Andrzej Moczydłowski

Z pracowni Mazurkiewicza wyszli młodzi neoawangardyści (m.in. Anna i Roman Kuterowie, Jolanta Marcolla), zdolni malarze (Piotr Błażejewski, Leszek Mickoś) oraz filmowcy (Maria Zwierz-Koczanowicz, Andrzej Sapija). W pamięci przyjaciół i uczniów pozostał obraz człowieka wyrozumiałego i empatycznego, twórcy o szerokich horyzontach myślowych, inicjującego zaangażowane dysputy o sztuce. Mazurkiewicz nauczyciel preferował wolną kreację i zachęcał studentów do swobodnego eksperymentowania.

Jego sztuka, stosunkowo rzadko komentowana w kontekście ogólnopolskim, rozwijała się zgodnie z rytmem przemian po 1945 roku, choć artysta skłaniał się ku modusom awangardowym. W latach 50. wypracował własny model abstrakcji geometrycznej, zaś późniejsze zainteresowanie materią malarską ustąpiło poszukiwaniu obrazów idei. Na początku lat 70. Mazurkiewicz jawił się jako formalny racjonalista i minimalista, a jego prace stały się w istocie konceptualne. Wiązało się to z fascynacją myślą Teilharda de Chardin i koncepcją chrystocentrycznego humanizmu.

 Alfons Mazurkiewicz, "Rysunek", ok. 1956–1960, wł. prywatna

Alfons Mazurkiewicz, „Rysunek”, ok. 1956–1960, wł. prywatna

Dualizm człowieka i natury, rzeczywistości i spirytualizmu to problemy wiodące dojrzałej twórczości Mazurkiewicza. Oprócz malarstwa, które było najważniejszą formą wypowiedzi, artysta konstruował obiekty z pogranicza rzeźby, ready made i dokumentował procesy twórcze. Przekraczając granice tradycyjnego obrazu, tworzył złożone konstrukcje dyptyków lub uniezależniał od płaszczyzny formy odnoszące się do pojęć filozoficznych. Balansowanie na granicy dwóch światów, z jednej strony zachwyt nad sensualnością stricte materialnej rzeczywistości, z drugiej – poszukiwanie przeczuwanych, niemożliwych do zwerbalizowania pierwiastków duchowych skłaniały Mazurkiewicza do niekonwencjonalnych działań. Przygotowany według jego projektu drewniany modlitewny Klęcznik służył nie tyle konfesyjnej medytacji, ile intensywnemu odczuwaniu własnej cielesności.

 Alfons Mazurkiewicz, "Ostrzeszów", 1953–1954, wł. prywatna, fot. Stanisław Sielicki

Alfons Mazurkiewicz, „Ostrzeszów”, 1953–1954, wł. prywatna, fot. Stanisław Sielicki

Z kolei Tabliczki bio-medytacji, na których barwnych tłach artysta umieszczał plastry nasycone naturalnymi zapachami miodu, żywicy sosnowej czy leśnych grzybów, były próbą możliwie głębokiego wniknięcia w naturę przez zmysłowy kontakt z jej fenomenami. W ramach Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70 Mazurkiewicz stworzył projekt Biotopu optymalnego. Były to grupy sztucznych, ale biomorficznych form, mających rewitalizować wybrane obszary tzw. „dzikich pól” ówczesnego Wrocławia. Paraekologiczny charakter tego projektu polegał na poszukiwaniu w zdestruowanym mieście przejawów zoe – niewyczerpalnej energii życia.

Szczegóły

Start:
4 października 2019
Koniec:
27 stycznia 2020
Wydarzenie Category:
Strona internetowa:
https://muzeumwspolczesne.pl/mww/wystawy/ja-i-moja-sztuka-to-sztuka-alfons-mazurkiewicz-malarz-i-nauczyciel/

Miejsce

Muzeum Współczesne Wrocław
pl. Strzegomski 2a
53-681 Wrocław, Polska
+ Google Map
Telefon:
71 356 42 57
Strona internetowa:
http://muzeumwspolczesne.pl